facebook-icon

ภาคลูกคือ 'ของเล่นในรังโจร' กับ 'สะใภ้เจ้า' นะคะ

ตอนที่ 23 : ทั้งรักทั้งเกลียด [100%] 💛​​

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 : ทั้งรักทั้งเกลียด [100%] 💛​​

คำค้น : ซีค, วีนัส, บ่วงรักเจ้าทะเลทราย, เจ้าชาย, ทะเลทราย, jungkook, bts, bts fic

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.3k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2561 15:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 : ทั้งรักทั้งเกลียด [100%] 💛​​
แบบอักษร

2 วันต่อมา

เมืองชอวน์

เช้าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับผมและซีคที่นอนอยู่บนเตียง ผมหยัดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วชะโงกหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับใหล ซีคหลับสนิทไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด เขาหายใจแผ่วเบาดวงตาสองข้างที่เคยแข็งกร้าวหลับลงพริ้ม กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้หอมลอยเข้ามาในห้องพร้อมกับสายลมอ่อน ๆ ที่ทำให้ผ้าม่านพัดปลิว

แกร่ก

เสียงเปิดประตูดังขึ้น ท่านอควาห์เดินเข้ามา ในมือเขาถือสมุดเล่มหนากับปากกาเอาไว้ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้

“ยังปวดแผลอยู่รึเปล่า” ท่านอควาห์ถามพลางก้มหน้าเปิดสมุดในมือ

“นิดหน่อยครับ” ผมตอบเสียงเบา สีหน้าเขาดูไม่สบอารมณ์นัก

“ดี วันนี้ข้าจะมาแจงให้ทราบถึงความผิดที่เจ้าทำไว้ วีนัส” แต่ก่อนที่จะถามว่าผมทำอะไรผิด ซีคก็ตื่นขึ้นแล้วพูดแทรกเสียงเอื่อย

“วีนัสทำอะไรผิด พี่ท่าน”

“เยอะจนนับไม่ถูกเลยล่ะ” ให้ตายสิ นี่ผมยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าทำอะไรผิด รู้แต่ว่าตอนนี้ความรู้สึกมันเหมือนกำลังโดนท่านอควาห์เชือดยังไงไม่รู้

ซีคพยายามหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง ผมเลยช่วยประคองให้เขาลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง เสียงถอนหายใจดังขึ้นเมื่อซีคเริ่มไม่พอใจหลังจากโดนพี่ชายมารบกวนเวลานอนพักผ่อนในตอนเช้า เขาทำคิ้วขมวดขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง

“วีนัสจะทำอะไรก็ช่างแต่พี่ท่านค่อยมาได้มั้ย ข้ายังนอนไม่เต็มอิ่มเลย นี่ตอนเช้าคนครัวก็เข้ามาปลุกให้กินข้าวกินยาอาบน้ำล้างแผล ข้าเพิ่งจะนอนได้แค่ครึ่งชั่วโมง พี่ก็เข้ามาอีกแล้ว”

“ถ้าไม่หยุดพูดระวังตัวเองจะมีความผิดไปด้วย ซีค” ท่านอควาห์ไม่เคยขู่อยู่แล้ว ไม่ดีแน่ถ้าซีคยังคงแสดงอารมณ์หงุดหงิดแบบนี้ ผมเขย่าแขนเขาเบา ๆ เป็นการบอกให้หยุดและหันไปพูดกับท่านอควาห์แทน

“ผมทำอะไรผิดหรอครับ” ทันทีที่สิ้นสุดคำถาม ท่านอควาห์ก็ชี้แจงถึงความผิดที่ผมทำไว้

“ความผิดข้อที่หนึ่ง เจ้าลักลอบนำอาวุธของโอรสที่สองขององค์ราชาที่สิบสองนามซีค ควอนอร์ ออกนอกเขตพระราชวังก่อนได้รับอนุญาต โดยอาวุธที่ลักลอบนำออกมามีดังนี้ กริชสองเล่ม ดาบสั้นสองเล่ม ปืนสองกระบอก และมีดพับ รวมจำนวนมีจำนวนเจ็ดชิ้น ความผิดข้อที่สอง เจ้าลักลอบนำม้าหลวงของโอรสที่สองขององค์ราชาที่สิบสองนามซีค ควอนอร์ ออกนอกเขตพระราชวังก่อนได้รับอนุญาต โดยม้าหลวงตัวดังกล่าวยังไม่มีใบยืนยันว่าผ่านการฝึกฝนอันสมควรและอนุญาตให้นำมาใช้เป็นยานพาหนะได้ ความผิดข้อที่สาม เจ้ากล่าวความเท็จโดยตนมีตำแหน่งเป็นถึงเมียแต่งแต่อ้างว่าตนเป็นเพียงทหารคนสนิทของโอรสที่สองขององค์ราชาที่สิบสองนามซีค ควอนอร์ ต่อหน้านายหัวและทหารทุกคน ความผิดข้อที่สี่ เจ้าแสดงกิริยามารยาทอันไม่เหมาะสมโดยการถ่มน้ำลายรดนายหัวทั้งยังส่งเสียงตะโกน ซึ่งเป็นการกระทำอันไม่ให้เกียรติและความเคารพ ความผิดข้อที่ห้า เจ้าฆ่าทหารหนึ่งนายโดยใช้ดาบสั้นเป็นอาวุธเพื่อหลบหนีขณะถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาล และความผิดข้อที่หก เจ้าขัดคำสั่งต่อโอรสที่สองขององค์ราชาที่สิบสองนามซีค ควอนอร์อันมีความสัมพันธ์เป็นสามี หนึ่ง เจ้าลักลอบหนีออกจากเมืองเอิร์กเพื่อแอบตามมายังเมืองชอวน์ สอง เจ้ารับปากว่าจะไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลแต่เจ้ากลับย้อนกลับที่นี่อีกครั้งด้วยการกระโดดลงจากรถม้า”

“เจ้าทำไปทำไม ! วีนัส” น้ำเสียงกระโชกของท่านอควาห์ดังพร้อมกับเสียงสมุดเล่มหนาถูกฟาดลงบนโต้ะ เขาฉุนขาดชนิดที่ว่าไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ผมนั่งก้มหน้าน้อมรับความผิดที่ทำลงไปโดยไม่มีข้อท้วงติง

“ข้าถามว่าเจ้าทำทำไม !” เขาถามซ้ำทำเอาผมสะดุ้งตัวโยน

“พี่ท่าน ! ตอนนี้ทุกอย่างก็ลงตัวดีแล้ว พี่ท่านจะมาเอาผิดกับวีนัสทำไม” ซีคพูด และแน่นอนว่าท่านอควาห์ก็สวนกลับมาทันควัน

“การพูดแทรกถือเป็นการเสียมารยาท ท่านพ่อเคยสอนไว้ เจ้าจำไม่ได้งั้นรึ” พูดจบท่านอควาห์ก็หันหน้ามาทางผม ผมพยักหน้ารับหนึ่งครั้งเม้มปากแน่นกำมือสองข้างไว้ใต้ผืนผ้าห่มก่อนบอกออกไปถึงจุดประสงค์ที่ทำแบบนี้

“ทุกอย่างที่ทำลงไปเพราะผมเคยเสียคนที่ผมรักไปแล้วหนึ่งคน เขาเป็นเพื่อนสนิท เขาฆ่าตัวตายไปเมื่อสามปีก่อน แค่เสียเพื่อนไปผมก็กินไม่ได้นอนไม่หลับอยู่หลายเดือน แต่นี่ซีคเป็นมากกว่าคนที่ผมรัก เขาเป็นถึงคู่ชีวิต ผมไม่อยากเสียเขาไปอีกนอกจากพ่อแม่และเจ๊ส้มแล้ว ผมก็ไม่มีใครอีกเลย ไม่เคยมีใครจริง ๆ”

ยิ่งพูดถึงเพื่อนสนิทที่เสียไปเมื่อหลายปีก่อนเสียงผมก็สั่นขึ้นเรื่อย ๆ ผมปวดรอบดวงตาเหมือนจะร้องไห้ และท่านอควาห์ก็กลับมาพูดในน้ำเสียงโทนปกติ

“รู้มั้ยวีนัส ว่าสิ่งที่เจ้าทำนั้นมันผิด” เขาถอนหายใจหนึ่งครั้ง

“รู้ครับ” ผมพยักหน้ารับและพยายามกลั้นเสียงไว้ไม่ให้สั่น

“เจ้าเป็นเมียแต่งที่บ้าดีเดือดดีแท้ แต่ความผิดทั้งหมดที่ทำไปให้ซีคเป็นคนตัดสินแทนแล้วกันว่าจะให้เจ้ารับโทษอย่างไรดี เพราะเจ้าเป็นคนของเขา”

“ข้าไม่ถือโทษโกรธวีนัส เพราะงั้นวีนัสไม่จำเป็นต้องรับโทษใด ๆ ทั้งสิ้น” ซีคพูด เขาล้มตัวนอนอีกครั้งก่อนจะนอนหันหลังให้ท่านอควาห์ ท่านอควาห์ส่งยิ้มจาง ๆ ให้ซีคก่อนหันหน้ากลับมาพูดกับผมอีกครั้ง

“เอาล่ะวีนัส เรื่องวุ่นวายทั้งหมดเราจัดการหมดแล้ว สบายใจได้”

“ส่วนซีค เจ้าพร้อมมั้ยที่จะขึ้นครองราชย์แทนพี่” เขาหันมาพูดกับซีค คำพูดของเขาทำเอาผมเบิกตากว้าง ทันใดนั้นซีคก็โพล่งพูดขึ้นมา

“ข้าไม่อยากขึ้นครองราชย์ มันน่าเบื่อ” เขาเอาแต่ใจตัวเองอีกแล้ว

“เหตุผลแค่นี้ใช้เป็นข้อปฏิเสธในการขึ้นครองราชย์แทนพี่ไม่ได้ ซีค”

“ข้ามีเหตุผลมากกว่านั้น พี่ท่าน”

“งั้นเจ้าก็พูดมา และจงหันหน้ามาพูดกับพี่ดี ๆ ด้วย ไม่ใช่นอนจนหัวจะแทบมุดตักเมียอยู่แล้ว”

“ชิ !” ซีคจิ๊ปาก เขาลุกขึ้นนั่งทำหน้าตาขึงขังก่อนบอกออกไปถึงเหตุผลที่ตนไม่ยอมขึ้นครองราชย์

“พี่ท่านก็เห็น ว่าข้ามีเมียแต่งเป็นผู้ชาย ลำพังประชาชนทุกคนในเอิร์กคงรับได้อยู่แล้ว แต่เมืองข้าง ๆ ล่ะ เขาจะว่ายังไงในเมื่อระบบเศรษฐกิจบ้านเรายังคงระส่ำระสายหาความแน่นอนไม่ได้แบบนี้ พี่ท่านคงเป็นขี้ปากคนเข้าสักวันหากให้ข้าขึ้นครองราชย์ทั้งที่ข้าเป็นเจ้าชายอันดับที่สอง ตามกฎมณเฑียรบาลมันต้องลูกชายคนโตเท่านั้น ซึ่งนั่นก็คือพี่ท่าน”

“เจ้าสนใจคำพูดคนตั้งแต่เมื่อไหร่ ซีค”

“ข้าไม่สนใจคำพูดไร้สาระมาแต่ไหนแต่ไร แต่ข้าไม่ชอบให้ใครมาว่าพี่ท่าน หาว่าพี่ท่านเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องสมุด อยู่แต่ในสวนดอกไม้ ขนาดไอ้นายหัวมันยังพูดเลยว่าพี่ท่านจับดาบจับอาวุธไม่เป็น หากพี่ท่านให้ข้าขึ้นเป็นองค์ราชาที่สิบสามแทนพี่ จะไม่ยิ่งเป็นขี้ปากเมืองข้าง ๆ เขารึ ขืนข้าได้ยินใครพูดเข้า ข้าคงได้เอาดาบดามากัสตัดหัวมันเข้าสักวัน”

“แล้วเจ้าจะทำอย่างไร หากไม่ขึ้นครองราชย์แทนพี่”

“แล้วทำไมพี่ท่านไม่ปกครองเอง ตำแหน่งนี้มันเป็นของพี่อยู่แล้วไม่ใช่รึ”

“เจ้ากำลังบ่ายเบี่ยงใช่มั้ย” ท่านอควาห์ถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“ข้าเปล่า ข้าแค่ถามพี่เฉย ๆ อีกอย่าง ที่ข้าไม่อยากขึ้นครองราชย์เพราะการที่ข้าเป็นถึงองค์ราชามันทำให้ข้าพบปะประชาชนได้น้อยลง ดูอย่างท่านพ่อสิ ตั้งแต่ขึ้นเป็นองค์ราชาท่านพ่อก็ลงไปในเมืองเพียงไม่กี่ครั้งเพราะต้องทำงานราชการอื่น ๆ ไปด้วย มีแต่ส่งทหารลงไปแทน แล้วใครล่ะจะดูแลประชาชนได้ดีได้เท่ากับตัวเราเอง” หลังจากซีคพูดจบ ท่านอควาห์ก็เงียบไป เขาสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงเป็นใยของเขาที่มีต่อประชาชนคนในเมืองเอิร์ก ซีคนั่งก้มหน้า เขาเอามือกุมขมับตัวเองพร้อมหลับตาลงก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ข้าแค่อยากเป็นน้องของพี่ ข้าไม่เคยคิดที่จะขึ้นครองราชย์เลยสักนิด”

“พี่รู้” ท่านอควาห์ตอบ

“ข้าแค่อยากเป็นคนคนหนึ่งที่สามารถยกระดับความเป็นอยู่ของประชาชนให้ดีขึ้นได้ หากข้าขึ้นครองราชย์ ข้าจะเอาเวลาไหนไปหาคนเหล่านั้น คนที่พอข้าลงไปหาทีไรก็แห่เอาปัญหามาให้ช่วยแก้ไข ข้าห่วงพวกเขา โดยเฉพาะปัญหาการปล้นจี้ ไปจนถึงการฆ่ากันตายเพียงเพราะต้องการของมีค่าไม่กี่ชิ้น”

“จริงอย่างที่เจ้าพูด หากไม่ได้เจ้ายื่นมือเข้ามาช่วย ป่านนี้ขโมยคงล้นเมือง”

“พ่อแม่ของสการ์ต้องตายเพราะถูกโจรกระจอกฆ่า ฆ่าเพื่อปล้นเสื้อกับรองเท้าเก่า ๆ ข้าไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ไม่ว่ากับใครก็ตาม”

“ตกลง เจ้ามีเหตุผลมากพอที่เจ้าจะไม่ต้องขึ้นครองราชย์แทนพี่ ต่อจากนี้พี่ต้องปกครองที่นี่ด้วย เหล่าทหารกับประชาชนเห็นต้องตรงกันที่จะให้พี่กับไลลาปกครองที่นี่ต่อจากนายหัว เพราะงั้นพี่จะดูแลที่นี่เป็นหลัก และมอบหมายให้เจ้ากับวีนัสเป็นผู้สำเร็จราชการแทนแล้วกัน” ท่านอควาห์ลุกขึ้นยืน เขาเอื้อมมือมาตบบ่าซีคเบา ๆ และผมก็รู้ว่าแท้จริงแล้วซีคไม่ได้เอาแต่ใจ แต่เขาเป็นห่วงทุกชีวิตที่อยู่ภายใต้การปกครองของเขา

“เป็นน้องพี่ต่อไปซะ เจ้าเด็กไม่รู้จักโต อ่อ ฝากซีคด้วยล่ะวีนัส เขาเกลียดหัวขโมยมาแต่ไหนแต่ไร เวลาจะตัดมือใครก็บอกเขาด้วยล่ะว่าให้ทหารตัดแทนก็ได้ เสื้อผ้าตัวเองได้ไม่ต้องเปื้อนเลือด” เขาแซวขำ ๆ แต่ซีคไม่ขำด้วย เจ้าตัวล้มตัวนอนหันหลัง เขาพูดเสียงแค่นขึ้นจมูก

“ข้าโตพอที่พี่จะมอบหมายงานราชการให้ทำแทนได้แล้ว อีกอย่าง คนเลว ๆ มันต้องเจอกับข้า ไปสั่งให้คนอื่นทำแทนมันไม่สาแก่ใจข้าเลยสักนิด” ผมยิ้มออกมาพร้อมกับท่านอควาห์ ยิ้มที่เห็นว่าซีคเอาแต่กะฟัดกะเฟียด

ผมตัดสินใจก้าวขาลงจากเตียง ผมต้องการกล่าวคำขอโทษและคำขอบคุณต่อท่านอควาห์ แต่จู่ ๆ ผมก็โดนเขาดึงไปกอด อ้อมกอดอุ่นทำให้ผมเบิกตากว้างพร้อมเอื้อมมือขึ้นโอบกอดแผ่นหลังกว้างของคนที่ปกป้องทั้งผมและซีคตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่

“ขอบคุณนะครับท่านอควาห์ ขอบคุณจริง ๆ และขอโทษทุกอย่างที่ผมทำลงไปด้วย” ผมบอก สองมือรั้งดึงเสื้อที่อีกคนสวมใส่จนยับยู่ยี่

“ไม่เป็นไร” พูดจบฝ่ามือหนาก็ผละผมออกแล้วกดไหล่ให้นั่งลงบนเตียงอีกครั้ง

“เจ้าควรขอโทษคนนั้นมากกว่า เพราะเจ้าทั้งขโมยอาวุธเขามาใช้ ไปเอาม้าเขามาขี่ แถมยังทำให้เขาโดนยิงจนขาเป๋แบบนี้อีก” ท่านอควาห์ชี้มาทางซีคที่เอาแต่นอนหันหลังให้เราสองคน ถึงเขาจะชำเลืองตามองทุกการกระทำของเราก็เถอะ

“หึ ! กอดกันไปสิ ทีนี้มาสนใจข้าทำไม” อารมณ์ไหนของเขากันนะ อยู่ ๆ ซีคก็ทำเป็นโกรธเป็นเคืองด้วยการเมินหน้าหนีผม

“ลืมบอกไปว่าซีคเป็นพวกหวงของ” ท่านอควาห์ป้องปากกระซิบ

“เขาหวงคีอาร์กับอาวุธพวกนั้นขนาดนั้นเลยหรอครับ” ผมถามเสียงใส ๆ

“เปล่า ซีคหวงเจ้าต่างหาก” ท่านควาห์ยิ้มขำแล้วรีบเดินออกจากห้องทันที ทิ้งให้ผมอยู่กับคนที่หวงไปซะทุกอย่าง หวงผมแม้กระทั่งกับพี่ชายตัวเอง

ผมนั่งขัดสมาธิยิ้มยีฟันกับตัวเองแล้วหันหน้าไปมองซีคเผื่อซีคจะยิ้มให้ผมบ้าง แต่ก็เปล่า ซีคกลับส่งสายตาเรียบนิ่งมองมาทางผมไม่พอยังส่งเสียงจิ๊ปากลอดไรฟัน ผมทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ เขา

“ท่านหวงข้าหรอ” ผมลองขยับไปหาแล้วยื่นหน้าไปใกล้ ๆ ดูบ้าง

“ท่านหวงข้าใช่มั้ย” ผมถามซ้ำพลางยิ้มกว้างเห็นฟันกระต่าย

“เอาหน้าเจ้าออกไปห่าง ๆ ข้า วีนัส !” แค่พูดไม่พอซีคยังใช้มือผลักหน้าผมออกแล้วพลิกตัวนอนหันหลังให้ ผมขำแล้วกระแซะตัวเข้าไปหา

“แต่ข้าอยากอยู่ใกล้ท่านนี่นา ท่านก็รู้ว่าข้าขี่ม้าไม่เป็นแต่ข้าก็เสี่ยงขี่คีอาร์ออกมาทั้งที่มันพยศขนาดนี้ มันไม่ยอมให้ข้าเข้าใกล้ด้วยซ้ำ แต่พอบอกว่าข้าอยากตามไปช่วยท่าน มันก็ยืนนิ่งแล้วให้ข้าขึ้นขี่หลังเฉยเลย ข้าบอกว่าคีอาร์วิ่งไป คีอาร์วิ่งไป มันก็วิ่งไว ๆ ข้าควบคีอาร์มาได้เพราะใจสั่งให้มาทั้งนั้นนะ ท่านนี่ใจดำจริง ๆ ไม่คิดจะถามกันบ้างเลยว่าข้าตามมาได้ยังไงทั้งที่รู้ว่าข้าขี่ม้าไม่เป็นแท้ ๆ”

“เงียบซะวีนัส ข้าจะนอน” และนี่ก็คือสิ่งที่ซีคตอบกลับมา ก็ได้ อยากนอนนักก็นอนไปเลย ผมหมดความอดทนเต็มทีไม่อยากได้ยินเขาพูดแล้วล่ะว่าหวงหรือห่วงผมขนาดไหน

 “อยากนอนมากนักก็นอนไปเลยไป นอนไปเลยไม่ต้องตื่น ! เหอะ !”

สองขาก้าวลงจากเตียงแล้วเดินออกจากตัวห้องทันที วันนี้หัวใจของผมเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักก็จริงแต่มันก็แฝงไปด้วยความเกลียดชัง ผมกระแทกเท้าเดินลงจากบันไดไม่สนใจว่าทหารจะมองว่าหน้าผมบวมขนาดไหน อย่างน้อยเห็นหน้าทหารเมืองชอวน์ก็ยังดีกว่าเห็นหน้าซีคที่เอาแต่พูดว่า ‘จะนอน’ แล้วกัน


---------------------------

มาแล้วค่าาาาาาา สถานการณ์คลี่คลายแล้ว ตอนนี้น้องเลยทั้งรักทั้งเกลียดท่านซีค ฮิ้ววววววววว

26.01.18

💛​อย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้น้องวีนัสด้วยนะ💛​

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว