เรื่องนี้ติดเหรียญ400เหรียญนร้า เห็นคนอื่นๆเขาปรับขึ้นเลยลองปรับบ้าง แต่ถ้าปรับแล้วโดยด่าก็จะไม่ปรับขึ้น😂😂😂 ตามนี้นร้า

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ม.ค. 2561 08:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

(25+)เซ็กลับ(รัก)แฟนเก่า

บทนำ

"เบื่อพี่ใช่ป้ะฝน"   จู่ๆเขาก็ถามทำเอาเธอชักสีหน้าใส่

"ถามคำถามอะไรโครตงี่เง่าเลย"

"โอเคร เลิกกันเถอะฝน"


5ปีต่อมา   


"เฮ้ วันนี้ไปเลี้ยงกัน"   


กลุ่มเพื่อนร่วมงานแตะบ่าบอบบางของ'สายฝน'เด็กสาวที่สุดในกลุ่มวัย24ปีที่ฟลุ้บอยู่กับโต๊ะทำงานหงังจากที่เร่งทำบัญชีเกี่ยวกับการส่งออกอาหารของบริษัทที่ตนทำงานอยู่  


 "เลี้ยงเนื่องในโอกาศอะไรคะ?"   เธอเหลียวถามหัวหน้าคนสวยอย่าง'นงลักษณ์'   


"ก็ที่เพิ่งทำงานกันเสร็จไง"   


"ไปร้านเหล้าได้มั้ยคะ มีร้านหนึ่งเจ้าของหล่อมากเลยค่ะ"   พนักงานรุ่นพี่อีกคนเอ่ยเสนอ    สายฝนผงกหัวเล็กน้อยขณะที่ยังคงนึกถึงร้านเหล้าที่ตนไปบ่อย แต่ไม่ได้ไปมาห้าปีกว่าแล้ว   


"โอเครป่ะ ไปรถพี่ ใครจ่ายๆๆ"  


 "หัวหน้าจ่ายฮ่าๆๆๆ"   คนอื่นพูดเองเออเองทำเอานงลักษณ์เบ้ปาก แต่ก็เอาเถอะเพราะปิดงานนี้เธอก็ได้โบนัสไม่อั้นอยู่แล้ว  


 "โอเคร ไปๆๆๆ"   เธอจับแขนเรียวของหญิงที่นอนฟลุ้บหน้าอยู่แล้วลากไป 


สายฝนจำใจเดินตามเพื่อนร่วมงานไปแล้วเข้ารถของหัวหน้า   


ทางทางเดิมที่จำได้ว่าเคยมาทำเอาร่างเล็กอยากจะผลักประตูออกไปแล้วกลิ้งลงวิ่งหนีกลับบ้าน    


แต่ก็เอาเถอะหลายปีแล้ว เขาคงมีคนใหม่ไปแล้วล่ะนะ    


พอรถจอดคนตัวเล็กก็ค่อยๆลงจากรถด้วยใจอันสั่น   


"ยืนตัวแข็งเชียวไม่เคยมาหรือฝน"  


 "อะเอ่อ.. คะ เคยมาสิคะ"   เธอกำสายกระเป๋าตนเองแน่นก่อนจะเดินจับกลุ่มเข้าร้านกับพวกคนทำงานร่วมกันนับรวมได้หกคนรวมเธอด้วย   


 "อยากให้เจ้าของร้านเหล้ามานั่งคุยด้วยอีกจัง.."   สาวรุ่นพี่เอ่ยบอกอย่างเพ้อฝัน  


 "พอๆ สั่งเครื่องดื่มดีกว่านะ"  


 "คือ.. ฝนยังไม่อยากดื่มค่ะ มึนหัวด้วยขอออกไปด้านนอกสักพักนะคะ"   เพราะสังเกตุเห็นคนคนหนึ่งที่ตนไม่อยากพบกำลังเดินออกมารับลูกค้าเธอเลยขอตัวแล้วลุกออกจากที่ที่ตนนั่ง   


คนตัวเล็กเดินไปนั่งบนเก้าอี้ด้านนอกร้าน ภาพภาพหนึ่งดันวนขึ้นมา..   เขาบอกเลิกเธอที่ตรงนี้   


"เห้ออออ..."   ลมหายใจอุ่นๆถูกปล่อยออกมาจากปากสวยเมื่อเจ้าตัวถอนหายใจออกมา    เหมือนทำร้ายตนเองเมื่อพามาอยู่ในสถานที่แห่งความทรงจำแสนเลวร้ายนี้   


"เข้มแข็งสิฝน มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะ.."   เอ่ยเตือนตัวเองพลางเงยหน้ามองท้องฟ้า ที่เป็นที่พักพิงยามเธอปวดใจ เธอมักแหงนมองท้องฟ้านั้น..

   '''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''                

ร่างบางเดินกลับเข้าร้านหลังจากตนปาดน้ำตาหยาดสุดท้ายออกจากหน้านวลที่เศร้าหมอง  


 เธอสังเกตุเห็นชายคนหนึ่งนั่งคุยกับกลุ่มคนทำงานของเธอ แถมยังนั่งตรงที่ของเธออีก   


สายฝนถอนหายใจออกมาหนักๆ เป็นไงเป็นกัน! หากเจอเขาก็เเค่ทำเป็นไม่รู้จัก จบๆไป!   


"อ้าว ฝน มาพอดีเลยนั่งสิข้างคุณทอม"   สาวรุ่นพี่ที่ดูคลั่งใคล้คนรักเก่าเธอนักหนาเอ่ยบอกพลางชี้ๆที่นั่งข้างๆทอมให้เธอ 


ใบหน้าซีกข้างของเขาที่เธอมองเห็นพบรอยยิ้มแต้มมุมปาก เขาหันมองคนอื่นทำเป็นไม่สนเธอ   


"คือ.. ฝนอยากกลับแล้วค่ะ รู้สึกมึนหัว"   


"อ้าว เป็นอะไรมากรึปล่าวฝนนั่งก่อน"   เธออุตส่าห์หาเรื่องหนีแต่สาวรุ่นพี่ยังคะยั้นคะยอให้เธอนั่ง


 คนตัวเล็กถอนหายใจก่อนจะนั่งลงตรงเก้าอี้ตัวยาวคนล้ะมุมกับทอมที่วันนี้เขาใส่สูธดำ   


ลุคต่างจากเด็กมหาลัยเมื่อหลายปีก่อนนัก    


"นี่ไงคะคุณทอม น้องฝนที่คุณสงสัยว่าใช่คนที่คุณรู้จักหรือปล่าว"   แววตาคมเหลียวกลับมามองเธอก่อนจะนิ่งค้างทั้งคู่   


ชายหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในแววตาเศร้าๆที่เมื่อก่อนไม่ใช่แบบนี้ เธอดูเข้มแข็ง.. 


หญิงสาวตรงหน้านี่.. โตขึ้นมากเสียจนเขาเสียดาย หากคนรักเก่าเขาอย่างเธอจะมีคนจองตัวเรียบร้อยแล้ว.. 


นานที่ทั้งสองนิ่งเงียบมองหน้ากัน    


หัวใจดวงน้อยๆของสายฝนเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อได้มองหน้าคนที่ตนถูกเขาบอกเลิกเมื่อหลายปีก่อน เขาทิ้งเธอไปง่ายเหลือเกิน  


 "อะ.. เอ่อ สรุปรู้จักกันรึปล่าวคะ?"   เสียงนั้นทำเอาสายฝนสะดุ้งเบนหส้าหนีจากดวงหน้าหล่อเหลาที่ตนเคยรักนักรักหนา 


จนปัจจุบันหัวใจเธอก็ไม่เคยเป็นของคนอื่นได้..   


