ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สองใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2561 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สองใจ
แบบอักษร

เสียงหันผักดังฉับๆมั่นคงแต่ใจของคนหั่นกลับเหม่อลอย

“อาจารย์” องค์หญิงเฟยร้อยเรียก

“อาจารย์ ท่านจะหั่นไปถึงไหน ผักจะหมดห้องครัวอยู่แล้ว?”

“อือ เจ้าเอาผักนี่ลองไปผัดผักใช้เลี้ยงคนวันนี้ซิ” เย่จงลุกขึ้นทิ้งกองผักที่หันไว้กับองค์หญิงเฟยที่นั่งอ้าปากค้าง

“ท่านจะให้เราทำเลี้ยงทั้งจวนท่านลุง? กลับมาก่อนอาจารย์ กลับมาอธิบายก่อนอาจารย์!” องค์หญิงกลืนน้ำลายมองกองผักที่สูงท่วมหัว

“จิ้นเอ๋อร์เจ้านายเจ้าเป็นอะไรไป ดูแปลกไปตั้งแต่เมื่อวาน” องค์หญิงเฟยเรียกผู้ช่วยพ่อครัวคนอื่นมาช่วยเอาผักเอาไปแบ่งประกอบอาหาร

คนที่ทำให้ทุกคนห่วงเดินเหม่อลอยมาเรื่อยจนถึงบ่อบัว ชายหนุ่มนั่งยองๆลงข้างบ่อถอนหายใจก่อนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อน

ใบหน้าละม้ายคล้ายกับส่องกระจกปรากฎขึ้นตรงหน้า เย่จงเดาออกทันทีว่านี่คงเป็นองค์หญิงเย่หนิงที่หายไป

“เจ้าคือคนที่ถูกส่งมาแทนเรา?” องค์หญิงหนิงตัวจริงเอ่ยปากกับคนที่ยืนนิ่งค้าง

“ท่านคือองค์หญิงหนิง แล้วศพที่เจอริมแม่น้ำ?” เย่จงนึกถึงคำพูดของอ๋องลี่หยางที่พบศพสตรีริมแม่น้ำระหว่างทางขบวนเจ้าสาว

“สาวใช้ของเราเอง นางเสียสละตายแทนเรา” องค์หญิงหนิงพูดเฉื่อยๆราวกับการมีคนมาตายแทนเป็นเรื่องปกติ

“...”

“ยามนั้นเราไม่อยากตบแต่งให้บุรุษที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นมัจจุราชสนามรบเช่นอ๋องลี่หยาง คนอย่างเราองค์หญิงใหญ่แคว้นใต้ควรสมรสกับฮ่องเต้มากกว่าอ๋อง”

เย่จงแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าจะได้ยินคำพูดเห็นแก่ได้จากคนหน้าเหมือนตัวเองขนาดนี้ ไม่ใช่หน้าเหมือน ยายชะนีตรงหน้าเมื่อมองดีๆขี้เหร่กว่าเขาจม

“ดังนั้น เราจึงวางแผนหนีจากขบวนเจ้าสาวไม่นึกว่าทหารจะหาคนมาแทนแล้วส่งตัวเข้าห้องหอแทนเรา ลำบากเจ้าแล้ว”

หนีออกจากขบวน? ยายชะนีตัวนี้ไม่รู้เลยใช่ไหมว่าหากทหารไม่สามารถหาตัวแทนได้ ทุกชีวิตบนแคว้นใต้ล้วนต้องถูกบดขยี้ ไม่ไหวแล้วเขาทนคุยกับผู้หญิงแบบนี้ไม่ได้ ยังไงเขาก็รักถนอมบุปผาไม่เคยคิดจะเตะแต่ตอนนี้รู้สึกอยากขึ้นมานิดๆ

“แล้ว?” เย่จงสังหรณ์ใจไม่ดีถึงการโผล่มาของผู้หญิงเพี้ยนตรงหน้า

“เรากลับมาสลับตัวกลับไปเป็นพระชายาตัวจริง ส่วนเจ้าก็หายตัวไปพร้อมกับเงินก้อนใหญ่ดีหรือไม่”

“อาจารย์!” เสียงตะโกนเรียกขอองค์หญิงเฟเรียกสติของชายหนุ่ม

“หือ”

“สารพัดผักพวกเราทำเสร็จแล้วเลยมาเรียกอาจารย์ไปกินร่วมกัน” ช่วงหลังองค์หญิงเฟยสนิทสนมกับพวกบ่าวของจวนอ๋องลี่หยางมากขึ้น จึงไม่ถือตัวร่วมทานอาหารกินอยู่กับบ่าวทั้งหลาย เพียงแต่ถ้ามีคนนอกอยู่ก็จะทำตัวเป็นองค์หญิงขึ้นมาเท่านั้น

“องค์หญิงเฟยหากพรุ่งนี้ไม่มีเราเจ้าจะคิดถึงเราบ้างไหม?”

