เรื่องนี้ติดเหรียญ400เหรียญนร้า เห็นคนอื่นๆเขาปรับขึ้นเลยลองปรับบ้าง แต่ถ้าปรับแล้วโดยด่าก็จะไม่ปรับขึ้น😂😂😂 ตามนี้นร้า

ชื่อตอน : 7/2 จบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2561 22:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7/2 จบ
แบบอักษร

(25+)เซ็กส์ลับ(รัก)แฟนเก่า

7/2 จบ

  คอสทริกรีบลงจากรถเมื่อเห็นรถตู้ของเมยานีจอดส่งนงลักษณ์ที่หน้าบ้านหลังเล็ก 


ลูกสาวเธอรีบวิ่งเข้าบ้าน คงจะง่วงเต็มทน เขามองเธอเดินเข้าบ้านก่อนจะเดินตามเธอเข้าไป   


"ใครอนุญาติไม่ทราบ"   เธอหันมาถามเสียงเขียวเมื่อเห็นลูกสาววิ่งเข้าห้องไปแล้ว   


"ผมอนุญาติตัวเอง"   เดินผ่านเธอไปนั่งบนโซฟานุ่มหน้าโทรทัศน์ก่อนจะกดเปิดพบว่าเป็นช่องการ์ตูนซึ่งน่าจะเป็นพวกเด็กๆดู   


"ไปหาลูกเมียนายเหอะ น้องนิ้งเป็นแค่ลูกเก่า ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะเอาเรื่องไปแพร่งพรายบอกคนอื่นให้นักธุรกิจแบบนายเสียชื่อหรอก"   


"ลูกเมีย.. ก็อยู่ในบ้านนี้"   เขาตอบตามตรง แต่เธอเบ้ปาก   


"อย่ามาโกหก! ฉันไม่ได้โง่นะ!"  


 "แล้วผมบอกตอนไหนว่าคุณเมียโง่ แล้วก็ไม่ได้โกหกด้วย"  


 "แล้วลูกเมียนายล่ะ เขาจะคิดยังไง"  


 "ลูกเมียอะไร?"   ยิ่งทำเอาชายหนุ่มงงหนักเข้าไปอีก  


 "ลูกเมียนายไง!"   เสียงหวานตวาดใส่เมื่อเขาทำเป็นไขสื่อ ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจ   


"ลูกเมีย ก็มีแค่น้ำกะน้องนิ้ง"  


 "วันนี้ตอนเช้านายยังไปส่งลูกนายเข้าชั้นเรียนอยู่เลย"  


 "อออ...."   เขาเริ่มนึกออก 


เธอสะบัดหน้าพรืดเตรียมหนีเข้าห้องแต่กลับโดนมือหนาจับหมับเข้าที่ข้อมือเเล้วกระตุกเเรงๆจนเธอล้มลงนั่งตักเขาตามที่เขาจงใจ   


"ปล่อย!"   เธอว่าเสียงสั่นพยายามดิ้นหนีโดยไม่รู้ว่ามันกลับกระตุ้นอารมณ์เขามากกว่าเมื่อก้นงอนงามถูไถไปมากับแก่นกายร้อนที่ตุงรออยู่แล้วให้มันยิ่งโด่จนทิ่มเธอ แววตาหวานเบิกกว้างเลิกดิ้นพลางหันมองคนตัวโตที่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์อยู่ ใบหน้านวลของนงลักษณ์ถึงกลับแดงกร่ำ  


 "ดิ้นอีกสิคงเร้าอารมณ์น่าดูถ้าเราทำอะไรกันตรงนี้"   ใบหน้าหวานยิ่งแดงกร่ำเข้าไปใหญ่!   


"อะ..ไอบ้า! ปล่อยนะ!"   


"ไม่ปล่อย จนกว่าจะหยุดฟัง แต่ถ้าไม่ฟังจะจับกดเสียตรงนี้!"   คำขู่ได้ผลเมื่อคนตัวเล็กหยุดดิ้นแต่ก้นสวยกลับยังถูกทิ่มแทงอยู่ ยิ่งทำเธอหน้าแดงเข้าไปใหญ่  


 "....."   


"เงียบแล้วใช่มั้ย .. ทีนี้ฟังพี่นะ นั่นไม่ใช่ลูกพี่"   


"แต่เด็กนั่นเรียกนายว่าพ่อ!"   เธอสวนทันที   เขาถึงกลับส่ายหน้า   


"ฟังก่อนสิเมียจ๋า... นั่นไม่ใช่ลูกจริงๆ เป็นน้องบุญธรรมแต่สนิทกับพี่เเละพี่อยากมีลูกเลยให้เรียกพี่ว่าพ่อ.."   เธอเงียบฟังไม่หือไม่อืออะไร


  "ทีนี้เข้าใจพี่รึยัง"  


 "ไม่อยากเข้าใจ นายกลับไปได้แล้ว ปล่อยฉันด้วย"  


 "ทำไมล่ะ พี่อุตส่าห์ง้อนะ"  


 "ง้อทำไม ฉันไม่ได้สำคัญอะไร แล้วฉันก็มีความสุข ที่อยู่แบบนี้ สามปี ฉันอยู่ตามลำพังแบบนี้ มีความสุขดีแล้ว"   เขานิ่วหน้ากับคำพูดของเธอ  


 "น้ำสำคัญกับพี่นะ.. แม้จะคบกันแค่แป๊ปเดียว"  


 "นายไม่คิดจะจริงจังกับฉันอยู่แล้วนี่.."   น้ำเสียงสั่นๆทำเอาชายหนุ่มหวั่นใจนัก..  


 "พี่บอกว่าพี่ไม่มั่นใจ แต่ตอนนี้พี่มั่นใจแล้ว.." 


  "ปล่อย..."   


หยาดน้ำใสๆไหลลงมาโดนแขนแกร่งที่กอดรัดเอวบางไม่ให้เธอไปทำให้เขาต้องรีบมองเธอ พบว่าคนตัวเล็กเบี่ยงใบหน้าหนีอย่างพยายามเก็บซ่อนน้ำตาตนเอง   


 "ร้องให้ทำไม"   คอสทริกถามเสียงตระหนักเมื่อเมียรักร้องให้ ตัวเธอสั่นเทา  


 "อย่ามายุ่งกับฉันเลย ฉันอยากอยู่แบบนี้ อย่าเอาลูกฉันไปด้วย ฉันรู้ว่านายสามารถเอาอำนาจแล้วมานำลูกไปจากฉัน แต่ขอร้องล่ะ อย่าเอาแกไป"   เธอเอ่ยขอพลางร้องให้ปานจะขาดใจ เธอรู้ว่าเขาสามารถบีบบังคับเธอได้ แต่เธอไม่อยากให้เขาทำ   


ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาหนักๆ ปล่อยเธอลงจากตัก  


 "พี่จะไม่ปล่อยน้ำไปหรอก.. ไปเข้านอน แล้วพรุ่งนี้ไปลาออกจากงานซะ"   เสียงเขาเเข็งขึ้นทันที   


 "ไม่! อย่ามายุ่งกับชีวิตฉัน"  


 "รึจะให้ฉันยื่นใบลาออกแทน"   เขาหันกลับมามองคนตัวเล็ก แววตาเขาไม่มีความอ่อนโยนแล้ว ต้องเล่นไม้แข็ง เพราะใช้ไม้อ่อนแล้วไม่ได้ผลมันก็ต้องบังคับล่ะ  


 "ฉัน..."  


 "เข้านอนได้แล้ว"  


 "ไม่! อ้ะ!"  


 ฟลุ้บ!   ร่างเล็กถูกดันลงนอนกับโซฟาทันที   


"รึจะนอนตรงนี้กับฉัน แต่ฉันว่าคงไม่ได้นอนล่ะ"   มือหนาเลื่อนมาบีบหน้าอกเธอแล้วคลึงเคร้นไปมาทำเอาใบหน้าหวานสะบัดหนีซ่อนหน้าที่เจ็บกับแรงบีบของเขา  


 เขายิ้มเมื่อเธอนอนนิ่งตัวแข็งทื่อ  


 "ตอบสิ ก่อนที่พี่จะอดใจไม่ไหวนะ"   


"ปละ..ปล่อย อ้า!"  


 "ไม่ทันแล้วล่ะ"   มือหนาบีบเคล้นแรงขึ้นพลางมืออีกข้างก็ล้วงเข้าใต้กระโปรงตัวสวย 


ร่างเล็กบิดไปมา ทั้งอยากหนีปนเสียวซ่าน เพราะไม่เจอเรื่องแบบนี้มานาน อารมณ์เสียวจึงเกิดขึ้นได้ง่ายๆ  


 มือเล็กเริ่มสั่นเทาพยายามดันคนตัวโตออกห่างเมื่อรู้ว่าไม่ควรหลงเสน่ห์เขาแล้วพาตัวเองเข้าสู่พายุน้ำตาอีก   


 "ปล่อย!"  


 พลั่ก!   เธอรวบรวมกำลังผลักคนตัวโตออกห่างแล้วรีบขดตัวเข้าหากัน  


 "ออกไปจากบ้านฉันเลยนะ!!"   มือสั่นๆชี้นิ้วสั่ง   คอสทริกยืนนิ่งถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดูท่าจะง้อยากจริงๆ  


  "ฟังพี่ก่อนสิ!"     


คอสทริกที่เริ่มหัวเสียล็อกข้อมือเรียวไว้แน่นไม่ให้เธอทำร้ายทุบตีเขาเมื่อเขาเข้าไปใกล้ๆ   


"ออกไป! เราจบกันนานแล้ว มันนานแล้ว ฉันไม่อยากรื้อฟื้น"  


 "แล้วพี่จะอยู่ยังไงถ้าไม่มีน้ำ.."   เสียงเขาอ่อนลง เธอปาดน้ำตาก่อนตอบ   


"ก็อยู่แบบที่พี่เคยอยู่ไงคะ"     

 '''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

ความคิดเห็น