ของถูกไม่มีดี
ตที่ 1: ขถูไ่ีี (Chapter 1: No Such Thing as a Cheap Deal)
TH: เสีล้ระเป๋าเิทาไปัพื้ปูซีเต์แตร้าข "ศิริแชั่" ัสะท้ไปาใโถทาเิที่เีเชี ริปาเหื่ห้าผา าาศใตึี้ร้้าและระาาาศไ้แ่่าที่เธลาไ้ตูรูปใแปพลิเคชัเสีี
"ชั้เจ็ ห้ท้าสุะหู" ป้าจื่ เจ้าขหพัรูปร่าท้ที่ปาคาุหรี่ที่ไ่ไ้จุเธ พร้ัื่ลูุญแจเ่า ๆ ที่ีสิเาะิไปเืครึ่ "ลิฟต์เสีาสาปีแล้ เิเาห่ถื่าำลัา"
ริฝืิ้ขคุณ่จะแสัภาระขึ้ัไที่แคและื ทุ่า้าที่ผ่าแต่ละชั้ เธสัเตเห็่าแสไฟตาโถทาเิั้ะพริริหรี่ ราั่าัำลัจะหลหาใจ จระทั่เธาถึชั้ที่ 7
รราาศที่ี่ต่าจาชั้ื่ ัเีสิท... เีจเธไ้ิเสีจัหะหัใจขตัเ ริเิผ่าห้ 701 ซึู่่่ถึห้ขเธ ประตูไ้ขัถูแผ่ไ้ตไข้ทัไ้แ่หา ีฝุ่เาะหาเตะจไ่เห็สีเิขเื้ไ้ ริชะัฝีเท้าเล็้ คารู้สึเ็าแล่ผ่าสัหลั่าไ่ีสาเหตุ แต่คาเหื่ล้าทำให้เธรีไขุญแจเข้าห้ 702 ขตัเไป
ภาให้ 702 ้า่าที่คิ แต่ัล้ลิ่ัชื้และลิ่ระาษเ่า ริาระเป๋าลเตีไ้ที่ส่เสี เี๊ ทัทีที่สัผัส้ำหั เธืพิขห้าต่า พาาโลใแ่ี ่า้ค่าเช่าเืละ 2,000 าทใใจลาเืแี้็ช่ให้เธีเิเหลืซื้ข้าิไปไ้ีหลาื้
ตึ!
เสีระแทหั ๆ ัาจาผัห้ฝั่ที่ติัห้ 701 ริสะุ้สุตัจเืตจาเตี เสีั้เหืีคเาขหั ๆ ทุ่ใส่ำแพ่าแรเพีครั้เี แล้ทุ่า็ลัสู่คาเี
"ใคร่ะ?" ริตะโไป ใจเต้รั "ป้าจื่่าห้ข้า ๆ ไ่ีคู่ี่า..."
เธืิ่รฟัเสีตรั แต่สิ่ที่ไ้ิลัาีเพีเสีลหีหิที่ลผ่าซห้าต่า และคารู้สึแปล ๆ ที่่า... ำลัีใคราคแหูฟัเธู่ที่หลัำแพแผ่ั้
EN: The sound of suitcase wheels grinding against the cracked concrete floor of "Siri Mansion" echoed through the silent hallway. Rin wiped the sweat from her forehead. The air inside the building was stifling and poorly ventilated, far worse than the photos she had seen on the app.
"Seventh floor, the last room at the end, dear," said Auntie Juea, the stout landlady with an unlit cigarette dangling from her lips, as she handed over an old key half-eaten by rust. "The elevator’s been broken for three years. Think of the stairs as a little exercise."
Rin forced a thankful smile before hauling her belongings up the narrow, dark spiral staircase. On every floor she passed, she noticed the hallway lights flickering weakly, as if drawing their final breaths. Finally, she reached the seventh floor.
The atmosphere here was different from the others. It was deathly quiet—so quiet she could hear her own heartbeat. Rin passed Room 701, which stood just before her own. Its wooden door was heavily boarded up with crisscrossing planks, covered in dust so thick the original color of the wood was invisible. Rin paused for a moment; an unexplained chill raced down her spine. But exhaustion pushed her to quickly unlock the door to Room 702 and step inside.
Room 702 was spacious enough, but it was thick with the smell of dampness and old paper. Rin dropped her bags onto the wooden bed, which groaned under the weight. She leaned against the window frame, trying to stay optimistic. At least a 2,000-baht monthly rent in the heart of the city meant she’d have enough money left for meals.
Thud!
A heavy impact slammed against the wall shared with Room 701. Rin jumped, nearly falling off the bed. It sounded as if someone had hurled something massive against the wall with great force—just once—before everything returned to silence.
"Who’s there?" Rin called out, her heart racing. "Auntie Juea said the room next door was empty..."
She stood still, waiting for a response. But all she heard was the wind whistling through the window gaps and an unsettling feeling... that someone was pressing their ear against the other side of that wall, listening to her.
ความคิดเห็นปักหมุด
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น