สามีเก่าที่ยังรัก EP1
-
.
-
เครดิต : ขอบพระคุณภาพทุกภาพ จากอินเทอร์เน็ตค่ะ
-
.
-
สัญลักษณ์ประกอบ
-
// เท่ากับ การกระทำ
-
(..... ) เท่ากับ ความรู้สึก
-
ฉัน อ่านออกเสียงเป็น ชั้น นะคะ
-
ไรต์เขียน ฉัน ให้ถูกต้องแต่เพื่ออรรถรสให้ออกว่า ชั้น ค่ะ
-
พิชชา
-
พิชชา
-
ธาวินเธอจะให้ฉันดี ๆ หรือจะให้ฉันเอาเอง
-
กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งในอากาศ ห้องรับรองหรูที่ควรเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยความกดดัน
-
พิชชายืนนิ่งอยู่กลางห้อง ใบหน้าเรียบเฉย…เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
-
ทั้งที่ความจริง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของอดีตสามีที่ตามตอแยเขาไม่จบไม่สิ้น
-
พิชชาพิชชาบอกคุณกี่รอบแล้ว ว่าอย่าตามมาวุ่นวายพิชชาแบบนี้ เรื่องของเรามันจบไปแล้ว
-
ธาวินจบก็ส่วนจบ แต่ฉันยังไม่พอ
-
พิชชาคุณนี่หน้าด้านจริงๆ
-
พิชชาแล้วอีกอย่างพิชชาก็ไม่มีอะไรจะให้คุณแล้ว
-
ธาวินไม่มีงั้นเหรอ // กระชากแขนอย่างแรง
-
ธาวิน
-
ธาวินร้านเพชรเธอ ทำเงินเป็นสิบล้าน จะมาบอกว่าไม่มีได้ไง
-
พิชชานั่นมันของพิชชา ไม่ใช่ของคุณ ( เถียงสู้ )
-
เพี๊ยะ!!!!!!!!
-
แรงตบฟาดลงมาอย่างไม่ยั้ง รสเลือดแล่นขึ้นมาที่ปลายลิ้น
-
แต่พิชชา…ยังนิ่ง เหมือนคนที่ชินกับมันไปแล้ว
-
ธาวินอย่าทำตัวสูงนักเลยนะ // ยิ้มเหยียด
-
ธาวินเพราะ สุดท้าย......เธอก็แค่ของเล่น ไม่ว่าจะธีรภัทร ผัวคนก่อนเธอ หรือว่าฉัน ทุกคนก็มองเธอแค่ของเล่น
-
พิชชา................( หน้าชาวาบ ) ( แตกสลาย ใจพัง ซ้ำๆ )
-
พิชชานี่ .................. ( เถียงสู้ )
-
ธาวินทำไม // กระชากแขนอย่างแรง
-
พิชชาโอ้ย!!!!! เจ็บนะ ( พยายามฮึดสู้ )
-
“หยุดเดี๋ยวนี้ครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่ได้ดังมาก แต่หนักพอให้ทั้งห้องเงียบลง
-
ชายแปลกหน้าคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก
-
พิชชา………… // หันตามเสียง
-
ธาวินเรื่องผัวเมีย อย่ามายุ่ง
-
พิชชาไม่ได้เป็นแล้วเว้ย!!!!!
-
ธาวินหุบปาก // กระชากแขนอย่างแรง
-
พิชชาโอ้ย!!!!!
-
ดร.เตชินทร์แต่คุณทำร้ายเธอ
-
ธาวินก็กูบอกว่า เรื่องผัวเมีย อย่ามายุ่ง
-
ดร.เตชินทร์ถ้าคุณยังใช้กำลัง ต่อให้เป็นเรื่องสามี ภรรยา ผมจำเป็นต้องแจ้งตำรวจ
-
ดร.เตชินทร์เดี่ยวนี้ ( น้ำเสียง หน้าตา หนักแน่น )
-
น้ำเสียงหนักแน่น ไม่มีความลังเล
-
ธาวินสบถ ก่อนจะผลักพิชชาออกแรง ๆ แล้วเดินออกไป
-
ธาวินเสือกชิบหาย // สะบัดมือออก
-
ธาวินฝากไว้ก่อนเถอะ // จ้องหน้าพิชชา // เดินออก
-
ธาวิน เดินออกไป ความเงียบกลับมาอีกครั้ง
-
พิชชาทรุดนั่งลงช้า ๆ ก่อนจะมีผ้าเช็ดหน้าถูกยื่นมาตรงหน้า
-
ดร.เตชินทร์เช็ดเลือดก่อนครับ
-
กานต์พิชชาเงยขึ้นมอง และนั่นคือครั้งแรก…ที่สายตาทั้งสองคนสบกัน
-
พิชชาขอบคุณครับ
-
ดร.เตชินทร์คุณโอเคมั้ย
-
พิชชาไม่เป็นไรครับ
-
ดร.เตชินทร์ผมเรียกรถโรงแรม ให้ไปส่งที่โรงพยาบาลใกล้ๆ ตรงนี้แล้วนะครับ
-
พิชชาขอบคุณครับ
-
.
-
ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง
-
พิชชา
-
พิชชานั่งอยู่บนเตียงตรวจ แผลเล็กน้อย…แต่ความรู้สึกกลับหนักหนากว่านั้น
-
และสิ่งที่แปลกคือ เขาไม่ได้อยู่คนเดียว
-
ชายคนนั้นยังนั่งอยู่เงียบ ๆ เหมือนแค่อยู่เป็นเพื่อน
-
โดยไม่ต้องพูดอะไร เวลาผ่านไปพักใหญ่
-
จนกระทั่ง
-
อิ่มคุณหนูพิชชาขา....................
-
เสียงใสปนห้าวดังลั่นทางเดิน ก่อนที่ประตูจะถูกเปิดผาง
-
ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งพรวดเข้ามา เธอคือเลขาคนสนิทของกานต์พิชชา
-
อิ่มโห !!!!! ดูสภาพคุณหนูสิคะ
-
อิ่มใคร ......คนไหนมันกล้าเอามือแตะคุณหนูของอิ่มคะ
-
อิ่มมองพิชชาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหันไปจ้องชายแปลกหน้าทันที
-
อิ่มนายทำคุณหนูฉันเหรอ
-
ดร.เตชินทร์ไม่ใช่ครับ // ตอบเรียบ ๆ
-
พิชชา....................// ถอนหายใจเบาๆ
-
พิชชาอิ่ม เค้าเป็นคนช่วยฉัน
-
อิ่มอ๋อเหรอคะ
-
อิ่มเปลี่ยนโหมดทันที ยกมือไหว้แบบเร็วจี๋
-
อิ่มขอบคุณมากนะคะ พ่อพระแท้ๆ ถ้าไม่ได้คุณ คุณหนูของอิ่มเละแน่ๆเลยค่ะ // ยกมือไหว้
-
ดร.เตชินทร์ไม่เป็นไรครับ // ยกยิ้มเบาๆ // รับไหว้สุภาพ
-
อิ่มคุณหนูขา.....บอกแล้วใช่มั้ยคะว่าอย่าเปิดเอง ให้การ์ดๆๆ จัดการสิคะ
-
พิชชาการ์ดอยู่ไหน เพราะตอนนั้นฉันอยู่คนเดียว
-
อิ่มอุ๊ยตาย!!!! จริงด้วย อิ่มมัวให้การ์ดไปคุ้มกันเครื่องเพชร
-
อิ่มไม่คิดว่าจะมีใครปองร้ายคุณหนูที่เเสนดีของอิ่ม
-
พิชชาช่างมันเถอะ พิชชาไม่ได้เป็นไรมาก
-
อิ่มไม่เป็นไรอะไรล่ะคะ! เลือดซิบขนาดนี้
-
อิ่มหันไปคว้ากระดาษทิชชูเพิ่ม ยื่นให้แบบรัว ๆ
-
อิ่มเช็ดเพิ่มค่ะคุณหนู ไม่งั้นหน้าเยินแน่ๆ
-
พิชชาโอ้ยย!!!! อิ่ม หน้าฉันจะเยินก็เพราะเธอนี่แหล่ะ พอแล้ว
-
อิ่มแฮร่...............
-
ดร.เตชินทร์............... // แอบมอง // อมยิ้มคนเดียวเบาๆ
-
อิ่มอิ่มบอกคุณท่านแล้ว ไม่มีใครว่างมานะคะ
-
พิชชาก็เป็นแบบนี้มาตลอดอยู่แล้ว ฉันก็มีแค่เธอ // ถอนหายใจเบาๆ
-
หลังจากทุกอย่างเรียบร้อย พิชชาหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมา ดึงเงินออกมา
-
พิชชานี่ครับ ค่าเสียเวลา
-
เตชินทร์ ชะงักเล็กน้อย แต่ยังไม่พูดอะไร เสียงเรียบตอบกลับ
-
ดร.เตชินทร์ไม่เป็นไรครับ
-
พิชชา..............// ขมวดคิ้วเล็กน้อย ( แปลกใจ )
-
พิชชารับไว้เถอะครับ คุณเสียเวลาเพราะพิชชา
-
ดร.เตชินทร์ผมช่วยเพราะมันควรช่วย ไม่ใช่เพื่อเงิน
-
.
-
เงียบ
-
.
-
อิ่มกระพริบตาปริบ ๆ มองหน้าคนพูด
-
พิชชาหลุดยิ้มบาง ๆ โดยไม่รู้ตัว แต่สายตายังจับอยู่ที่ชายตรงหน้า
-
ดร.เตชินทร์ถ้าคุณมีคนมารับแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ
-
เตชินทร์ หันหลังกำลังจะเดินออก
-
ไม่มีการถามชื่อ เหมือนแค่ผ่านมา…แล้วก็จะผ่านไป
-
พิชชาเดี๋ยวครับ
-
ดร.เตชินทร์ครับ // หันตามเสียง
-
เสียงพิชชาหลุดออกไปอีกฝ่ายหันกลับมา คำพูดมากมายวิ่งอยู่ในหัว แต่สุดท้าย
-
พิชชาขอบคุณนะครับ
-
ชายคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป
-
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง
-
อิ่มยืนกอดอก มองประตูแล้วหันมามองพิชชา
-
ในโลกที่ทุกอย่างซื้อได้ด้วยเงิน กลับมีคนหนึ่ง ที่ไม่เอาอะไรเลย หัวใจที่เคยนิ่งมานาน…เริ่มไหว
-
พิชชาอิ่ม ........ ฉันอยากเจอเค้าอีกครั้ง
-
อิ่มนั้นไง สายตามันหลอกกันไม่ได้จริ้งงงงงงงงงง อีกแล้วเหรอคะคุณหนูขา......
-
.
-
พิชชา
-
พิชชา
-
วันต่อมา แสงเช้าส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรู เงียบ…เรียบ…และว่างเปล่า
-
พิชชายืนอยู่หน้ากระจก ปลายนิ้วแตะรอยช้ำจาง ๆ ที่มุมปาก
-
พิชชาเจ็บชะมัด // หันซ้าย หันขวา
-
แผลไม่ได้ลึก แต่ความรู้สึก…กลับยังไม่จาง
-
ภาพเมื่อคืนยังชัดเจน เสียงตะโกน แรงกระแทก
-
และ “เช็ดเลือดก่อนครับ”
-
กานต์พิชชา หลับตาลงช้า ๆ เสียงนั้นยังติดอยู่ในหัว ทั้งที่เป็นแค่ คนแปลกหน้า แต่กลับจำได้ทุกอย่าง
-
พิชชา
-
พิชชา…………. ( เคลิ้ม )
-
ทันใดนั้นเอง
-
อิ่มคุณหนูพิชชา ขา........................ // เปิดประตูเข้ามา พร้อมเสียง
-
พิชชา………. // สะดุ้ง ( ตื่นจากภวังค์ )
-
เสียงหนึ่งลากยาวมาแต่ไกล หมอนถูกปาใส่หน้าแบบไม่แรงนัก
-
พิชชาเอาความหล่อของฉันคืนมาเลยนะ // สบถคนเดียวเบาๆ
-
อิ่มกู๊ดมอร์นิ่งค่ะคุณหนูกานต์พิชชา คนที่ดีเเสนดีของบ่าว // รับหมอนไว้ทัน
-
พิชชามาทำไมแต่เช้า ยังไม่ถึงเวลามารับเลย
-
อิ่มก็อิ่มโทรหาคุณหนูแล้ว คุณหนูไม่รับสาย
-
พิชชาอ้าวเหรอ สงสัยฉันจะหูอื้อ
-
อิ่มทำไมคุณหนูถึงไม่ยอมบอกคะว่า นายธาวินเป็นคนทำ
-
พิชชาบอกให้แม่สมน้ำหน้าฉันหรือไง
-
พิชชาแค่นี้ฉันก็เจ็บมากกพอแล้วนะอิ่ม ถ้าแม่ผสมโรงด่าฉันอีก เธอคิดว่าฉันไหวเหรอ ( แววตาเศร้าหมอง )
-
อิ่มโถ.....คุณหนูของงอิ่ม เวรกรรมอะไรนักหนา
-
พิชชาหยุดดราม่า // มอง รู้ทัน
-
อิ่มเอี๊ยดดดดดดดดดดดด เบรคหัวทิ่มเลย คุณหนูก็......
-
พิชชาเธอก็รู้ ฉันไม่อยากให้ใครสงสารฉัน
-
พิชชาแล้วมาทำไมแต่เช้า
-
อิ่มอิ่มจะบอกว่า คุณท่านให้คุณหนูกลับบ้านค่ะ
-
พิชชาโอ้ย!!!!!! ไม่กลับ หน้าฉันแหกขนาดนี้ ไม่กลับหรอก
-
อิ่มแล้วอิ่มจะเรียนคุณท่านว่ายังไงคะ
-
พิชชาบอกว่าฉันติดงานแฟชั่นโชว์เพชร หรือตามลงไปคุมเพชรที่ลูกค้าเช่าอะไรได้
-
พิชชาแต่ฉันยังไม่กลับบ้าน เข้าใจมั้ย
-
อิ่มค่ะ ค่ะ ค่ะ // พยักหน้ารัวๆ
-
พิชชาให้พูดมากดูสิ๊ เจ็บปากเลยเนี้ย
-
อิ่มคุณหนูขา
-
อิ่มแล้วคนเมื่อคืนคนนั้นล่ะคะ
-
พิชชา..................// ชะงัก
-
พิชชา
-
คำถามตรง ๆ ทำให้พิชชาชะงักเล็กน้อย
-
พิชชาก็กลับไปแล้ว ตั้งแต่เมื่อคืนไง
-
อิ่มชื่ออะไร
-
พิชชาไม่รู้
-
อิ่มทำงานอะไรเอ่ย
-
พิชชาไม่รู้
-
อิ่มมีแฟนหรือยังนะ
-
พิชชาอิ่ม // เท้าเอววีน
-
อิ่มโอเคค่ะๆ ไม่ถามแล้วๆ
-
อิ่มยกมือยอมแพ้ แต่สายตายังวิบวับ ความเงียบแผ่ลงอีกครั้ง ก่อนที่พิชชาจะพูดขึ้นมาเบา ๆ
-
พิชชาอิ่ม
-
อิ่มอิ่มรู้ค่ะ ว่าคุณหนูจะพูดอะไร
-
พิชชางั้นก็ไปสืบให้หน่อย
-
อิ่มในเมื่อห้ามไม่ได้ ก็เข้าร่วมมันซะเลย
-
อิ่มรับทราบค่ะ คุณหนูกานต์พิชชา
คลิกบริเวณนี้เพื่ออ่าน
หรือสัญลักษณ์ด้านขวาเพื่ออ่านต่อเนื่อง
แต่งฟิคด้อมไบร์ทวินเท่านั้นนะคะ
หัวใจของไรต์ คือ ไบร์ทวิน ค่ะ
ไรเตอร์ นามปากกา KaNoM ClUb ZaaAa


กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็นปักหมุด
ความคิดเห็นทั้งหมด ()