ขอบคุณที่ติดตามเรื่องราวความรักของชาร์ปคิวนะคะ :)

OMG ผมท้องกับเจ้านาย 10

ชื่อตอน : OMG ผมท้องกับเจ้านาย 10

คำค้น : เคะท้องได้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 91k

ความคิดเห็น : 135

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.พ. 2560 13:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
OMG ผมท้องกับเจ้านาย 10
แบบอักษร

OMG ผมท้องกับเจ้านาย 10

 

By : กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

 

 

 

 

เช้า

 

 

 

วันนี้เป็นวันหยุดชาร์ปก็เลยอยู่ที่บ้าน  แต่เมื่อตื่นขึ้นมาก็ไม่พบคนที่เขานอนกอดทั้งคืนแล้ว  เลยทำให้ชาร์ปรีบวิ่งออกไปหาคิวทันที  ... แต่เพียงแค่เปิดประตูออกไปก็พบว่าคุยนั้นนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ ชาร์ปก็เดินไปหาคิวทางด้านหลังอย่างเงียบๆโดยที่คิวก้ไม่รู้ว่าชาร์ปกำลังเดินเข้ามาหาตน

 

 

“ฮะแม่  ฮะ  ช่วยคุยกับพ่อให้ผมด้วย ฮะ  ว่ายังแล้วโทรกลับมาบอกผมด้วยนะฮะ คิดถึงนะฮะ”  คิวพูดก่อนที่จะวางสายไป

 

 

“อ๊ะ  คุณมาตั้งแต่เมื่อไร” คิวตกใจที่หันไปพบชาร์ปยืนอยู่ด้านหลัง

 

 

“ก็สักพัก  เมื่อกี้คุณคุยอะไรกับแม่คุณหรอ”   ชาร์ปถามออกไปด้วยท่าทีที่สนใจ

 

 

“มันเรื่องของผมน่า”  คิวพูดปัดรำคาญและเดินเลี่ยงออกไป

 

 

“ผมบอกแล้วไง  ระหว่างเราไม่ควรมีความลับต่อกีนแล้วนะ” ชาร์ปพูดก่อนที่คิวจะเดินผละออกไป  ทำให้คิวหยุดชะงักทันที

 

 

“คือว่าผม...”

 

 

ตอนเช้าของวัน  คิวตื่นขึ้นมาแต่เช้าแต่ก็เห็นคนข้างกายหลับอยู่จึงลุกไปล้างหน้าแปรงฟันและเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น

 

 

“ฮัลโหล  แม่ฮะ  คิวเองนะ” เมื่อนั่งไปสักพักคิวก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้บอกเรื่องที่ตนเองท้องกับแม่เลย  ครอบครัวของคิวเองก็รู้ว่าคิวนั้นสามารถท้องได้

 

 

["จ้า  ว่าไงลูก  สบายดีไหม"]  เสียงผู้เป็นแม่เองก็ตอบรับออกมาอย่างสดใส

 

 

“ก็สบายดีฮะ  แต่ผมมีอะไรจะบอก”  คิวเองก็พูดเสียงเบา

 

 

 

["เรื่องอะไรหรอ  ทำไมเสียงดูเครียดๆล่ะ"] ความเครียดของคิวส่งผ่านเสียงจนผู้เป็นแม่นั้นสามารถรู้สึกได้

 

 

“แม่ฮะ  ผม..ท้อง” คิวพูดท้ายประโยคเสียงแผ่ว

 

 

 

["จริงหรอ.......แล้วเขาว่าไงล่ะลูก"] แม่ของคิวเอ่ยปากถาม

 

 

“เขาไหนฮะ”  คิวเองก็งงที่แม่ก็ถามหาใครก็ไม่รู้

 

 

["ก็พ่อของเด็กน่ะ  เขารู้ไหม  แล้วเขาว่าไง"]  แม่ของคิวเอ่ยปากถามอย่างใจเย็น  เพราะทางบ้านพอรู้ว่าคิวท้องได้ก็เริ่มทำใจกันตั้งแต่ตอนนั้น  แต่ก็ไม่คิดว่าจะท้องได้ แต่เมื่อรู้ก็ไม่ได้แสดงความวิตกออกมา

