ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 คู่หูของผม

ชื่อตอน : บทที่ 4 คู่หูของผม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 663

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.พ. 2561 20:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 คู่หูของผม
แบบอักษร

บทที่ 4 คู่หูของผม

   “ไม่!!! ฉันไม่เห็นด้วย”เสียงของนักบวชสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของทุกคนที่อยู่ในห้องประชุมของทางโบสถ์ใหญ่


   “ท่านลองคิดดูดีๆสิครับ ท่านบิชอป”นักบวชคนอื่นพยายามจะพูดโน้มน้าวนักบวชสาว แต่จะพูดว่าสาวก็ไม่ถูกเพราะตัวเธอเล็กเหมือนเด็กอายุ14-15เท่านั้น แต่เอาจริงๆเธออยู่ในโบสถ์ใหญ่มานานเกิน20ปีแล้ว


   “ไม่!! ยังไงฉันก็ไม่เห็นด้วยเรื่องที่จะให้พวกเราโบสถ์ใหญ่ไปยุ่งเกี่ยวกับสงคราม”เธอยังปฏิเสธไม่เห็นด้วยกับการที่พวกโบสถ์ใหญ่จะเข้าไปทำสงครามระหว่างมนุษย์กับปีศาจ เพราะเธอคิดว่าโบสถ์ใหญ่ควรเป็นกลางและควรช่วยเหลือเพือนบนโลกไม่ใช่ทำลายหรือฆ่าฟัน


   “แต่ท่านบิชอป ท่านก็รู้ว่าปีศาจเป็นตัวปัญหาสำหรับโลกใบนี้”ทุกคนก็พยายามจะโน้มน้าวเธออยู่ เพราะนอกจากเธอจะเป็นถึงบิชอปแล้วเธอยังมีฝีมือการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดาและสามารถล้มกองทัพด้วยเพียงตัวของเธอเพียงคนเดียว เธอมีความสำคัญขนาดว่าถ้าขาดเธอไปคนหนึ่งก็เหมือนเสาหลักของโบสถ์ใหญ่หายไปต้น


   “แต่…”พวกนักบวชพยายามจะหาข้ออ้างเพื่อที่จะโน้มน้าวจิตใจของเธอ แต่อยู่ดีๆเธอก็ยืนขึ้น


   “ถ้าพวกคุณลำบากใจแล้วล่ะก็ ฉันขอลาออกจากการเป็นสมาชิกโบสถ์ใหญ่ระดับสูง”เธอพูดก่อนจะวางตราของเธอลงบนโต๊ะแล้วเดินออกไปจากห้องโดยที่ไม่สนใจคนที่พยายามจะเรียกให้เธอกลับไปนั่งบนโต๊ะเลยสักนิด แม้ว่าเธอจะมีอาวุธเยอะแต่หน้าตาและนิสัยเธอก็ไม่ต่างไปจากเด็กสักเท่าไหร่นัก ความใจร้อนและเอาแต่ใจของเธอมักจะมาเป็นที่1ก่อนเสมอ


   “ฮือ~อื้อ ห ฮื้อ~~~ฉันจะกลับไปหาเธอแล้วนะ เรน”เธอพูดพร้อมกับฮับเพลงออกมาโดยไม่รู้เลยสักนิดว่าเจ้าคนที่เธอเอ่ยชื่อออกมาน่ะ เขานั้นจำเธอไม่ได้แล้ว


*********************************************************************************************************


   “นี่ผมตายแล้วเหรอ”ผมพูดออกมาหลังจากแสงสว่างมาแยงตาผม ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆสิ่งแรกที่ผมสัมผัสได้ก็คือความนุ่มนิ่มที่ขาของผม ผมไม่อยากจะลุกเลยจริงๆ สวรรค์ทำไมมันสบายขนาดนี้น๊า


   “....นางฟ้าไม่ใส่เสื้อผ้างั้นเหรอ!!!”พอตาผมปรับเข้ากลับแสงได้สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของผมก็คือหน้าอกและมันขาวน่าจับสุดๆ หัวนมสีชมพูนั้นด้วย


   “เดี๋ยว!!!”ผมสะดุ้งลุกขึ้นมาหลังจากใบหน้าที่แสนคุ้นเคยก้มลงมามองผม ไม่สิ ผมไม่มีทางลืมใบหน้าของคนที่ฆ่าผมได้แน่นอน


   “โป๊ก!!!”เพราะผมตกใจเด้งตัวขึ้นหัวผมกับหัวเธอมันเลยชนกัน ผมรีบลุกขึ้นมากุมหน้าผากที่ชนกับหน้าผากของเธอ ผมหันกลับไปมองเธออีกครั้งก็พบว่าเป็นวาลคิรีที่ผมเจอในตอนนั้นไม่มีผิดแต่ทำไมเธอถึงโป๊อยู่กันล่ะเนี่ย


   “......”อยู่ๆเธอก็ลุกขึ้นโดยไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินมาทางผม ผมได้แต่ก้าวถอยหลังหนีเธอจนผมสะดุดไม้ล้มก้นกระแทกพื้น


   “อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ!!!”ผมพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาบังหน้าเอาไว้


   “......”ไม่มีคำตอบจากเธอ เธอได้ก้มลงมาดึงแขนของผมออกเพื่อไม่ให้ผมเอาแขนบังหน้าผมเอาไว้ ผมเลยได้มองเห็นหน้าเธอชัดๆอีกครั้งแล้วก็พบว่าเธอกำลังยิ้ม รอยยิ้มของเธอช่างอบอุ่น


   “.....”เธอก็ยังคงไม่พูดอะไรแต่เธอยื่นหน้าเข้ามาหาผมก่อนจะเอาหน้าผากของเธอแตะหน้าผากของผม หัวใจของชายหนุ่มบริสุทธิ์อย่างผมมีหรือว่าจะไม่เต้นแรง มันเลยทำให้ผมต้องหันหน้าหลบจากเธอไม่ใช่ว่าผมไม่อยากมองหรอกนะ แต่ผมรู้สึกอายแปลกๆซะมากกว่า อีกอย่างภาพตรงหน้ามันช่างเย้ายวนซะเหลือเกิน


   “เธอไม่ทำร้ายผมเหรอ”ผมถามออกไปซึ่งเธอก็พยักหน้าให้ ผมลองสังเกตดีๆก็พบว่าดวงตาของเธอมันเป็นสีฟ้าสดใสและใบหน้าของเธอก็ดูมีชีวิตชีวามากกว่าเมื่อคืนอีก


   “เธอพูดได้ใหม???”เพราะเธอไม่พูดผมเลยลองถามดู


   “.....”เธอส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบ ผมได้แต่ถอนหายใจออกมา


   “เซเทร่า”อยู่ๆเธอก็พูดอะไรบางอย่างออกมา มันดูเหมือนจะเป็นชื่อของใครบางคน


   “....เซเทร่า”พอผมพูดออกมาบ้างเธอก็พยักหน้าให้ผม


   “เซเทร่าคือชื่อของเธอใช่ใหม”ผมลองถามออกไปซึ่งเธอพยักหน้าให้ ก่อนที่เธอจะจับแขนของผมขึ้นมาและเธอชี้ให้ดูตรงรอยไม้กางเขนที่อยู่บนหลังมือขวาของผม


   “...อย่าบอกนะว่า เธอคือคู่หูของผมงั้นเหรอ”พอผมพูดออกไปเธอก็พยักหน้าให้รั่วๆเลย


   “นี่...ผมมีคู่หูแล้ว ใช่ใหม”ผมอดดีใจไม่ได้ ความฝันของผมกำลังกลายเป็นจริง


   “จริงสิ ผมเรน เรนน่ะ”ผมเองก็แนะนำตัวเองออกไป


   “เรน…เรน!!!”ตอนแรกเธอก็เรียกชื่อของผมออกมาเบาๆก่อนเธอจะตะโกนชื่อของผมพร้อมกับกระโดดเข้ามากอดผมหน้าตาเฉยเลย ความนุ่มนิ่ม อบอุ่นและกลิ่นหอมหวานที่ผมไม่เคยสัมผัสมันทำให้หัวใจของผมเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ระหว่างที่เธอกอดผมนั้นผมก็สังเกตเห็นว่าปีกของเธอมีเพียง4ปีกเท่านั้น(ระดับกลาง)


   “ปีกของเธอหายไปไหน”ผมลองถามออกไปซึ่งไม่ได้คำตอบอะไรจากเธอกลับมา


   “ปล่อยผมก่อนได้ใหม”ผมบอกพร้อมจับไหล่เธอและดันเธอออกเบาๆ


   “ผมขอลองจับปีกของเธอหน่อยได้ใหม”ผมพูดออกไปแบบนั้นเพราะผมอยากลองจับปีกของพวกวาลคิรีดู แต่ผมเคยได้ยินมาว่าขนาดผู้กล้าเองที่มีคู่หูเป็นวาลคิรี พวกเธอยังไม่ยอมให้จับปีกง่ายๆเลยเพราะปีกของเธอเป็นแห่งรวมพลังงานและก็มีเส้นประสาทอยู่มากมาย พูดง่ายๆว่านอกจากพวกเธอจะห่วงปีกแล้วพวกเธอยังมีความรู้สึกที่ไวมากถ้าโดนจับปีก


   “......”เธอเงียบไม่ตอบและทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้าให้ ผมเลยลองยื่นมือไปจับปีกของเธออย่างแผ่วเบา ความรู้สึกมันต่างจากที่ผมคิดไว้เลย ปีกของเธอมันนุ่มนวลยิ่งกว่าผ้าชั้นดีที่ผมเคยได้สัมผัส ผมค่อยๆลูบไล้ปีกของเธอด้วยความหลงไหล


   “อ๊าส~~~~”อยู่ๆเธอก็ครางออกมาทำให้ผมต้องหยุดและดึงมือกลับ


   “ขอโทษๆ”ผมรีบพูดขอโทษออกไปโดยเธอมีอาการหน้าแดงเล็กน้อยออกมาให้ผม


   “เซเทร่า ผมเรียกเธอว่า เทร่าได้ใหม”ผมลองถามออกไปเพราะเซเทร่ามันยาวไป


   “.....ดะ ได้”เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เอาจริงๆผมคิดว่าเธอก็พูดได้ฟังเธอฟังเข้าใจหรือว่าเธออาจจะพูดได้แค่บางคำก็เป็นได้


   “ช่างเถอะ ต่อจากนี้ก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ เทร่า”ผมบอกก่อนจะถอดเสื้อของผมออก ซึ่งพอผมถอดชุดออกผมก็ได้แต่เอ๊ะใจเพราะบาดแผลทั่วทั้งร่ายกายของผมมันหายไปหมดแล้ว


   “เอาไปใส่สิ”ผมยื่นเสื้อที่ถอดออกไปให้เธอใส่เพราะเธอคงเดินโป๊ๆเข้าเมืองไม่ได้ อีกอย่างผมรู้สึกหึงหวงเธอยังไงไม่รู้ อาจจะเป็นเพราะเธอเป็นคู่หูของผมก็ได้ แต่พอเธอรับเสื้อไปเธอกับทำสีหน้างงๆออกมา


   “อย่าบอกนะว่าเธอใส่เจ้านี่ไม่เป็น”ผมถามออกไปซึ่งเธอก็พยักหน้าให้ สงสัยว่าคู่หูของผมจะดูใสซื่อและบริสุทธิ์กว่าที่ผมคิดไว้

ความคิดเห็น