ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ผู้ชายที่ดีไม่ตบผู้หญิง

ชื่อตอน : ผู้ชายที่ดีไม่ตบผู้หญิง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.7k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2561 11:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผู้ชายที่ดีไม่ตบผู้หญิง
แบบอักษร

หลังจากงานเลี้ยงในวังครั้งก่อนก็มีนักฆ่าหรือคนบ้าที่คอยจ้องลอบทำร้ายเย่จงเล็กๆน้อยๆยามออกจากจวนอ๋อง

“พระชายาเพคะวันนี้พวกเราออกไปชมเมืองเล่นดีไหมเพคะ?” จิ้นเอ๋อร์สาวใช้หน้าซื่อเห็นเจ้านายนั่งถอนหายใจเบื่อหน่ายจึงเสนอให้ออกไปข้างนอกเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ

“ก็ดี” เขารู้สึกเบื่อมาหลายวันแล้ว ตั้งแต่คืนนั้นเจ้าอ๋องบ้าก็ทำตัวหลบหน้าหลบตาเขา อาหารก็ให้เขาส่งผ่านพ่อบ้านไปค่ายทหาร

“บ่าวจะรีบไปแจ้งบ่าวชายให้เตรียมตัวนะเพคะ” จิ้นเอ๋อร์ดีอกดีใจที่จะได้ตามพระชายาออกนอกจวน พระชายาเป็นคนใจกว้างตามไปด้วยทีไรได้ของติดไม้ติดมือกลับมาทุกที

รถม้าจวนอ๋องจอดเทียบเชิงสะพาน ชายหนุ่มก้าวลงจากรถม้าก่อนจะพยักหน้าให้ผู้ติดตามนำรถไปหาที่จอด

“วันนี้เราจะเดินไปชมร้านไหนดีเพคะ?”

“ร้านข้าวสารแล้วกัน”

“เพคะ”

เย่จงพาผู้ติดตามเดินเข้าร้านข้าวสาร ชายหนุ่มชื่นชอบในการเดินเลือกซื้อวัตถุดิบเอง เดิมบ่าวและผู้ติดตามไม่ชินกับนิสัยเช่นนี้ของชายหนุ่มแต่นานเข้าก็เริ่มชิน

“เถ้าแก่ช่วยหาข้าวแบบนี้ให้เราซัก 3 เกวียนได้หรือไม่?” ชายหนุ่มพยายามอธิบายลักษณะข้าวให้เจ้าของร้านฟัง เขาอยากได้ข้าวเหนียวมาทำปลาส้มเพื่อใช้กับอาหารจีนผสมผสานแนวใหม่

“ได้ขอรับ ข้าวที่ท่านต้องการเพาะปลูกแถวชานเมืองหรู ประเดี๋ยวร้านจะส่งม้าเร็วไปรับสินค้ามาให้ขอรับ”

“พระชายาเราไปเดินร้านไหนต่อกันดีเพคะ” จิ้นเอ๋อร์อยากให้พระชายาสนใจพวกผ้า เครื่องประดับบ้าง แต่ดูแล้วเจ้านายของตนสนใจแต่เรื่องของกิน

เย่จงมองหน้าห่อเหี่ยวของสาวใช้ก็พอเดาออก ยังไงนางก็อายุยังน้อยคงสนใจของสวยๆงามๆมากกว่าสินค้าเกษตรอย่างที่เขาเดินดู เอาใจแม่สาวใช้น่ารักบ้างคงไม่เป็นไร

“ร้านผ้าก็แล้วกัน ดูแล้วก็ใกล้เวลาตัดชุดให้พวกเจ้าใหม่แล้ว”

“พระชายา!” จิ้นเอ๋อร์ซึ้งจนตากลมๆสั่นระริกน้ำตาคลอเล็กน้อย

ร้านผ้าหยางเป็นร้านผ้าใหญ่ชื่อดังของเมืองหลวง สินค้าทุกชิ้นล้วนเป็นสินค้าชั้นสูง คุณหนูและสตรีชั้นสูงทั้งหลายล้วนสั่งตัดชุดหรือเลือกซื้อพับผ้าจากที่แห่งนี้

“เอาผ้าสีขาวนี่ 20พับ ส่วนผ้าสีอ่อนกองนั้นเอาทั้งหมด จิ้นเอ๋อร์คนสวยของเรามีอะไรอยากได้เป็นพิเศษไหม” เย่จงกระเซ้าแหย่สาวใช้ตัวน้อย

“พระชายา!” จิ้นเอ๋อร์หน้าแดงอายบ่าวชายที่ยืนหัวเราะตัวเองอยู่

 “พระชายาซื้อผ้าสีขาวไปทำอะไรหลายพับเพคะ?” จิ้นเอ๋อร์มองผ้าสีขาวที่ปกติไม่ค่อยสั่งเข้าจวน

“เราจะให้คนตัดผ้ากันเปื้อนใหม่และชุดผู้ช่วยและพ่อครัว ของเก่าค่อนข้างสีมอและดูเก่า” คนครัวจวนไม่ค่อยใส่ใจเสื้อผ้าของตนเพราะคิดว่าเดี๋ยวก็เปื้อนสกปรกซึ่งเย่จงไม่เห็นด้วย ห้อวครัวของเขาต้องได้มาตรฐานความสะอาดทั้งคนและสถานที่

“แหมพวกเจ้าดูนั่นซิ พระชายาหนิงกับพวกบ่าวไพร่ ตอนแรกนึกว่าคุณหนูบ้านไหนมายืนพูดคุยกับพวกไพร่จะได้ส่งคนไปแจ้งคนบ้านนั้นให้สอนสั่งมารยาทคนชั้นสูง” จิ้นเอ๋อร์รีบหันไปมองตามเสียงผู้พูด

บ่าวไพร่ทั้งหลายของเย่จงพากันกัดฟันระงับอารมณ์ตัวเอง เย่จงยิ้มก่อนตบแขนสาวใช้เบาๆให้ไม่ต้องไปสนใจ

“นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้...ไพร่นี่เอง” ชายหนุ่มกล่าวเนิบๆ ใครใช้ให้มารังแกจิ้นเอ๋อร์ของเขา

“เจ้า!”

สตรีที่ยืนตัวสั่นปะทะอารมณ์กับชายหนุ่มอยู่คืออนุเจียนจากจวนเสนาบดีขวาบิดาของเสียนเฟย หรือเรียกให้สั้นก็เมียน้อยพ่อเสียนเฟย

“ทำไม? ไพร่ก็คือสามัญชนหรือเราพูดผิดตรงไหน ออ ลืมไปตำแหน่งซินะ สวัสดีไพร่อนุเจียน”

“…” อนุเจียนอึ้งไปชั่วขณะ สาบานนี่คือปากของพระชายาอ๋องลี่หยาง

“ข้าจะไปฟ้องเสียนเฟยให้จัดการเจ้า”

“ข้อหา? คิดให้ดี เสียนเฟยเป็นใครเจ้าเป็นใครใยนางต้องสนใจเรื่องไร้สาระหมาขี้แพ้”

เย่จงไม่คิดว่าเสียนเฟยจะลงมาช่วยแม่ผีเกาะวาสนาคนอื่นผู้นี้ ก้าวทุกก้าวของเสียนเฟยต้องระมัดระวังตัว ตำแหน่งฮองเฮามีแต่ผู้หมายปอง พลาดแม้นิดเดียวก็จะไปจบที่เดียวกับซูเฟย ดังนั้น คนฉลาดเช่นเสียนเฟยไม่มาสนใจเรื่องพวกนี้แม้จะอยากกำจัดเขาแค่ไหนก็ตาม

“เจ้า!” อนุเจียนไม่คิดว่าสตรีตรงหน้าจะกล้ากับอำนาจของเสนาบดีชวาและเสียนเฟย

“ขี้เหร่”

“…”

“ไม่คิดว่าจวนเสนาบดีจะเลี้ยงขอทาน” เย่จงจัดไปอีกดอก

“เจ้า!!” อนุเจียนแทบจะเป็นลมกับแต่ละคำของชายหนุ่ม แต่ไม่ทันจะได้วิ่งไปตบก็มีบุรุษชุดดำกระโดดเข้ามาพร้อมดาบใหญ่ในมือตาหมายทำร้ายพระชายาของอ๋องลี่หยาง

“พระชายามาทางนี้!” สตรีปิดหน้าปิดตาวิ่งออกมาจากด้านหลังร้านเข้ามาจับข้อมือของชายหนุ่มให้หลบออกจากร้านที่กำลังวุ่นวายด้วยมือมืดชุดดำ

“เจ้าคือ?”

สตรีปริศนาเปิดผ้าปิดหน้าตนเองออก

“!!”

ความคิดเห็น