ขยายเวลาจองถึง 15 ม.ค. 2562 ส่งหนังสือ 25 ม.ค. 2562 สนใจติดต่อที่เพจสนพ.ตะวันเปรมปรีดิ์ค่ะ ปิดตอน5 ม.ค. 2562

ชื่อตอน : 15

คำค้น : หลิงหลง,อี้เทา,ปราบผี,วาย,อาจารย์ปีศาจ,ร้านสารพัดนึก,จีนโบราณ,แฟนตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 49

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2561 09:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15
แบบอักษร

2018-02-11

หลิงหลงลืมตาขึ้นตอนนี้เขาอยู่ในความฝันขององค์ชายจงซิน รอบด้านเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวครึ้มขึ้นเบียดเสียดกันแน่นแทบไม่มีแสงแดด ให้ความรู้สึกอึดอัดมากกว่าสดชื่น เด็กน้อยเดินเลาะไปตามทางรกร้างอาศัยจับกลิ่นไอปีศาจกำหนดทิศทางก้าวลึกเข้าไปในป่า

หลิงหลงเดินมาไกลจับกลิ่นไอปีศาจที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆจึงเร่งฝีเท้าจนหลุดออกจากป่าทึบมาเจอที่ราบกว้างแถบหนึ่ง มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นอยู่ตรงกลาง กิ่งก้านของมันหงิกงอลำต้นตะปุ่มตะป่ำให้กลิ่นไอชั่วร้ายชนิดหนึ่ง ใต้ต้นไม้มีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่บนตักของนางมีบุรุษหนุ่มรรูปงามนอนหลับไหล มีเพียงสตรีที่รับรู้การมาถึงของหลินหลงแต่บุรุษยังคงหลับใหลไม่ได้สติ

เด็กน้อยชักกระบี่สั้นขึ้นมา กระบี่นี้ชื่อกระบี่สยบฟ้าเป็นกระบี่วิเศษตีจากหยกพันปี ณ หุบผาสววรค์เมื่อเจ็ดร้อยปีก่อน ไม่ทราบว่าหลิ่วอินได้มาจากไหนแต่กลับยกให้หลินหลงโดยง่าย เด็กน้อยรู้สึกว่าเหมาะมือดีจึงรับมาใช้

"นางปีศาจ ส่งองค์ชายจงซินมานะ"

"หึ ข้าบอกแล้วว่าเจ้าไล่ข้าไม่ได้หรอกเด็กน้อย อีกไม่นานองค์ชายก็จะเป็นของข้าอย่างสมบูรณ์แล้ว เจ้าอย่าเสียเวลาเปล่าเลย"

"ยายแก่อยากรับประทานเด็กหนุ่มกรุบกรอบขนาดนั้นเลยหรือ ข้าไม่ยอมปล่อยให้เจ้าทำสำเร็จแน่" หลิงหลงร้องด่า

"ข้าเกลียดคำว่าแก่ เกลียดเด็กหน้าตาน่ารักแบบเจ้าที่สุด" นางกรีดร้อง ฟ้าสว่างเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม เพียงพริบตาเดียวนางก็มาอยู่ตรงหน้าหลิงหลง ใบหน้าบิดเบี้ยวเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยโทสะ

"นางปีศาจอัปลักษณ์ไม่ยอมรับความจริง ตักน้ำส่องใบหน้าของตัวเองบ้างหรือเปล่าทั้งแก่ทั้งเหี่ยวใครจะมารัก ถ้าองค์ชายตื่นมาพบหน้าเจ้าเขาคงตกใจตาย" หลิงหลงด่าต่อพร้อมถอยหลังหลบการคุกคามของปีศาจต้นไม้

"ไม่จริ๊ง" นางกรีดร้องโหยหวน หลินหลงเห็นอุบายที่ล่อให้นางปีศาจออกห่างองค์ชายจงซินสำเร็จ จึงอาศัยช่องว่างที่นางขาดสติพุ่งตัวเข้าไปโคนต้นไม้รวบคอเสื้อขององค์ชายจงซินไว้ได้เหวี่ยงเขาเข้าไปในประตูมิติแล้วหันมาเผชิญหน้ากับนางปีศาจ ทั้งหมดนี่เกิดขึ้นชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น 

"เจ้า...ตาย" นางปีศาจกางเล็บพุ่งใส่หลินหลงด้วยโทสะทันที


ด้านนอก องค์ชายจงซินที่ถูกหลิงหลงเหวี่ยงเข้าประตูมิติกำลังจะตื่นขึ้น ร่างของเขาขยับอย่างกระสับกระส่ายจนอี้เทาต้องเพิ่มแรงรั้งเขาไว้ เปลือกตาขององค์ชายกระพริบถี่จนในที่สุดก็ลืมตาขึ้น

"ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งขยับตัว ท่านปลอดภัยแล้ว" เสียงนุ่มๆปลอบประโลมอยู่ข้างหูพร้อมอ้อมแขนอันอบอุ่นทำให้องค์ชายจงซินสงบลงได้ ฮ่องเต้ ฮองเฮาและพระสนมหลิวที่มองอยู่ดีใจนักทำท่าจะลุกมาหาแต่ถูกอี้เทาห้ามไว้เสียก่อน

"พวกท่านอย่าเพิ่งออกจากเขตอาคม ตอนนี้ยังไม่ปลอดภัย"

พระสนมหลิวได้แต่สงบใจนั่งลง ฮองเฮาหลี่บีบมือนางเบาๆอย่างปลอบใจ นางก็เป็นมารดาคนหนึ่งเข้าใจความรู้สึกของพระสนมหลิวดี

"เจ้าใจเย็นๆก่อน จงซินปลอดภัยแน่นอนแล้วแต่หลินหลงยังไม่ฟื้นแสดงว่าเหตุการณ์คงไม่รวบรัด เจ้าสงบใจรอชมดูก่อนเถอะ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ย้ำแล้วย้ำอีกให้พวกเราอยู่ในข่ายมนต์ของเขาหรอก" ฮองเฮาปลอบพร้อมทั้งให้กำลังใจ

พระสนมหลิวได้สติ นางก้มหน้าด้วยความละอาย "ขอบพระทัยพี่หญิงเพคะ​ที่เตือนสติหม่อมฉัน"

ฮ่องเต้ซีจิ่นวางพระหัตถ์ทับบนมือทั้งสองนาง พวกนางเลิกแอบมองกันพระองค์ดีพระทัยยิ่งกว่าใคร ที่ผ่านมาต่างคนต่างเกรงใจกันเมื่อฮองเฮาอยู่พระสนมหลิวก็จะถอยห่าง เมื่อพระสนมหลิวอยู่ฮองเฮาก็จะเย็นชากับพระองค์ เมื่อทั้งคู่คุยกันได้แบบนี้จึงเป็นเรื่องดียิ่งนัก

"ทำไมหลิงหลงยังไม่ตื่นล่ะอี้เทา" องค์ชายตั๋วลู่ถาม

"คงกำลังจัดการกับปีศาจอยู่ ท่านสัมผัสถึงหัวใจของหลิงหลงอยู่หรือไม่"

องค์ชายตั๋วลู่จับชีพจรเด็กน้อย "รู้สึกได้ว่ายังเต้นเป็นปกติกอยู่"

"เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร องค์ชายจงซินท่านไม่ต้องเกร็งสามารถพิงข้ามาได้เต็มที่ ท่านป่วยเพราะนางปีศาจต้นไม้ตอนนี้นางยังอยู่ในร่าง ท่านน้องข้าพยายามกำจัดนางอยู่ ท่านลองเล่าเหตุการณ์ที่เข้าป่าไปล่าสัตว์ให้ข้าฟังได้หรือไม่" อี้เทาชวนคุยเพราะไม่ต้องการให้องค์ชายจงซินหลับ ถ้าตกไปอยู่ในเงื้อมมือปีศาจอีกครั้งอาจจะช่วยไม่ได้แล้ว

"ข้าเข้าป่าไปล่าสัตว์เหมือนที่เคย เห็นไก่ฟ้าขนขาวตัวหนึ่งตั้งใจจะจับเป็นมาถวายเสด็จแม่ ข้าไล่ตามมันไปจนเข้าไปในหุบเขาแห่งหนึ่งที่ข้าไม่เคยเข้าไปมาก่อน ที่นั่นมีสัตว์ชุกชุมนักจนข้าคลาดกับไก่ฟ้าตัวนั้น ข้าก็เลยยิงกวางมาแทนตั้งใจจะนำมาให้ห้องเครื่องตุ๋นถวายทุกคน พอกลับมาถึงวังข้าคุยกับท่านพ่อแล้วพอรู้สึกตัวอีกครั้งข้าก็ไปอยู่ที่ทุ่งโล่งแห่งหนึ่ง มีสตรีนางหนึ่งอยู่ตรงนั้น นางพยายามชักชวนให้ข้าตกลงใจอยู่ที่นั้นกับนางแต่ข้าไม่รู้สึกอะไรกับนางจึงปฏิเสธไป แต่นางก็มาหาข้าอยู่เรื่อยๆแล้วข้าก็ตื่นขึ้น" องค์ชายจงซินมีท่าทางสับสน

"นั่นเป็นเพียงฝันร้ายตื่นหนึ่งเท่านั้น ข้าจะเล่านิทานให้ท่านฟังจะได้ไม่ฝันร้ายอีกดีหรือไม่"

"ถ้าฟังแล้วข้าจะไม่ฝันร้ายอีกใช่หรือไม่"

"ถูกแล้ว" เสียงทุ้มนุ่มของอี้เทาเล่านิทานให้องค์ชายจงซินฟัง โดยคอยถามคำถามเขาไปด้วยไม่ให้เขาหลับ


หลิงหลงที่อยู่ด้านในจิตขององค์ชายจงซินนั้น เมื่อนางปีศาจกางเล็บเข้าใส่ เด็กน้อยก็กระชับกระบี่พุ่งสวนเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว กระบี่สยบฟ้าเฉือนคอนางปีศาจทำให้ของเหลวสีดำเหม็นเน่าไหลออกมาจากปากแผลแต่ก็แลกมาด้วยรอยกรีดเป็นทางยาวที่หัวไหล่จนชุดขาด โชคดีที่ไม่ถึงเลือด

"พอมีฝีมืออยู่บ้างนี่นา นึกว่าจะจับผู้ชายเป็นอย่างเดียวเสียอีก"  หลิงหลงเยาะเย้ย มือเล็กแยกกระบี่เป็นสองควงเข้าใส่นางปีศาจโดยไม่ปล่อยให้นางตั้งตัว นางปีศาจได้แต่หลบหลีกโดยไม่สามรถตีโต้ได้ ร่างกายถูกกระบี่เฉือนเป็นริ้วทั่วไปทั้งดูน่าเวทนา กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งจนหลินหลงย่นจมูก

"เจ้าเด็กปีศาจ ตัวแค่นี้กลับอำมหิตนัก ข้าจะจัดการเจ้าให้ได้" นางปีศาจกระทืบเท้าปรากฏเถาวัลย์ขนาดใหญ่คล้ายมีชีวิตผุดขึ้นมาจากพื้นดินนับไม่ถ้วน เถาของมันเหวี่ยงไปมาฟาดทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมีของมันเกิดฝุ่นผงคลุ้งกระจายทำให้หลิงหลงต้องดีดร่างขึ้นสูงให้พ้นรัศมีการทำลายล้างของมัน นางปีศาจที่รอจังหวะอยู่แล้วกางเล็บพุ่งเข้าใส่ร่างเด็กน้อยที่กำลังจะตกลงมา เห็นได้ชัดว่าไม่มีทางหลบพ้นแต่หลิงหลงซัดผงบางอย่างออกจากอกเสื้อเข้าหน้านางปีศาจที่กำลังพุ่งมาเต็มๆจนนางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

"ต่ำช้านัก" นางปีศาจร้องด่า

"แล้วเจ้าที่เที่ยวจับบุรุษที่ไม่ยินยอมบังคับมาเป็นสามีเรียกว่าอะไร" หลิงหลงด่ากลับ

เด็กน้อยไม่รอช้าอาศัยเถาวัลย์หยั่งเท้ากระโดดขึ้นมาอีกคราเก็บดาบเข้าแขนเสื้อเปลี่ยนเป็นใช้ด้ายสีแดงคล้ำในมือตวัด​พันร่างนางปีศาจอย่างแน่นหนา ด้ายนี้ผ่านการชุบเลือดสุนัขดำและลงอาคมมาเรียบร้อย สามารถจับปีศาจได้ทุกชนิดโดยที่ปีศาจนั้นไม่สามารถหายตัวหนีได้ นางปีศาจได้แต่ดิ้นรนกรีดร้องแต่ไม่สามารถหลุดออกมาได้

"เฮ้อ เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันแฮะ ถ้าอาจารย์ไม่จับฝึกหนักตั้งแต่เด็กสงสัยจะแย่เหมือนกัน" หลิงหลงบ่น ในใจคิดถึงอาจารย์ว่าข้าผิดไปแล้ว(นิดนึง)ที่แอบใช้ตุ๊กตาสาปแช่งกับท่าน แต่ตอนนั้นอาคมของเขามันอ่อนแออาจารย์จึงไม่เป็นอะไรแถมเขายังถูกอาคมตัวเองสะท้อนกลับรับประทานอะไรไม่ได้อาเจียนอยู่หลายวัน 

หลิงหลงกำปลายเชือกแน่นมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งหยิบไหใบเล็กออกมาจากประตูมิติ เด็กน้อยท่องมนต์จนนางปีศาจตัวเล็กลงๆสุดท้ายก็ถูกดูดเข้ามาอยู่ในไห เขาปิดฝาแล้วแปะยันต์ไว้ก่อนจะใส่กลับเข้าไปในประตูมิติเหมือนเดิม

"ได้เวลากลับเข้าร่างล่ะนะ" เด็กน้อยกำหนดจิตเข้าร่างตัวเอง เมื่อลืมตาอีกครั้งเขาก็เห็นองค์ชายจงซินอยู่ในอ้อมกอดพี่ชายตนเอง มือน้อยๆก็เข้าไปจิกผมองค์ชายจงซินออกห่างจากอี้เทาเสียแล้ว หลิงหลงลงมือเร็วมากจนองค์ชายตั๋วลู่ห้ามไม่ทัน

"หลิงหลงปล่อยองค์ชายก่อน" อี้เทาตกใจ ท่ามกลางเสียงโอดโอยของขององค์ชายจงซิน องค์ชายตั๋วลู่รีบเข้ามากอดเด็กน้อยแต่หลิงหลงไม่ยอมปล่อยง่ายๆ จนอี้เทาดุหลิงหลงจึงยอมคลายมือ เด็กน้อยหน้ามอมแมมงอนจนแก้มป่อง เสื้อผ้าก็ขาดวิ่นยิ่งกว่าผ้าเช็ดเท้า​

องค์ชายตั๋วลู่ที่เพิ่งได้เห็นหลิงหลงชัดๆลูบไปตามตัวเด็กน้อยด้วยความเป็นห่วง จึงเจอแผลลึกที่ต้นแขนซ้ายของเด็กน้อย

"ตายแล้ว หลิงหลงต้องเจ็บขนาดนี้หม่อมฉันรู้สึกผิดเหลือเกินเพคะ" พระสนมหลิวที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างยกมือปิดปากด้วยความสะเทือนใจ

"บาดแผลแค่ภายนอก เขาต้องหายดีแน่นอน" ฮองเฮาหลี่ปลอบใจพระสนมหลิวและตัวเองไปด้วย แต่ยังไม่กล้าออกจากข่ายมนต์ไปดูอาการเด็กน้อยที่พระนางเอ็นดู

"วิลเบอร์พร้อมนะ ข้าจะปล่อยนางออกมา" หลิงหลงไม่สนใจบาดแผลตนเองหันมาพูดกับวิลเบอร์ที่เกาะอยู่ข้างเตียง

"อู๊ด" เจ้าสุกรขานรับ มันขยายร่างขึ้นมาจนมีความสูงสักหกเชียะ หลิงหลงก็เปิดประตูมิติหยิบไหที่เก็บนางปีศาจออกมา เด็กน้อยดึงยันต์ที่ปิดปากไหออกร่างของปีศาจต้นไม้ก็ลอยออกมาลงกลิ้งอยู่บนพื้นส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งกระจายทั่วห้อง

วิลเบอร์สูดลมหายใจแรงนางปีศาจดิ้นรนขัดขืนแต่ก็ไม่สามารถต้านทานวิลเบอร์ได้ มันงับร่างนางปีศาจเคี้ยมกร้วมในปากดุจดั่งเต้าหู้ก้อนหนึ่ง เสียงร้องสุดท้ายขาดหายไปเมื่อวิลเบอร์กลืนนางลงท้อง เจ้าลูกสุกรลดขนาดลงเท่าเดิมวิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาหลิงหลงไม่สนใจสายตาตกตะลึงของทุกคนยกเว้นหลิงหลงและอี้เทาที่เห็นจนชิน

