มาแล้วกับอีกเรื่องของ Sunday จะตั้งใจเขียนให้ดูที่สุดเลย ^^ ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะ จุ้บๆ >3< ไปสนุกกับเรย์และโซลกันได้เล้ยยยยยยย!!!!!

ตอนที่ 22 : พ่อแม่

ชื่อตอน : ตอนที่ 22 : พ่อแม่

คำค้น : โซล เรย์ นิยายy คำตอบของผมคือคุณ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 501

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ม.ค. 2561 18:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22 : พ่อแม่
แบบอักษร

                วันนี้ไอ้กานมาทำงานสายมาถึงก็ตั้ง 10 โมงแล้ว เพราะอะไรน่ะหรอครับ ก็คงเพราะมันเดินแล้วนวดเอวตัวเองมาด้วยนั้นแหละ สม เสือกแรดดีนัก แล้วก็ยังไม่ใช่วันหยุดอีกมึงนั่งทำงานแบบปวดเอวไปนั้นแหละดีแล้ว

                “เพื่อนกาน เป็นอะไรหรอ นวดไม่หยุดเลยอะ”

                “มึงอย่ามาทำเป็นไม่เคยนะไอ้เรย์ กลับไปทำงานมึงเลย” มึงไม่ต้องมาไล่กูเลยกูขอเอาคืนมึงบ้างเหอะ

                “แหน่ะ ทีมึงแซวพวกกูได้ ทำไมกูจะแซวมึงบ้างไม่ได้ล่ะ”

                “สัส ไปเลยกูจะทำงาน!”

                “เหอะ ทำเป็นเอางานมาอ้าง คนอย่างมึงเนี้ยนะจะตั้งใจทำงาน” วันๆเอาแต่เรื่อยเปื่อย ถ้าไอ้ซันไม่เร่งไม่ทำหรอกมึงอะ

                “คงต้องทำแล้วแหละ ผัวมันสั่งมานิ” ไอ้ซันเดินมาร่วมบทสนทนาของผม 2 คน ส่วนไอ้คิมมันลากลับบ้าน

                “จริงดิวะ”

                “ก็เออดิ ผัวมันย้ำกูอีกนะว่าถ้ามันไม่ตั้งใจทำงานให้ไลน์บอกมัน มันจะลงโทษไอ้กานเอง”

                “ไอ้พวกเพื่อนชั่ว แทนที่จะช่วยเพื่อน มึงกลับจะไลน์บอกผัวกูซะงั้น” แหมๆ ตั้งแต่เปิดตัวนี้มึงใช้คำว่าผัวเมียเลยนะ เมื่อก่อนปิดพวกกูมาเป็นเดือน แต่ก็ดีนะครับที่ไอ้ฉินมันใช่วิธีนี้เพราะไอ้กานมันไม่ค่อยตั้งใจทำงานถ้าจะพูดตรงๆคือถ้ามันเป็นแบบนี้อีกมีสิทธิถูกไล่ออกแน่ๆ

                “มึงไม่ต้องบ่น ตั้งแต่วันนี้เปลี่ยนการทำงานตัวเองซะ ตั้งใจมากขึ้น ไม่งั้นมึงโดนไล่ออกแน่ๆ เอาตรงๆนะ มึงรู้มั้ย กูแก้ตัวให้มึงหลายครั้งแล้วนะ ประเมินพนักงานครั้งที่ผ่านๆมา กูเป็นหัวหน้ามึงกูก็ลำบากใจที่จะโกหกว่ามึงทำงานดี คือมึงทำงานดีแล้ว แต่มันต้องเร่งต้องสั่งไงถึงจะออกมาดี ครั้งที่แล้วผู้บริหารมาดูการทำงาน เขามาไม่บอกกูซักคำ มาแอบเห็นมึงนั่งเล่นเกมส์กูก็แก้ตัวให้ เอาใหม่เค๊” ไอ้กานโดนทั้งสวดและความหวังดีจากไอ้ซันไปชุดใหญ่ก็อึ้งไปซักพัก

                “อืม กูจะพยายามทำให้ได้ ขอบใจพวกมึงนะ”

                “โอ้เอ๋ๆ ไม่นอยด์นะครับเพื่อนกาน เอ้าทำงานๆ!!!”

                “เกือบดีละสัส มาล้มตรงมึงโอ้เอ๋นี่แหละ 555”

                ชีวิตผมช่วงนี้ก็เรื่อยๆไม่ได้มีอะไรตื่นเต้นเยอะมาก เรื่องความรักก็ถือว่าดีนะ แม่ผมก็โทรมาถามอยู่บ่อยๆว่าผมกับโซลเป็นยังไงกันบ้าง สงสัยกลัวว่าผมจะเอาแต่ใจแล้วโซลจะทิ้งผมล่ะมั้ง ทุกเย็นผมกับโซลถ้าเราว่างตรงกันก็จะกินข้าวเย็นด้วยกัน ช่วงนี้โซลยุ่งมากๆเพราะพ่อกับแม่ไปต่างประเทศทิ้งให้โซลทำงานคนเดียว แต่ก็สมที่เค้าจะทิ้งมันทำงานคนเดียวอะนะ ก็มันเที่ยวเล่นไม่สนใจทำงานแบบจริงจังซักที พ่อกับแม่มันเลยเอาคืนเหมือนที่มันทำกับเขานั้นแหละ สม! วันนี้มันก็ไม่ว่างหรอกนะแต่มันบังคับให้ผมไปกินข้าวที่ห้องทำงานมัน เกรงๆแหะ

                “เรย์ อาทิตย์หน้าพ่อกับแม่กูจะกลับมาแล้วนะ พร้อมมั้ย?”

                “ห้ะ อาทิตย์หน้าเลยหรอ!?” จะว่าไปผมกับโซลก็คบกันมานานพอสมควรแล้วนะ ถึงมันจะยังไม่ถึงปีก็เถอะ ผมก็รู้เรื่องของโซลมาก็เยอะแหละนะ พอที่จะตอบพ่อกับแม่มันได้แหละว่าผมรู้เรื่องของมันและใส่ใจเรื่องของมันมากแค่ไหน หวังว่าพ่อกับแม่มันจะไม่โหดกับผมนะ ทีแม่ผมยังไม่ถามมันเรื่องผมกับมันเลยกลับเล่าให้ฟังซะงั้น

                “ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก พ่อแม่กูไม่ดุหรอกนะ”

                “กูก็ต้องเตรียมตัวไว้ก่อนดิ ถ้าพ่อแม่มึงไม่ชอบกูทำไงล่ะ”

                “เอาน่า” ชิ มึงก็พูดได้ดิกูยังไม่เคยเจอพ่อแม่มึงเลยนิ กูก็ต้องกังวลเป็นธรรมดารึป่าววะ เครียดยิ่งกว่าสอบอีกนะเนี้ย

                แล้ววันนั้นก็มาถึงผมตื่นเต้นมากๆเลย โซลพาผมมาหาพ่อกับแม่โซลที่บ้านของมันเอง พวกท่านรอผมอยู่ที่ห้องอาหารแล้ว

                “ให้ผู้ใหญ่ได้มานั่งรอนะ” นั้นคือคำทักทายของแม่โซลที่ผมได้ยินเมื่อย่างก้าวเข้าห้องอาหาร 1 ดอกครับท่าน โอ้ยยยยเครียดเว้ย

                “โถ่ แม่ครับรถมันติดนิครับ” โซลแก้ตัวแทนผม แล้วก็จับมือผมเพื่อให้ผมคลายกังวล

                “ไม่ต้องมาแก้ตัวแทนกัน นั่งสิ แนะนำตัวซิ”

                “สวัสดีครับ ผมชื่อ เรย์ ธรัญ เชื้อเจ็ดตน อายุ 25 ปี ทำงานอยู่ฝ่ายประเมินในบริษัท X ครับ” รู้สึกเหมือนโดนสอบสัมภาษณ์เข้าทำงานอยู่เลยอะ

                “ครอบครัวล่ะ”

                “มีแม่กับน้องชายอีก 1 คนครับ อยู่ที่เชียงราย”

                “ที่จริงชั้นก็รู้เรื่องของเธอมาบ้างนะ อะพ่อถามบ้างสิ” แล้วก็เป็นฝ่ายของพ่อโซลถามผมบ้าง เชี้ยยยยยย อยากออกไปจากบบรยากาศตรงนี้ชิปหาย

                “จะมีลูกให้กับตระกูลพ่อยังไงล่ะหืม?”

                “พ่อ!!!” โซลเป็นคนพูดออกมา ถึงจะพูดดูเป็นมิตรแต่คำถามมันกลับทำให้ผมยิ่งเครียดไปกันใหญ่ นั้นสิผู้ชายอย่างผมจะไปเอามดลูกที่ไหนมามีลูกให้กับโซลมันล่ะ

                “แกต้องมีทายาทสืบสกุลนะ ชั้นถามแบบนี้แหละถูกแล้ว แล้วไม่ต้องปกป้องกัน ชั้นอยากฟังคำตอบจากแฟนแก” มันก็ถูกของพ่อโซลแหละครับครอบครัวไหนๆเขาก็ต้องมีทายาทเอาไว้สืบทอดต่อไปทั้งนั้น งั้นผมคงต้องเลิกกับโซลใช่มั้ย……….

ความคิดเห็น