ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.พ. 2561 18:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่17
แบบอักษร

"เห๋ ท่านจอมมารนี่เป็นคนดีกว่าที่คิดอีกนะคะเนี่ย ฉันนึกว่าท่านจอมมารจะพูดว่า {ปล่อยไปเถอะฉันไม่เห็นว่าถ้าเข้าไปช่วยแล้วฉันจะได้ประโยชน์อะไรเลย} อะไรประมาณนี้สะอีก"

คุโระไม่ได้สนใจสิ่งที่ริกะพูด คุโระเอามีดออกมากจากStoreage จำนวน1 เล่ม แล้วเตรียมที่จะพุ่งตัวออกไป

เคล้ง

"ว้ายย"

ในจังหวะที่คุโระกำลังจะพุ่งตัวออกไปเรเนียได้พลาดท่าโดนก็อบลินโจมตีจากจุดบอด แล้วกำลังจะโดนก็อบลินอีกตัวใช้ดาบแทงเพื่อสังหารเรเนีย

คุโระที่เห็นดังนั้นจึงวิ่งเข้าไปด้านหลังของเจ้าก็อบลินตัวนั้นแล้วใช้มีดปาดคอเจ้าก็อบลินจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว แล้วคุโระก็ใช้มีดแทงไปที่หัวใจจากทางด้านหลังของเจ้าก็อบลินอีกตัวที่ยืนอยู่ด้านข้าง ก็อบลินตัวที่โดนปาดคอ

ร่างของก็อบลินทั้งสองตัวล้มลงกับพื้นโดยมีของเหลวที่แดงไหลออกมา

คุโระก้มลงไปดึงมีดที่คาอยู่ที่ก็อบลินออกมา

"คงใช้ไม่ได้แล้วสินะเปื้อนเลือดขนาดนี้หน่ะ"

"กี้~~~~~ กี้~~~~~ กี้~~~~"

ก็อบลินตัวนึงกระโดดมาด้านหลังของคุโระ 

"ร้อง กี้ กี้ อยู่ได้มันน่ารำคาญนะรู้ไหม"

คุโระปามีดไปด้านหลังโดยที่ไม่หันไปมองด้านหลัง ใส่ก็อบลินที่กระโดดมา ทำให้เจ้าก็อบลินตายเพราะมีดพุ่งไปปักกลางเสกหน้าเจ้าก็อบลินพอดี

'เรย์ไปจัดการพวกที่เหลือให้หมด ให้เร็วด้วยละ'

#เข้าแล้วคะนายท่าน#

คุโระรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังมาตนอยู่ ซึ่งคนคนนั้นคือเรเนีย

"ไม่เป็นอะไรนะครับท่านราชินีเรเนีย"

"อ๊ะ อ่าฉันไม่เป็นไรหรอกว่าแต่นายเป็นใครงั้นเหรอแล้วทำไมนายมีหน้าตากับเสียงคล้ายกับคุโระได้ละ"

"หืมพูดอะไรหน่ะครับผมก็คุโระไงครับ ถ้าไม่เชื่อลองตรอบสอบ สเตตัสผมดูก็ได้นะครับ"

"ห้ะคุโระจริงๆงั้นเหรอ"

"ครับผมเองแหละครับ"

"แต่ว่านายเวลแค่3เองหนิแล้วทำไมนายถึงจัดการพวกก็อบลินได้ง่ายดายนักละ พวกนั้นเวลอย่างต่ำก็ 23แล้วนะ แถมยังความเร็วนั้นอีกขนาดฉันยังมองไม่ทันเลย"

"อืมเรื่องนั้นหน่ะ-"

"นี่เรเนียทำไมเธอไม่ฟังที่ฉันบอกให้ค่อยอยู่ที่ริมป่าห้ะ นี่ถ้าฉันกับท่านจอมมารมาไม่ทันจะเป็นยังไงฮะ"

"เอ๊ะ ริกะทำไมเธอถึงมากับคุโระได้ละหรืออีกคนที่เธอว่าคือคุโระหน่ะ เอ๊ะเมื่อกี้เธอเรียกคุโระว่าอะไรนะ"

ริกะไม่ได้สนใจสิ่งที่เรเนียพูดแต่หันไปหากลุ่มนักผจญภัยที่เรเนียพยายามปกป้อง โดยมีชาย2คน หญิง3คน

"อืมหน้าตาน่ารักกันทั้ง นั้นเลยนะเนี่ย"

กลุ่มนักผจญภัยไม่ได้สนใจริกะพูดเพราะ4คนกำลังสนใจหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บจากการโฝโดนฟันตรงกลางหน้าอก

"อืมดูเหมือนแผลที่โดนฟันจะมีพิษด้วยนะคงเป็นพิษจากดาบของพวกก็อบลินสินะ พวกเธอหน่ะให้เธอคนนี้ดื่มยาแก้พิษหรือยัง"

"พ พวกเราไม่มีหรอกยาแก้พิษหน่ะ"

"เฮ้แล้วพวกนายอย่าบอกนะว่าเข้ามาในป่านี้โดยไม่เตรียมของอะไรมาเลยหน่ะ"

"".........""

ไม่มีเสียงตอบกลับจากกลุ่มนักผจญภัย

ริกะที่เห็นดังนั้นจึงหยิบ ยาแก้พิษออกมาให้หญิงสาวที่บาดเจ็บดื่ม แล้วให้ดื่มโพชั่นตามไปอีกขวด ซึ่งทำให้อาการของหญิงสาวดีขึ้นมากม

"พวกเธอจะบ้ากันหรือไงกันห้ะ"

คนที่ตะโกนขึ้นมาคือเรเนีย

"เข้าป่ามาโดยไม่เตรียมอะไรมาเลยหน่ะห้ะ แล้วไอ้ชุดที่ใส่นั้นอะไรกันหน่ะ ทำไมถึงไม่มีเกราะสักชิ้นเลย อย่างน้อยก็ควรจะมีเกราะหนังสักนิดก็ยังดีนะ ไม่ใช้ใส่ชุดแบบอย่างงี้มา ฉันรู้ว่าพวกเธอได้ยินเรื่องเล่าที่ว่าเคยมีคนที่สามารถโค่นจอมมารได้ด้วยตัวคนเดียวโดยที่ ไม่ใส่เกราะสักชิ้นเดียว"

คุโระที่ได้ยินเช่นนั้นก็ได้หันไปหาริกะ ริกะที่เห็นคุโระหันมาหาก็ยิ้มเจื่อน 

'ยัยนี่เองสินะที่เป็นคนในเรื่องเล่าหน่ะ'

"ฉันจะบอกให้ฟังนะว่าเรื่องที่เล่ากันมาหน่ะมันเป็นแค่เรื่องเล่า แล้วฉันหวังว่าครั้งหน้าฉันจะเห็นพวกหน้าคงจะไม่ต้องช่วยแบบนี้อีกนะ แล้วปาร์ตี้ ของพวกนายหน่ะไปเปลี่ยนสะนะให้มันมีความสมดุลสักหน่อยอย่ามีแต่นักดาบสิ เข้าใจไหม"

""ครับ/คะ""

"ถ้าเข้าใจแล้วก็ดีกลับไปที่เมืองสะ ถ้าออกจากป่าไปก็ไม่น่าจะมีมอนเตอร์แล้วละนะ"

แล้วกลุ่มนักผจญภัยก็เดินจากไปโดยที่ผู้ชายในกลุ่มช่วยพยุงหญิงสาวที่บาดเจ็บไปด้วย

"หวังว่าจะกลับไปถึงเมืองนะ เอาละแล้วคุโระจะบอกฉันได้ยังจ๊ะว่าทำไมถึงสามารถสู้กับก็อบลินที่เวลมากกว่าตัวเองได้ถึง20ได้อย่างสบายๆละจ๊ะ"

"เอ่อ คือว่า"

"คือว่านะเรเนียคุโระเค้าเป็นคนจากทวีปดำหน่ะ"

"เฮ้นี่"

"งั้นเองหรอกหรอ ตอนแรกที่คุโระบอกว่ามาจากคาลเดียก็คิดแล้วว่าอาจจะเป็นคนของทวีปดำ งั้นคุโระก็คงเป็นลูกน้องของคุณคลอเดียสินะ"

"ก ก็ประมาณนั้นละครับท่านราชินีเรเนีย"

"แต่เมื่อกี้ริกะเรียกคุโระว่าจอมมารหนิ"

"เอ่อคือว่านะเรเนีย คุโระหน่ะชื่อจริงๆชื่อมาโอหน่ะ ส่วนชื่อคุโระนี่ซาคุยะตั้งให้"

"เห้งั้นหรอ งั้นแสดงว่าซาคุยะก็เป็นคนของ-"

"ปล่าวไม่ใช่หรอกครับ ท่านราชินีเรเนีย ซาคุยะหน่ะ ไม่ใช่คนของทวีปดำหรอกนะครับ"

"เห้งั้นหรอกหรอ แล้ว-"

ขณะที่เรเนียกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมาเธอก็ต้องหยุดไว้ก่อน เพราะว่าเธอรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่าง กำลังเข้ามาหาพวกเธออย่างช้าๆ

แกร่ก

เรเนียตั้งถ้าเตรียมพร้อมสู้ แต่เมื่อเธอเห็นสิ่งโผล่ออกมาจากเงามืดของป่าคือ เรย์ที่มีเลือดเปื้อนไปทั้งตัว แต่เรเนียที่ไม่มีสกิล มองเห็นในความมืด แบบคุโระกับริกะ แล้วด้วยขนาดตัวของเรย์ที่คล้ายกับก็อบลิน(ตัวเล็กเหมือนกัน)

เรเนียวิ่งเข้าไปหาเรย์ แล้วเหวี่ยงดาบด้วยความเร็วหวังจะโจมตีศัตรูก่อน แต่ก็ถูกเรย์หยุดดาบด้วยการใช้นิ้วเพียง2นิ้ว จับดาบของเรเนียไว้

"พอแค่นั้นละเรย์"

คุโระพูดหยุดการปะทะเอาไว้ โดยตอนนี้มีเคียวจ่ออยู่ที่ลำคอของเรเนีย ซึ่งถ้าคุโระห้ามช้ากว่านี้เพียงแค่วิเดียว หัวของเรเนียก็คงจะหลุดจากบ่าไปแล้ว

เรย์เก็บเคียวเข้าstoreage แล้วเดินมาหาคุโระโดยไม่สนใจเรเนียที่กำลังยืนตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้อยู่

"ฉันกลับมาแล้วคะนายท่าน"

"ดีมากแล้วเป็นไงฆ่าไปได้เยอะแค่ไหน"

"ตามที่นายท่านสั่ง ฉันได้ฆ่าก็อบลินไป60ตัวคะ"

"อืมจำนวนค่อนข้างเยอะเลยที่เดียวนะ"

"นายท่านคะ"

"หืมมีอะไรงั้นเหรอ"

เรย์ใช้มือทั้งสองข้างจับมือขวาของคุโระขึ้นมาว่างไว้บนหัวของตนเอง

คุโระลูบหัวเรย์ ซึ่งเรย์ก็ส่งเสียงน่ารักๆออกมา  แล้วหายตัวไปเหมือนเดิม

"นี่คุโระ เอ้ยไม่สิ  มาโอบอกฉันได้ไหมว่าเด็กสาวคนเมื่อคนเมื่อกี้คือใครงั้นเหรอ"

"เธอเป็น อืม เป็นมือขวาของผมหน่ะครับ"

"เอ่ แต่ฉันไม่เคยเห็นเธอเลยนะ หยั่งงี้คลอเดียก็มีคู่แข็งแล้วสินะ"

ริกะพูดออกมาโดยที่ช่วงหลังเธอลดเสียงลงเพื่อไม่ให้เรเนียได้ยิน

"เรย์หน่ะปกติเธอจะอาศัยอยู่ในร่างกายของชั้นหน่ะ เธอไม่ค่อยอยากแสดงตัวออกมาหรอกนะ"

"แต่คุโระ เอ้ย มาโอ-"

"เรียกผมว่าคุโระก็ได้นะครับ ถ้ามันเรียกไม่ค่อยสะดวกหน่ะ"

"คุโระ รอบตัวคุโระนี่มีแต่สาวๆทั้งนั้นเลยนะเนี่ย"

"ไม่หรอกครับมันแแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นเองละครับ ผมว่าพวกเราเสียเวลามาพอแล้วนะครับ"

"อืมนั้นสินะเราเสียเวลากันมามากแล้ว เราคงต้องรีบละนะเรเนีย"

"ผมว่าพวกเราคงไม่ต้องเสียเวลา ไปหาพวกมอนเตอร์แล้วละนะ"

สิ้นเสียงของคุโระก็มีกลุ่มหมาป่าปรากฏตัวขึ้นมาทางด้านหน้าพวกคุโระ

"อืม แบล็ควูล์ฟ งั้นเหรอประมาณ30ตัวสินะ และตัวนั้นน่าจะเป็นจ่าฝูงสินะ"

"ตัวไหนงั้นเหรอคุโระ"

เรเนียถามคุโระเพราะเธอมองไม่เห็นในความมืด

"อืมม เป็นหมาป่าตัวสีดำเหมือนตัวอื่นๆ แต่มันมีแผลเป็นที่ตาขวา พวกมันคงตามกลิ่นเลือดของก็อบลินมาสินะ"

"แล้วพวกเราจะทำยังไงกันดีละ"

"ไม่ต้องห่วงหรอกนะเรเนีย ถ้าเธอมากับฉันแค่2คนมันอาจจะอันตรายเพราะฉันคงสู้ไปปกป้ปงเธอไปด้วยพร้อมกันไม่ได้ และนี่ละคือเหตุผลที่ฉันพาคุโระมาด้วยก็เผื่อมีเรื่องแบบนี้ละนะ เอามาเป็นคนรับตีนให้"

"เห้ ชั้นได้ยินนะ"

ระหว่างที่พวกคุโระกำลังคุยกันอยู่เหล่าแบล์ควูล์ฟก็เริ่มเคลื่อนไหว

แบล็ควูล์ฟวิ่งเข้ามาจู่โจมพวกคุโระ

คุโระนำดาบออกมาจาก storage พร้อมกับวิ่งเข้าไปหา แบล์ควูล์ฟ

"นี่คุโระอย่าจัดการคนเดียวหมดนะเดียว เหลือให้เรเนียจัดการบ้างนะ"

"จะพยายามนะ มาทำให้ชั้นสนุกหน่อยสิไอ้พวกหมาน้อย"

คุโรเหวี่ยงดาบใส่แบล็ควูล์ฟตัวนึงที่กระโจนเข้ามา ขณะเดียวกันกับที่คุโระกำลังสนใจเจ้าแบล็ควูล์ฟที่กระโจนเข้ามา ก็ได้มีแบล็ควูล์ฟอีกตัวสามตัว กระโจนเข้ามาหาคุโระจากด้านหลังของคุโระ ซึ่งคุโระสามารถหลบได้อย่างฉิวเฉียด

"หึ โจมตีชั้นจากจุดบอดงั้นเหรอ ไม่เลวหนิแต่ว่าพวกแกยังช้าไปนะ เห้อถ้ายัยซาคุยะมาเห็นนี่คงว่าชั้นบ้าแน่เลยที่มายืนคุยกับหมาอย่างงี้ละนะ หึ"

คุโระพูดจบก็ได้มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาที่มุมปากของคุโระ

"แต่ใครจะสนละจริงไหม เพราะตอนนี้ไม่มียัยพวกนั้นอยู่ด้วยสะหน่อย ขอสนุกให้เต็มที่เลยดีกว่า"

คุโระ อืมไม่สิต้องเรียกมาโอสิ

มาโอเคลื่อนที่ด้วยความเร็วไปโผล่อยู่ด้านหลังของแบล็ควูล์ฟตัวนึง มาโอฟันหัวแบล็ควูล์ฟตัวนั้นขาดในทีเดียว มาโอใช้มือข้างซ้ายที่ว่างหยิบร่างที่ไร้หัวของเจ้าแบล็ควูล์ฟ 

มาโอกัดเข้าไปที่ร่างของแบล็ควูล์ฟ แล้วเริ่มกินเนื้อแบล็ควูล์ฟแบบสดๆ

"ถุ้ย รสชาติห่วยเป็นบ้าเลยว่ะ ชั้นหวังว่าพวกแกที่เหลือจะมีรสชาติดีกว่าไอ้ตัวนี้นะ"

มาโอพูดจบก็โยนร่างแบล์ควูล์ฟในมือทิ้งไปอย่างไม่สนใจใยดี แล้วรีบพุ่งเข้าไปหาเหยื่อรายต่อไปทันที

ฆ่า กิน ฆ่า กิน ฆ่า กิน ฆ่า กิน

"ถุ้ย เจ้าตัวนี้ก็ห่วยแตก หืมดูเหมือนจะใช้ไม่ได้แล้วสินะ"

มาโอมองไปที่ดาบที่ตนเองถืออยู่ โดยที่ใบดาบนั้นเต็มไปด้วยเลือดของพวกแบล็ควูล์ฟ

แบล็ควูล์ฟตัวนึงใช้จังหวะที่คุโระกำลังสนใจดาบในมืออยู่

มาโอขยับเพียงเล็กน้อยก็หลบการโจมตีของแบล็ควูล์ฟได้อย่างง่ายดาย

ตุบ 

แบล็ควูล์ฟลงมายืนบนพื้นแล้วรีบหันหลังกลับมาหามาโอ 

ตุบ

ร่างของแบล็ควูล์ฟล้มลงกับพื้นแล้วไม่ขยับตัวอีก โดยที่สภาพของแบล็ควูลฟ์คือ หัวโดนฟันขาด ขาทั้ง4ข้างโดนตัด

เคล้ง เคล้ง เคล้งงงง

ดาบที่มาโอถืออยู่ดาบเริ่มมีรอยร้าวแล้วแตกละเอียดไปในที่สุด

"ชิ ใช้แรงมากไปหน่อยสินะ"

มาโอหันไปหาฝูงแบล็ควูล์ฟที่เหลืออยู่12ตัว ซึ่งทุกตัวกำลังถอยห่างจากมาโอ เพราะตอนนี้พวกมันได้รับรู้แล้ว สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของพวกมันคือสิ่งที่พวกมันไม่ควรจะยุ่งด้วยเด็ดขาด

บู่ววววววว

ซึ่งถ้าจะให้แปลสิ่งที่จ่าฝูงส่งเสียงถึงลูกน้องของมันก็คือ "พวกแกทั้งหมดรีบหนีไปสะฉันจะถ่วงเวลาไว้ให้เอง"

จ่าฝูงแบล็ควูล์ฟหอนออกมา พร้อมเดินออกมาอยู่ตรงหน้าคุโระ พวกแบล็ควูล์ฟที่ได้ยินเสียงก็หันหลังทำท่าเตรียมที่จะวิ่งหนี แต่จู่ๆพวกมันทั้งหมดก็หันกลับมา แล้วเริ่มแยกเขี้ยวใส่มาโอ

จ่าฝูงหันมาหาพวกลูกน้องมันแว่บนึงแล้วหันกลับมามองมาโอ พวกมันกะจะสู้ตายกับมาโอแม้ว่าพวกมันจะไม่มีโอกาสชนะ

มาโอที่เห็นดังนั้นก็ยิ้มออกมาแล้ว มาโอคิดอะไรบางอย่างได้

ฝูงแบล็ควูล์ฟเตรียมที่จะวิ่งเข้าโจมตีมาโอ

"หยุด"

มาโอพูดออกมาด้วยเสียงปกติ ซึ่งฝูงแบล็ควูล์ฟก็หยุดตามที่มาโอพูด

แม้จะมีแบล็ควูลฟ์บางตัวพยายามจะขยับตัวแต่พวกมันก็ไม่สามารถขยับตัวได้เลย

มาโอหันหลังให้ฝูงแบล็ควูล์ฟแล้วเดินไปหาริกะกับเรเนีย

"ขอโทษทีนะดูเหมือนว่าชั้นจะไปเก็บเวลด้วยไม่ได้แล้วละนะ แต่จะให้นี่ไปแทนละกันนะ"

มาโอยื่นขวดอะไรบางอย่างให้เรเนีย

"เอาละริกะชั้นว่าเธอน่าจะรู้นะว่าต้องทำยังไง แล้วชั้นจะบอกคลอเดียว่าชั้นให้เธอมาช่วยมานะ"

ริกะรีบเข้ามาจับมือทั้งสองข้างของมาโอ

"ขอบคุณมาเลยนะคะ แต่จะดีกว่านี้นะคะถ้าให้ฉันบางสักขวดหน่ะคะ"

"เห้อ"

มาโอที่เห็นท่าทางของริกะก็ถอนหายใจออกมา ก็เกิดอาการอยากแกล้งริกะขึ้นมา

"จะให้ก็ได้นะ แต่เธอเตรียมตัวโดนคลอเดียลงโทษไว้ด้วยละ"

"แง่~~~ไม่เอานะคะฉันไม่เอาก็ได้คะ งั้นฉันจะไปละนะคะ"

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ชั้นล้อเล่นน่าจะให้ก็ได้นะ"

มาโอสร้างขวดแบบเดียวกันกับที่ยื่นให้เรเนียไปขึ้นมาอีกขวด

"ถ้าอยากได้ก็ไปรับให้ทันนะ"

มาโอพูดจบก็ขว้างขวดในมือออกไป

"ม่ายยยยย คุโระใจร้ายยยยยย"

ริกะจับคอเสื้อของเรเนียแล้ววิ่งออกไปด้วยความเร็วสูง

มาโอที่เห็นริกะกับเรเนียหลุดออกไปจากระยะสายตาก็ยิ้มออกมา มาโอนำขวดแบบเดียวกับที่มาโอโยนไปเมื่อกี้ออกมาจาก storageซึ่งมันก็คือขวดที่มาโอโชว์ให้ริกะดูไปเมื่อกี้ 

เหตุผลที่ขวดที่มันน่าจะถูกโยนไปแล้วกลับมาอยู่ในstorageของมาโอก็เพราะ ในจังหวะที่มาโอกำลังจะขว้างออกไป มาโอได้เก็บขวดเข้า storage

 แล้วก็หันกลับมาหาฝูงแบล็ควูล์ฟที่ยื่นนิ่งตามที่มาโอบอกไว้

มาโอเดินเข้าไปหาฝูงแบล็ควูล์ฟอย่างช้าๆพร้อมกับปล่อยพลังปีศาจที่เก็บเอาไว้ออกมา 

"เห้อ อย่างงี้ค่อยรู้สึกดีหน่อย

โดยการที่มาโอปล่อยพลังปีศาจออกมาทำให้เหล่าแบล็ควูล์ฟเกิดอาการกลัวมาโอขึ้น บางตัวก็ทรุดหมอบลงกับพื้นเพราะทนแรงกดดันจากพลังปีศาจของมาโอไม่ไหว

ซึ่งมาโอก็ได้แต่ยืนอยู่ด้านหน้าของฝูงแบล็ควูล์ฟโดยไม่มีท่าทีว่าจะลงมือทำอะไร

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จำนวนแบล็ควูล์ฟที่ทนกับพลังปีศาจของมาโอไม่ไหวก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ จนสุดเหลือแบล็ควูล์ฟเพียงตัวเดียวนั้นก็คือเจ้าแบล็ควูล์ฟจ่าฝูง

"หึ"

มาโอหยุดปล่อยพลังปีศาจ ซึ่งนั้นทำให้เหล่าแบล็ควูล์ฟที่หมอบอยู่บนพื้นเพราะทนพลังของคุโระไม่ไหวก็ทยอยลุกขึ้นมาที่ละตัวๆ

เมื่อแบล็ควูล์ฟทุกตัวลุกขึ้นยื่น พวกมันก็มองมาที่มาโอกันเป็นตาเดียว

มาโอที่เห็นพวกแบล็ควูล์ฟมองมาที่ตัวเอง ก็ได้หยิบของออกมาจาก storage ซึ่งมันก็คือเนื้อสดจำนวนมาก มาโอวางเนื้อลงข้างหน้าตัวเองแล้วถอยหลังไป

ฝูงแบล็ควูล์ฟเดินเข้ามาใกล้กองเนื้อ แต่ฝูงแบล็ควูล์ฟยังไม่เข้ามากินในทันที พวกมันยังคอยระวัง มาโออยู่

หลังจากที่ฝูงแบล็ควูล์ฟเห็นว่ามาโอไม่มีท่าทีที่จะเข้ามาโจมตีพวกมัน พวกมันจึงได้เริ่มกินเนื้อจำนวนมากที่วางอยู่ตรงหน้าของมัน

เว้นก็แต่เจ้าตัวจ่าฝูงที่มันยังคงจ้องมาโอ โดยมันไม่คิดจะสนใจเนื้อที่อยู่ตรงหน้าพวกมันเลยสักนิดเดียว

ดูเหมือนฝูงแบล็ควูล์ฟกลุ่มนี้จะหิวมากเพราะพวกมันกินเนื้อหมดอย่างรวดเร็ว

เมื่อฝูงแบล็ควูล์ฟกินเสร็จพวกมันก็หันหลังเดินหายเข้าไปในป่า เช่นเดียวกับมาโอที่หันหลังให้ฝูงแบล็ควูล์ฟแล้วเดินหายเข้าในป่า

###########

จบตอน

ความคิดเห็น