“อาจารย์ถามอะไรแปลกๆ ท่านจะไปไหนได้ ท่านเป็นพระชายาอ๋องลี่หยางนะ”

“ถ้าหาก”

“อือ ถ้าหากใช่ไหม ก็คงเหงามาก ใครจะมาจิกด่าเราเช่นอาจารย์ทำ ไปเถอะไปลองชิมผัดผักของเรา” องค์หญิงเฟยคล้องแขนชายหนุ่มลากไปกินอาหารที่นางทำ

“เราก็คงคิดถึงพวกเจ้า” เย่จงยิ้ม พรุ่งนี้ก็เป็นวันนัดเปลี่ยนตัว พรุ่งนี้สตรีผู้หนึ่งก็จะเข้ามาเป็นนายหญิงตัวจริงในจวนส่วนเขาก็ออกเดินทางหาทางกลับไปบ้านที่เขาจากมา

“เข้าใจแล้ว อนุญาตให้จัดการไปตามเหมาะสม” อ๋องลี่หยางพยักหน้ากับองครักษ์เงาที่เข้ามาแจ้งข่าว

เหล่าองครักษ์เงาล้วนเข้าใจคำว่าตามเหมาะสมคืออะไร งานนี้คงต้องมีใครซักคนตาย เพราะท่านอ๋องเกลียดผู้หลอกลวงตลบแตลงที่สุด

“เฮยเจาตามเย่จงต่อไปอย่าให้เขารู้ตัว” องครักษ์เงารับคำสั่งก่อนหายตัวออกไปตามภารกิจของตัวเอง

“ดูเหมือนกลยุทธ์ห่างเพื่อดึงรั้งท่าจะไม่ได้ผล คงต้องมาใช้วิธีป่าเถื่อนเสียแล้ว” อ๋องลี่หยางเหม่อมองไปทางทิศที่จวนอ๋องตั้งอยู่

เช้าวันใหม่แสงทอทอดสว่างเข้าจวนอ๋องเช่นวันวานหากแต่เย่จงรู้สึกหดหู่เล็กน้อย เมื่อคืนเขาอยู่รอเพื่อลาอ๋องลี่หยางแต่อีกฝั่งติดภารกิจทหารไม่ได้กลับจวนทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแย่ที่ต้องลาจากโดยไม่ได้ลา

“กำไลหยกขาววงนี้ที่ไทเฮาให้ เราควรส่งคืนเจ้าของเหมือนกันซินะ ส่วนชุดเครื่องประดับนี้...” เย่จงมองไปยังชุดเครื่องประดับพลอยสีนิลที่อ๋องลี่หยางสั่งช่างนำไปสลักใส่ไปกับเครื่องถมเงิน

“จวนอ๋องคงไม่ว่าอะไรหากเราจะขอไปเป็นที่ระลึก” ชุดเครื่องประดับถูกเก็บเข้ากับห่อเดินทาง

“พระชายาเพคะคนของร้านเสื้อผ้านำผ้าที่สั่งไว้มาส่งเพคะ” จิ้นเอ๋อร์เข้ามารายงานนายหญิง นางรู้สึกแปลกใจที่มีพับผ้าแปลกหน้ามาส่งจากร้านหยาง

“ให้นางเข้ามา” ในที่สุดก็ต้องไปแล้วซินะ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ถึงแม้เขาจะอาศัยอยู่ที่แห่งนี้ไม่นานแต่ก็รู้สึกผูกพันทั้งกับสมาชิกในจวนและเจ้าของจวนจึงรู้สึกหัวใจโหวงไปบ้าง

“พระชายา” จิ้นเอ๋อร์รู้สีกไม่ไว้ใจคนส่งผ้าที่ปิดหน้าปิดตาคนนี้ แต่เมื่อนายหญิงโบกมือไล่ก็จำเป็นต้องตัดใจออกมา

“เอาหละเจ้าเปลี่ยนชุดนี้แล้วไปรอที่ร้านผ้าหยาง จะมีคนพาเจ้าออกจากแคว้นนี้ไปที่แคว้นใต้ ที่นั่นเจ้าจะได้รับเงินและที่อยู่ใหม่” องค์หญิงหนิงค่อยๆถอดชุดตัวเองออกแต่เย่จงรีบยกมือห้ามไว้ก่อน

“ทำไมหรือว่าเจ้าไม่คิดคืนสิ่งที่ควรเป็นของเราให้เรา?” เย่จงส่ายหน้าก่อนจะปลดเสื้อของตัวเองออกก่อน

“เจ้า!” องค์หญิงหนิงตกใจจนหน้าแดงทันทีที่เห็นหน้าอกแบนราบของคนตรงหน้า

“อ๋องลี่หยางทราบหรือไม่ว่าเจ้าเป็นผู้ชาย?”

“ทราบ”

“ดี เช่นนั้นเขาคงกำลังตามหาเราซึ่งเป็นตัวจริงอยู่ เจ้ารีบสวมชุดนี้แล้วออกไปซะ” องค์หญิงหนิงยื่นชุดที่ตัวเองผลัดออกระหว่างที่ชายหนุ่มหันหลังยื่นให้

และแล้วสตรีคลุมหน้าจากร้านผ้าก็ออกจากจวนอ๋องไป แต่ปลายทางไม่ใช่ไปรอคนตามที่องค์หญิงหนิงคาดไว้ เย่จงออกเดินทางพร้อมสัมภาระเพื่อตามหาจุดที่ตนเองโผล่มายังโลกประหลาดใบนี้

องค์หญิงหนิงนั่งนับเวลาเพื่อรอสามีกลับบ้าน นางแน่ใจด้วยความงามและความสามารถย่อมสามารถจับดวงใจชายหนุ่มผู้นั้นได้แน่นอน แต่แผนการของนางที่วางไว้หรือจะสู้ชะตาลิขิต กลุ่มคนที่นางสั่งการให้จัดการเก็บเย่จงก็รอเก้อเพราเหยื่อไม่ได้ไปตามนัด ส่วนเรื่องของผู้ชายที่นางคิดว่าสยบได้ก็...

ยามเย็นล่วงเข้าจันทราเข้าครอง เจ้าของจวนลงจากม้าเดินเข้ายังจวน พ่อบ้านวิ่งเข้ามากระซิบแก่เจ้าของจวน

“ท่านอ๋อง พระชายา...” อ๋องลี่หยางยกมือห้ามพูดก่อนจะพยักหน้าตอบแก่พ่อบ้าน

“เรารู้”

จวนอ๋องลี่หยางมิใช่จวนธรรมดา ทุกคนในจวนล้วนเป็นยอดฝีมือแม้กระทั่งสาวใช้ที่แกล้งตีหน้าซื่อรับใช้เย่จง ทุกคนเป็นทหารลับที่ขึ้นตรงกับเจ้าของจวนแต่ผู้เดียว

อ๋องหน้ากากเหล็กเดินย่ำเท้าอย่างมั่นคงเข้าไปยังเรือนของพระชายา ทันทีที่ประตูเปิดออกสตรีหน้าหวานก็เงยหน้าขึ้นทำตาหวานด้วยความรักมองผู้เข้ามา

“ท่านอ๋อง”

“องค์หญิง”

“ท่านคงตรากตรำทำงานเหนื่อยมาก เดี๋ยวเราช่วยท่านเปลี่ยนชุด” องค์หญิงหนิงเดินก้าวอย่างแช่มช้อยเข้าไปประชิดตัวของอ๋องลี่หยางก่อนจะแสร้งเสียหลักล้มเข้าอ้อมกอดของคนตรงหน้า

อ้อมกอดของคนผู้นี้เล็กกว่าที่คิด แต่ช่างเถอะเชื้อพระวงศ์ฉีก็เช่นนี้ องค์หญิงหนิงใช้มือสอดเข้าเอวก่อนจะซบหน้าเข้ากับอ้อมกอดบุรุษ

“ท่านอ๋อง” หญิงสาวหวังว่าจะจุดไฟชายหนุ่มติดแต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของอ๋องลี่หยางกลับพบแต่แววตาไหววูบคล้ายกลั้นหัวเราะ

“ท่านอ๋อง?”

“พอเถอะ งิ้วของเจ้าทำเอาเราปวดท้องไปหมดแล้ว” อ๋องลี่หยางผลักไสตัวของหญิงสาวออก

“เราคือองค์หญิงเย่หนิงพระชายาตัวจริงของท่าน”

“เรารู้” อ๋องลี่หลางยืนกอดอกมองสตรีตรงหน้า มองดีๆอาจงของเขาดูดีกว่าเยอะ

“แล้วทำไม?”

“เดิมทีก่อนหน้าที่เจ้าจะถูกส่งตัวเข้ามา เราก็คิดอยู่จะจับมัดโยนไว้มุมใดของจวนดี แต่ตอนนี้คิดว่าไม่มีที่ใดเหมาะกับสตรีอัปลักษณ์เช่นองค์หญิง” อ๋องลี่หยางทำท่าครุ่นคิดไม่สนใจสีหน้าแทบกระอักเลือดของสตรีตรงหน้า

“เจ้า!”

“องค์หญิง เดิมคนของเราเข้าใจว่าท่านตายเสียแล้วเราจึงไม่ได้คิดจัดการอะไรมาก แต่นี่ท่านโผล่กลับเข้ามา...เราคงต้องมานั่งคิดวิธีจัดการสตรีน่ารำคาญเช่นท่าน เสียเวลากินอาหารฝีมืออาจงมาก”

“อาจง? หรือว่าบุรุษผู้นั้น จะบอกให้นะท่านอ๋อง ยามนี้อาจงของท่านคงกำลังหมดลมหายใจใต้คมดาบคนของเรา”

“แน่ใจ?” อ๋องลี่หยางยิ้มเย็น

“ท่าน ท่านกล่าวเช่นนั้นแปลว่าอะไร?” องค์หญิงหนิงใจคอไม่ดี

“พระชายามีได้หนึ่งเดียว ของปลอมเช่นท่านก็จงหายไปจากสายตาของเรา” อ๋องลี่หยางผิวปากเรียกองครักษ์เข้ามาในห้อง

“เราคือองค์หญิงแคว้นใต้นะ!”

“แล้วอย่างไร องค์หญิงจากแคว้นเล็กๆเช่นนั้นเราจำต้องใส่ใจด้วยหรือ พวกเจ้านำนางไปกำจัดให้หายไปจากสายตา และอย่าให้กลับมาสร้างปัญหาให้เราและพระชายาอีก” อ๋องลี่หยางสั่งเหล่าองครักษ์เงา

“กรี๊ด!!!” เสียงองค์หญิงหนิงดังก่อนจะเงียบหายไปด้วยน้ำมือองครักษ์เงา

“องค์หญิงหนิงเราต้องขอบคุณท่านที่พาอาจงมาให้เรา อาจงคือคนที่โชคชะตาพามาเพื่อเรา” อ๋องลี่หยางหันหลังเดินออกจากเรือนนอนพระชายา

“ท่านอ๋อง” พ่อบ้านเข้ามารับคำสั่ง

“เผาเรือนที่แปดเปื้อนด้วยสตรีผู้นั้นซะ”

“ขอรับ” พ่อบ้านเรียกคนเข้ามากำจัดสิ่งที่สตรีผู้นั้นหลงเหลือด้วยเพลิง”

“นายท่าน” จิ้นเอ๋อร์เข้ามาคุกเข่าด้านหน้านายเหนือหัว

“แจ้งร้านหยางให้กำจัดคนขององค์หญิงหนิงให้หมด”

กลุ่มคนชุดดำที่ลอบทำร้ายเย่จงครั้งก่อนและดักรอทำร้ายครั้งนี้ล้วนเป็นคนขององค์หญิงหนิงทั้งสิ้น เพียงองค์หญิงโง่เขลารู้สักนิดว่าร้านหยางเป็นสาขาหนึ่งไว้หาข่าวของอ๋องลี่หยางอนาคตอาจไม่จบที่จวนแห่งนี้

“นายท่าน ได้โปรดตามพระชายากลับมาให้ได้นะเพคะ” จิ้นเอ๋อร์คิดถึงบุรุษที่ทำให้จวนแห่งนี้มีเสียงหัวเราะผู้นั้นเหลือเกิน

“เราสัญญา” อ๋องลี่หยางเรียกองครักษ์เงาให้เตรียมแผนการมัดรวบเหยื่อที่แอบหนีออกจากกรง

เราจะปล่อยให้เจ้าสนุกสนานข้างนอกไปก่อน เหยื่อที่ไม่รู้ตัวว่าถูกล่าย่อมล่าสนุกกว่าเหยื่อที่รู้ตัว

ความคิดเห็น