"หมดแล้วหรือไม่" อี้เทาถามน้อง เขาพยุงองค์ชายจงซินให้นั่งพิงหัวเตียง ตัวเขาขยับเข้ามาดูหลิงหลงแต่เด็กน้อยโบกมือห้าม

"ยังมีเมล็ดกาฝากอยู่ในใจองค์ชายเหลืออยู่อีก พี่เอายานี่ให้เขารับประทานจะได้อาเจียนออกมา" หลิงหลงส่งขวดยาให้อี้เทา เมื่อเทออกมามีเม็ดยาสีนวลส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง

"ยาอะไร ข้าไม่รับประทานแน่" องค์ชายจงซินรับปฏิเสธ แค่กลิ่นก็ไม่น่าไว้ใจแล้ว

หลิงหลงเห็นอี้เทาชักช้าไม่ทันใจ ก้าวมาเหยียบอกองค์ชายจงซินอาศัยจังหวะที่เขาตกใจยัดเม็ดยาเข้า​ปากเขาแล้วปิดปากกับจมูกเขาแน่นจนองค์ชายต้องกลืนเม็ดยาลงไปอย่างจำยอม

"แค่นี่เองเห็นไหม ท่านต้องรับประทานยาติดต่อกันไปจนกว่าจะอาเจียนเอาเมล็ดกาฝากออกมาหมดแล้วต้องนั่งสมาธิรักษาศีลให้จิตใจสงบ เมล็ดกาฝากอาศัยด้านมืดของมนุษย์เป็นเชื้อให้มันเจริญเติบโตถ้าปล่อยให้มันโตในร่างกายมันจะควบคุมท่านจนกลายเป็นปีศาจเข้าใจหรือไม่​"

"เข้าใจแล้ว" องค์ชายจงซินที่กำลังจะโวยวายถูกคำพูดของหลิงหลงสาดใส่หน้าจนเถียงไม่ออก

"เข้าใจก็ดีแล้ว พี่อี้เทาคอยควบคุมให้องค์ชายทำตามด้วยนะ" หลิงหลงสั่ง ปากน้อยๆเริ่มหาวตาหรี่ปรือ

"หลิงหลง ปลอดภัยแล้วใช่หรือไม่ พวกท่านพ่อออกมาได้หรือยัง" องค์ชายตั๋วลู่ถาม เขาเข้าใจว่าพวกท่านพ่อคงอยากมาดูอาการของน้องสามเต็มทนแล้ว

"ได้สิ ขออภัย" หลิงหลงโบกมือวูบโดมกลมใสก็สลายไป ทั้งสามพระองค์ตรงเข้ามาขอบคุณเด็กน้อย จากนั้นพระสนมหลิวรีบตรงเข้าไปดูอาการบุตรชาย ส่วนฮองเฮาสั่งให้องค์ชายตั๋วลู่ไปตามหมอหลวง

"ข้ามียาของตนเองฮองเฮาไม่ต้องเป็นห่วง ส่วนองค์ชายจงซินห้ามรับประทานยาอย่างอื่นนอกจากที่ข้าให้ ฮ้าวววว......" มือน้อยปิดปากหาวตากลมโตหรี่ปรือ

"หลิงหลงเหนื่อยมามากแล้วให้ข้าพาเจ้าไปอาบน้ำทำแผลเถิด" องค์ชายตั๋วลู่ถือโอกาสที่ทุกคนหันไปสนใจองค์ชายจงซินที่อาเจียนของเน่าออกมากองใหญ่อุ้มเด็กน้อยกลับตำหนักตัวเองทันที หลิงหลงที่เหนื่อยมากจึงยอมให้อุ้มแต่โดยดี  กว่าจะถึงตำหนักขององค์ชายตั๋วลู่เด็กน้อยก็หลับไปเสียแล้วโดยไม่ทราบเลยว่าข้ารับใช้ทั้งตำหนักต้องวิ่งวุ่นกันขนาดไหน




ความคิดเห็น