ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Im so sorry ภาค 2.....Episode 06 [50 Per.]

ชื่อตอน : Im so sorry ภาค 2.....Episode 06 [50 Per.]

คำค้น : ไทนิ้ง2

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2561 22:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Im so sorry ภาค 2.....Episode 06 [50 Per.]
แบบอักษร

EPISODE 06




**

คุณทรรศนีย์หอบของฝากจากเชียงรายมาที่บ้านของคะนิ้งในยามสายของอีกวัน ก่อนหน้านี้ทั้งสองบ้านมีโอกาสได้พบปะและทำความรู้จักกันแม้ว่าไม่บ่อยครั้งแต่ก็มีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ดังนั้นวันนี้จึงเป็นโอกาสดีที่ไทและคะนิ้งทำตามสัญญากับแม่ว่าจะพาเข้ามาหาของอร่อยทาน แต่ก่อนอื่น คุณนายขอแวะบ้านลูกสะใภ้เสียก่อน เจอป๊ากับพี่ชายของคะนิ้งแต่สองคนนั้นอยู่ต้อนรับเพียงพักเดียวก็รีบออกไปทำงานเหลือเพียงม้านาราที่อยู่เม้ากันถูกคอเข้าขากันเป็นอย่างดี

“คุณนาราออกไปทานข้าวข้างนอกด้วยกันนะคะ” คุณทรรศนีย์เอ่ยปากชวนม้าของคะนิ้ง “จะได้เดินช็อปปิ้งยืดเส้นยืดสายกันสักหน่อย”

คะนิ้งยิ้มมีความสุขที่แม่พี่ไทเข้ากับม้าได้ดีมาก ๆ รู้สึกโชคดีที่ไม่มีอุปสรรคทางด้านครอบครัวกีดกันอะไรทำนองนั้นทั้งที่ป๊าเป็นคนจีน เอาเข้าจริงใครสามารถปราบเขาอยู่หมัดได้ป๊าก็ยอมรับคนนั้นแหละ และพี่ไทเองก็พิสูจน์ให้เห็นมานานแล้ว แต่ป๊ากับม้าก็รู้แหละว่าเขาเองก็ไม่ได้สยบพี่ไทเสียสิ้นเชิง ใครสยบใครก็น่าจะดูรู้กันอยู่!

“เอาแบบนี้สิครับ เราไปทานมื้อกลาง นัดป๊ากับไอ้ทีออกมาทานด้วยกัน” ไทเสนอความเห็นออกไป

“แม่ว่าดี ดีไหมคะคุณนารา”   

“ถ้าสองคนนั้นงานไม่ยุ่งก็คงมาได้แหละค่ะ” นาราตอบพร้อมรอยยิ้มบางเบาก่อนจะหันไปบอกกับลูกชายคนเล็ก “เราสองคนอยู่บ้านกันไปก่อนนะ เมื่อกี้ม้าคุยกับคุณทรรศว่าปากซอยบ้านเรามีร้านนวด แม่จะพาคุณทรรศไปลองสักหน่อย”

คะนิ้งเลิกคิ้วเล็กน้อย สองแม่ไปแอบคุยกันตอนไหนนะ “ร้านป้าสิน่ะเหรอม้า” ม้าชอบไปนวดร้านนั้นบ่อย ๆ เรียกได้ว่าเป็นขาประจำเลยล่ะ เขาเองก็เพิ่งมารู้ว่าแม่ของพี่ไทก็โปรดปรานการนวดไม่แพ้กันกับม้า  

“แม่กับม้าไปเถอะครับ เดี๋ยวผมกับน้องดูบ้านเอง อีกหลายชั่วโมงกว่าจะเที่ยง”

“งั้นแม่ฝากด้วยนะจ๊ะ ถ้าให้ดีนิ้งช่วยม้าทำงานบ้านด้วยก็ดีนะ” ม้าพูดหยอกลูกชาย หยิกแก้มใสแล้วดึงเบา ๆ

“โห่ ม้า เดี๋ยวพี่ตาลก็ทำเองแหละ อ๊ะ!” ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกม้าตีไปหนึ่งที

“ขี้เกียจตัวเป็นขน ไทตามใจมากไปแล้วนะ” เอ็ดลูกชายเสร็จก็หันมาตัดพ้อลูกเขยให้คุณทรรศนีย์ที่หลงลูกสะใภ้ไม่น้อยไปกว่าคุณนาราหลงลูกเขารีบสอดมือเข้ามาแก้ต่างให้คะนิ้ง

“เจ้าไทต้องดูแลน้องให้มาก ๆ นั่นก็ถูกแล้วค่ะ เอาลูกเขาไปอยู่ด้วยก็ต้องรับผิดชอบ”

ไทส่ายหน้าเมื่อแม่ของตนพูดเสียจนม้าไปต่อไม่ได้ จะมีก็แต่เด็กบางคนเท่านั้นที่หน้าบานหน้าใหญ่ มีคนถือหางขนาดนี้ซ่าได้อีกหลายวันเชียวล่ะ อันที่จริงเขาไม่ให้คะนิ้งทำอะไรเลยอย่างที่แม่บอกก็ยังไงได้ ทว่าเขาไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น อยู่เฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไรเลยนิ้งนั่นแหละที่จะรู้สึกว่าตนเองไม่มีคุณค่าเสียเอง เขาพยายามสอนคนรักหลายอย่าง ปฏิบัติตามบ้างดื้อบ้างก็เป็นธรรมดาของคนอย่างเหนือเกล้า

“ผมก็รับผิดชอบอยู่นี่ไงครับแม่”

“ย่ะ ฉันไปล่ะ ไปเถอะค่ะคุณนารา ดิฉันอยากผ่อนคลายเต็มทีแล้ว” คุณทรรศลุกไปควงแขนคุณนาราที่ยือรออยู่แล้ว

“อยู่บ้านดีดี อย่าดื้ออย่าซนกับพี่เขานะนิ้ง”  

“ม้า!” คะนิ้งโอครวญกับคำหยอกเอินนั่น ไม่ใช่เด็ก ๆ สักหน่อย! อีกอย่างร้านนวดก็อยู่หน้าปากซอยนี่เอง

ท่าทางที่คนมองอย่างไทยิ้มออกมาพลางจับศรีษะคนรักโยกเบา ๆ ส่วนม้าก็หลุดขำเพราะแกล้งพูดกับลูกชายไปอย่างนั้น ทั้งสองแม่พูดคุยกำชับกับลูก ๆ อีกเล็กน้อยแล้วพากันออกไปร้านนวดตามที่พูดไว้ คราวนี้ก็เหลือเพียงไทและคะนิ้งกันสองคน

“เราจะทำอะไรดีเนี่ยพี่ไท” คะนิ้งชินกับผืนไร่กว้างเสียแล้ว ฟาร์มพี่ไทที่มองออกไปทางไหนก็สุดลูกหูลูกตา อย่างน้อยถ้าไม่มีอะไรทำก็ออกไปป่วนในฟาร์มแก้เบื่อ แต่ก็ไม่ใช่ว่าคะนิ้งไม่ชอบบ้านตัวเองหรอกนะ แค่ไม่ชินเท่านั้นเอง

“ไม่มีอะไรทำงั้นเหรอ” น้ำเสียงก็ปกติ หากทว่าสวยตานั้นชวนจับผิด “ขึ้นข้างบนสิ เดี๋ยวพี่พาหาอะไรทำ” ไทส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้คนรัก

“พี่ไท ไอ้บ้า! กลางวันแสก ๆ แถมนี่ก็บ้านผมนะ!” หมอนใบโตใกล้มือถูกคว้าแล้วเหวี่ยงใส่ร่างใหญ่กว่าแต่สุดท้ายไม่อาจสู้ความไวของอีกคน ถูกรวบเข้าไปกอดอย่างง่ายดาย แก้มใสถูกรังแกซ้ำไปซ้ำมาด้วยจมูกโด่งจัด แขนขาวขึ้นรอยแดงไปหมดเนื่องจากถูกวงแขนแกร่งกอดรัดแน่นจนเกินไป

“หยุดดิ้นนะนิ้ง แดงไปทั้งตัวแล้วเห็นไหม” ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดออกนิดยามมองเห็นรอยบนแขนขาว เขาไม่อยากให้ตัวขาว ๆ นี่มีรอยแม้จะเกิดจากน้ำมือเขาเองก็ตาม

“ก็พี่นั่นแหละ มากอดแน่นมันก็เป็นรอยสิ” คะนิ้งหยุดดิ้น เหนื่อยแล้วเหมือนกัน ยอมเอนตัวพิงอกอีกฝ่ายแต่โดยดี “หื่นจัง” คะนิ้งบ่นแล้วตีมือซนแบบส่ง ๆ ไปไม่จริงจัง ก็มันเลื้อยเข้ามาในเสื้อนี่!

“เราก็น่ารักให้น้อยลงสิ”

คะนิ้งผละออกมานั่งตัวตรงพร้อมกับทำหน้าบึ้งแล้วแยกเขี้ยวใส่ ก็ทำหน้าตาน่าเกลียดใส่ไง อยากให้น่ารักน้อยลงไม่ใช่หรือ?

หากทว่ามันไม่เป็นเช่นที่คาดหวัง

“น่าเกลียดได้เท่านี้เหรอ” ไม่ใช่แค่มันไม่น่าเกลียด ที่สำคัญมันน่ารักกว่าเดิมหลายเท่า

เมื่อไม่สำเร็จคะนิ้งจึงปรับสีหน้าให้เป็นปรกติตามเดิมพลางทำหน้าเซ็ง ถ้าอย่างนั้นปัญหามันก็อยู่ที่ตัวพี่ไทแล้วล่ะ ตัวเองหื่นเองแล้วมาว่าคนอื่นเขาได้ยังไง

“ไม่ใช่ว่ากำลังยั่วพี่มากกว่าเหรอ”

“พอเหอะพี่ไท” คะนิ้งผลักใบหน้าหล่อจัดของคนรักที่ยื่นเข้ามาพูดใกล้ ๆ ทำหน้าหน่ายแต่ความจริงกำลังเขินมากกว่า

“งอนอะไร พี่พูดเล่นหรอกที่ว่าจะพาขึ้นห้องน่ะ”

ถ้าพี่ไทยังหยอกไม่หยุดแบบนี้ คะนิ้งจะไม่คุยด้วยและงอนจริงจัง!

จังหวะนั้นโทรศัพท์ของชายหนุ่มแผนเสียง เขาคว้ามันมาพร้อมกับมืออีกข้างที่คว้าเอวคะนิ้งที่กำลังจะลุกหนีไปทางอื่น ร่างโปร่งเสียหลักนั่งแหมะลงบนตักแกร่ง ไทกดรับสายโดยไม่ได้มองว่าเป็นเบอร์จากที่ไหน

“พี่ไท”

“ชู่ว” ไทส่งเสียงปรามเมื่อเด็กดื้อกำลังจะประท้วง คะนิ้งส่งสายตาเป็นเชิงถามว่าใครกันโทรมาตอนนี้ าชยหนุ่มส่ายหน้าเล็กน้อย “สวัสดีครับ ไทพูด”

[ไท นี่น้าเองนะ]

ชายหนุ่มคุ้นเสียงบุคคลปลายสายทว่ายังไม่แน่ใจดังนั้นเขาจึงละโทรศัพท์จากหูเพื่อจะได้มองเบอร์ถนัด ๆ แล้วก็พบว่าเป็นเบอร์จากต่างประเทศเพียงเบอร์เดียวที่เขามีอยู่ในเครื่อง

“อ่าน้าวีนาเองเหรอครับ” ไทไม่ถามว่าเรื่องอะไรเนื่องจากรู้ดีแก่ใจ

คะนิ้งเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้แล้วว่าใครเป็นคนโทรมา เขาเองก็อยากจะรู้บทสนทนาของคนทั้งคู่แทบแย่ก็เลยยอมนั่งนิ่งทำตัวเป็นเด็กดีว่าง่ายไม่ดิ้นหนี

[อืม น้าจะโทรมาคุยเรื่องเจ้าข้าวน่ะ พี่ทรรศบอกว่าไทตกลง น้าดีใจมากเลย ไม่ต้องห่วงมากแล้ว]

ไทนิ่งไปนิดยามอีกฝ่ายร่ายยาวเป็นชุด กะว่าจะเปลี่ยนใจสักหน่อยก็คงไม่ทันแล้ว “แต่ผมไม่มั่นใจนะครับ ว่าน้องจะยอมมาด้วย ดูจากที่แม่เล่า เขามีความคิดเป็นตัวของตัวเองสูงมาก” ยิ่งเป็นเด็กนอกก็ยิ่งรับมือยาก แต่มันก็คงไม่ยากไปกว่าเด็กบตักที่เคยปราบมาแล้วหรอก

[ข้าวนึ่งน่ะดื้อแพ่งแค่กับพ่อแม่เท่านั้นแหละ กับคนอื่นก็ไม่เท่าไหร่หรอก]

ไทไม่อยากจะเชื่อแต่ฟังจากน้ำเสียงผู้เป็นน้านั้นเปี่ยมไปด้วยความกังวลใจก็เลยไม่อยากจะตัดรอน “แล้วน้าจะให้ผมทำยังไงถ้าเกิดข้าวนึ่งกลับคำชักดาบไม่ยอมตามผมมา” ถึงจะบอกว่าตกลงกันแล้วก็เถอะนะ

[น้าเชื่อว่าไทมีวิธี ก็ใช้วิธีการของไทเถอนะ ทำยังไงก็ได้ให้ข้าวนึ่งยอมไปอยู่ไทย อย่างน้อยก็ไม่ต้องตะลอนอยู่ตัวคนเดียว]

ไทเงียบอยู่พักหนึ่ง ใบหน้าหล่อจัดชะโงกมองหน้าคะนิ้งพลางใช้จมูกโด่งเกลี่ยวนอยู่แถวแก้มใสราวกับไม่ได้กำลังคิดหนัก คะนิ้งขยับปากบ่นโดยไม่มีเสียงเป็นการปรามหากทว่าคนแก่บางคนไม่ยอมหยุดแถมยังแกล้งไซ้ๆ แถวซอกคออีก ขยันแกล้งนักนะ!

“โอเคครับ เดี๋ยวผมจะลองดู” ชายหนุ่มตกปากรับคำเสร็จสรรพ

[ขอบคุณนะ น้าวางใจได้แล้วล่ะ]

“มีอะไรที่ข้าวนึ่งชอบเป็นพิเศษไหมครับ” เริ่มจากเอาของชอบมาล่อ เขาคิดว่าวิธีนี้น่าจะได้ผลมากที่สุด

[ข้าวนึ่งชอบเที่ยว ชอบถ่ายภาพจ่ะ]

บทสนทนาดำเนินไปสักพักใหญ่ ไทใช้โอกาสนี้เก็บรวบรวมข้อมูลของข้าวนึ่งพอเป็นแนวทาง และเขาก็ได้รับรู้หลายอย่างเกี่ยวกับนิสัยของเด็กคนนั้น นับรวมวีรกรรมความแสบที่ถูกถ่ายทอดโดยวีนา ข้าวนึ่งก็ไม่เบา แต่นั่นทำให้เขาผุดกลวิธีหลอกล่อข้าวนึ่งแบบเนียน ๆ ขึ้นมาได้ ไม่ใช่การบังคับแต่ใช้จิตวิทยาแทน

หลังจากวีนาวางสายไปแล้ว ไทถอนหายใจเบา ๆ คะนิ้งเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถาม

“พี่ลำบากใจเหรอ ทำไมไม่ปฏิเสธไปล่ะ”

“เปล่า พี่แค่หนักใจ คิดว่าจากนี้ต้องทำยังไงกับการรับมือเด็กดื้อตั้งสองคน”

คะนิ้งเผยอปากค้าง คนอุตส่าห์เป็นห่วงแต่ดันมากล่าวหากันแบบนี้ได้ เอาเขาไปเข้าพวกกับเด็กแสบข้าวนึ่งนั่นได้ยังไงกัน! คะนิ้งโตกว่าตั้งเยอะนะ! “พี่ไท ผมไม่ได้เด็กแล้วสักหน่อย” เพิ่งหายงอนก็จะงอนต่ออีกแล้ว

“ไม่เด็กก็เข้าไปชงกาแฟให้พี่สักแก้วสิครับเด็กดี”

คะนิ้งทำหน้ามุ่ยเมื่อได้ยินเช่นนั้น พี่ไทชอบดื่มแต่กาแฟ ไม่เห็นมันจะดีต่อสุขภาพตรงไหน ทีเขาอยากดื่มเหล้าล่ะทำเป็นมาห้าม ถึงกาแฟจะไม่ได้มีโทษเท่ากับเหล้าก็เถอะ “กินอะไรนักหนากาแฟเนี่ย” แม้จะบ่น แต่นั่นหมายถึงการบ่นที่เจือด้วยความห่วงใยในแบบฉบับของเหนือเกล้า ไทไม่ทานข้าวเช้า จะดื่มแค่กาแฟเท่านั้น และนี่ก็สายมากแล้วด้วย

“อะไรกัน พี่อุตส่าห์จะพาไปเที่ยวถึงอิตาลี แค่ไปชงกาแฟให้เองนะ”

ชอบเอาข้อนี้มาต่อรองตลอด!

และแม้จะมองค้อนคนรัก คะนิ้งก็รีบลุกเข้าไปในครัวเพื่อชงกาแฟมาให้คนรัก ไม่ใช่ไม่สำนึกหรอกนะว่าพี่ไททำงานหนักแค่ไหนเพื่อเคลียร์เวลาพาไปเที่ยว


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


มาอัปแล้วค่ะ ภาคนี้อาจจะดูน่าเบื่อหน่อยนะคะ แต่พอน้องข้าวมาจะปวดหัวขึ้นแบบว่ามีสีสัน 5555

ช่วยไรท์คิดหน่อยสิว่ามีตัวละครไหนในนิยายของไรท์เหมาะจะมาปราบเด็กแสบอย่างข้าวบ้างไหม ถ้าไม่มีไรท์จะคลอดลูกชายออกมาใหม่ซะเลย55555555555555

อย่าลืมติดตามกันด้วยน้า อย่างเพิ่งทิ้งเค้านะเตง **


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว