ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ลอบทำร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.พ. 2561 22:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลอบทำร้าย
แบบอักษร

“เชิญพระชายาตามข้าน้อยมาทางนี้” กงกงน้อยโค้งตัวเล็กน้อยให้พระชายาอ๋องลี่หยาง

“ไม่ทราบว่ากงกงมาจากตำหนักใด?” เย่จงถามก่อนเพื่อความมั่นใจ

“มิใช่มิใช่ ท่านอ๋องลี่หยางให้กระหม่อมมาเชิญพระชายาเข้าไปนั่งด้วยกันในงาน”

ทันทีที่ได้ยินชื่อเย่จงก็รู้สึกหัวใจห่อเหี่ยว เขาเหลือบมองไปทางกลุ่มสตรีงดงามด้านหน้าก่อนจะกัดฟันตัดใจเดินตามกงกง

“งานใกล้เริ่มแล้วประเดี๋ยวพวกเราก็ตามไป อาจารย์ล่วงหน้าไปก่อนเถอะ” องค์หญิงเฟยรู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่อ๋องลี่หยางให้คนมาเชิญอาจารย์กลับเข้างานก่อนพิธีเริ่ม ดูไม่ใช่นิสัยของท่านลุงแม้แต่น้อย

เย่จงเดินตามกงกงน้อยแต่ยิ่งเดินตามก็ดูเหมือนยิ่งไกลจากงานเลี้ยง

“กงกงดูเหมือนพวกเราจะเดินห่างจากจุดงานเลี้ยง...” ไม่ทันที่เย่จงจะกล่าวจบคนที่เขาเห็นว่าเป็นขันทีกลับยืดตัวหลังตรงหน้าเหี้ยมเกรียมถือมีดเดินเข้ามาใกล้

“จะโทษก็ขอให้โทษท่านอ๋องลี่หยางเถอะ” นักฆ่าเดินก้าวเข้ามาหาชายหนุ่มเรื่อยๆ

“พระชายาระวัง!” องครักษ์เงาของอ๋องลี่หยางกระโดดลงจากต้นไม้เพื่อมาข่วยเย่จง

โครม! ไม่ทันที่องครักษ์จะเข้ามาขวางทางนักฆ่า น่องที่ดูเหมือนจะเรียวงามแต่หนักหน่วงเข้าพาดฟาดเข้าที่ก้านคอนักฆ่า

“…” องครักษ์เงายืนตะลึง เขาไม่คิดว่าพระชายาจะรวดเร็วยิ่ง จัดการนักฆ่าจนล้มลงไปกองกับพื้น

เย่จงซึ่งฐานอารมณ์ไม่ดีเพราะถูกจับแยกออกมาจากเหล่าดอกไม้งามอยู่เป็นทุนเดิมเมื่อเห็นที่ระบายอยู่ตรงหน้าก็ไม่รอช้าจัดหนักซิครับ

“หมัดสำหรับการขัดจังหวะความสุข! เท้านี่สำหรับหาเรื่องกวนตี-” เย่จงล่อทั้งหมัดทั้งเท้า เห็นตัวโปร่งดูคล้ายผู้หญิงแต่กีฬาถนัดคือศิลปะป้องกันตัว เพื่อป้องกันตัวเองจากพวกหื่น

“พระชายาขอรับ”

“อะไร!”

“เก็บลมหายใจมันไว้ให้กระหม่อมสอบสวนบ้างนะขอรับ”

“โทษทีลืมตัวไปหน่อย เอาหละช่วยเรียกใครก็ได้มาพาเรากลับไปที” องครักษ์เงาพยักหน้าก่อนผิวปากเรียกกลุ่มเงาที่เหลือออกมาอุ้มพาตัวนักฆ่าที่นอนสลบเหมือดออกไป

“กระหม่อมรับหน้าที่พาพระชายากลับไปหาท่านอ๋องเองขอรับ”

“เราจะกลับไปทางห้องรวมตัวของสตรี”

“เกรงว่าท่านอ๋องจะไม่ยอม” องครักษ์เงาทำหน้าปูเลี่ยน ท่านอ๋องได้รับข่าวนักฆ่าจากองครักษ์อื่นเรียบร้อยมีหรือจะยอมปล่อยพระชายาให้ห่างตัว

“เจ้าชื่ออะไร?”

“กระหม่อมชื่อเฮยเจาขอรับ”

“ขอให้เก็บเรื่องที่เราทำน้ำลายหกตอนอยู่ในโถงสตรีเป็นความลับแล้วเราจะไม่เอาเรื่องที่เจ้าอาเรื่องเราไปฟ้องท่านอ๋องครั้งก่อน”

“คงไม่ทันแล้วขอรับ หน่วยข่าวมิใช่กระหม่อม”

“…” ตกลงเจ้าบ้านั่นใช้คนมาเฝ้าเขากี่คนกัน!

ไม่ช้าองครักษ์เจาก็พาชายหนุ่มมาในงานเลี้ยง ชายหนุ่มเดินเข้าไปนั่งยังที่ว่างข้างอ๋องลี่หยาง

“อาจงไม่ตกใจมากใช่ไหม”

“อือ อาหยางคิดว่าฝีมือผู้ใด”

“ลองทาย”

“เสียนเฟย”

“หือ เดาเก่ง ทำไมไม่คิดว่าเป็นฝีมือจางผิน”

“มีดอันเท่าเมี่ยง คงคิดแค่เอามาขู่ ถ้าเป็นสนมจางผินคงส่งคนมามากกว่านี้”

นักฆ่าของของเสียนเฟยเจตนาน่าจะทำลายโฉม การที่ได้เห็นสตรียืนข้างบุรุษที่ตนเองคนึงหาคงไปทำให้ต่อมหึงทำงาน ส่วนจางผินแรงขับน่าจะเพื่อกำจัดหนามขวางทางปีนสู่ที่สูง ถ้าจะเคลื่อนไหวเป้าหมายต้องตรงมาที่อ๋องลี่หยางไม่ใช่เขา

“แล้วอาจงไม่หึงเราสามีผู้เสน่ห์แรงคนนี้บ้างหรือ”

“ถึงสามีอยากรับเสียนเฟยนางก็รับท่านเป็นแค่ชู้รัก”

“น่าสนใจไหนเล่าจินตนาการของชายารักให้เราฟังหน่อย” อ๋องลี่หยางใช้มือโอบเอวของชายหนุ่ม

เย่จงใช่ฝ่ามือตีเข้ากับมือซนของคนข้างๆ เจ้าบ้านี่ไม่เห็นสายตาแม่เสียนเฟยข้างตัวฮ่องเต้หรือไง ขยันสุมไฟให้เขานัก!

“เสียนเฟยดูจะชอบที่สูง นางพยายามจนไต่ขึ้นเป็นเสียนเฟย ตำแหน่งที่นางมองต่อไปคงไม่ใช่พระชายาอ๋องคงเป็น...” เย่จงมองไปทางที่นั่งของฮองเฮา

“อาจงฉลาดมาก”

“ในเมื่อรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุอันตรายมาสู่เราก็ควรมีค่าทำขวัญมาทดแทน” เย่จงแบมือประชดคนข้างตัว

“ฮ่า ฮ่า ได้ ได้” อ๋องลี่หยางใช้หัวซบที่ไหล่คนข้างก่อนหัวเราะจนไหล่ไหว

“…” เย่จงอดสงสัยไม่ได้ว่าคนข้างตัวบ้าจี้อะไรกับคำประชดของตัวเอง ไม่ช้าก็เลิกสนใจหันมานั่งคีบของกินตรงหน้าเข้าปากแทน

ท่ามกลางงานรื่นเริงสายตาที่มองคู่รักหยอกล้อมีทั้งดีใจและริษยา สายตาดีใจจะเป็นใครไม่ได้นอกจากฮ่องเต้และไทเฮา เพราะนานแค่ไหนที่ไม่ได้เห็นอ๋องลี่หยางหัวเราะอย่างมีความสุขเช่นตอนนี้ ส่วนสายตาริษยาจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเสียนเฟยและสตรีทั้งหลายที่หมายตาผู้นั่งหยอกล้อพระชายา

ความคิดเห็น