facebook-icon Twitter-icon

**นิยายเรื่องนี้นายเอกแทนตัวเองว่าหนู(และหนูบ่อยมาก) หนูตลอดทั้งเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบ ใครไม่ชอบไม่ต้องมาอ่านค่ะ** เรื่องนี้เป็นเรื่องแนวรักใสๆ(?)ของแรดน้อยนะโมกับอิเฮียเสือ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายเรื่องนี้กันด้วยนะคะ🤗 ใครไม่ชอบเรื่องนี้กดออกค่ะ ไม่ต้องอ่าน ไม่ต้องมาเม้นอะไรให้คนเขียนรำคาญตา👌

ตอนที่17 เฮียชอบลวนลามหนู

ชื่อตอน : ตอนที่17 เฮียชอบลวนลามหนู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 76

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2563 21:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่17 เฮียชอบลวนลามหนู
แบบอักษร

 

"เมี้ยว เมี้ยว~" 

"อ๊ะ! หิวเหรอเจ้าเมี๊ยว มานี่ๆ " 

หนูร้องอุทานออกมาเมื่อเจ้าเมี๊ยวอ้วนมันเดินเข้ามาคลอเคลียกับขาของหนูแถมยังทำท่าทางอ้อนใส่ ทั้งที่มันไม่ใช่แมวที่อ้อนเก่งอะไรเลยสักนิด มันออกจะเป็นแมวอ้วนที่ขี้เกียจมากด้วยซ้ำ 

แต่ที่มันมาอ้อนแบบนี้ก็คงจะเป็นเพราะหิวอีกตามเคย หนูก็เลยเดินมาเทอาหารแมวที่มันกินประจำใส่ถาดให้มันแล้วเรียกให้มันมากิน พอได้ยินหนูเรียกเจ้าเมี๊ยวอ้วนก็เดินกินอาหารทันทีโดยไม่สนใจหนูอีก 

หลังจากที่เอาอาหารให้เจ้าเมี๊ยวกินหนูก็เดินมาแต่งตัวต่อเพราะหนูพึ่งอาบน้ำเสร็จและวันนี้หนูต้องไปทำรายงานที่โรงเรียนกับขุนพลและเพื่อนในกลุ่ม หนูเลยคิดว่าแค่จะใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดง่ายๆ ก็พอเพราะอากาศร้อนหนูเลยไม่อยากใส่กางเกงขายาว 

แต่งตัวเสร็จหนูก็มาทาแป้งทาครีมอยู่ที่โต๊ะกระจก ทาลิปมันนิดหน่อยให้ปากพอมีสี ตามด้วยฉีดน้ำหอมกลิ่นประจำ จากนั้นก็ลุกมาจัดกระเป๋าเอาของที่จำเป็นต้องใช้ไปด้วย 

เมื่อจัดกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยหนูก็สะพายกระเป๋าเดินลงมาข้างล่างเพื่อบอกเฮียเสือ ตอนนี้เวลาหนูจะไปไหนทำอะไร ที่ไหน กลับเมื่อไหร่จะต้องบอกเฮียทุกครั้งเพราะไม่งั้นเฮียจะงอน หนูก็ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเฮียถึงเป็นแบบนี้ไปได้ทั้งที่เมื่อก่อนเฮียไม่เห็นจะสนใจหนูมากขนาดนี้เลย 

"มึงจะออกไปไหน?" พอเห็นหนูเดินลงบันไดเฮียเสือก็ถามขึ้นก่อนทันทีโดยที่หนูยังไม่ทันพูดอะไร หนูก็ยิ้มหวานแล้วเดินเข้าไปหาเฮียดูทีวีอยู่ 

"นะโมจะไปงานกลุ่มจ้ะเฮีย กลับตอนเย็น" หนูลงไปนั่งข้างเฮียเสือพร้อมทั้งขยับไปเกาะแขนล่ำๆ แล้วพูดกับเฮียด้วยน้ำเสียงออดอ้อน 

"จะออกไปข้างนอกแล้วทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้ ไปเปลี่ยนเลย กูไม่ชอบ" เฮียเสือพูดพร้อมกับไล่สายตามองชุดที่หนูใส่ด้วยแววตาไม่พอใจ อะไรของเฮียเนี่ย… 

"นะโมก็แต่งตัวปกตินี่จ๊ะเฮีย" 

หนูเถียงแล้วก้มมองชุดตัวเองใส่ดูบ้าง ก็แค่เสื้อยืดสีขาวแล้วก็กางเกงเอวยางยืดขาสั้นใส่สบายๆ กางเกงของหนูก็สั้นเลยเข่าขึ้นมานิดเดียวเอง ชุดนี้ไม่ได้ดูโป๊น่าเกลียดอะไรเหมือนชุดที่หนูชอบใส่เวลาอ่อยเฮียเลยสักนิด 

"ก็เสื้อที่มึงใส่มันบางเกินไป อากาศก็ร้อนเดี๋ยวเวลาเหงื่อออกก็เห็นหมด ส่วนกางเกงไปเปลี่ยนเป็นใส่กางเกงขายาว" 

เฮียเสือพูดเสียงดุแถมยังทำหน้าไม่พอใจใส่ หนูเลยต้องขยับไปกอดเอาแก้มแนบกับหน้าอกของเฮียแล้วเงยหน้ามองคนตัวใหญ่พร้อมกับพูดเสียงอ้อมแอ้ม 

"แต่นะโมเป็นผู้ชายนะเฮีย ไม่เป็นอะไรหรอก" 

หนูยิ้มหวานให้เฮียแล้วก็พูดเพื่อไม่ให้โดนเฮียไล่ไปเปลี่ยนชุด อีกอย่างหนูก็เป็นเด็กผู้ชาย หนูไม่ใช่ผู้หญิงที่ต้องมาระวังเรื่องการแต่งตัวอะไรมากมาย ที่พูดไปหนูก็นึกว่าเฮียจะเข้าใจ แต่กลับกลายเป็นว่าคำพูดของหนูทำให้เฮียหน้าตึงยิ่งกว่าเดิมแล้วก็ตามมาด้วยตะคอกใส่หนูเสียงดังฟังชัด 

"กู-บอก-ให้-ไป-เปลี่ยน เดี๋ยวนี้!! " 

"เฮียอ่ะ!! " 

พอได้ยินเฮียตะคอกใส่หนูก็ค้อนใส่เฮียแล้วถอดกระเป๋าที่สะพายไว้ออกไปก่อนจะลุกเดินทำหน้างอคอหักเป็นปลาทูแม่กลอง(?)เดินขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้องของตัวเอง 

สุดท้ายหนูก็เลิกใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงขายาวลงมาใหม่ ครั้งนี้ตอนเห็นหนูเปลี่ยนชุดเดินลงมาเฮียก็มีสีหน้าดีกว่าเมื่อกี้เยอะเลย 

"หนูเปลี่ยนแล้ว เฮียพอใจรึยังจ๊ะ?" 

หนูเดินมาถามเฮียด้วยใบหน้ากระเง้ากระงอด เฮียเสือก็กระตุกยิ้มพอใจแล้วรั้งตัวหนูลงไปนั่งตักพร้อมกับใช้วงแขนโอบรัดเอวหนูไว้ ทำเอาหัวใจของหนูเต้นแรงขึ้นมาอีกแล้ว 

"ทำตัวน่ารักแบบนี้แหละดี อย่าดื้อกับกู" 

เฮียเสือขยับหน้ามากระซิบพูดชิดริมใบหูของหนูก่อนจะเลื่อนหน้าลงมาใช้ปลายจมูกซุกไซร้แถวซอกคอจนหนูต้องย่นคอหลบเพราะจั๊กจี้ แล้วลมหายใจอุ่นร้อนของเฮียมันทำให้หนูรู้สึกแปลกๆ ด้วย 

"อื้อ~ เฮียอย่า นะโมจะไปทำงานนะจ๊ะ" หนูร้องห้ามเมื่อมือของเฮียเสือเริ่มไม่อยู่นิ่งสอดเข้ามาใต้สาบเสื้อลูบไล้หน้าท้องของหนู ตอนนี้เฮียทำให้หนูหน้าเห่อร้อนไปหมดแล้ว 

"ก็ตัวหอมหอมจนกูอดใจไม่ไหว" 

"ไม่เอา อื้อ!! เฮียอย่าทำหนู" หนูร้องออกมาเสียงสั่นเมื่อมือของเฮียเสือเริ่มลูบไล้แถวหน้าอก แถมเฮียยังขยับมาใช้จมูกซุกไซร้แถวซอกหูของหนูด้วย 

"หึหึ" 

เมื่อเห็นหนูดิ้นหนีเฮียก็หัวเราะออกมาแล้วกระชับวงแขนกอดเอวหนูแน่นขึ้นจนหนูต้องหันไปมองใบหน้าหล่อที่ห่างกันไม่ถึงคืบ ดีนะที่แถวนี้ไม่มีพวกพี่ลูกน้องของเฮียไม่งั้นหนูคงอายมากแน่ๆ ที่โดนเฮียลวนลามแบบนี้ ทีเมื่อก่อนหนูอ่อยแทบตายไม่เห็นสนใจเลย ทีอย่างงี้มาลวนลามหนู 

"เดี่ยวกูจะไปส่ง" 

"นะโมไปเองก็ได้นะจ๊ะเฮีย" หนูตอบเฮียไปยิ้มๆ เพราะว่าไม่อยากให้เฮียเสียเวลาไปส่ง แม้ในใจจะดีใจมากก็ตามที่เฮียให้ความสนใจกับหนูมากขนาดนี้ 

"ไม่ได้! กูจะไปส่ง" 

"เอ่อ… ก็ได้จ้ะเฮีย" 

หนูยิ้มแหยตอบเฮียเสือไปเมื่อเฮียทำท่าจะอารมณ์เสียขึ้นมาอีกครั้ง และเมื่อได้ยินคำตอบของหนูเฮียก็ยิ้มออกมาพร้อมกับกดจมูกหอมแก้มหนูฟอดใหญ่จนหนูหน้าเหวอ 

หนูใช้มือลูบแก้มตัวเองเบาๆ แล้วสบตากับเฮียด้วยใบหน้าเห่อร้อน เฮียเสือก็กระตุกยิ้มให้หนูทำให้หนูเขินจนแทบจะละลายคาอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น 

 

... 

สรุปเฮียเสือก็เป็นคนขับรถมาส่งหนูที่โรงเรียนจริงๆ และก่อนที่หนูจะลงจากรถเฮียก็บังคับให้หนูหอมแก้มเป็นการตอบแทนด้วย แต่ถึงเฮียไม่บังคับหนูก็จะทำอยู่แล้วล่ะจ้ะ คิกคิก หนูต้องหอมแก้มสามีเพื่อจะได้มีกำลังใจทำรายงานกับเพื่อน (?) 

หลังจากลงมาจากรถเฮียหนูก็เดินเข้ามาในโรงเรียนไปตรงโต๊ะที่เรานัดกันไว้ พอมาถึงหนูก็เห็นขุนพลมาก่อนคนอื่น 

ตอนนี้ขุนพลกำลังนั่งหันหลังและกำลังกดโทรศัพท์เล่นอยู่ หนูก็ลอบยิ้มออกมาก่อนจะเดินย่องๆ เข้าไปปิดตาขุนพลจากทางด้านหลังแล้วเอียงคอถามใกล้หูของขุนพล 

"ทายซิ ใครเอ่ย? คิกๆ ๆ " หนูถามพร้อมกับหัวเราะจนขุนพลขมวดคิ้วแล้วตอบหนูเสียงเรียบ 

"แรดเอ่ย" 

คำตอบของขุนพลทำให้หนูหุบยิ้มลงทันทีเพราะเขาไม่ช่วยหนูตบมุขเลย แกล้งทายผิดหน่อยก็ไม่ได้ เชอะ! หนูค่อยๆ คลายมือออกมามองหน้าเพื่อนตัวเองที่ว่าหนูแรดอีกแล้ว พอเห็นหนูทำหน้ามุ่ยใส่ขุนพลก็หัวเราะชอบใจใหญ่ 

"พลอ่ะ ชอบว่าเราตลอดเลยนะ" หนูมองค้อนใส่ขุนพลแล้วเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับเพื่อนตัวเอง ขุนพลก็ยังหัวเราะไม่หยุด 

"ฮ่ะๆ ก็มึงแรดจริงนี่หว่า แล้วนี่มึงมายังไง? " เมื่อขุนพลถามแบบนี้ออกมาหนูก็ยิ้มกว้างยืดอกเชิดหน้าตอบขุนพลด้วยความภูมิใจ 

"ที่จริงเราก็ไม่อยากจะอวดหรอกนะ แต่ว่าวันนี้เฮียเสือขับรถมาส่งเราเองเลยแหละ แถมยังให้เราหอมแก้มให้กระชุ่มกระชวยหัวใจดวงน้อยๆ ของเราด้วย" 

หนูยิ้มกว้างตอบขุนพลพร้อมกับทำท่าเล่นหน้าเล่นตาใส่เพื่อนสุดหล่อ จนขุนพลเบ้ปากใส่หนูแล้วใช้นิ้วดีดหน้าผากรังแกหนูเหมือนทุกครั้ง 

เป๊าะ!! 

"โอ๊ย!! พล! เราเจ็บนะ" หนูร้องออกมาและใช้มือลูบหน้าผากตัวเองปล้อยๆ ชอบจังนะเรื่องใช้กำลังเนี่ย! ทำตัวเหมือนเฮียเสือตอนไปทวงหนี้เลย 

"ให้มันน้อยๆ หน่อย มึงอย่าแรดเกินงาม" 

แล้วต้องทำยังไงถึงจะดูไม่แรดเกินงามล่ะ หนูก็เป็นแบบนี้ของหนูตลอด อีกอย่างขุนพลก็เป็นคนเสี้ยมสอนให้หนูเป็นแบบนี้เอง เขาลืมไปแล้วรึไง 

"ก็เราแค่ดีใจ เดี๋ยวนี้เฮียเสือดีกับเรามากเลยนะพล แล้วเฮียก็หวงเราด้วย" หนูสบตายิ้มกว้างพูดกับขุนพลแกมอวดนิดๆ ทำเอาขุนพลยิ้มออกมากับท่าทางของหนู 

"หวงเพราะมึงน่ารักไง แล้วอีกอย่างเฮียเสือได้มึงเป็นเมียแล้วก็คงไม่แปลกที่จะหวง" 

"พลชมเราเหรอ เขินนะเนี่ย งื้อ~" 

หนูหัวเราะออกมากับคำพูดของขุนพลพร้อมกับบิดตัวไปมาด้วยความเขิน มาชมว่าน่ารักแบบนี้หนูก็เขินแย่น่ะสิ แต่ที่ทำให้หัวใจหนูเต้นแรงก็คงจะเป็นที่พลบอกว่าเฮียหวงเพราะได้หนูเป็นเมียแล้วนี่แหละ ส่วนขุนพลที่เห็นว่าหนูออกอาการเขินมากไปก็ใช้มือผลักหัวของหนูด้วยความหมั่นไส้ 

"หึ! แรดสมกับเป็นมึงจริงๆ " ขุนพลว่าพร้อมกับส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับท่าทางของหนูจนหนูต้องย่นหน้าใส่คนตัวสูงที่ด่าหนูอีกแล้ว 

หลังจากที่โดนขุนพลด่าหนูก็เปลี่ยนเรื่องชวนคุยเรื่องอื่นแทน เราสองคนนั่งคุยอะไรกันไปเรื่อยเปื่อยระหว่างรอเพื่อนมาครบเพื่อที่จะได้เริ่มทำงาน คนพวกนี้นี่แย่จริงๆ มาก็ช้าไม่ตรงต่อเวลา 

หนูกับขุนพลนั่งรอไปได้สักพักพวกคนอื่นก็เริ่มทยอยมา กระทั่งมากันครบทุกคนก็โดนขุนพลด่าอย่างที่หนูคิดไว้ไม่มีผิด ที่พวกเพื่อนมาขออยู่กลุ่มด้วยก็เพราะว่าอยากอยู่กับขุนพลงานจะได้ออกมาดี ได้คะแนนเยอะๆ แต่พวกเขากลับมาช้ากันมากขนาดนี้ก็สมควรที่จะโดนขุนพลดุ (ส่วนหนูขอนั่งเงียบไม่แสดงความคิดเห็น._.) 

สำหรับขุนพลเวลาเล่นคือเล่นแต่เวลาจริงจังคือจริงจัง เพราะแบบนี้ไงขุนพลถึงเคยได้ตำแหน่งประธานนักเรียนและพ่วงตำแหน่งหัวหน้าห้องอีก 

เขาเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูง เป็นคนขยัน เรียนดี (มาก) กีฬาเด่น หน้าตาคนเข้มหล่อเหลาเอาการ หุ่นก็ดีเพราะเล่นกีฬาและช่วยที่บ้านทำงานบ่อย เรียกได้เพื่อนรักของหนูเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคคนนึงเลย ส่วนหนูก็เป็นปรสิตเกาะแกะให้ขุนพลรำคาญไปวันๆ แค่นั้น แฮะๆ 

ไม่หรอกน่า… ขุนพลคงไม่รำคาญหนูหรอกมั้ง~ 

 

 

... 

พวกเรานั่งช่วยกันทำงานกันจนถึงตอนเย็น เมื่องานเสร็จเรียบร้อยทุกคนก็ต่างพากันแยกย้ายกลับ ส่วนหนูว่าจะไปกับคุณพลก่อน หนูอยากไปกินก๋วยเตี๋ยวที่ร้านของพ่อกับแม่ขุนพล ส่วนเรื่องที่จะให้เฮียมารับหนูคงไม่โทรบอกเพราะว่าหนูจะกลับเอง เผื่อเฮียไปทวงหนี้อยู่ที่อื่นจะได้ไม่ต้องลำบากมารับหนู (เฮียชอบไปทวงหนี้เวลาตอนเย็นเพราะเป็นเวลาที่คนเลิกงาน จะได้ไปแล้วเจอลูกหนี้) 

หนูกับขุนพลกลับพร้อมกัน โดยที่หนูตามขุนพลไปที่บ้านของขุนพลเพื่อที่จะกินก๋วยเตี๋ยวแสนอร่อยเพราะตอนนี้หนูหิวมากมาย  

ตอนแรกกะจะชวนขุนพลไปหาอะไรกินแถวหน้าโรงเรียน แต่ว่าขุนพลต้องรีบกลับไปช่วยเสิร์ฟก๋วยเตี๋ยวที่ร้านหนูก็เลยตามขุนพลมาด้วยเลย เมื่อมาถึงบ้านของขุนพลปุ๊บหนูก็เข้าไปไหว้พ่อกับแม่ของขุนพล พ่อกับแม่ก็น่ารักเอ็นดูหนูเหมือนเดิม 

เมื่อมองเข้าไปในร้านก็เห็นผู้ชายตัวเล็กที่แสนคุ้นตาจนต้องขมวดคิ้ว หนูไม่คิดเลยว่าจะมาเจอแบลล์ที่นี่อีกครั้ง เพียงแต่ว่าวันนี้แบลล์มาแค่คนเดียว ไม่ได้มากับกลุ่มเพื่อนของตัวเอง 

"นี่… แบลล์เขามาหาพลเหรอ? " 

หนูใช้ศอกสะกิดข้างเอวถามขุนพลเพราะเห็นแบลล์กำลังมองมาที่ขุนพลแล้วยิ้มให้ แต่เพื่อนของหนูกลับเมินเฉยใส่ทั้งหนูทั้งแบลล์แล้วเดินเข้าไปใส่ผ้ากันเปื้อนหลังร้าน 

"มึงนั่งรอนี่แหละ เอาเหมือนเดิมใช่ไหม? เดี๋ยวกูบอกพ่อให้" 

ขุนพลเดินออกมาถามหนูอย่างรวบรัด หนูก็เลยรีบพยักหน้าตอบ จากนั้นขุนพลก็เดินไปบอกพ่อและรอนำถ้วยก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟอยู่ตรงหน้าร้าน ส่วนแม่ก็เป็นคนคอยรับออร์เดอร์ 

ร้านก๋วยเตี๋ยวที่บ้านขุนพลไม่ใหญ่ ออกจะคับแคบด้วยซ้ำ แต่ว่าอร่อยมาก(เขาไม่ได้จ้างหนูรีวิวนะ) แถมได้เยอะคุ้มเกินราคาเพราะพ่อกับแม่ของขุนพลใจดีเลยค่อนข้างที่จะมีลูกค้าแน่นร้านตลอด แต่สิ่งที่หนูสงสัยตอนนี้คือความสัมพันธ์ของเพื่อนสุดหล่อของหนูกับดพื่อนต่างห้อง ทำไมขุนพลไม่บอกอะไรหนูบ้างเลยอ่ะ 

"นะโม มานี่ดิ๊" พอเห็นขุนพลกวักมือเรียกอยู่ตรงหน้าร้านหนูก็รีบลุกเดินมาหาเพื่อนตัวเองทันที 

"ว่าไง พลมีอะไรให้เราช่วยเหรอ? " 

"เอานี่ไปเสิร์ฟที่โต๊ะหกให้กูหน่อย" ขุนพลพูดพร้อมกับยื่นถาดที่มีถ้วยก๋วยเตี๋ยววางอยู่มาให้ หนูก็มองแบบงงๆ ก่อนจะพยักหน้ายิ้มรับ 

"ได้สิ" 

หนูรับถาดที่ขุนพลยื่นให้มาถือไว้ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเพื่อที่จะเดินไปเสิร์ฟ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าเลขโต๊ะที่ต้องไปเสิร์ฟมันคือโต๊ะที่แบลล์นั่งอยู่ ถึงว่าไม่ยอมไปเสิร์ฟเอง แต่ไม่เป็นไรหรอกถ้าพลไม่อยากทำเดี๋ยวหนูไปเสิร์ฟให้แทนก็ได้ 

หนูเดินถือถาดด้วยความระมัดระวังเพราะกลัวตัวเองจะซุ่มซ่าม เดินมาถึงโต๊ะที่แบลล์นั่งอยู่หนูก็ยิ้มให้แล้วยกถ้วยก๋วยเตี๋ยวออกมาเพื่อจะเสิร์ฟให้ แต่แบลล์กลับใช้มือคว้าจับข้อมือผมแล้วบิดจนถ้วยก๋วยเตี๋ยวคว่ำใส่ตัวเอง 

"โอ๊ย!! ร้อนๆ ๆ " 

แบลล์ลุกขึ้นโวยวายจนคนอื่นหันมามอง ส่วนหนูก็ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่เข้าใจว่าเขาจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ขุนพลกับแม่ก็วิ่งเข้ามาดูแบลล์ที่โดนถ้วยก๋วยเตี๋ยวคว่ำใส่ตรงต้นขา ผิวขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด 

"มึงเป็นไรรึเปล่า? " 

แทนที่จะถามอาการแบลล์แต่ขุนพลกลับถามหนูก่อน หนูก็ส่ายหน้าตอบเพื่อนตัวเองไป ส่วนแบลล์ก็กัดฟันกรอดมองหน้าหนูด้วยแววตาเกลียดชังจนแม่เข้าไปดูคนตัวเล็กแทน 

"เป็นอะไรมากรึเปล่าจ๊ะหนู ตายๆ น้ำร้อนลวกจนผิวแดงไปหมดแล้ว" 

"ไม่เป็นไรมากหรอกครับคุณน้า" แบลล์ยิ้มตอบแม่ของขุนพลทั้งที่สายตายังมองมาที่ผมสองคนอยู่ 

"พล เราว่าพลพาแบลล์ไปล้างตัวกับทายาก่อนเถอะ" หนูหันไปพูดกับขุนพล ร่างสูงจึงหันไปมองคนตัวเล็กบ้าง 

"นี่รู้จักกันเหรอจ๊ะ?" แม่ของคุณพลถามขึ้นมาและมองมาที่หนูกับขุนพลสลับกับมองไปที่แบลล์ ขุนพลก็ไม่ยอมตอบจนหนูต้องเป็นฝ่ายตอบแทน 

"เป็นเพื่อนที่โรงเรียนของหนูกับขุนพลเองจ๊ะแม่" 

"ตายละ งั้นพลพาเขาไปล้างขาแล้วหาทายาให้เขาเลย เดี๋ยวมันจะเป็นแผลผุพองกันไปใหญ่ ถ้ามีกางเกงที่พี่เขาพอใส่ได้ก็หาให้เขาเปลี่ยนด้วยนะพล" 

แม่ของขุนพลพูดแล้วมองไปที่ขาของแบลล์ด้วยความเป็นห่วง พอหนูหันไปมองหน้าขุนพลก็เห็นเขาถอนหายใจออกมาหนักๆ แล้วกระชากแขนร่างเล็กให้เดินตามขึ้นไปชั้นบน ย้ำนะจ๊ะว่า'กระชาก'ไม่ใช่แค่ดึงให้เดินตามไป 

แม่ที่ยืนอยู่กับหนูต่างตกใจไม่ต่างกันเพราะไม่เคยเห็นขุนพลในโหมดนี้มาก่อน ปกติขุนพลเป็นคนที่เก็บอารมณ์เก่งจะตาย ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ 

"นะโมขอโทษนะแม่ เดี๋ยวหนูช่วยเก็บนะจ๊ะ" 

หนูหันมาพูดกับแม่ของขุนพลและจะเดินเข้าไปเก็บโต๊ะที่ก๋วยเตี๋ยวหกเลอะเทอะ ภายในหัวก็ยังครุ่นคิดสับสนในสิ่งที่แบลล์ทำลงไป ทำไมต้องทำให้ตัวเองเจ็บตัวด้วยหนูไม่เข้าใจ 

"ไม่เป็นไรไม่ต้องเก็บหรอกลูก แม่รู้ว่านะโมไม่ได้ตั้งใจ หนูไปนั่งรอเถอะจ้ะเดี๋ยวแม่เก็บเอง" 

แม่ของขุนพลเข้ามาห้ามหนูไว้และบอกให้หนูไปนั่งรอ หนูก็ยิ้มเจื่อนแล้วพยักหน้าเดินกลับไปนั่งที่เดิม บางทีแม่อาจจะกลัวหนูทำอะไรเลอะเทอะขึ้นไปอีก หนูมานั่งได้สักแป๊บโทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้า เฮียเสือโทรตามหนูแล้ว 

"ฮัลโหล" 

'อยู่ไหน ทำไมยังไม่กลับ!! ' ทันทีที่หนูกดรับสายหนูก็ได้ยินเสียงเกรี้ยวกราดของเฮียทันที 

"นะโมมาซื้อก๋วยเตี๋ยว กำลังจะกลับแล้วจ้ะเฮีย" หนูตอบไปเสียงอุบอิบพร้อมกับลุกขึ้นสะพายกระเป๋าเดินออกมาตรงหน้าร้าน 

'เออ! รีบกลับ อย่าให้รู้ว่าแอบไปเถลไถลที่ไหนนะมึง!! ' 

ติ๊ด! 

เฮียพูดจบก็วางสายใส่จนหนูแทบจะร้องไห้เพราะตามอารมณ์เกรี้ยวกราดของเขาไม่ทัน หนูรีบบอกให้พ่อของขุนพลทำก๋วยเตี๋ยวแบบใส่ถุงสองถุงให้ทันที (ซื้อไปฝากเฮียด้วย) 

หนูคงต้องซื้อกลับไปกินที่บ้านแทนเพราะขืนหนูนั่งกินแบบเอ้อระเหยลอยชายอยู่ที่นี่เฮียคงโกรธหนูมากแน่ เฮียก็ยังหนุ่มยังแน่นอยู่แท้ๆ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมอารมณ์ของเฮียถึงขึ้นลงไม่คงที่ราวกับหนุ่มวัยทองแบบนี้ เอาแต่ใจมากเลยคนแก่ขี้งอน 

หลังจากที่ได้ก๋วยเตี๋ยวมาหนูก็ไหว้ลาพ่อกับแม่ขุนพลแล้วรีบนั่งรถกลับบ้านทันที ใช้เวลาไม่นานหนูก็กลับมาถึงบ้าน มาถึงบ้านปุ๊บหนูก็รีบเดินเข้าไปหาเฮียเสือที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ตรงโซฟาทันที ดูจากสีหน้าของเฮียแล้ว หนูคงได้ง้อคนแก่ขี้งอนอีกแน่ๆ 

ความคิดเห็น