facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep1 ภาค2

ชื่อตอน : Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep1 ภาค2

คำค้น : นาวิน.กองทัพ.เลว.เถื่อน.โหด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ม.ค. 2561 21:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sex!! เซ็กส์ระหว่างกูกับมึงมันคืออะไรว่ะ ep1 ภาค2
แบบอักษร



"ครับ" เสียงไอ้นาวินคุยกับใครบางคนในสาย  หน้าตาของมันดูเครียดๆมาก  ผมไม่อยากเข้าไปลบกวน  เลยยืนดูมันอยู่ห่างๆ

"เตรียมของพร้อมแล้วนะ" ไอ้นิคหันมาถามขณะเก็บของใส่รถ

"อืม" ผมหันมาพยักหน้าตอบมัน  ไอ้นาวินเดินหน้าเครียดเข้ามา

"เดี๋ยวมึงไปกับไอ้นิคนะ กูต้องไปทำธุระให้พ่อ"

"โอเค" ผมตอบมันพลางพยักหน้า  ไอ้นาวินรีบเดินไปที่รถปิดประตูแล้วขับออกไป  ดูมันจะรีบมาก  ความเร็วที่มันขับน่ากลัวพอดู  ผมมองตามรถไอ้นาวินด้วยความเป็นห่วง




ผมกลับมาถึงคอนโดช่วงบ่ายๆ  เพราะมัวแต่แวะซื้อของฝากเลยทำให้กลับช้า  ส่วนไอ้นาวินก็ยังไม่กลับถึงห้อง  ตอนใกล้ถึงผมโทรถามมัน  มันบอกทำธุระให้พ่อยังไม่เสร็จ  ผมเลยไม่ได้ถามอะไรมันมากมาย  มันคงจะยุ่งจริงๆ

ผมส่ายหัวให้ตัวเอง2-3ที  แล้วเดินเข้าห้องนอน  ห้องที่เคยมีไอ้นาวินนอนคนเดียว  แต่ตอนนี้มีผมเข้ามานอนด้วย  อยากบอกว่าถูกบังคับให้มานอนกันมันมากกว่า

ตั้งแต่คบกันไอ้นาวินชอบทำตัวแปลกๆ  ขี้อ่อน  เอาใจใส่  ดีกับผมมากขึ้น  ต้องเรียกว่า...ไปไหนไปด้วยกัน  อะไรๆก็เปลี่ยน

"ถ้าจะบ้านะเรา" ผมพึมพำกับตัวเอง  นั่งยิ้มกับความคิดแปลกๆ  ก่อนจะล้มตัวลงนอนเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง




RRR...  เสียงสั่นของโทรศัพท์ทำให้ผมตื่น  ลืมตามองท้องฟ้าตอนนี้ เป็นสีส้ม  คงเย็นมากแล้ว  นี่ผมหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรอ?

"ครับ" ผมหลับตารับโทรศัพท์  มือบางนวดขมับเพื่อคราย*ความมึน

"ใส่คุณ พิภัต*มั้ยค่ะ" เสียงใส่เอ่ยตาม  ผมลดมือออกจากขมับ  ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย

"ใช่ครับ"

"เพื่อนของคุณได้ประสบ*อุบัติเหตุ ตอยนี้อยู่ในห้องฉุกเฉิน" คำพูดของคนปลายสายทำให้ผมเบิกตากว้าง

ไอ้นาวินประสบ*อุบัติเหตุ!

"แล้วตอนนี้มันเป็นยังไงบ้างครับ!" ผมลุกขึ้นนั่งถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล

"ตอนนี้คุณหมอกำลังรักษาอยู่ ถ้ายังไง รบกวน*มาที่โรงพยาบาลxxxด้วยนะคะ"

"ครับ ผมจะรีบไป" พอวางสายเสร็จ  ผมรีบคว้ากุญแจรถกระเป๋าตังแล้วออกจากห้อง  ใจผมตอนนี้ไปถึงโรงพยาบาลแล้ว  ขอให้ไอ้นาวินไม่เป็นอะไร




"หมอครับ! แฟน...เพื่อนผมเป็นยังไงบ้างครับ" ผมรีบเดินตรงไปที่ห้องฉุกเฉิน  พอดีกับที่คุณหมอออกมา

"ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ คนเก็บปลอดภัยแล้ว แต่สมองได้รับการกระทบกระเทย*อย่างแรง หมอไม่รับปากว่าคนเก็บจะจำได้ และจะฝื้น*เมื่อไหน" คุณหมอบอกด้วยหน้าตาเครียดไม่แพ้กัน  ผมเข่าอ่อนเมื่อได้ยินอาการของไอ้นาวิน  โชคดีที่คุณหมอจับตัวผมไว้ทัน

ไม่... มันต้องไม่เป็นอะไร

"มันต้องไม่เป็นอะไรใช่มั้ยหมอ ใช่มั้ย!" ผมถามคุณหมอตรงหน้าไปพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

ผมกลัว... ผมกลัวถ้าต้องเสียมันไป ผมรับไม่ได้...

คุณหมอยืนบีบไหล่ผมให้กำลังใจ  ผมซบอกคุณหมออย่างไม่มีที่พึ่ง*  ตอนนี้ขอใครสักคนมาช่วยทำให้ความรู้สึกบ้าๆนี้หายไปที

"เอ่อ... ใจเย็นๆนะครับ ผมจะช่วยเพื่อนคุณให้ดีที่สุด" คุณหมอตบไหล่ปลอบ  เสียงฝึเท้าหลายคู่วิ่งเข้ามาตรงผม

"กองทัพ! นาวินแหละลูก" แม่ของไอ้นาวินรีบเข้ามาอย่างหน้าตาตื่นพร้อมพ่อไอ้นาวิน  และเพื่อนที่วิ่งตามหลังมาติดๆ

"ไอ้นาวิน..." ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี  ความคิดและคำพูดมันสับสนไปหมดแล้ว  ผมสับสน...

"ใจเย็นนะลูก" แม่ไอ้นาวินยกมือบางขึ้นมาลูบใบหน้าเปื้อนน้ำตา  ทั้งผู้ใหญ่ฝ่าย*ผมและผู้ใหญ่ฝ่าย*ไอ้นาวิน  ทุกคนรู้ว่าผมคบกับมันอยู่  พวกท่ายยินดีและไม่รังเกียจที่ผมกับมันคบกันในฐานะแฟน




ตอนนี้ทุกคนมาร่วมตัวกันในห่องพิเศษ  ที่พาอไอ้นาวินทำเรื่องย้าย  เป็นห้องที่อยู่ใกล้คุณหมอ  เพื่อมีอะไรฉุกเฉินจะได้เรียกทัน

"โธ่... นาวิน เจ็บมากมั้ยลูก" แม่ไอ้นาวินลูบกลุ่มผมดำนิ่มมือ  พลางร้องไห้ไปด้วย  จนพ่อไอ้นาวินต้องลุกขึ้นมาปลอบ

"คุณ ถ้ารู้ตื่นมาแล้วเห็นว่าคุณร้องไห้ ลูกจะทุกข์ใจนะ"

"คุณดูลูกสิ ตามตัวมีแต่แผลแบบนี้ คุณจะให้ฉันยิ้มอยู่ได้หรอ" ไอ้นาวินพูดไปร้องไห้ไป  ผมเห็นก็ได้แต่นั่งกำมือแน่น  ถ้าตอนนั้นผมขอไปด้วย  มันคงไม่เจ็บตัวแบบนี้

"มึงไม่ต้องคิดมากนะ ไอ้นาวินต้องตื่นแน่" ไอ้เป้ตบไหล่ผม2-3ที  ผมพยักหน้ารับ

"ไอ้นาวินจะตื่นแน่หรอ ดูจากสภาพมันแล้วโอ้ย..." ไอ้ซิวโดนไอ้เป้ตบหัวจนหน้าคว่ำไปหนึ่งที  ไอ้เป้ชี้หน้าคาดโทษ  ไอ้ซิวรีบยกมือปิดปากตัวเอง

"กูขอโทษ... ผมขอโทษครับ" ไอ้ซิวขอโทษผม  ก่อนจะหันไปขอโทษพ่อแม่ไอ้นาวิน

ผมนั่งมองใบหน้าซีดๆของไอ้นาวิน  ตามตัวมีแต่แผลและรอยฟุกช้ำ*

"พวกลูกกลับบ้านไปก่อนก็ได้นะ" แม่ไอ้นาวินหันมาคุยกับพวกผม  มือบางเช็ดน้ำตาอาบแก้ม

"คุณแม่กับคุณพ่อกลับไปพักเถอะครับ เดี๋ยวไอ้นาวินผมดูแลเอง" ผมบอกท่านด้วยน้ำเสียงจริงจัง  แม่กับพ่อไอ้นาวินหันมองหน้ากัน

"งั้นแม่ฝากนาวินด้วยนะกองทัพ"

"ครับ" ผมยิ้มบางๆรับคำแม่ไอ้นาวิน

ช่วงเย็นทุกคนพากันกลับไปกันหมด  เหลือแต่ผมที่ค่อยอยู่เฝ้าไอ้นาวินคนเดียว  ส่วนเรื่องเรียนผมให้ไอ้เป้ช่วยบอกอาจารย์แล้ว

"มึงรีบตื่นนะ" ผมกุมมือหนาขึ้นแนบแก้ว  มองใบหน้าไอ้นาวินไม่ละสายตา




เช้าวันที่2  วันนี้ทุกคนก็มาเยี่ยม*ไอ้นาวินเหมือนเคย  ส่วนพ่อแม่ไอ้นาวินพึ่งกลับเมื่อกี้  แต่ไอ้นาวินก็ยังหลับไม่รู้เรื่อง  สภาพร่างกายของมันก็เริ่มดีขึ้นตามระดับ

"วันนี้มันก็ยังไม่ตื่นหรอว่ะ" ไอ้แม็กม่าว่าพลางยืนมองไอ้นาวินข้างๆเตียง

"อืม..." ผมตอบมันแค่นั้น  มองหน้าไอ้นาวินด้วยสายตาเจ็บปวด

ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากเป็นคนที่นอนตรงนั้นแทนมัน

"มันไม่เป็นไรหรอก อีกไม่นานมันก็ตื่นเอง" ไอ้นิคบีบหัวไหล่แน่น  ผมพยักหน้าให้มันแทนคำตอบ

แกร็ก...

"พี่นาวิน!" เสียงเปิดประตู  พร้อมร่างของรุ่นน้อง3คน  แต่เป็นเสียงของข้าวเจ้าที่วิ่งมาหาไอ้นาวิน  โดยไม่สนใจพวกผมที่ยืนอยู่ในห้อง

"พี่นาวิน... ทำไมพี่ถึงเป็นแบบนี้" ข้าวเจ้าพูดไปก็ร้องไห้ไป

"พี่เป้พี่นิคพี่แม็กม่าพี่ซิวพี่กองทัพ สวัสดีครับ/ค่ะ" รุ่นน้องอีก2คนที่เดินตามเข้ามายกมือไหว้ทักทาย

"อืม" ไอ้ซิวพยักรับแบบส่งๆ  เพราะมันไม่พอใจข้าวเจ้า

"ทำตัวเหมือนเป็นเมียมันเลย" ไอ้แม็กม่าหันไปพูดกับไอ้ซิว  สายตาก็มองข้าวเจ้าที่จับมือไอ้นาวินร้องไห้

"นั้นสิ ทั้งๆที่มันก็รู้ว่าไอ้กองทัพเป็นเมียไอ้นาวิน ไม่มีความเกรง*ใจ" ไอ้ซิวหันไปกระซิบกับไอ้แม็กม่า  แต่คำพูดของมัน2คนก็ดังพอให้ผมกับไอ้เป้ได้ยิน

"พี่นาวิน... ฮึก... พี่อย่าเป็นอะไรนะ ฮือออ" ผมนั่งดูข้าวเจ้าด้วยความรู้สึกแปลกๆ  มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

"นี่! ไอ้นาวินมันยังไม่ตายนะ จะร้องไห้อะไรนักหนา" ไอ้ซิวคงทนไม่ไหว  เลยว่าข้าวเจ้าไปไม่จริงจัง  ข้าวเจ้าเงยหน้ามองด้วยสายตาไม่เคารพ

"ผมเป็นห่วงพี่นาวิน แล้วพี่มาเกี่ยวอะไรด้วย" น้ำเสียงนิ่งๆกระแทกเสียงใส่ไอ้ซิว  ทำให้มันเลือดขึ้นหน้า  เตรียมพุ่งเข้าใส่ข้าวเจ้าเต็มที่

"ไม่เอาไอ้ซิว นี่มันในโรงพยาบาลนะ" ผมลุกขึ้นช่วยห้ามไอ้ซิวอีกแรง

"มึงก็ดูมันดิ! ทำตัวเหมือนเป็นเมียไอ้นาวิน! ทั้งๆที่เมียไอ้นาวินก็คือมึง!" ไอ้ซิวพูดเสียงลอดไรฟัน  หน้าตามันพร้อมเอาเรื่องเต็มที่

"หึ เมียแล้วไง... สดกว่าก็ชนะไป" ผมหันมองข้าวเจ้าทันทีเมื่อได้ยินคำพูด  ทุกคนก็มองข้าวเจ้าไม่ต่างจากผม

"เมื่อกี้นี้พูดว่าไงนะ?" ไอ้ซิวถามอีกครั้ง

"ถึงพี่จะเป็นแฟนพี่นาวิน... แต่ผมก็รักพี่นาวินไม่แพ้พี่ ที่นี้เข้าใจมั้ย" ผมมองหน้าข้าวเจ้าด้วยอารมณ์คุกรุ่น  มือกำแน่นตามแรงอารมณ์  ต่างจากข้าวเจ้าที่ยิ้มมุมปาก  แววตาไม่มีความเคารพ

++++++++++++++++++++++

นานไปหน่อยนะ อย่าพึ่งเทกันล่ะ อยู่ด้วยกันก่อน แมวดำไม่ทิ้งนิยายตัวเองแน่ แต่ลงช้าไป(มาก)หน่อย อย่าทิ้งกันนะ😽

ความคิดเห็น