#ทัณฑ์เถื่อน

ทัณฑ์เถื่อน ๑๓ :: หัวใจไม่อยู่กับตัว [ ๓๐ % ]

ชื่อตอน : ทัณฑ์เถื่อน ๑๓ :: หัวใจไม่อยู่กับตัว [ ๓๐ % ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2561 11:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทัณฑ์เถื่อน ๑๓ :: หัวใจไม่อยู่กับตัว [ ๓๐ % ]
แบบอักษร

... ๑๓ ...

หัวใจไม่อยู่กับตัว



          “ไร่อัศวภูเบศวร์ยินดีต้อนรับคร้าบบบ รับชา กาแฟ ขนมทานเล่น หรือนั่งพักผ่อนตามอัธยาศัยรอการเช็กอินก่อนได้เลยนะครับ”

          เสียงใสของตะวันซึ่งป่าวประกาศให้บรรดาแขกเหรื่อผู้มาเยือนได้ยินสิทธิพิเศษโดยถ้วนทั่ว เรียกให้เตโชที่ยืนถูพื้นอยู่ไม่ไกลถึงกับเบ้หน้าด้วยความไม่ชอบใจในความสดใสแสนเสแสร้งนั่นเท่าไรนัก ไม่คิดเลยว่าหลังจากทำความสะอาดคอกม้าหลังไร่เสร็จแล้ว เขายังต้องไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อมาทำหน้าที่เบ๊ในเรือนต้อนรับของไร่อัศวภูเบศวร์อีก เพราะปกติไอศูรย์มักจะปล่อยให้เขาได้มีเวลาส่วนตัวหลังช่วงหกโมงเย็นเป็นต้นไป แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงได้มาแปลก ยิ่งวันวิวาห์ระหว่างเขากับหงส์ฟ้าขยับเข้ามาใกล้ อีกฝ่ายก็ยิ่งใช้งานเขาสารพัด ทั้งโขก ทั้งสับ ราวกับเขาเป็นทาสในเรือนเบี้ยหรือก็ไม่ปาน  

กริ๊ง กริ๊ง

          กระดิ่งที่ผูกไว้กับประตูทางเข้าส่งเสียงแจ้งเตือนให้ทั้งเตโชและตะวันหันไปมองเป็นตาเดียว เป็นธรรมนพเพื่อนสนิทของเตโชนั่นเองที่แวะเวียนมาเยี่ยมช่วงโพล้เพล้ใกล้พลบค่ำแบบนี้ เตโชหยุดเช็ดฝุ่นชั้นหนังสือและขมวดคิ้วเล็กน้อยมองท่าทีพิลึกพิลั่นของเพื่อนรักที่เดินตรงผ่านประตูตรงเข้ามา อีกฝ่ายหอบดอกกุหลาบช่อสีขาวบริสุทธิ์เข้ามาพร้อมทั้งยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ พอกะจะไปทักทายให้คลายความคิดถึง เสียงของตะวันก็ทำให้เตโชรู้ว่า ธรรมนพไม่ได้มาที่นี่เพราะต้องการพบเขาอย่างที่เข้าใจ

          “มาทำไมอีกเนี่ยพี่นพ กลับบ้านพี่ไปเลยไป๊ แล้วนั่นอะไรน่ะ? ดอกกุหลาบอีกแล้วเหรอ บอกกี่ทีแล้วว่าซันไม่ชอบ!”  

          “อะไรกัน นี่พี่อุตส่าห์ออกไปร้านดอกไม้ชื่อดังในเมืองเพื่อซื้อมันให้น้องซันเลยนะ”

          “แหวะ จะอ้วก เอากลับไปได้แล้ว”

          “ใจร้ายที่สุด น้องซันจะไม่รับพวกมันไปไว้ในอ้อมอกอ้อมใจหน่อยเหรอ น่าสงสารกุหลาบพวกนี้ออกนะ หรือถ้าไม่เห็นแก่มันก็ช่วยสงสารหัวใจพี่ด้วย”

          “เอ๊ะ ก็บอกแล้วไงว่าไม่รับ! ไอ้พี่เต เอาเพื่อนไม่เต็มบาทของพี่ไปเก็บด้วยนะ ซันไปล้างจานหลังบ้านและ เสียเวลาคุย!”

          เตโชมองปฏิกิริยาของน้องชายนอกสายเลือดงงๆ ก่อนจะหรี่ตาจับผิดธรรมนพที่ยิ้มหน้าเจื่อนทันทีเมื่อเห็นหน้าเขา

          “อ้าวไอ้เต ไม่ยักรู้ว่ามึงอยู่ที่นี่ด้วย”

          “เออ ไอ้เพื่อนตาถั่ว กูอยู่ตั้งแต่มึงเดินเข้ามาในนี้แล้วแหละ เดี๋ยวก่อน นี่อย่าบอกนะว่าธุระสำคัญที่ทำให้มึงไปช่วยกูขัดคอกม้าไม่ได้ หมายถึงการตามจีบไอ้ซันน่ะ”

          “ก็ใช่น่ะสิวะ กูบอกแล้วไง ว่าคนนี้กูรักจริง”

          “ไอ้เวรนพเอ๊ย กูล่ะนึกว่าธุระห่าอะไร กับอีแค่ของเหลือเดนของเพื่อน มึงยังจะอยากเอามันทำเมียอีกเหรอวะ มึงนี่เห่ออะไรไม่เข้าเรื่องจริงๆ”

          “หุบปากหมาๆ ของมึงไปเลยไอ้เต ของหลงของเหลือที่ไหน น้องซันของกูน่ะน่ารักจะตาย”

          เตโชทำหน้าสะอิดสะเอียนหลังจากได้เห็นสีหน้าและท่าทางเพ้อฝันของธรรมนพ เพราะอดหมั่นไส้ไม่ได้ จึงโยนผ้าขี้ริ้วใส่หน้าเพื่อนสนิทหมายให้ตื่นจากภวังค์ฝัน พอเห็นอีกฝ่ายทำทีโวยวายจะพุ่งเข้ามาต่อย จึงจับล็อกคอและบังคับขู่เข็ญให้เช็ดตู้หนังสืออ่านเล่นที่เขาทำความสะอาดไปได้แค่ครึ่งเดียว

          “มึงมาก็ดีแล้ว โทษฐานที่แอบมาจีบไอ้ซันโดยทิ้งเพื่อนบังเกิดเกล้าอย่างกูไว้กับขี้ม้า เพราะฉะนั้นวันนี้มึงต้องรับหน้าที่ทำความสะอาดที่นี่แทนกู”

          “นะ...น้อยๆ หน่อยโว้ยไอ้เต หน้าที่ใครก็หน้าที่มันสิวะ เพราะหน้าที่หัวใจกูมีแต่เรื่องของน้องซันเท่านั้น”

          “ทุ้ย! เก็บคำลิเกของมึงไว้แล้วรีบๆ เช็ดให้สะอาดเลยนะไอ้นพ ก่อนที่กูจะขี่ม้าสามศอกไปฟ้องแม่มึง ว่าลูกชายสืบสกุลคนเดียวจะเอาผู้ชายด้วยกันทำเมีย”

          เตโชผลักหลังเพื่อนสนิทเต็มแรงจนศีรษะเกือบชนเข้ากับชั้นหนังสือ พร้อมทั้งแยกเขี้ยวขู่ฟ่อเมื่อเห็นอีกฝ่ายตั้งท่าจะตามตะวันไปหลังเรือนต้อนรับ เสียงบ่นกระปอดกระแปดเพราะรู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมของธรรมนพดังขึ้นกลายๆ พอให้ได้ยิน แต่ประลองฝีปากด้วยการด่ากันไปด่ากันมา ก็กลายเป็นต่างฝ่ายต่างหลุดขำไปเสียอย่างนั้น บรรยากาศคุกรุ่นในตอนแรกจึงเบาบางลง เหลือเพียงรอยยิ้มจางๆ ที่ยังคงเปื้อนอยู่บนสีหน้าของคนทั้งคู่

          ขณะที่กำลังช่วยกันทำความสะอาดชั้นหนังสือนั้นเอง สายตาของเตโชก็สะดุดเข้ากับหนังสือเล่มหนาซึ่งถูกเขียนโดยเชฟชื่อดัง มันเป็นหนังสือที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง และที่สำคัญ สันปกของมันก็วาววับโดดเด่นเสียจนต้องหยิบจับออกมาจากชั้น แล้วขณะกำลังกวาดสายตามองหน้าปกแข็งปั๊มลายนูนด้วยความหลงใหลนั้นเอง เสียงของเผ่าพลซึ่งรับหน้าที่เป็นเหมือนมือขวาของไอศูรย์ ก็เรียกให้เตโชผละจากสิ่งหน้าสนใจในมือไปได้เสียก่อน

          “คุณเตโชครับ”

           เพราะเห็นท่าทีของเผ่าพลดูเร่งรีบจริงจัง เตโชจึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเก็บหนังสือเข้าที่และย่างกรายไปประจันหน้ากับอีกฝ่ายด้วยท่าทีซึ่งปราศจากความกลัวเกรง

          “มีอะไร”

          “พ่อเลี้ยงให้ผมมาตามคุณขึ้นไปพบบนห้อง”

          “แล้วทำไมกูต้องไปด้วยไม่ทราบ”

          “เพราะพ่อเลี้ยงมีธุระสำคัญจะคุยกับคุณ”

          “แต่กูไม่มีอะไรจะคุยกับมัน”

          “พ่อเลี้ยงบอกกับผมไว้แล้วว่าคุณต้องพูดแบบนี้ เขาจึงมอบหมายให้ผมเอาเอกสารนี้ให้คุณอ่านประกอบการตัดสินใจ”

          “...”

          “รับไว้สิครับ”

          แม้จะรู้สึกสองจิตสองใจและตะขิดตะขวงไม่น้อยว่าครั้งนี้ธุระสำคัญที่ไอศูรย์หมายถึง จะเป็นธุระสำคัญจริงๆ หรือธุระสำคัญซึ่งไม่แตกต่างจากวันก่อนที่อีกฝ่ายสั่งให้ตะวันตามเขาไปพบ แต่เตโชก็หยิบเอาเอกสารในซองสีน้ำตาลเข้มซึ่งปิดผนึกไว้อย่างดีจากมือเผ่าพลมาอ่าน พอกวาดสายตาไล่ทุกบรรทัด ใจความของมันก็ทำเอาเตโชแทบจะล้มทั้งยืน เพราะภายในเนื้อหาระบุเอาไว้ว่า หนึ่งในพี่น้องซึ่งมีสายเลือดเดียวกันกำลังจะมาพักผ่อนรักษาอาการป่วยที่ไร่อัศวภูเบศวร์เร็วๆ นี้

          มันเป็นเรื่องใหญ่ที่เตโชไม่ได้เตรียมตัวตั้งรับมาก่อน

          เขาจะสามารถรับมือกับการมีอยู่ของอีกหนึ่ง ‘นฤบดินทร์’ ได้อย่างไรดี



[ ๓๐ % ]

#ทัณฑ์เถื่อน


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว