ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 เทพธิดาที่หลับไหล

ชื่อตอน : บทที่ 2 เทพธิดาที่หลับไหล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 587

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2561 16:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 เทพธิดาที่หลับไหล
แบบอักษร

บทที่ 2 เทพธิดาที่หลับไหล


   “จะเอายังไงเนี่ย”ผมมองไปยังวาลคิรีที่ต้องมาจากท้องฟ้าด้วยความตื่นเต้น แต่ลำพังถ้าเธอฟื้นขึ้นมาผมอาจจะถูกฆ่าได้ แต่จะทิ้งเธอไว้ตรงนี้ก็ไม่ได้ จะเอาเธอเข้าไปในเมืองก็มีหวังถูกพวกผู้กล้าแยกตัวเธอไปแน่ๆ


   “อ้าาาา เอาไงดีฟะ”ผมคิดมากจนต้องบ่นออกมาเป็นคำพูด


   “อย่าหาเรื่องใส่ตัวดีกว่า”ผมเลือกที่จะทิ้งเธอไว้ที่นี่เพราะไม่ว่าจะเลือกทางไหนผมก็เสี่ยงอันตรายทั้งนั้น ผมเดินหลบออกมาได้สักพักก่อนจะได้ยินเสียงหอนของมอนสเตอร์


   “บ้าจริง!!”สุดท้ายผมก็ใจอ่อนเลือกที่จะกลับไปช่วยเธอคนนั้น แต่พอผมเข้าไปเพื่อจะอุ้มเธอก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเพราะน้ำหนักที่มากจนเกินขนาดดัวของเธอ เธอหนักกว่าพวกผู้ชายตัวใหญ่ๆกล้ามหนาๆซะอีก


   “บรู๊วววว~~”เสียงของมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากเสียงผมคิดว่ามันน่าจะเป็นมอนสเตอร์จำพวกหมาป่าและที่แย่ที่สุดพวกมันล่ากันเป็นฝูง!!!


   “ตื่นสิๆๆๆ”ผมพยายามจะปลุกเธอ แต่ไม่มีการตอบรับจากเธอเลยแม้ว่าเธอจะยังหายใจอยู่ก็เถอะ


   “แฮ่กๆๆ”สุดท้ายผมก็ต้องแบกเธอขึ้นมา แค่ผมแบกเธอขึ้นมาก็เหนื่อยแล้ว ไหนจะต้องพาเธอวิ่งกลับไปที่เมืองอีก ถ้าจะทิ้งเธอไว้เธอก็คงต้องกลายเป็นอาหารของมอนสเตอร์แน่เลย


   แล้วงานก็เข้าจริงๆเพราะพวกมอนสเตอร์เจอพวกเราแล้วแถมพวกมันยังเป็นหมาป่าเงาอีกต่างหาก พวกมันก็เหมือนหมาป่าทั่วๆไปนั่นแหละแค่ตัวใหญ่แล้วก็วิ่งเร็วโคตรเท่านั้น


   “เอาแล้วไง”ผมหยุดวิ่งลงหลังจากที่เห็นพวกมันมาดักรอข้างหน้าผม เนี่ยแหละผมถึงบอกว่าพวกมันอันตรายมากยังไงล่ะ พวกมันทั้งเร็วและฉลาดแถมล่าเป็นฝูงอีก ลำพังตัวผมอาจจะมีโอกาสเพียงน้อยนิดที่จะรอดไปจากพวกมันได้ แต่ตอนนี้โอกาสรอดของผมแทบจะเป็นศูนย์


   “1คนต้องตาย อีก1คนอาจจะมีโอกาสรอดสินะ”ผมพูดก่อนจะหยิบดาบไม้ออกมาถึงแม้ว่ามันจะทำอะไรพวกมันไม่ได้มากแต่ถ้ามีโอกาสเพียงน้อยนิดที่เธอคนนั้นจะได้สติขึ้นมามันก็น่าลองแม้ว่าตัวผมอาจจะตายก็เถอะ


   พวกมันเองก็รู้ว่าผมทำอะไรไม่ได้มากเลยเปิดฉากโจมตีผมก่อน แม้ว่าผมจะมีเพียงดาบไม้แต่ฝีมือดาบของผมก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกผู้กล้าหรอกนะ


*********************************************************************************************************


   “ไอ้พวกหมาบ้า!!”เรนบ่นออกมาหลังจากที่เข้าต้องสู้กับพวกหมาป่าเงามาได้สักพักใหญ่ๆ ตามตัวของเขาเต็มไปด้วยรอยบาดแผล ตอนนี้เขาหวังเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ขอแค่ปกป้องวาลคิรีที่เขาไม่รู้จักได้มันก็เกินพอที่เขาจะยอมเสี่ยงชีวิต


   แต่เวลาผ่านไปนานเข้าๆเรนก็พลาดท่าถูกโจมตีจนดาบไม้ของเขาก็หักลงซึ่งมันทำให้เขาไม่เหลืออาวุธอะไรที่ป้องกันตัวเองได้แล้ว


   “วันนี้คงเป็นวันตายแล้วสินะ ฮ่าๆๆ”เรนหัวเราะออกมาก่อนจะเอาตัวไปคร่อมวาลคิรีที่เขาไม่รุ้จักไว้ เขาเกร็งตัวเพื่อเอาตัวเองบังพวกหมาป่าเงาเอาไว้


   “อย่างน้อยถ้าเธอรอดไปได้ก็กลับมาแก้แค้นให้หน่อยแล้วกัน”เรนพูดออกมาพร้อมกับยิ้มบางๆ เขาพูดปลอบใจตัวเองเพราะตัวเขาเองก็ยังไม่อยากตายแต่ในโลกแบบนี้เขาต้องเตรียมตัวไว้เสมอ ตอนนี้ทั้งตัวและทั้งแข็งของเขามันชาไปหมด ยังดีที่มีชุดเกราะหนังป้องกันจุดสำคัญเอาไว้มันเลยทำให้เขาทนอยู่ต่อได้อีกสักพักใหญ่ๆ


   “จะว่าอะไรใหมเนี่ย ถ้าจะขอจูบของเธอเป็นรางวัลสักหน่อย”เรนพูดออกมาพร้อมกับก้มหน้าลงไปเรื่อยๆ ในชีวิตของเขาไม่เคยได้ใกล้ชิตกับผู้หญิงเลยนอกจากแม่ของเขาเพียงคนเดียว


   ปากของเรนกำลังจะประกบไปที่ปากของวาลคิรีสาวแต่อยู่ดีๆเธอก็ลืมตาขึ้นมามันทำให้เรนตกใจจนต้องชะงัดก่อนจะเอาหน้าถอยออกมา


   “เอ่อ คือว่า...”เรนไม่รู้จะพูดอะไรดีเพราะสภาพที่ชวนเข้าใจผิดแบบนี้ แต่อยู่ดีๆดวงตาสีเหลืองอําพันก็เบิกกว้างก่อนจะเห็นรูปไม้กางเขนในดวงตาของเธอ


   โดยที่เรนไม่ทันตั้งตัวเขาก็ถูกเธอเอามือปัดเขาจนกระเด็นออกไปชนต้นไม้จนต้นไม้หักโค่นลง แรงกระแทกมันทำให้เรนถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโต


   “นี่ ผมพยายามจะปกป้องเธอนะ”เรนพูดออกมาก่อนที่วาลคิรีสาวจะหันไปมองรอบๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น เธอมองไปยังพวกหมาป่าเงาที่ทำท่าจะเข้ามาโจมตีเธอ แต่เพราะเธอไม่มีอาวุธในมือพวกหมาป่าเงาเลยคิดว่าเธอไม่มีพิษสงอะไร พวกมันพุ่งเข้าไปหาเธอทันที


   “หมับ!!”เธอใช้มือเพียงข้างเดียวจับคอของหมาป่าเงาที่อยู่ใกล้เธอที่สุดก่อนจะจับมันเหวี่ยงออกไปทำให้หมาป่าผู้โชดร้ายที่หลบไม่ทันต้องรับร่างของเพื่อนมันจนกระเด็นตามกันไปโดยหมาป่าที่ถูกเธอจะเหวี่ยงไปมีความเร็วและหนักแน่นพอๆกับลูกปืนใหม่ไม่มีผิด หมาป่าผู้โชดร้ายที่โดนเข้าไปเลยไม่มีโอกาสที่จะได้แก้ตัว


   พอเห็นแบบนั้นหมาป่าเงาก็ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวต่อวาลคิรีคนนี้ มันเลยพากันวิ่งหนีแต่ไม่ทันแล้วเพราะเธอได้เรียกหอกที่มีแสงสว่างสีทองออกมาปลายหอกรูปร่างเหมือนไม้กางเขน เธอได้ปาหอกออกไปก่อนหอกแสงจะแยกออกเป็นหอกแสงหลายอันพุ่งไปหาพวกหมาป่าเงาที่กำลังจะหนี หอกไม่ได้ปักลงบนตัวพวกมันแต่ทะลุตัวพวกมันออกไปเลย พวกหมาป่าเงาทั้งหลายถูกจัดการอย่างง่ายดาย


   “แหะๆๆ เก่งสุดๆเลยแฮะ”เรนลุกขึ้นมานั่งพิงต้นไม้เอาไว้พามองไปยังวาลคิรีที่เขาพึ่งช่วยเธอไว้ เธอช่างดูเหมือนเทพธิดาแห่งสงครามไม่มีผิด ตอนที่เธอยังไม่ได้สติผมของเธอมันออกเป็นสีเทาๆ แต่พอเธอได้สติขึ้นมาผมของเธอกลับเปล่งแสงสีขาวสว่างจนเธอเป็นเหมือนดวงจันทร์ที่ส่องสว่างในยามราตรีไม่มีผิด


   “.....”วาลคิรีไม่พูดอะไร เธอเพียงเดินเข้ามาหาเรนอย่างช้าๆด้วยสีหน้าที่ไร้หัวใจของเธอ เธอมองเรนเหมือนเป็นเพียงแมลงต่ําต้อยเท่านั้น


   “!!!!”วาลคิรีได้ก้มลงไปเอามือจับคอของเรนก่อนจะยกเรนขึ้นมา ตอนนี้ตัวของเรนลอยอยู่เหนือพื้นด้วยแรงอันมหาศาลของเธอ


   “หะ หายใจไม่ออก”เรนพูดออกมาด้วยความยากลำบากแต่เขาก็ได้เตรียมใจไว้อยู่แล้วว่าวาลคิรีคนนี้ถ้าฟื้นขึ้นมาอาจจะฆ่าเขาก็ได้ แล้วมันก็เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ


   “แต่ก่อนตาย กะ ก็ขอทำสิ่งที่ชอบหน่อยแล้วกัน!!!”เรนพูดก่อนจะทำอะไรบางสิ่งบางอย่าว

ความคิดเห็น