"ไม่รู้จักครับ"   คำตอบนั้นช่างเสียดแทงใจเธอนัก...



 'มีอะไรอีกล่ะหืม ฝน..'   

'เพราะฉันไม่สวยใช่ป่ะ นายถึงต้องคุยกับคนอื่น'  

 'เดี๊ยวฝน ฝนพูดอะไรเนี่ย'  

 'ก็ฉันมันไม่สวยแบบคนอื่นๆเขานี่ นายมาคบด้วยได้ไงฉันยังไม่รู้เลย'   

'ใครว่าไม่สวยล่ะ ขนาดไม่แต่งหน้ายังน่ารักขนาดนี้เลย'


 ภาพความทรงจำหมุนเข้ามาทำเอาคนตัวเล็กหลับตาลง อีกแล้ว.. เธอกลับเข้าไปอยู่ในวังวนเดิมๆ   


"เอ่อ.. แล้วฝนรู้จักคุณทอมมาก่อนมั้ยจ้ะ"   


พอพาดพิงมาหาคนที่นั่งเหม่อก็ทำเอาสะดุ้งเมื่อทอมเอามือมากรุมมือบางที่ใต้โต๊ะเธอหันมองหน้าเขาอย่าง งงๆ เขาทำบ้าอะไรของเขากัน..   


"มะ.. ไม่รู้จักค้ะ"   


"อ้าว คุณฝนบอกว่ามึนหัวงั้นผมพาไปดูยาก่อนนะครับ เผื่อเป็นไข้ แปปนึงนะครับ"   พูดจบก็กระชากคนที่ยังนั่งอึ้งลุกจากเก้าอี้ ซึ่งอาการอึ้งของเธอไม่ต่างจากเหล่าสาวๆรุ่นพี่ที่ทำงานร่วมกับสายฝนเลย  


 ไม่รู้จักแต่ท่าทางชักแปลกๆนะ!   


ร่างสูงปล่อยมือเธอออกทันทีเมื่อถึงด้านในห้องที่เขาอ้างว่าจะพาเธอมาหายาทาน   


"มาทำไม?"   เสียงขรึมเอ่ยถามอย่างเย็นชาเขาหันหน้ามองไปทางอื่นไม่คิดจะมองเธอ  


 "ฉันแค่มา.. มากับพวกรุ่นพี่ ถ้านายไม่พอใจ ฉันจะกลับ"   เอ่ยตอบก่อนจะหันหลังเตรียมกลับ   


"ก็ดี เพราะฉันไม่อยากเห็นหน้าเธอ"   ทอมเหันกลับมามองร่างเล็กที่ชะงักเท้าหันหลังให้เขาอยู่  


 "ฉันรู้ตัวดี และไม่ได้อยากมาด้วย"  


 ขาที่ชะงักก้าวเดินต่อ พร้อมใจอันเจ็บปวด ปากที่พูดมันชั่งไม่ตรงกับใจ ในเมื่อเธออยากจะมองหน้าเขา อยากพูดคุยกับเขาบ้าง แต่เธอมันแค่คนที่ไม่มีสิทธิ 


  "ฝนกลับก่อนนะคะ กินยาไปเดี๊ยวเพลียหลับให้พวกพี่ๆแบกกลับจะยุ่ง"   เธอยกมือไหว้ลาเหล่ารุ่นพี่ก่อนจะรีบเดินออกจากร้าน 


ร่างบางหันกลับไปมองพร้อมม่านของห้องที่ทอมพาเธอเข้าไปเมื่อกี้ปิดลง   


ลืมซะเถอะฝน ยังไงก็ไม่เป็นเหมือนเดิมแล้ว   


คนตัวเล็กเอ่ยเตือนตนเองแล้วหอบใจที่บอบช้ำกลับบ้าน   


 '''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

ความคิดเห็น