ไอ้เวย์ร้องเรียกผมดังลั่น เสียงประตูดัง ปัง ปัง ผมไม่รู้ว่ามันกำลังใช้มือหรือเท้า

ผมรีบขานรับด้วยความรำคาญ แต่มันก็เคาะไม่หยุด

ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง! 🦶

ผมเปิดประตู ผวั๊ะ ออกมา ก็เห็นมันชักเท้าอยู่กลางอากาศ

มันเบ้ปากพร้อมกับเย้าแหย่ แต่สายตาอันแหลมคมของผม กับมองต่ำลงไปที่กางเกงสามส่วน ไล่ย้อนขึ้นมาที่เสื้อยืดตัวโคร่งของมัน

ไอ้เวย์มันยกไหล่ สะบัดผม

ผมยกแขนแบมือสูงเทียมหัวไหล่ 🤷‍♂️ เข้าใจดี กับสิ่งที่มันสื่อ

ผมตบกางเกง แปะ แปะ พลางกระตุกชายเสื้อเบาๆ

ไอ้เวย์จ้องมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า

มันทำหน้ายับใส่ผม ก็อย่างว่านะครับ เทสผมยังไงมันก็ดีกว่า ทั้งตัวผม...เห็นแบบนี้รวมกันก็หลายตังค์ ไม่เหมือนมัน ทั้งตัวรวมกันยังไม่ถึงพันเลย อ่อ แต่มีรองเท้าที่มันเพ้นท์เองนั้นแหละมั้ง ที่ราคาหลายหมื่นน่ะ

ผมแกล้งทำหน้าดุใส่ไอ้ตัวยืนปากคว่ำ แขนยาวๆรีบเอื้อมไปคว้ากุญแจรถแล้วเดินนำหน้าออกมา

15.20น.

🎪Chic Chic Market🎡 ที่ตั้งร้าน 🌈 MM-Shop 🌈

ระหว่างทางขามา เราวางแผนกันไว้เสียดิบดี ว่าผมจะให้ไอ้เวย์เข้าใกล้น้องแทนตอนวาดภาพ ผมจะทำเนียนขอวาดแบบมุมเผลอ แต่รวมน้องกับไอ้เวย์ไว้ในเฟรมเดียวกัน

ผมไม่ติด..ถ้าไอ้เวย์จะได้คะแนนนำไปก่อน เพราะผมรู้ดีว่าเด็กคนนั้น มีสองมุมมองให้เราค้นหา

และผมก็ ล็อกมง ของผมเองไว้แล้ว

ผมหันไปมองหน้าร้านของโซมิน ก็เห็นรถบิ๊กไบท์แต่งเต็มจอดเรียงกันให้ขรึบ

ผมเห็นโซมินยืนอยู่กับผู้ชายสองคน มือหนึ่งคีบบุหรี่ และริมฝีปากกำลังพ่นควัน ด้วยสายตาที่ตึงเครียด

ทันใดนั้นผมก็นึกอะไรออก

ผมลืมไปเสียสนิท ว่าเด็กวัยนี้เขาเริ่มมีแฟนกันแล้ว และผมกับไอ้เวย์ ดันตกหลุมพลางรอยยิ้ม จนลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลย

เราแกล้งมองไม่เห็นโซมินที่ยืนอยู่ข้างร้าน แต่เสียงกระดิ่ง กุ๊กกิ๊ง นั้นกลับเรียกให้น้องหันมา

ผมเห็นเขาทิ้งบุหรี่ลงในกระถางข้างๆ ก่อนจะวิ่งมาหาพวกผมที่หน้าร้าน ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ราวกับความเครียด เมื่อครู่มันไม่เคยมีมาก่อน

ผมยิ้มตอบรับน้องเขาเบาๆ

ผมจ้องลึกลงไปในแววตาคู่นั้น ราวกับกำลังค้นหาคำว่า 'แค่' ที่เขาเพิ่งพูดออกมา

แต่มันกลับไม่เห็นอะไรในนั้นเลย

หลังจากปิดร้าน น้องก็ควบฉลามคันเดิม นำหน้าพวกผมมาที่สวน ที่ตั้งอยู่ไม่ไกล

และผมก็สังเกตเห็น ว่ามีรถอีกสองคันกำลังตามหลัง

ตอนนี้พวกผมมีความเห็นไปทางเดียวกัน ว่าเด็กหน้าเข้มกับเด็กหน้าตี๋สองคนนั้น อาจเป็นเพื่อนที่อาจมากกว่าเพื่อนของโซมิน

เพราะตั้งแต่จอดรถจนเดินเข้าสวน พวกนั้นยังเดินตามไม่เลิกเลย

ไอ้เวย์ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ สายลมเย็นโบกปอยผมด้านหน้าของโซมิน จนแตกออกจากกันตอนเขาหันมา

น้องมองผ่านไหล่ผมไปด้วยสายตาเรียบเฉย

น้องหันไปส่งยิ้มเล็กน้อยให้ไอ้เวย์

โซมินเดินตรงดิ่งไปที่เด็กสองคนนั่น ก่อนดึงแขนของพวกนั้น หายลับไปอีกทางตรงข้ามที่เราเดินมา

เสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะหายลับไป ผมแอบเห็น 1ในนั้นมองผม ด้วยสายตาที่มันบ่งบอกว่าเขาไม่ชอบพวกเรา ไอ้เวย์กระตุกแขนผมเล็กน้อย พอให้ดึงสติกลับมา

มันไม่รอผมพูดต่อ มือที่ว่างของมันดึงแขนผมให้เดินตาม สุดท้ายเราเลือกมุมข้างๆสระน้ำกลางสวน ตรงนั้นมีต้นจามจุรีล้อมรอบอากาศเย็นสุดๆ มันสดชื่นตัดอารมณ์หัวร้อนของผมออกไปได้หมดเลย

เราเริ่มวาดโครงรอกันไปพลางๆ ไม่นาน(มั้ง!) นายแบบของเราก็วิ่ง กระหืดกระหอบกลับมา ในมือมีชาเขียวเย็น2แก้ว น้ำเปล่าหนึ่งขวด

โซมินส่งยิ้มหวานไปทางไอ้เวย์ ก่อนหยิบชาเขียวส่งให้มัน

ราวกับไอ้เวย์จะตกหลุมพลาง รอยยิ้มนั้นอีกครั้ง จนผมต้องเอื้อมมือเข้าไปรับแทน

ผมดุมันเสียงแข็ง เบื่อกับความขี้เกรงใจของมันเต็มที

โซมินรีบปลดเป้สีดำออกจากบ่า ก่อนหยิบน้ำส้มขวดแก้วส่งให้ไอ้เวย์

ไอ้เวย์ยิ้มกว้างจนเห็นเหงือก

ผมมองไอ้ตัวนั่งยิ้มหน้าบานอย่างหมั่นไส้ พูดไปก็โมโห ที่มันชอบใช้ชีวิตไม่เผื่อวันพรุ่งนี้ โซมินมองผมกับแก้วชาเขียวที่ผมจับวางไว้ข้างๆตัว

น้องทำหน้าซึมลงอย่างเห็นได้ชัด จนผมต้องยกแก้วชาเขียวขึ้นมาดูดไปหนึ่งที แม้จะรู้สึกเลี่ยนๆในปาก แต่เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจ ผมก็ต้องกิน

ผมยิ้มให้น้อง น้องยิ้มตอบผมจนตาแทบปิด

ผมยังไม่ทันได้ตอบน้อง อยู่ๆสายลมแรงก็พัดวูบ ทั้งฝุ่นและละอองจากน้ำพุกลางสระเข้ามา

ไอ้เวย์จามซ้อนๆกันอยู่หลายครั้ง ผมสังเกตเห็นจมูกมันแดง ดวงตาช่ำเยิ้ม ไปด้วยโทนหม่น

ผมลุกพรวดเบียดโซมินไปแบบไม่รู้ตัว มือข้างหนึ่งล้วงกางเกงผ้าลินิน หยิบยาแก้แพ้กระปุกสีขาวออกมา

ผมดึงน้ำส้มที่มันถือคามือออกมา และเปลี่ยนเป็นยื่นแก้วเยติของมันใส่ไปแทน ก่อนยัดยาแก้แพ้แบบไม่ง่วงใส่เข้าไปในปาก มืออีกข้างประครองหลอดน้ำยัดตามเข้าไป

มันทำหน้าง่อยเป็นหมาป่วย (เอ่อ แต่มันก็ใกล้จะป่วยนี่หว่า) มันทำตาปริบๆอ้อนผม แต่ผมไม่ยอมใจอ่อนหรอก

ผมยอมให้มันทำอะไรก็ได้ที่มันอยากทำ อยากใกล้น้องเขาอยากเอาใจ หรืออะไรก็ได้ แต่ผมจะไม่ยอมให้มันฝืนตัวเอง เพราะเวลามันแพ้อะไรหนักๆ มันจะนอนซมนานกว่าชาวบ้านเขาทุกที

ผมมองมันที่ทำปากคว่ำ จมูกเริ่มแดงมากขึ้นเรื่อยๆ

มันคว้าแขนผม พลางกระตุกดึงแรงๆให้เดินตาม เราเดินห่างจากโซมินมาไกลพอควร

มันพูดตะกุกตะกัก เพราะที่ผมพูดไปมันคือความจริง ความจริงที่มันก็รู้อยู่เต็มอก ผมเกลียดความใจดีและขี้เกรงใจของมันมาก แต่บ่อยครั้ง มันก็ยังทำอยู่เสมอ เหมือนปลาทองที่ไม่มีสมองฝ่อๆให้จดจำอะไร

ทำทำตาอ้อนๆ จนผมต้องถอนลมหายใจออกมาแรงๆ

ผมนี่อยากเขลกหัวไอ้ตัวดีตรงหน้าเสียจริง อะไรก็ไม่กลัว กลัวแต่จะเสียคะแนน

ไอ้เวย์ส่งยิ้มพยักหน้าตอบกลับผม สุดท้ายผมก็ต้องย้อนกลับไปเก็บของ แล้วให้ไอ้เวย์เดินไปรอที่รถ

ผมเดินกลับมาที่เดิม ที่มีโซมินนั่งอยู่ น้องมองหน้าผม พร้อมกับเอี้ยวตัวมองทะลุไปข้างหลัง

น้องจ้องมองผม แต่แววตาคู่นั้นมันวูบไหวอย่างประหลาด ในแบบที่ผมก็รู้สึกไม่เข้าใจ

ผมส่งยิ้มเป็นคำตอบ มือนั้นเก็บทุกอย่างลงในถุงอุปกรณ์เป็นระวิง

ไม่นานนักผมก็กลับมาถึงรถ พอเปิดประตู ก็เห็นไอ้เวย์เอาหน้าไปจ่อแอร์ ตรงคอนโซล ที่เปิดไว้แบบเต็มสปีด

มันบิดตัวเร้าไปมา ลืมไปว่าก่อนหน้า ตามันเกือบจะปิด เพราะห่วงเขามากกว่าห่วงตัวเอง

มันล้อเลียน พรางผลักผมออกจากรถ มันดึงประตูปิดดัง ปรึ๊ก! ก่อนลดกระจกลงเล็กน้อย

มันขยิบตามาให้หนึ่งที

มันถอยรถออก ก่อนขับจากไป ผมมองจนรถหายไปสุดสายตาจึงเดินย้อนมาหาโซมิน

ผมมองกระดานวาดรูปที่ยังวางอยู่ที่เดิม แต่คนที่รับปากจะเฝ้านั้นหายไปแล้ว ผมกวาดตามองไปรอบๆ จึงเห็นควันจางๆลอยออกมาจากหลังห้องน้ำ ที่อยู่ถัดไปไม่ไกล

ผมเดินดุ่มๆไปทางนั้น และ ใช่! ควันนั้นมาจากโซมิน

โซมินชะงักเล็กน้อยเหมือนคนตกใจ ที่โดนจับได้ว่าสูบบุหรี่ ในที่สาธารณะ

เขาทำทีท่าว่าจะดับมัน แต่คำพูดผมทำให้เขายั้งมือเอาไว้ก่อน

หน้าเขาเจื่อนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังถามถึงเพื่อนผม (แบบกำลังกลบเกลื่อน)

เขาถามแต่ยัดสูดเอาควันเข้าไปเผาปอด

ผมหรี่ตามอง ใบหน้าขาวๆที่ยิ้มลอดมุมปาก

เขาสูดควันเต็มแรง ก่อนขยี้ก้นบุหรี่ลงพื้น แล้วเก็บเศษซากใส่ในกระเป๋ากางเกง

เราพากันเดินออกมาจากมุมอับหลังห้องน้ำ ผมจ้องมองแผ่นหลังเด็กที่เคยสดใส แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ตอนแรกผมบอกโซมินว่าจะไปเดินถ่ายภาพ แทนการวาดรูปวันนี้ แต่พอเห็นน้องนั่งชันเข่า อยู่ริมสระ ผมก็อดไม่ได้ที่จะหยิบดินสอขึ้นมาร่างภาพนั้น

ผมไม่รู้ว่าเวลามันเดินไปนานแค่ไหน เพราะตอนนี้ผมเห็นเพียงแค่น้องที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยน

บรรยากาศเหงาๆมันทะลุออกจากแผ่นหลังบางนั้น ทั้งที่มันควรจะแข็งแกร่ง แต่สายตาผม กลับมองว่ามันเปราะเหลือเกิน

ผมเดินเข้าไปทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเขา ส่วนมือก็ควานหาก้อนหินแถวนั้น เวี่ยงไปบนผิวน้ำ

ผมถามเสียงแผ่ว ราวกลับกลัวคนข้างๆจะสลายไป

น้องลุกพรวดพร้อมเขย่ากางเกง เสร็จแล้วก็ยื่นมือมาให้ผม เพื่อเป็นที่ดึงตัวให้ลุกได้ง่ายๆ

เรามาหยุดที่ลานจอดรถ ในตอนที่ฟ้าเปลี่ยนสี จังหวะที่ผมกำลังชั่งใจ โซมินก็ยื่นกุญแจรถมา

ผมเข้าใจว่าตัวผมใหญ่และรถก็หนักพอแล้ว ถ้าคนตัวเล็กๆต้องประครองทั้งรถและผม ยังไงก็คงไม่เหมาะ แถมจะทุลักทุเลยิ่งกว่าเดิม

ผมพยายามหยอดความทะเล้น หวังให้อารมณ์เขาดีขึ้นมาบ้าง

ล้อรถหมุนตามทางมาเรื่อยๆ ส่วนตัวถังถูกกระทบด้วยไฟทางสีส้ม จนขึ้นเงาสวยล้อไปกับสติ๊กเกอร์ ที่ติดอยู่รอบคัน เครื่องมันนิ่ม เหมือนกับมือนุ่มๆ ที่กำลังจับเอวผมอยู่ตอนนี้เลย

รถเขาผมก็ขับอยู่แค่60 แต่แปลก ที่เขากลับไม่ได้ยิน โซมินโน้มตัวมาแนบแผ่นหลังของผม ก่อนจะถามย้ำอีกครั้งว่าเมื่อครู่ผมพูดอะไรไป

ผมชะงักไปกับคำนั้นอยู่ประมาณ3วิ ไม่เข้าใจคำว่า 'อะไรที่ไม่ใช่ข้าว' แต่พอจะหันไปถาม ปลายจมูกของผม ก็เฉียดรูดไปบนแก้มนุ่มๆนั้น

โซมินไม่ตกใจ แต่เขากลับโน้มแก้มแนบมาใกล้ยิ่งกว่าเดิม

มือที่จับเอวผมไว้เริ่มคลาย โซมินดึงตัวเองขึ้นไปแบบไม่รอคำตอบ จนผมต้องชะลอรถ เพื่อตอบเขา

เราชะลอรถคุยกันมาตลอดทาง คุยเรื่องงานกิจกรรมไปบ้าง เรื่องเรียนบ้าง ไม่นานเราก็มาถึงคอนโด

ผมส่งยิ้มให้เขา ไม่กล้าพูดราคาเต็มเพราะกลัวน้องจะตกใจ อีกอย่างมันก็จะดูเป็นการโอ้อวดโดยใช่เหตุ

ผมกดลิฟท์ขึ้นไปบนชั้น30 ทันทีที่แตะคีย์การ์ดดังติ๊ดๆ เสียงไอ้เวย์ก็ดังลอดออกมา

เสียงมันยืดยานลงเมื่อเห็นใครอีกคนที่อยู่ข้างหลังผม มันทำปากจู้ตาโตเหมือนถูกใจ แล้ววิ่งเข้าไปดึงถุงใส่เบียร์จากมือน้องมาถือ โดยไม่คิดจะช่วยผมหิ้วอุปกรณ์เลยสักนิด

มันวิ่งดักหน้าดักหลัง พาน้องไปนั่งโซฟากลางห้องรับแขก มันรูดอุปกรณ์วาดภาพของมันที่วางอยู่ ให้ไหลครืดไปบนพื้นพรม

ผมดุมันเสียงดัง เหนื่อยใจมากๆกับความไม่เป็นระเบียบ แต่มันไม่ฟังผมเลย จนโซมินต้องก้มลงไปเก็บแทน มันหันมามองผมอย่างเคืองๆ และก้มลงไปช่วยน้องเก็บขึ้นมา

เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง ผมก็เตรียมแก้ว พร้อมสั่งอาหารขึ้นมาบนนี้ ไอ้เวย์พาน้องทัวร์ดูโมเดลที่มันมี โม้อันนั้นอันนี้ให้โซมินฟัง จนเขาเริ่มยิ้มและหัวเราะออกมา

ผมหมั่นไส้มันมาก เลยขัดขว้างมันด้วยวิธีนี้ แต่ผิดคลาด โซมินเขาขอลงไปเป็นเพื่อนมัน

อ๊าก...มันกระดี๋กระด๋าเหมือนปลาได้น้ำ ราวกับเมื่อเย็นมันไม่ได้เป็นอะไรเลย แม้มันจะขัดหูขัดตา แต่พอเห็นมันไม่เป็นอะไรมาก ผมก็หายห่วง

ผมถลึงตาใส่มัน ก่อนมันจะนึกอะไรขึ้นมาได้ มันเอามือปิดปากแน่น จนโซมินถึงกับขมวดคิ้ว

เขาจ้องถามกับไอ้เวย์ ทั้งที่เคยถามผมก่อนแล้ว

ผิดคลาด! เขาไม่ได้สงสัยการเป็นอยู่ของเรา แต่กลับพูดเหมือนไม่อยากอยู่บ้านแล้ว ใดใดประมาณนั้น

ผมพูดพอให้เขาเลิกคิด เพราะจะหาเช่าคอนโดในย้านแบบนี้ เงินหมื่นคงได้แค่ที่จอดรถ

น้องปรับโหมดได้อัตโนมัติ คล้ายกันกับไอ้เวย์ แล้วจ้องมองมาที่แก้วน้ำมีฟอง ที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกสี่เหลี่ยมสีดำ

เขายิ้มเหมือนเด็กน้อยที่เห็นเบียร์เป็นขนม

ผมชี้บอกทาง

ผมหันไปกำชับไอ้เวย์ และปล่อยให้เขาสองคนนั่งอยู่ด้วยกัน ก่อนตัวเองจะผลุบเข้ามาในห้องส่วนตัว

เสียงน้ำไหล่ ซ่า ซ่า~~ แต่ไม่สามารถดับความคิดผมได้ ปกติผมเป็นคนขี้ระแวง แต่ตอนนี้สมอง กลับเปิดโหมด สงสัย ออกมามากกว่า

ผมไม่เข้าใจสิ่งที่โซมินทำหรือสิ่งที่เขาเป็น บางมุมผมเห็นเขาเหมือนคนซื่อๆแบบไอ้เวย์ แต่บางมุมมันก็ขัดแย้งกันรุนแรงมั่วไปหมดเลย

แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้ชัดแน่ๆ คือเด็กสองคนที่สวนแห่งนั้น คงไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดาๆของโซมิน และเขาคงมีอะไรในใจ ที่เกิดจากคนสองคนนั้น

ครั้งนี้ผมไม่ได้อาบน้ำนานเหมือนทุกทีที่ผ่านมา เพราะเอาแต่กลัวไอ้เด๋อด๋าจะหลุดพูดอะไรไป มันยิ่งปากไม่มีหูรูด ทุกคำที่พูดไม่เคยกลั่นจากสมองก่อนเลยสักครั้ง

ผมรีบแต่งตัวลวกออกออกมา แต่พอเดินออกมาพ้นประตู ผมก็ต้องตะลึง

ไอ้เวย์ ไอ้เวย์เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แบบที่นานๆทีมันจะเป็นแบบนี้