เขาโครงขอบคุณเล็กน้อย เสียงกระดิ่งเล็กๆดังขึ้น แล้วเขาก็ ก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขาจ้องมาทางคุณ

ทันใดนั้นเอง เสียงหัวเราะก็ดังมาจากข้างหลังของคุณ แบบที่คุณไม่ทันตั้งตัว "โอ้ ดูสิว่านี้ข้าเจออะไรกัน คุณผู้ชายช่วยPierrot ไว้สินะ"

เขาก้าวมาเข้ามาเล็กน้อย "นายควรที่จะ ขอบคุณเขานะ เพราะถ้าเขาไม่มา นายคงจะเจ็บตัวไปมากว่านี้แล้ว~"

Pierrot เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาดูจะไม่ชอบใจสุดๆที่เห็นHarlequin โผล่มา จนกำหมัดแน่น

Harlequin เดินเข้ามาใกล้คุณ "ว่าแต่คุณดู จะไม่กลัวหรือรังเกียจพวกเราเลยนะ" เขาหัวเราะ "หรือว่าจะ สนใจพวกเราอย่างงั้นเหรอ"

Pierrot เข้ามาขวางระหว่างคุณกับHarlequin เขากางแขนเหมือนจะพยายามปกป้องคุณ

"โอ้ยย~ หวงซะขนาดนี้เลยเหรอ" เขาทำท่าตกใจ แต่เหมือนจะไม่ใช้นะ "นายคงคิดว่า เขาเหมือนกับ-"

Pierrotได้ยินแบบนั้นถึงกับชะงักไปทันที เขาปล่อยมือที่มือที่คว้าแขนของHarlequin ลง ก่อนจะหันมามองคุณด้วยสายตาที่สั่นไหวเล็กน้อย เขาก้นหัวลงต่ำ จนผมลงมาปรกหน้า ท่าทางเหมือนจะขอโทษที่โว้ยวายไปหน่อย

"โอ๊ะโอ~ Pierrotทำท่าทางแบบเชื่องๆแบบนี้ หายากนะเนี่ย ดูจะเชื่อฟังคุณจังเลยนะที่รัก" เขายักไหล่พลางปัดฝุ่นตามตัว ด้วยท่าทางไม่ยี่หระ ก่อนจะปรับหน้ากากให้เข้าที่ "ถ้าพูดขนาดนั้น จะเย็นใจให้ก็ได้ ข้าน่ะไม่ชอบเห็นคนสวยต้องอารมณ์เสียหรอกนะ~"

Harlequinได้เดินรอบตัวคุณ กลิ่นบนตัวเขา ลอยมาแตะจมูกคุณ แล้วเขาก็โน้มตัวลงมา จนใบหน้าเกือบชิดกับคุณ "แต่คุณน่ะ รู้รึเปล่า การที่ช่วย..พวกเรา แบบนี้นะมันอันตรายนะ โดยเฉพาะคนแบบเจ้านี้นะ ถึงจะหน้าตาดูซื่อๆก็เถอะ"

เขาชี้นิ้วไปทาง Pierrot ที่ยืนอยู่ตรงนั้น "ระวังจะโดนทำอะไร โดยที่ไม่รู้ตัวละ"

Pierrot เขาขยับมาใกล้คุณ เขายืนมือที่สั่นเทาเล็กน้อยมาจับช่ายเสื้อของคุณ ราวกับว่าเขาจะบอกว่า อย่าไปฟังที่หมอนี้พูดนะ เขาดูเหมือนจะดูเคร้า และดูโหยหา ก่อนที่จะเหมือนจะให้คุณดูนาฬิกาข้อมือ เหมือนจะบอกว่าคุณเหมือนจะสายแล้วนะ

"แหม่ๆ... ทำเป็นหวังดีนะ Pierrot" เขาหัวเราะคึกคัก "ที่รักจะไปทำงานแล้วเหรอ ให้ผมไปส่งไหม ผมว่างนะ~" ในตอนนั้นเอง บรรยากาศกับเย็นลง ทั้งๆทีมันเป็นยามเช้า

Pierrotดูเหมือนจะ พยักหน้า เสียงกระดิ่งบนตัวเขาดังขึ้น เหมือนจะเคารพการตัดสินใจของคุณ

"ว่า... ใจร้ายจังเลยนะที่รัก ปฎิเสธกันหน้าตาเฉยแบบนี้ หัวใจของผมถึงกับ แตกสลายหมดแล้วสิ" เขาทำท่าเอามือทาบอก แสร้งทำเป็นเจ็บปวด แต่หน้าตานี้ ยังเหมือนเดิม "แต่เอาเถอะ ถ้าที่รักว่าแบบนั้น ผมยอมก็ได้จ้ะ"

Pierrot เข้ามากระซิบคุณ เขากระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ระวังตัวด้วยนะครับ นายท่าน อย่าไว้ใจใครนะครับ" คุณสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นๆและกลิ่นสะอาดๆบนตัวเขา ก่อนเขาจะผละออกมา ยืนตัวตรงอีกครั้ง

"ไปทำงานได้แล้วนะ เดี๋ยวจะสายจริงๆ" Harlequinโบกมือลา พลางหมุนตัวเต้นรำไปรอบPierrot แบบกวนประสาท