 

 

“เขาก็รับผิดชอบดีฮะแม่”  คิวพูดออกไปตามความจริง  เพราะตั้งแต่ที่เขาย้ายมาอยู่กับชาร์ป  ชาร์ปเองก็ดูแลและเอาใจใส่เขาอย่างดี

 

 

["ก็ดีแล้วล่ะ"]  แม่ของคิวพูดออกมาอีก

 

 

“แม่ฮะ  แล้วพ่อ....”

 

 

 

["เดี๋ยวแม่พูดให้นะ  ลูกไม่ต้องกังวลหรอก"]  แม่คิวพูดอกมาทันที  เขารู้เพราะว่าคนที่เหมือนจะทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้ยากที่สุดก็ดูเหมือนว่าจะเป็นพ่อของคิวที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยยอมรับอาการที่เป็นอยู่ของคิว  แต่ก็ไม่เคยพูดออกมาเพราะพ่อของคิวก็กลัวว่าลูกชายของตนเองนั้นเครียดด้วยเหมือนกัน ทางบ้านขอคิวรวมทั้งคิวรู้สึกอ่อนไหวกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

 

 

“ฮะแม่  ฮะ  ช่วยคุยกับพ่อให้ผมด้วย ฮะ  ว่ายังแล้วโทรกลับมาบอกผมด้วยนะฮะ คิดถึงนะฮะ”

 

 

“ผมก็พูดไปแบบนี้แหละ” คิวพูดความจริงกับชาร์ป

 

 

“คุณกังวลเรื่องพ่อของคุณหรอ”  ชาร์ปถามเมื่อคิวเหมือนจะเครียดกับเรื่องของพ่อมาก

 

 

“ใช่   เพราะตอนนี้ที่รู้ว่าผมท้องได้  คนที่จะดูยอมรับเรื่องนี้ได้ยากที่สุดก็คือพ่อ” คิวพูดพร้อมก้มหน้าอย่างครุ่นคิด

 

 

“คิว  ผมจะทำให้พ่อคุณได้เห็นว่าผมสามารถที่จะดูและคุณและลูกของเราได้ดีกว่าใคร” ชาร์ปพูดพร้อมกลุ้มมือคิวส่งผ่านความรู้สึกออกไป

 

 

“ทำให้ได้จริงๆเถอะ” คิวพูดตัดบทพร้อมเดินออกไปเพื่อกลบอาการหวั่นไหวที่มีต่อชาร์ป

 

 

“ผมทำได้อยู่แล้วน่า  คุณไม่เชื่อผมหรอ  ผมเป็นสามีคุณเชียวนะ”  ชาร์ปพูดและเดินตามคิวไปทางห้องครัว

 

 

“ใครสามีผม ไม่มีซะหน่อย”  คิวหยุดเดินและหันหน้ามาหาชาร์ปที่เดินตามหลังมา

 

 

“อ๊ะ”

 

 

 

“คิว!!!!!!

 

 

 

 

 -----------------------------------------------------------------40%---------------------------------------------------------------------

 

 

 

“เฮือก”  ด้วยความที่คิวหันเร็วทำให้คิวสะดุดขาตัวเอง

 

 

 

“ระวังหน่อยสิ” แต่โชคดีที่ชาร์ปมาจับคิวเอาไว้ได้ทัน

 

 

“อึ่ก  ฮึก ฮืออออ”  เพราะความตกใจทำให้คิวร้องไห้ออกมาทันที

 

 

“ไม่เป็นอะไรแล้ว  อย่าร้องสิครับ  ชู่ววว”  ชาร์ปเมื่อเห็นว่าคิวร้องก็เลยกอดคิวเอาไว้แนบอก

 

 

“ฮึก  อึ่ก ชาร์ป ฮืออออ” คิวร้องพร้อมกับพูดชื่อของชาร์ปออกมาด้วย

 

 

“ไม่เป็นไรแล้วนะ  จุ๊ๆอย่าร้องสิ  ตาบวมหมดแล้วเนี่ย” ชาร์ปเองเมื่อได้ยินจึงรู้สึกดีมากๆแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาเพราะตอนนี้คิวยังไม่หายเสียขวัญ

 

 

“อึ่ก  ถ้าเมื่อกี้ชาร์ปมารับไม่ทัน ฮืออออ” คิวพูดและหยุดเอาไว้ก่อนที่จะร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม

 

 

“แต่ผมก็มารับทันนี่  อย่าร้องสิคิว  ผมไม่ชอบน้ำตาของคุณเลยนะ  มันทำให้ผมรู้สึกผิดนะรู้ไหม  หืม” ชาร์ปพูดและเอามือลูบหัวคิวอย่างปลอบประโลม

 

 

“อึ่ก ก็คนมันใจหายนี่ อึ่ก”  คิวเองเมื่อเห็นว่าชาร์ปกำลังจะโทษตัวเองเลยพยายามที่จะหยุดร้องแม่จะเป็นไปได้ยากเหลือเกิน

 

 

“ไม่เป็นอะไรแล้วครับคนดี” ชาร์ปพูดพร้อมกับกดจูบลงเส้นผมอันอ่อนนุ่มของคิว

 

 

“อึ่ก อือ”

 

 

 

 

..

..

..

..

..

..

..

 

 

หลังจากเหตการณ์นั้นก็ให้คิวเปิดรับชาร์ปากขึ้น  ชาร์ปเองก็ดูแลคิวดีกว่าเดิม

 

 

 

“วันนี้คุณต้องไปหาหมอนะ  ถึงเวลาที่หมอนัดแล้ว”  ชาร์ปที่กำลังนั่งทำงานอยู่ภายในห้องทำงานกับคิวเอ่ยปากพูดขึ้นมา

 

 

 

“ใช่ ผมนึกว่าคุณลืมซะอีก” ท้ายประโยคคิวพูดพึมพำกับตัวเอง  แต่ชาร์ปก็ได้ยินอยู่ดี

 

 

“เรื่องของคุณผมไม่ลืมหรอก” ชาร์ปพูดและมองหน้าคิวอย่างอ่อนโยน

 

 

“อือ” คิวตอบรับแค่นั้น  ก่อนที่จะก้มหน้าทำงานต่อ  ถึงจะอยู่ด้วยกันมานานแต่ก็ยังไม่ชินอยู่ดี

 

 

 

..

..

..

 

 

 

โรงพยาบาล

 

 

พอเลิกงานชาร์ปก็พาคิวมาที่โรงพยาบาลเพื่อพบคุณหมอตามที่นัดเอาไว้

 

 

“ปกติดีครับ  เด็กในครรภ์แข็งแรงดี  และมีพัฒนาการตามปกติ”  หมอพูดหลังจากที่ตรวจแล้ว

 

 

“ครับ” คิวเองก็ตอบรับออกมา 

 

 

 

“แต่ว่า...หลังจากนี้คุณแม่อาจจะมีอารมณ์แปรปรวนมากกว่าปกตินะครับ  เพราะฉะนั้นขอให้คุณพ่อเตรียมรับมือด้วยนะครับ” คุณหมอพูดออกมายิ้มๆ

 

 

“ครับ   ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” ชาร์ปเองก็พูดอย่างอารมณ์ดี  คิวจึงรู้สึกใจเต้นแรงกับการกระทำของคิว

 

 

“ดีครับ เชิญรับยาได้เลยครับ” คุณหมอพูดบอกชาร์ปและคิวจึงเดินไปรอรับยาข้างนอก

 

 

“เหนื่อยไหมครับ”  คิวเอ่ยปากถามขณะที่กำลังเตรียมรับยาและเห็นชาร์ปนวดขมับไปด้วย

 

 

“ไม่เป็นไร  ผมโอเค”  ชาร์ปพูดพร้อมกับเอามือลูบหัวคิว

 

 

“ที่จริงผมมาเองคนเดียวก็ได้นะครับ”  คิวพูด

 

 

“คุณอยากมาคนเดียวหรอ” ชาร์ปเองก็พูดเสียงแผ่ว  เขาคิอว่าคิวเองอาจจะอึดอัดเวลาอยู่กับเขา

 

 

“คุณคิรากรรับยาที่ช่อง2ค่ะ”  เสียงประชาสัมพันธ์พูดทำให้คิวเดินไปรับยาทันทีโดยที่ไม่ได้ตอบคำถามของชาร์ป

 

 

และหลังจากที่รับยาเสร็จคิวก็เดินมาหาช์ป  ชาร์ปก็ลุกขึ้นและเดินนำไปที่รถทันที  เมื่อมาถึงที่รถทั้งสองก็ขึ้นไปและชาร์ปก็ออกรถทันที

 

 

“......”  ทั้งสองคนเงียบและไม่พูดอะไรออกมา  คิวเองก็อยากจะอธิบายแต่ก็กลัวเสียฟอร์ม

 

 

“.....”  ฝั่งชาร์ปเองก็กำลังคิดทบทวนเรื่องราวก่อนหน้านี้  เขาทำกับคิวไว้เยอะและก็พอจะเข้าใจถ้าคิวจะรู้สึกอึดอัดเวลาอยู่กับเขา

 

 

คอนโดของชาร์ป

 

 

“คุณไปนอนก่อนเลย  ผมจะทำงานต่อสักหน่อย” เมื่อถึงที่ห้องชาร์ปเองก็พูดและไม่ได้มองหน้าคิวและเดินไปที่ห้องทำงานทันที

 

 

“เอ่อ...” คิวเองก็อยากที่จะพูดอะไรออกไปแต่ก็ไม่ทัน  ชาร์ปเดินไปที่ห้องทำงานเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

..

..

..

..

 

 

03.00น.

 

 

 

คิวนอนไปคนเดียวแต่ก็นอนหลับไม่สนิท  เขาหลับๆตื่นมาหลายรอบแล้ว เพราะตอนนี้เขาไม่คุ้นชินที่จะนอนคนเดียวเสียแล้ว  แต่ก็รอให้ชาร์ปเข้ามาก้ไม่เข้ามาสักที  คิวเลยตัดสินใจไปดูชาร์ปที่ห้องทำงานแต่ก็ไม่เจอ  คิวจึงรีบต่อสายไปหาชาร์ปทันที

 

 

“คุณอยู่ไหน” เมื่อชาร์ปรับโทรศัพท์คิวก็รีบถามออกไปทันที

 

 

["เอ่อ  พี่ชาร์ปเขาหลับที่อยู่ผับ xyzอ่ะค่ะ"]  แต่แทนที่จะเป็นเสียงชาร์ปกลับเป็นเสียงของหญิงสาวแทน

 

 

“เอ่อ..ครับ” คิวเองก็ตอบรับแค่นั้นก่อนที่จะวางสายไปทันที เพียงแค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าชาร์ปไปที่นั้นเพื่ออะไร

 

 

“แล้วก่อนหน้านี้ที่คุณดีกับผมหล่ะ เพราะรู้สึกผิดงั้นหรอ” คิวพูดพึมพำเองคนเดียว เขารู้สึกเจ็บแปลบกับการกระทำของชาร์ปมาก  ชาร์ปพูดว่าผู้หญิงทุกคนสำหรับชาร์ปเป็นเพียงแค่ของเล่น  และตอนนี้คิวเองก็รู้สึกว่าตนเองก็อาจจะเป็นของเล่นสำหรับชาร์ปก็ได้

 

 

 

“อึ่ก  ฮึก  คนเลว  ทำไมทำกับผมแบบนี้” ด้วยความน้อยใจและอารมณ์ที่แปรปรวนของคนท้องก็ทำให้คิวร้องไห้ออกมาได้ไม่ยาก  คิวร้องไห้อยู่สักพักเลยตัดสินใจที่จะกลับบ้านไปหาพ่อและแม่ของตนเอง เขาไม่ชอบที่จะตกอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับชาร์ป  การกระทำของชาร์ปอาจจะทำเพียงแค่รู้สึกผิดเท่านั้น

 

 

เพียงไม่นานคิวก็เก็บของเสร็จและนั่งแท็กซี่ไปที่คอนโดตนเองทันทีเพราะรถของเขาจอดอยู่ที่นั้น

 

 

คอนโดคิว

 

 

เมื่อคิวถึงที่คอนโดก็ตรงไปที่ห้องทันที

 

 

“อึ่ก  ฮืออออ ฮึก” เขาล้มตัวลงบนที่นอนและปล่อยโฮออกมาทันที ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่เขารู้สึกเสียใจมากจนอยากที่จะร้องไห้ออกมา

 

 

..

..

..

..

..

 

ทางฝั่งของชาร์ป

 

 

“เฮ้ย พี่ชาร์ป  เมื่อกี้มีคนโทรมา” หญิงสาวคนที่รับโทรศัพท์แล้วที่จริงก็เป็นเพียงบริกรในผับแห่งนี้เท่านั้น

 

 

“อือออ ใครว่ะ” ชาร์ปเอ่ยปากถามออกไป

 

 

“ไม่รู้ว่ะ แต่พี่เมมไว้เป็นรูปหัวใจเนี่ย” หญิงสาวพูดออกมา ด้วยบุคลิกที่ออกจะเป็นสาวฮาวทำให้การพูดจไม่เหมือนกับหญิงสาวทั่งไป

 

 

“เฮ้ยย!!เมียกู” ชาร์ปสร่างเมาทันทีเมื่อได้ยินว่าคิวเป็นคนโทรเข้ามา

 

 

“เออ พอพูดเสร็จก็วางไปเลย  งานเข้าแล้วว่ะพี่” หญิงสาวพูดก่อนที่จะยื่นโทรศัพท์ให้ชาร์ปและเดินออกไปทันที

 

 

“แมร่งเอ้ยยย!!!” ชาร์ปสบถออกมาเมื่อโทรกลับไปและพบว่าคิวปิดเครื่องหนีเขาไปแล้ว  ชาร์ปจึงรีบขับรถกลับไปที่คอนโดของเขาทันที

 

 

 

..

..

..

..

..

 

คอนโดชาร์ป

 

 

“ คิว คิว คุณอยู่ไหน” ชาร์ปเขามาในห้องและรู้สึกได้ว่าเงียบมากจึงตะโกนเรียก แต่สิ่งที่ได้กลับมาก็คือความเงียบเช่นเคย  ชาร์ปเดินหาคิวในทุกๆห้องแต่ก็ไม่พบ  และเมื่อเปิดดูตู้เสื้อผ้าของของคิวที่คิวเอามาก็หาไปด้วย  ยิ่งทำให้ชาร์ปร้อนใจเป็นอ่างมาก จึงกดสายไปหาคิวอีก แต่ก็เหมือนเดิมคิวปิดเครื่อง

 

 

 

“คิว  ได้โปรดกลับมาฟังผมอธิบายที” ชาร์ปพูดพึมพำกับตัวเองและขับรถออกตามหาคิวทันที

 

 

 

 

 ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

มาให้ค้างกันเล่นๆก่อน  พอดีว่าไรท์การบ้านเยอะอ่าาาา   ขอไปทำก่อนนะ  แล้วจะมาต่อให้นะจ้ะ 

 

อย่าลืมว่าต้องคอมเม้นต์  กดถูกใจนิยายเรื่องนี้  และก็โหวตๆๆๆ  กันน้าาาา    ขอกำลังใจหน่อยจิhttp://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/900168017.gif

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว