facebook-icon

ผลงานเรื่องแรก คิมเมจงเจริญ

ตอนที่ 17 : การกลับมาของบุคคลสำคัญ

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 : การกลับมาของบุคคลสำคัญ

คำค้น : คิมหันต์, เมษา, นิยายวาย, นิยายy, lastlove, รักสุดท้ายนายบ้านนอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ม.ค. 2561 19:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 : การกลับมาของบุคคลสำคัญ
แบบอักษร

ภัคนี พิพัฒนภูวดล

สถานะ : แม่คิมหันต์


  ผ่านไปแล้วเป็นเวลานานกว่าสามชั่วโมงแต่เมษายังคงหลับสนิทอยู่บนที่นอน โดยคิมหันต์เป็นคนพากลับมาบ้านเล่นเอากลายเป็นเรื่องใหญ่ก็พี่แกดันเล่นพิเลนจับชงชากันบนบีเอ็มดับบิวไอแปดแถมยังอัดคลิปวิโดจนเมษาเป็นลมคาตักเพราะอายจัดที่ต้องเห็นสภาพน่าอายของตัวเองถูกถ่ายไว้ในโทรศัพท์

                และแน่นอนว่าต้องมีคนรู้สึกผิด นั่นก็คือคิมหันต์ที่ตอนนี้นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขาเฝ้าเมษาอยู่อย่างนั้นจนกว่าอีกคนจะตื่นขึ้นมา ร่างบางหายใจโรยรินใช้แก้มเนียนขาวซบอิงกับหมอนใบนุ่ม ไรผมก็พลิ้วปลิวไหวไปตามแรงลมที่พัดเข้ามาจากหน้าต่าง

                “อือ…”

                เสียงครางดังผ่านลำคอดังให้ได้ยิน คิมหันต์เงยหน้าขึ้นก็พบว่าเมษากำลังขยับตัวนิดหน่อยและค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

                “ป๊า ! เป็นอะไรมั้ย”

                ร่างสูงรีบขยับไปหา เขาใช้ฝ่ามือแตะหน้าผากเมษาเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้เป็นไข้

                “ยังมึนหัวนิดหน่อย” เมษาตอบยิ้มแล้วดึงมือคิมหันต์มาจับ คนตัวเล็กไม่มีทีท่าจะโกรธหรือไม่พอใจคิมหันต์เลยสักนิด

                “ป๊าไม่ได้เป็นไข้นะ เอามือแตะหน้าผากทำไม” เมษาพูดต่อแล้วพยายามหยัดตัวลุกขึ้นนั่ง แค่นั้นคิมหันต์ก็กดไหล่สองข้างให้เมษาล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

                “ป๊าไม่ต้องลุกหรอก งานบ้านพ่อทำหมดแล้ว ทั้งล้างจาน กวาดบ้าน อาบน้ำให้น้ำตาลแล้วก็ทำกับข้าวให้น้องจ๋า”

                คำพูดของคิมหันต์ทำเอาเมษาเลิกคิ้วมอง นี่ช่วงเวลาที่เมษาหลับคิมหันต์ทำงานบ้านเองทุกอย่างแล้วก็รีบมาเฝ้าเขางั้นหรอ เมษาคิดพลางหลุดยิ้ม

                “พ่อเก่งจัง ทำเองหมดเลยหรอ”

                “ใช่ พ่อทำเองหมดเลย”

                คิมหันต์ตอบ เขาไม่สบตามองเมษาเพราะยังรู้สึกผิดที่กระทำลามกกับคนรักมากเกินไป คนรักอย่างเมษาที่นานเท่าไหร่ก็ไม่ชินกับเรื่องแบบนี้สักที

                “แล้วน้องจ๋าล่ะ ได้ช่วยพ่อบ้างรึเปล่า”

                “เปล่า พอกินข้าวเที่ยงเสร็จน้องก็ออกไปห้างกับคณิน พ่อเลยขึ้นมาเฝ้าป๊า รอตั้งนานกว่าป๊าจะตื่น… พ่อขอโทษ”

                น้ำเสียงที่ได้ฟังสั่นเครือนิดหน่อย เมษามองหน้าคิมหันต์ครั้นก็เอื้อมมือมาจับใบหน้าหล่อเหลาและลูบเรียวนิ้วเบา ๆ ใบหน้านั้นขมวดคิ้วน้อย ๆ คิมหันต์ทำท่าเหมือนจะเบือนหน้าหนีเพราะยังรู้สึกผิดแต่เมษาก็ล็อกข้อมือไว้ไม่ให้คิมหันต์หันหน้าไปทางอื่น

                “ขอโทษทำไม แล้วพ่อหลบตาป๊าทำไม”

                เมษาถาม

                “พ่ออยากขอโทษ ที่แกล้งป๊าแรงไปหน่อย ไม่คิดว่าป๊าจะเป็นลมขนาดนี้”

                ยิ่งคิมหันต์รู้สึกผิดเมษาก็ยิ่งมองว่าน่ารัก คนตัวเล็กละมือออกจากใบหน้าของคิมหันต์แล้วกระชากมือคิมหันต์ให้โน้มตัวลงมานอนทับร่างของตนบนเตียงนุ่ม

                “ไหนขอดูหน้าคนลามกหน่อยสิ”

                ใบหน้าหวานส่งยิ้มให้ ไม่พอเมษายังกอดคิมหันต์แน่น ๆ เพื่อไม่ให้อีกคนผละตัวหนี สีหน้าคิมหันต์ตอนนี้ไม่ดีนัก แววตาคมเฉี่ยวหลบเลี่ยงต่อภาพตรงหน้าที่เสี่ยงว่าจะทำให้หัวใจในอกเขาเต้นเป็นจังหวะระรัวผิดปกติ

                “ไม่เอาน่าป๊า พ่อต้องไปช่วยป้าแหม่มซักผ้าอีกนะ”

                พูดจบคิมหันต์ก็ทำท่าจะผละตัวหนี เมษาจึงหยัดตัวขึ้นมาแล้วกดคิมหันต์ลงที่นอนก่อนเอาหน้าซบอกกว้างข้างซ้ายแล้วพูดว่า

                “โกหก ผ้าป๊าซักเองหมดแล้วต่างหากแล้วพ่อจะซักอะไรอีก”

                “แต่พ่อ”

                “ไม่ต้องหลบหน้าป๊าเลยนะ ป๊าไม่ได้โกรธสักหน่อย เลิกหงอยได้แล้ว”

                “แต่พ่อยังรู้สึกผิด ป๊าเป็นลมขนาดนี้จะให้พ่อนิ่งดูดายได้ยังไง”

                “ก็ตอนนี้ป๊าไม่เป็นไรแล้วนี่ คิดมากน่า”

                แววตาหวาน ๆ ช้อนมองหน้าคิมหันต์ คิมหันต์เองก็สบตามองกลับมาเช่นกัน เมษาเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้กว่าเก่าก่อนจะใช้ฝ่ามือเรียวบางลูบอกแกร่งแล้วขยับใบหน้าไปใกล้จนปลายจมูกทั้งสองแทบชนกัน

                “ป๊ารักพ่อนะ เรื่องแค่นี้ป๊าไม่โกรธพ่อหรอก”

                “อย่าใกล้นักสิ”

                พูดจบคิมหันต์ก็ทำท่าจะลุกขึ้นนั่ง แต่เมษากลับทำในสิ่งที่ร่างสูงไม่คาดคิดนั่นคือลุกขึ้นมาก่อนแล้วนั่งทับหน้าตัก ร่างบางไม่รอช้าโถมตัวเข้าไปหาสองมือวางทาบอยู่บนอกถดสะโพกลงกลางลำตัวคิมหันต์ซ้ำ ๆ

                “ป๊าจะทำอะไร”

                คิมหันต์ถามเสียงพร่า แต่แทนที่เมษาจะทำต่อตามที่คิมหันต์คิดถึงแต่เรื่องใต้สะดือเมษากลับยิ้มตาปิดหยิบยางมัดผมบนหัวเตียงมามัดผมให้คิมหันต์ซะงั้น

                “ทาด๊า มัดจุกเหมือนน้องจ๋าตอนอาบน้ำเลย”

                ผิดหวัง คิมหันต์ผิดหวังเต็ม ๆ ที่เห็นว่าคนรักไม่ได้คิดจะทำเรื่องอย่างว่าตามที่เขาหวังไว้ เอาสิ ในเมื่อจุดไฟในอกให้กันขนาดนี้คิดรึว่าคิมหันต์จะยอม เขานอนชันขาขึ้นสองแขนกอดรอบเอวบางไว้แน่นแล้วมองใบหน้าหวานด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่เป็นสิ่งที่ทำให้เมษาพอจะรู้ว่าร่างสูงจะทำอะไร

                “เอ่อ… พ่อ ป๊าว่ามันใกล้ไปนะ”

                “ก็ป๊ามานอนบนตัวพ่อก่อนเองทำไมล่ะ”

                “ก็ป๊าอยากกอดพ่อเฉย ๆ นี่นา นี่ไงกอดกัน กอดกัน ฮาห์… อกพ่อกว้างจังป๊าชอบ ๆ ป๊าไม่แบ่งให้ใครนอนน้า”

                น้ำเสียงเจื้อยแจ้วแกล้งพูดเพื่อเบี่ยงประเด็นความสนใจ แต่คิมหันต์ไม่ใช่เด็กหัวอ่อนที่จะยอมเปลี่ยนใจง่าย ๆ เขาละมือไปปลดกระดุมกางเกงยีนส์แล้วควักเอาแกนกายใหญ่ชูชันออกมาอย่างที่เมษาไม่ทันตั้งตัว

                “พ่อว่าจะไม่ทำแล้วนะ แต่ป๊ายั่วพ่อก่อนเอง ช่วยไม่ได้”

                “หวา ! พ่อ อย่านะ คนบ้า”

                ร่างบางพยายามดิ้นแต่คิมหันต์ก็รั้งดึงกางเกงเมษาออกอย่างไว สะโพกขาวสัมผัสกับอากาศในห้องทำเอาเมษาขนลุกซู่แล้วยิ่งโดนแกนกายจรดลงบนรูรักปิดสนิทด้วยแล้วยิ่งทำให้เมษาดิ้นเล่า ๆ เป็นการขัดขืน

                “ไม่เอานะ ป๊าไม่อยากทำ ป๊าเพิ่งตื่นเองนะพ่อ ไหนว่าสำนึกผิดไง”

                “ก็สำนึกไปแล้วไง แต่ตอนนี้พ่ออยากทำนี่นา”

                “ไม่เอา… คนบ้า ลามกได้ตลอดจริง ๆ”

                ใบหน้าหวานน้ำตาคลอ เมษามองคิมหันต์อย่างอ้อน ๆ แต่หารู้ไม่ว่ามันยิ่งสร้างอารมณ์ให้คิมหันต์อย่างพวยพุ่งสูงทะลุเพดาน

                คิมหันต์เอื้อมมือขวาไปเปิดลิ้นชักบนหัวเตียงแล้วหยิบเอาหลอดเจลล์หล่อลื่นออกมา เขาเปิดฝาแล้วบีบเนื้อเจลล์ลงบนแกนกายของตัวเองก่อนจะนวดคลึงรูดรั้งตามจังหวะที่ตนต้องการ ใบหน้าหล่อเหลาปรือตามองร่างบางที่อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ไม่พอเมษายังหูร้อนลามมายันใบหน้าเมื่อคิมหันต์ซี๊ดฟันใส่

                “ซี้ด…”

                “ฮือ… จะทำจริง ๆ หรอ”

                “พ่อทนแทบไม่ไหวขนาดนี้ ป๊าจะไม่รับผิดชอบหน่อยรึไง”

                ทันทีที่พูดจบคิมหันต์ก็ละมือที่กอดเอวเมษาออกมาบีบนวดสะโพกมน ตอนนี้ความจริงเมษาจะลุกหนีก็ได้แต่คนตัวเล็กดันเลือกที่จะนอนอยู่อย่างนั้นและหลับตาปี๋เม้มปากแน่นเพราะรู้ตัวดีว่าต่อให้หนียังไงก็ไม่มีทางหนีผู้ชายคนนี้พ้น

                “อึก…”

                เมษากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ลำคอแห้งผากรู้สึกเสียววูบวาบใต้สะดือทันทีที่คิมหันต์จ่อปลายส่วนหัวลงบนช่องทาหลัง

                “อ๊า!!! อ่ะ”

                ริมฝีปากอวบอิ่มอ้าปากครางผวาเพราะคิมหันต์ได้สอดใส่แกนกายเข้ามาแล้วแค่ครึ่ง มันฝืดไปหมดจนเมษาน้ำตาคลอ นี่มันสองรอบแล้วนะที่คิมหันต์ทำมันโดยไม่ถามไถ่ว่าร่างเล็กพร้อมแล้วรึยัง ใบหน้าหวานปรือตามองส่งเสียงหายใจหอบนอนเอาหน้าซบอกก่อนจะถดสะโพกรับน้อย ๆ

                “อ๊า…”

                มันเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับคิมหันต์เมื่อเมษาตอบสนองอย่างดีเพราะผนังด้านในทั้งร้อนทั้งตอดดูดหนุบหนับจนแทบคลั่ง สองมือและปลายนิ้วเรียวบางเหนี่ยวดึงกำเสื้อคิมหันต์แน่นจนขึ้นปื้นนิ้ว สีหน้าแดงระเรื่อริมฝีปากอวบอิ่มเผยออ้าพ่นไอร้อนออกมาเป็นพัก ๆ เป็นตัวบอกว่าเมษาเองก็รู้สึกดีไม่ต่างกัน

                “อาห์… ป๊าอึดอัด”

                เมษาพูด แต่แล้วแทนที่ทั้งสองจะได้ร่วมบรรเลงเพลงรักบนเตียงกันต่อเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงป้าแหม่ม

                “คุณหนูคะ คุณหนู”

                มันทำให้เมษาสะดุ้งโหยงรีบจัดแจงถอนตัวออกทันที แต่คิมหันต์เอามือกดสะโพกมนนั้นไว้แล้วขานรับป้าแหม่มไป

                “ครับป้าแหม่ม”

                ร่างสูงจำเป็นต้องข่มอารมณ์เอาไว้ คิมหันต์ซี๊ดฟันเหงื่อแตกเต็มหน้าผาก และป้าแหม่มก็พูดต่อ

                “คุณผู้หญิงกลับมาแล้วค่ะคุณหนู”

                ประโยคดังกล่าวทำเอาทั้งคู่เบิกตากว้าง ในเมื่อคำว่าคุณผู้หญิงนั้นเป็นคำเอาไว้เรียกแม่แท้ ๆ ของคิมหันต์ที่ย้ายออกไปจากบ้านหลังนี้เป็นเวลายี่สิบเก้าปีเต็ม คิมหันต์ลุกขึ้นนั่งครั้นคนตรงหน้าก็น่ารักซะจนอยากฟัดให้แหลกคามือ แต่ตอนนี้แม่แท้ ๆ ดันกลับมาซะได้

                30 นาทีต่อมา

                “หนูเมษาคะ นี่คุณผู้หญิงภัคนีค่ะ”

                ป้าแหม่มแนะนำแม่แท้ ๆ ของคิมหันต์ให้เมษาได้รู้จัก เมษาพยักหน้ารับหญิงสาววัยกลางคนสวมชุดเดรสสีแดงปล่อยผมยาวยันหลังทาปากสีแดงสดพรมน้ำหอมหอมฟุ้ง เครื่องแต่งกายประดับด้วยเงินแท้และเพชรราคาแพงแค่เห็นครั้งแรกก็รู้แล้วว่ารสนิยมคงติดหรูหราไม่ต่างจากคิมหันต์

                คิมหันต์ที่เดินลงจากบันไดบ้านมาพร้อมเมษาได้นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม เมษาเองรีบยกมือขึ้นไหว้ทำความเคารพ ทำให้หล่อนยิ้มกลับมาด้วยความจริงใจเพราะชื่นชอบและถูกคอกับเด็กผู้ชายที่เรียบร้อยยิ่งกว่าหญิงแท้ ๆ อย่างกับผ้าพับไว้

                “สวัสดีครับคุณผู้หญิง”

                “หวัดดีจ่ะ เมษาใช่มั้ย”

                “ครับ…”

                “พ่อพูดถึงเราบ่อย ๆ นะ”

                “ครับ… เอ่อ กระเป๋าเดี๋ยวเมษาเอาไปเก็บให้คุณผู้หญิงเองนะครับ”

                ว่าแล้วเมษาก็ทำท่าจะลุกขึ้นเอากระเป๋าแม่ภัคนีไปเก็บ แต่แม่ภัคนีไม่ได้ต้องการให้เมษาทำอย่างนั้น

“ไม่ต้อง ๆ เดี๋ยวแม่ให้คิมหันต์เอาขึ้นไปเก็บให้เอง แล้วเราก็ไม่ต้องเรียกคุณผู้หญิงด้วย เรียกแม่ก็ได้”

“จะดีหรอครับ… แม่”

“ดีสิ นี่ เรื่องของเราน่ะแม่รู้หมดแล้วนะ พ่อเขาเล่าให้ฟังว่าตั้งแต่มีหนูเมคิมหันต์ก็เปลี่ยนไปเยอะ แม่ดีใจที่บ้านหลังนี้มีสมาชิคเพิ่ม เออนี่ คิมหันต์ เอากระเป๋าแม่ขึ้นไปเก็บทีสิ”

หล่อนหันหน้ามามองคิมหันต์ลูกชายแท้ ๆ ที่เอาแต่นั่งทำหน้าบึ้งแม้แต่กล่าวคำทักทายหรือยกมือไหว้ยังไม่มีสักครั้ง ดีแต่เอานั่งเท้าคางเมินหน้าหนีไปทางอื่นไม่พอยังนั่งกระดิกเท้าสบายใจ

                ถึงคิมหันต์จะไม่เต็มใจจะทำแต่เขาก็ต้องจำใจเอากระเป๋าของแม่ภัคนีขึ้นไปเก็บบนห้อง ตอนนี้แม่ภัคนีดูท่าจะชื่นชมในตัวเมษามากถึงขั้นเรียกให้มานั่งข้าง ๆ

                เมษาย้ายมานั่งข้าง ๆ แค่นั้นหล่อนก็เงื้อมือขึ้นลูบผมเมษาด้วยความเอ็นดู ใบหน้าหล่อนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

                “ได้ข่าวว่าทำงานบ้านเก่งแล้วก็ทำกับข้าวเก่งนี่นา วันนี้โชว์ฝีมือให้แม่ดูหน่อยสิ ได้มั้ย”

                “ได้ครับ”

                “นี่ ไม่ต้องเกร็งหรอก”

                เพราะเห็นเมษาเอาแต่นั่งก้มหน้าแม่ภัคนีเลยจับหน้าเมษาให้เชิดขึ้น

                “น่าตาน่ารักก็อย่าเอาแต่ซ่อนสิ แม่อยากเห็นหน้าหนูชัด ๆ”

                “คือ คือ ผมขอโทษที่ทำตัวไม่เหมาะสม คือ ผม ผม ผมไม่ควรขึ้นมานั่งข้างคุณผู้หญิงเอ้ยแม่ด้วยซ้ำ ผมเป็นแค่เด็กบ้านนอกธรรมดา แล้วก็ ๆ”

                “บ้านนงบ้านนอกอะไรกัน หื้ม นี่รู้มั้ย พวกผู้หญิงที่เคยมาติดมาตามตอแยคิมหันต์น่ะแม่ไม่ชอบสักคน ถึงไม่ได้อยู่ไทยแต่แม่ก็รู้ทุกเรื่องนะ แม่น่ะทั้งรักทั้งเอ็นดูเรา เด็กผู้ชายเรียบร้อย ๆ มีความรับผิดชอบ ทำงานบ้านเป็นหายากจะตาย”

                พูดจบหล่อนก็ส่งยิ้มให้เมษา เพราะปากสีแดงสดนั้นทำให้เมษามองบุคลิคของแม่ภัคนีกลายเป็นสาวใหญ่ไฟแรง แต่ที่ไหนได้ หล่อนกับมีแต่จะชื่นชมเมษา พูดจาก็หวาดหวานแถมน้ำยังน่าฟัง

                “ครับ งั้น สวัสดีคุณแม่อีกครั้งนะครับ”

                เมษายกมือไหว้อีกครั้ง

“จ้า… ดูสิ เราไหว้แม่สองรอบแล้ว แต่คิมหันต์ดูท่าจะยังโกรธแม่อยู่ ขึ้นไปเก็บกระเป๋าซะนาน ไม่รู้จะลงมารึเปล่า”

“คิมหันต์เขาก็แบบนี้แหละครับแม่ ไม่พอใจอะไรก็ไม่เคยเก็บอารมณ์เลยสักครั้ง”

“ได้ข่าวว่าโวยใส่พี่ชายไปชุดใหญ่เลยนี่ นี่ แล้วน้องจ๋าล่ะ แม่อยากเห็นหน้าหลานแล้วนะ น้องจ๋าเองก็ทำให้คิมหันต์เลิกโวยวายใส่พี่คณินไม่ใช่หรอ”

“ครับ น้องจ๋าจัดการทุกอย่าง ส่วนตอนนี้เห็นป้าแหม่มบอกว่าออกไปห้างกับลุงเค้า ไม่รู้ว่าจะกลับดึกมั้ย ถ้างั้นแม่มีเบอร์พี่คณินมั้ย เมษาจะได้โทรตามให้เค้าพาน้องจ๋ากลับมาไหว้คุณแม่ไว ๆ”

“มีสิ งั้นโทรตอนนี้เลย แม่รอเห็นหน้าหลานแทบไม่ไหวแล้ว”

ว่าแล้วแม่ภัคนีก็หยิบแว่นมาใส่ หล่อนหยิบสมุดเล่มเล็กมาเปิดดูเพื่อค้นหารายชื่อและเบอร์โทรของคณินที่จดไว้

“ทำไมแม่ไม่เม็มไว้ในโทรศัพท์ล่ะครับ”

เมษาถาม

“อ๋อ เม็ม แต่แม่ใช้ไม่ถนัดเท่าไหร่ พอพ่อรู้ว่าแม่กลับไทยเขาก็ซื้อรุ่นใหม่ให้แม่ ไม่รู้ว่าซื้อทำไม แม่ใช้ไม่ค่อยเป็นเลยจดเบอร์ไว้ในนี้แทน”

“ฮ่า ๆ พ่อน่ารักดีนะครับ ดูท่าจะรักแม่ม๊ากมาก”

เมษาแกล้งแซวที่เห็นว่าพ่อเกียรติซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้แม่ภัคนีทั้งทีความจริงเครื่องเดิมก็ยังใช้ได้ เมื่อพูดถึงความรักของรุ่นใหญ่แล้วแม่ภัคนีก็อดพูดไม่ได้ว่าพ่อเกียรติของคิมหันต์นั้นก็ไม่ได้ต่างจากคิมหันต์เลยสักนิด

“รักน่ะรัก แต่พวกนี้ไม่ค่อยฟังเหตุผล คิดจะโวยวายก็โวย เอาแต่ใจตัวเองชะมัด นี่ถ้าไม่มีลูกด้วยกันแม่หนีไปเป็นเมียฝรั่งซะยังดีกว่า คนบ้า คิดว่าตัวเองรวยแล้วจะทำยังไงกับความรู้สึกคนอื่นยังไงก็ได้ แม่ล่ะเบื่อนัก เบื่อจนคิดว่าเมษาทนอยู่กับคิมหันต์ไปได้ไง รายนั้นก็ไม่ได้ต่างอะไรกับตาเกียรตินักหรอก”

หล่อนมองลอดแว่นเพื่อหารายชื่อต่อไป ครั้นปากก็พูดปาว ๆ ทำเอาเมษากลั้นขำไม่ไหวเพราะสิ่งที่แม่พูดนั้นมันถูกทุกอย่าง แต่ที่เมษาอยู่ที่นี่ได้ ไม่ใช่เพราะทน แต่เป็นเพราะรัก เมษาเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ยินต้อนรับทุกคนกลับมาที่บ้านหลังนี้ บ้านพิพัฒภูวดลที่เต็มเปรี่ยมไปด้วยความสุขเพราะหัวใจดวงน้อย ๆ ของน้องจ๋าที่หล่อหลอมทุกอย่างเข้าด้วยกัน 


------------------------------

เย้ คุณแม่มาแล้วววววววววววว รับรองบ้านนี้จะต้องอบอุ่นขึ้นอีกเยอะะะะ

26.01.18​

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว