ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พ่อครัวเจ้าเสน่ห์

ชื่อตอน : พ่อครัวเจ้าเสน่ห์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2561 21:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พ่อครัวเจ้าเสน่ห์
แบบอักษร

“ผัดไก่สามสหาย 3 ที่ ต้มกระเพาะปลา 5 ที่ ผัดกระเพาะปลาแห้ง 2 ที่” เสี่ยวเอ้อหนุ่มน้อยวิ่งมาส่งใบแจ้งสั่งอาหารให้หัวหน้าพ่อครัว

“ได้ยินแล้วก็รีบจัดลงจาน!” ชายหนุ่มมัดผมชี้นิ้วให้ผู้ช่วยในครัวตักอาหารามสั่งลงจานตบแต่งให้สวยงาม

“พี่จงครับโต๊ะ8 ให้เข้ามาถามวันนี้มีต้มยำหม้อไฟหัวปลาต้มเผือกไหมครับ?”

“มี อาเจี้ยนไปเอาปลาที่พึ่งได้มาเมื่อเช้าในบ่อพักขึ้นมาจัดการ” เย่จงสั่งงานผู้ช่วยก่อนจะเริ่มปรุงประกอบอาหาร

ปลาทั้งตัวถูกหันและแล่เป็นชิ้นตามที่ชายหนุ่มสั่ง ส่วนหัวและท้องปลาถูกจับโยนลงหม้อก่อนเร่งไฟปรุงด้วยเครื่องสมุนไพรกลิ่นหอมโชยตลบยั่วน้ำลาย

“พอจะมีเหลือแบบโต๊ะนั้นสั่งอีกที่ไหม” โต๊ะข้างๆเมื่อเห็นอาหารหัวปลาแปลกตายั่วน้ำลายก็อดแอบถามเสี่ยวเอ้อไม่ได้

“ปลาวันนี้หมดแล้วขอรับ หากนายท่านสนใจสั่งไว้แล้วมารับประทานในวันพรุ่งนี้ได้นะขอรับ”

“ได้ๆ เอาแบบโต๊ะนั้นชุดหนึ่ง!”

เสี่ยวเอ้อรับรายการสั่งจองไปแจ้งหัวหน้าพ่อครัวก่อนทยอยบริการลูกค้าจนเหลือลูกค้าโต๊ะสุดท้ายจึงยกป้ายปิดร้าน

ต้มยำหัวปลาหม้อสุดท้ายหม้อจริงของวันนี้ถูกส่งไปให้ลูกค้าประจำที่ไม่เคยเข้ามาทานอาหารที่ร้านแต่เป็นขาประจำอาหารประจำที่ร้านต้องจัดส่งให้ทุกวันก่อนร้านปิด

“หัวหน้า ลูกค้าพิเศษส่งคนมารับอาหาร” เสี่ยวเอ้อตัวน้อยรีบจัดชุดอาหารส่งให้บ่าวของลูกค้าประจำ

“เอาขนมนี้แถมไปให้ด้วย” หัวหน้าพ่อครัวยื่นต้มถั่วเขียวสูตรพิเศษให้เสี่ยวเอ้อจัดส่งให้ลูกค้าประจำ

ร้านอาหารตงหลัวเดิมแทบจะเป็นร้านอาหารข้างทางร้างใกล้เจ๊งแต่ไม่นานมานี้โชคดีมาเยือนก่อนเจ๊งมีเทพครัวมาเยือนที่ร้าน เทพครัวใช่ใครที่ไหนคือเย่จงพระชายาที่หนีออกจากจวนอ๋องลี่หยางนั่นเอง

เงินทองไหลมาเทมาเข้ากระเป๋าเงินลุงตงทำให้ลุงตงมีเงินพอที่จะปรับปรุงร้านและจ้างผู้ช่วยมาเพื่อขยายการดำเนินงาน

“อาจง ตอนนี้ร้านก็เข้าที่เข้าทางแล้ว เจ้าจะลาไปเที่ยวพักผ่อนซักหน่อยก็ได้นะ” ลุงตงนั่งมองชายหนุ่มที่กำลังปลดผ้ากันเปื้อนออก

“ไม่รู้จะไปไหนะลุงตง” เย่จงยิ้ม ก่อนหน้านี้เขาพยายามตามหาเรื่องเล่าหรือำนานเรื่องการทะลุมิติแต่ก็ไม่พบจึงทำใจหยุดเรื่องปวดหัวแล้วหันมาตามหาเงินใส่กระเป๋าดีกว่า เงินไม่มีย่อมไม่สามารถทำสิ่งใดได้

“พี่จง” คุณหนูใหญ่เศรษฐีลี่ค่อยๆยกชายกระโปรงก้าวเข้ามาในร้านอาหาร

“คุณหนูลี่” เย่จงส่งยิ้มให้หญิงสาว

“พี่จงคืนพรุ่งนี้บ้านข้าต้องเข้าไปจัดเลี้ยงผู้แทนพระองค์ ข้าอยากเชิญพี่จงไปเป็นพ่อครัว” เย่จงมองลุงตงเมื่อเห็นลุงตงพยักหน้าอนุญาตก็พยักหน้ารับงาน

“ได้”

“พี่จง ร้านลุงตงก็เข้าที่เข้าทางแล้ว หากพี่คิดอยากหาผู้ช่วยหรือขยายร้านเพิ่มก็บอกบิดาข้าได้นะ”

“ขอบคุณคุณหนู”

“หากพี่จงต้องการอะไรเพิ่มขอให้บอกข้านะ” คุณหนูลี่แอบส่งสายตาหวานให้ชายหนุ่ม

เย่จงไม่ใช่ไม่รู้สตรีตรงหน้าแอบมีใจให้ แต่ทำไมช่วงนี้เขาถึงไม่รู้สึกอยากบริหารเสน่ห์นะ เขาจึงแค่พยักหน้าแล้วส่งยิ้มให้แค่นั้น

เมื่อคุยกันซักพักคุณหนูลี่ก็ขอตัวกลับ ลุงตงเห็นสายตาเย่จงมองด้านหลังของหญิงสาวจึงอดเอ่ยปากพูดไม่ได้

“อาจง หากเจ้ามีใจกับคุณหนู...”

“ลุงตง ท่านว่าผมของข้าถ้าเกล้าเช่นเดียวกับคุณหนูลี่จะดีไหม” อือ ผมช่วงนี้ไม่มีคนมัดรวบให้เช่นที่จวนอ๋องทำให้มันยุ่งฟู

“…”

เรือนคุณหนูลี่ สาวใช้ค่อยๆหวีเส้นผมดำยาวราวไหมของเจ้านาย วันนี้คุณหนํดูอารมณ์ดีไม่น้อยคงมีเรื่องดีเกิดขึ้น

“คุณหนูเจ้าคะวันนี้ดูอารมณ์ดีพิเศษมีเรื่องดีใช่ไหมเจ้าคะ” คุณหนูลี่หัวเราะเล็กน้อย

“ข้าว่าไม่ช้าพี่จงจะต้องชอบข้าแน่นอน”

“ดีใจด้วยค่ะคุณหนู แต่นายท่านจะ...” คุณชายจงเป็นเพียงพ่อครัวนายท่านไม่น่าจะยอม

“นังหน้าโง่ สามีในอนาคตของข้าก็ต้องเป็นคุณชายบ้านผู้ดีอยู่แล้ว พี่จงก็แค่...ชายยาใจของข้า” สตรีมีเงินล้วนมีชายยาใจเก็บกันไว้ทั้งนั้น พี่จงรูปงามขนาดนั้นนางไม่ปล่อยให้ใครแย่งไปแน่

“ค่ะคุณหนู” สาวใช้ก้มหน้าก้มตาหวีผมของสตรีตรงหน้าต่อไปใจคิดสงสารพี่เย่จงเหลือเกิน อย่างไรพี่ชายผู้นั้นก็ให้ขนมและอาหารอร่อยๆแก่นางกินเสมอ

“พี่จงดูยังนิ่งๆกับข้าอยู่ เฮ้อ คงต้องใช้ยาตัวนั้นเสียแล้ว”

“ยา? คุณหนูหรือว่า!”

“ใช่ เจ้าแอบไปขโมยในห้องยาลับของบิดาข้ามา งานเลี้ยงพรุ่งนี้ข้าจะทำให้พี่จงเป็นของข้า” คุณหนูลี่ยิ้ม

บ่าวชายที่ทำหน้าที่รับอาหารจากร้านอาหารตงหลัวเพื่อมาส่งให้เจ้านายค่อยๆประคองอาหารส่งให้สาวใช้เพื่อเตรียมสำรับยกขึ้นให้เจ้านาย

“วันนี้จะมีอาหารเหลือถึงท้องพวกเราไหมพี่เจา” จิ้นเอ๋อร์มองอาหารตาละห้อย

“มีอยู่แล้วดูถุงนี้ก่อน” องครักษ์หนุ่มถอดหน้ากากมนุษย์ออกก่อนยกสำรับที่แอบซ่อนอีกชุดออกมา

“ลุงตงแอบเก็บไว้ให้พวกเรา” เฮยเจายิ้ม

ร้านอาหารตงหลัวเป็นร้านอาหารที่ถูกตั้งมาฉุกเฉินเพื่อดักพระชายาระหว่างทาง ลุงตงและคนในร้านล้วนเป็นคนของอ๋องลี่หยางทั้งสิ้น ดังนั้นย่อมมีอาหารเผื่อแผ่ถึงพวกเขาทุกวัน ต้องยอมรับจริงๆอาหารฝีมือพระชายาเป็นหนึ่งในใต้หล้า

“ข้าคิดถึงพระชายา” จิ้นเอ๋อร์น้ำตาซึม

“ไม่ช้าท่านอ๋องต้องพาพระชายากลับไปที่จวนแน่ รีบเอาอาหารขึ้นโต๊ะให้ท่านอ๋องก่อนเถอะเดี๋ยวจะเย็น”

อาหารคาวหวานถูกตั้งจัดวางบนโต๊ะ นายใหญ่หน้ากากเหล็กค่อยๆคีบอาหารทั้งหลายเข้าปาก ตั้งแต่เย่จงหายตัวไปจากจวน แม้พ่อครัวจะเรียนรู้จากชายหนุ่มมาแต่ก็ไม่สู้ฝีมือของชายหนุ่มทำให้ความอยากอาหารของอ๋องลี่หยาง ลดลง

“เฮยเจาวันนี้มีมดตัวไหนกล้าเข้าหาก้อนน้ำผึ้งอีก” เจ้าก้อนน้ำผึ้งหวานก้อนนี้ขยันดึงดูดมดเข้ามา ยิ่งนึกก็ยิ่งอยากอุ้มกลับจวน

“คือ...” เฮยเจาเล่าเรื่องคุณหนูลี่รวมถึงลูกค้าบางรายที่แอบมองพระชายา

คุณหนูลี่เป็นสตรีงดงามเอวบางดังกิ่งหลิว ริมฝีปากเป็นรูปกระจับน่ารักยิ่ง ที่สำคัญผิวที่ขาวผ่องและนิ้วมือเรียวยาวช่างดึงดูดสายตาของบุรุษ เมื่ออ๋องลี่หยางได้ฟังคำเล่าจากองครักษ์คิ้วก็ขมวดเล็กน้อยก่อนใช้สายตามองยังข้อนิ้วมือใหญ่ๆของตนเองผิวสีน้ำผึ้งที่ไม่มีวันเป็นขาว

“สายตายามพระชายาจ้องมองสตรีผู้นั้นเป็นเช่นไร ความสัมพันธ์ไปถึงไหน?”

เฮยเจากลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อยนึกถึงคำบอกเล่าของลุงตง

“พระชายายังมีปฏิสัมพันธ์แบบปกติกับคุณหนูลี่ ส่วนสายตาที่ใช้มอง...ก็ไม่ต่างอะไรกับมองสตรีอื่นที่เดินเข้ามาขอรับ”

“พระชายาเคยให้ขนมพิเศษกับสตรีผู้นั้นเช่นฝากเจ้ามาหรือไม่?” ทันทีที่เฮยเจาได้ยินก็ร้องอ๋อในใจ ที่แท้นายของเขาไหน้ำส้มคว่ำนี่เอง

“ไม่เคยขอรับ ขนมต่างๆเฉพาะลูกค้าประจำที่พิเศษเช่นท่านอ๋องเท่านั้นขอรับ” ทันทีที่เฮยเจาตอบคำถาม อ๋องลี่หยางก็ยกยิ้มที่มุมปากทันที

“ให้คนขององครักษ์ตงจับตาดูความเคลื่อนไหวคนรอบตัวพระชายาเช่นเดิม”

“ขอรับ” เฮยเจารับคำสั่งนายเหนือหัว

ทุกวันมักมีคนกล้าตายแกล้งทำตัวเป็นลูกค้าประจำมาป้วนเปี้ยนรอบตัวของชายหนุ่ม ลุงตงสายลับหนึ่งในองครักษ์ลับของอ๋องลี่หยางเป็นผู้จัดการเหล่ามดกล้าตายให้หายไป ไม่ว่าจะแอบส่งแม่สื่อไปจัดการกล่อมให้บิดาส่งมดทั้งหลายออกเรือนหรือแม้แต่ส่งคนไปซ้อมบุรุษที่แอบมีเจตนาไม่ดี ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ช่วงนี้มีสตรีมากมายออกเรือนจนเห็นงานมงคลผ้าแดงได้กันทุกวัน

“คงต้องถึงเวลาที่เราต้องอุ้มพระชายากลับบ้านแล้วซินะ” อ๋องลี่หยางใช้นิ้วเคาะโต๊ะ

เฮยเจาดวงตาแวววาว ถ้าพระชายากลับจวนเร็วสภาพความเป็นอยู่เรื่องอาหารย่อมกลับสู่สภาพสมบูรณ์เช่นเดิม ยิ่งคิดยิ่งน้ำลายไหล

“พรุ่งนี้เราอยากรู้นัก พระชายารักจะทำหน้าเช่นใดยามพบหน้าเรา”

“ย่อมต้องดีใจขอรับ!” ถึงไม่ดีใจพวกเขาก็ดีใจ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต้องพากลับจวนให้จงได้

ความคิดเห็น