ปราบพยศรักร้าย
ตอนที่ 1 โจรกระจอกจอมหื่น
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1 โจรกระจอกจอมหื่น

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ตึกตักๆ<font face="Calibri" size="3">”</font>เสียงฝีเท้าที่วิ่งพร้อมกับร่างบางของเด็กสาวแรกรุ่นนามว่า ปัญจรีย์ เด็กสาวค่อยๆก้าวเท้าอย่างสม่ำเสมอ ถึงแม้เสียงจะดังบ้างและเงียบไปบางครั้ง ตามจังหวะของผีเท้า เด็กสาวเพลอยิ้มกับตนเองก่อนจะค่อยๆเกาะราวบันใดเพื่อช่วยในการพยุงตัว เมื่อถึงบันใดขั้นสุดท้ายเธอก้มมองยังใต้ชายคาบ้าน เธอพยายามหวาดสายตาหาสมาชิกในบ้านนั้นคือ ตาและยาย รวมทั้งพี่สาวของตนเอง แต่เมื่อไม่พบใครซักคนเธอส่งเสียจิจ๊ะอย่างขัดใจ ก่อนจะสวมรองเท้าแตะอย่างรวดเร็ว เพราะเริ่มจะคิดได้ว่าสมาชิกของบ้านได้หายตัวกันไปหมด เด็กสาววิ่งอย่างไม่รีรอ ก่อนจะค่อยๆลัดเราะไปยังสวนหลังบ้าน ที่ผู้เป็นตาและยายช่วยกันปลูกไว้เพื่อการบริโภคภายในครัวเรือน หรือบางครั้งถ้าผลไม้มันออกลูกมากนัก ตนและพี่สาวก็มักจะนำไปขายหรือแจกจ่ายคนแถวๆหมู่บ้านอย่างไม่กลัวอด เด็กสาววิ่งอย่างรวดเร็วเพื่อให้ทันกิจกรรมที่เธอคิดว่ามันสนุกหนักหนากับชีวิตบ้านสวน เมื่อมาถึงจุดหมาย เด็กสาวคลี่ยิ้มบางก่อนจะพยายามปีนป่ายกึ่งมะม่วงที่กำลังออกลูกอยู่เต็มต้น พร้อมมีเสียงที่ส่งมาคัดค้านตน เธอหาได้สนใจ กับฉีกยิ้มงามเป็นการตอบแทน มือบางแกะกิ่งมะม่วงแต่ละกิ่งอย่างชำนาญก่อนจะปีนไปอยู่ในระดับที่เหมาะสม เธอโบกมือขึ้นทักทายพี่สาวที่เอาแต่สั่งห้ามให้ตนนั้นลงมา แต่เธอก็ตะโกนกลับไปอย่างไม่ลดละในความพยายามของตน ตระกร้อสอยผลไม้ถูกชูให้สูงขึ้น ก่อนจะใช้ความชำนาญตวัดเกี่ยวผลมะม่วงที่กำลังจะสุกเต็มที่ และค่อยๆหย่อนมันลงในตะกร้าที่พร้อมใส่ผลมะม่วง เมื่อกิ่งนี้หมดเด็กสาวก็ปีนไปอีกกิ่งอย่างสนุกสนาน พร้อมกับเสียงพี่สาวและผู้เป็นยายคอยตะโกนไล่หลังมาไม่ขาดสาย</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ยายปันลงมาข้างล่างเดียวนี้นะ ถ้าตกลงมาจะทำยังไงนั้นนะลูก ลงมานะลูก<font face="Calibri" size="3">”</font>ผู้เป็นยายอย่างคุณยายเจียงพูดจนเกือบตะโกนกับหลานสาวคนเล็กที่เอาแต่บอกปัด และส่ายหัวดิ๊กๆไปมาอย่างไม่คิดจะยอมแพ้</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ไม่เอาหรอกคุณยาย ปันกำลังสนุกเลยนะเนี่ย อุ๊ย...กิ่งนั้นมะม่วงออกเต็มเลย<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ชั่งมันก่อนเถอะลูก ลงมาก่อนนะปัน ยายหัวใจจะวายแล้วนะลูก<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>โถ๋คุณยายค่ะ ขอให้ปันช่วยคุณตาหน่อยซิ อีกอย่าง แค่นี้นะสบายมากปันทำได้<font face="Calibri" size="3">”</font>หลานสาวบอกว่าสามารถทำได้ แต่ตนหารู้ไม่ ว่าคนเป็นยายหัวใจจะวายตายเอาเสียดื้อๆ</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ปัน พี่ว่าเราลงมาก่อนดีไหม มาสอยลูกที่มันเตี้ยๆก็ได้ไม่ต้องปีนไปสูงขนาดนั้นหรอกน่า<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>พี่ปิ่นไม่ได้หรอก ตัวไม่เห็นหรือไงว่าลูกเตี้ยๆนั้นนะลูกกระเปี๊ยกเดียวเอง ต้องกิ่งสูงๆนี่ซิลูกใหญ่มากเลยนะ แบบนี้ซิถึงจะอร่อย<font face="Calibri" size="3">”</font>ปากว่าพรางก่อนจะใช้ตะกร้อกระชากลูกมะม่วงมาได้อีกสองถึงสามผล</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>แต่มันก็เหมือนกันนะปัน ลงมาเถอะน่า เห็นไหมว่าคุณยายท่านเป็นห่วงเรามากนะ<font face="Calibri" size="3">”</font>หลานสาวคนเล็กละสายตาจากกิ่งมะม่วงชั่วขณะก่อนจะหันมามองผู้เป็นยายที่มีใบหน้าไม่ต่างจากผู้เป็นพี่อย่างปิ่นอักษร</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>พี่ปิ่นและคุณยายไม่ต้องเป็นห่วงปันนะ ปันทำได้เชื่อปันซิ<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ปัน ทำไมเราดื้อแบบนี้นะ<font face="Calibri" size="3">”</font>ผู้เป็นพี่เอ่ยปราม</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ค่ะปันรู้แล้วน่าพี่ปิ่น เอ่อแล้วนี่คุณตาไปไหนเนี่ยปันไม่เห็นเลย<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ไปตามลุงเพิ่มให้มาช่วยสอยมะม่วงนะ ว่าแต่เราเถอะลงมาได้แล้วปันเดียวลุงเพิ่มก็จะมาช่วยเราสอยมะม่วงแล้ว นั้นจะขึ้นไปทำไมอีกนั้นนะ<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ก็กิ่งนี้มันหมดแล้วนี่ ปันก็จะไปกิ่งใหม่นะซิ ถามมาได้นะพี่ปิ่น<font face="Calibri" size="3">”</font>ผู้เป็นน้องกล่าวอย่างไม่ลดละ ก่อนจะค่อยๆเกี่ยวเท้าไปยังกิ่งไม้อีกกิ่งหนึ่ง</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ยายปันยายขอละลูกลงมาเถอะนะ ถือว่าเห็นแก่ยายนะลูก<font face="Calibri" size="3">”</font>ผู้เป็นยายเอ่ยอ้อนวอนหลานสาวคนเล็กอย่างเต็มที่ ปัญจรีย์ทำท่าทางขัดใจ ก่อนจะลอบถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เด็กสาวมองผลมะม่วงที่อยู่ตรงหน้าเพียงชั่วอึดใจพร้อมกับสลับหันไปมองผู้เป็นยายและพี่สาวที่อยู่เบื้องล่าง</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ค่อยๆลงมานะลูกยายปัน<font face="Calibri" size="3">”</font>ผู้เป็นยายร้องบอกด้วยน้ำเสียงเจือความห่วงใย</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ค่ะ คุณยาย พี่ปิ่นออกไปก่อนนะ ปันจะลงไปละนะ<font face="Calibri" size="3">”</font>เด็กสาวบอกพร้อมกับกระโดดตัวโยนลงมายังพื้นดิน ก่อนจะค่อยยืนและปัดฝุ่นที่แกะกุมเสื้อผ้าของตน ผู้เป็นยายและพี่สาวมองจ้องหน้าด้วยสายตาเขม็ง เด็กสาวยิ้มแหยๆอย่างประจบก่อนจะเดินเข้าไปใกล้พี่สาวอย่างสำนึกผิด</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>เป็นไหมพี่ปิ่นเขาไม่เป็นอะไรเสียหน่อย ร้องเสียงหลงกันไปได้<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>นี่แนะยายปัน ถ้าเราหล่นลงมาพี่กับคุณยายได้หัวใจวายตายแย่ นี่ก็เกือบจะหัวใจวายตายแล้วนะ<font face="Calibri" size="3">”</font>ปิ่นอักษรส่งสายตาคาดโทษน้องสาว</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>โอ๋...อย่าโกรธปันเลยนะ แต่ปันบอกแล้วนี่เรื่องแค่นี้สบายมาก คนอย่างปัญจรีย์นะจิ๊บๆ<font face="Calibri" size="3">”</font>คนเป็นน้องฉีกยิ้มงาม ก่อนจะสวมกอดผู้เป็นยายอย่างประจบ</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ไม่ต้องมากอดยายเลยยายปัน เรานี่มันเซี้ยวได้ใครมาเนี่ยห่ะ<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ก็ได้คุณยายไงค่ะ ปันรู้หรอกนะ คุณตาก็บอกว่าปันนะเหมือนคุณยายสมัยสาวๆเลยละ<font face="Calibri" size="3">”</font>ปัญจรีหัวเราะคิกคักในความคิดของตนเอง</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>เหลวไหล ยายนี่นะจะเหมือนลิงทโมนอย่างเรา ไม่ใช่แล้วมั่งลูก<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>จริงๆนี่ค่ะ ปันรู้หรอกน่า ยังไงซะเชื้อมันไม่ทิ้งแถวอยู่แล้วละคุณยาย<font face="Calibri" size="3">”</font>หลายสาวยิ้มพราย ก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดจากผู้เป็นยายออก และเดินไปเก็บลูกมะม่วงที่ตนเองทำตกไว้ไม่นานนักลุงเพิ่มพร้อมคุณตาของเธอก็มาพอดี และปัญจรีย์ก็โดนผู้เป็นตาสวบยับโทษฐานที่เกือบทำให้พี่สาวและผู้เป็นยายเกือบหัวใจวาย แต่เด็กสาวหาได้สนใจไม่เธอกับยิ้มประจบผู้เป็นตาและไม่นานจากคำพูดที่ต่อว่าต่อขานหลานสาวคนเล็กก็กลายเป็นยกยอหลานสาวตนเองไปเฉยเลย</font>

<font color="#000000">ปัญจรีย์เดินมายังข้างบ้านพร้อมในมือก็ถือถุงมะม่วงที่เธอและสมาชิกทุกคนในบ้านเก็บมาเมื่อช่วงสายๆของวัน เด็กสาวหิ้วถุงมะม่วงอย่างอารมณ์ดีก่อนจะค่อยเปิดประตูรั้วบ้านที่ติดกันของป้าข้างบ้านที่ชื่ออัญรี เธอชะเง้อคอเมียงมองหาคนในบ้าน ก่อนจะค่อยๆลัดเลาะไปยังหน้าบ้าน แต่เมื่อเห็นประตูบ้านเปิดอยู่ จึงส่งเสียงเรียกอยู่สองถึงสามครั้ง แต่ก็ไม่มีใครขานตอบเธอมาซักคน และมันทำให้เธอสองจิตสองใจว่าจะทำอย่างไรกับมะม่วงถุงนี้ดี ก่อนจะส่งเสียงเรียกอีกครั้ง สิ่งที่ได้กลับมาเหมือนเดิมก็คือความเงียบอย่างเช่นทุกครั้ง เด็กสาวงงงวยเพราะทั้งที่ประตูบ้านเปิดแต่กลับไม่มีคนตอบเธอมาซักคน หรือบ้านของคุณป้าอัญจะถูกขโมยเข้ามายกเค้ากันนะ เด็กสาวค่อยๆวางถุงมะม่วงลงอย่างเบามือ ก่อนจะค่อยๆเดินเข้าบ้านผู้อื่นอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับมองหาสิ่งที่มันทำให้เธอถือได้สนัดมือ และสายตาก็หันไปเจอกับไม้กวาดที่วางอยู่ในตะกร้าข้างๆประตูอย่างเหมาะเจาะ เด็กสาวลัดเลาะไปยังห้องโถงใหญ่ใจกลางบ้าน ก่อนจะเห็นใครซักคนที่เธอไม่รู้จักมาก่อนกำลังนั่งหันหลังให้แก่เธอ กระนั้นมันยังไม่เท่ากับว่าเธอเห็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนตักเขาด้วย เด็กสาวอุทานภายในใจ ก่อนจะมุดหัวลงข้างหลังตู้โชว์</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>เดียวนี้โจรมันหื่นขนาดนี้เลยเหรอ น่ากลัวจังเลยแล้วนี่คุณป้าอัญจะรู้ไหมเนี่ยว่าโจรมันมาแอบทำอุบาทๆในบ้านตัวเองแบบนี้อ่ะ<font face="Calibri" size="3">”</font>เด็กสาวนึกสังเวทกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>เราจะโทรไปแจ้งความดีไหมเนี่ย หรือไปตามคนมาช่วยดี อุ๋ย...นั้น<font face="Calibri" size="3">”</font>เธอหุบปากเงียบกับภาพที่เห็นเบื้องหน้าอีกครั้ง</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>เวย์ขา...ไหนว่าจะคุยธุระกับสุเฉยๆไงค่ะ ทำไมถึงแกล้งกันแบบนี้ละ<font face="Calibri" size="3">”</font>สุกัญญาเอ่ยเสียงแหบพร่ากับอารมณ์ปรารถนาที่กำลังก่อตัวอยู่ภายใน มือบางกดจิ๊กแผ่นหลังของเจ้าของชื่อว่าเวย์อย่าสุดจะกลั้นอารมณ์</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ก็ตัวคุณมันน่ากินแบบนี้ใครจะอดใจไหวละครับสุ<font face="Calibri" size="3">”</font>เจ้าของชื่อเวร์ส่งสายตาออดอ้อน จนทำให้สุกัญญารู้สึกอ่อนระทวยกับสายตาที่สื่อมาอย่างโจ่งแจ้งนัก แต่สำหรับปัญจรีย์ในตอนนี้ เด็กสาวได้แต่อ้าปากค้าง เพราะไม่คิดว่าการเอามะม่วงมาฝากป้าข้างบ้านอยู่ดีๆ กับจะได้เจอหนังสด จะๆลูกตาตัวเองขนาดนี้ เด็กสาวเหมือนร่างกายจะอ่อนแรง เธอมาผิดเวลาจริงๆ แต่ไอ้ผู้ชายหื่นกามคนนี้ใครกันนะมาอยู่บ้านป้าอัญได้ไงกันทำไมเราไม่เคยเห็นหน้า</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>เราขึ้นไปข้างบนดีกว่านะครับสุ ผมจะทนไม่ไหวแล้วแทบอยากจะกินคุณทั้งตัว<font face="Calibri" size="3">”</font>เวคินทร์เอ่ยเสียงแหบพร่าก่อนจะพยายามกระชับอ้อมกอดจากแม่สาวทรงโตให้แน่นขึ้น สุกัญญาฉีกยิ้มงามอย่างมีจริตในมารยาเธอรู้ดีว่าต้องทำอย่างไรดีที่จะทำให้ชายหนุ่มหลงรักเธออย่างหัวปรักหัวปรำถ้าไม่ใช่มารยาหญิง</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>แต่จะดีเหรอค่ะเวย์ สุกลัวคุณแม่คุณจะมาเห็นเอานะค่ะ<font face="Calibri" size="3">”</font>ทั้งที่ปากเธอเอ่ยขัด แต่การกระทำกลับตรงข้ามเวคินทร์ยิ้มยั่วภายในใจ เพราะเขามั่นใจว่าสุกัญญาคงมีความปรารถนาไม่ต่างกับเขาในตอนนี้แน่</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ก็ได้ค่ะ<font face="Calibri" size="3">”</font>ปัญจีย์อ้าปากค้างกับหนังฉากสำคัญ พร้อมกับสมองอันฉับไวคิดประมวลเหตุการณ์เธอคิดว่าสองคนนั้นคงต้องเป็นโจรหื่นกามแน่ คิดจะมาขโมยของบ้านคนอื่นเขาไม่ว่าแต่นี่ แอบจะมาเล่นจ้ำจี้กันอีก หนอย...ให้มันได้อย่างนี้ซิไอ้โจรกระจอก ถ้าวันนี้ฉันไม่จัดการแกสองคนไม่ใช่ปัญจรีย์แน่ เมื่อคิดได้ดังนั้นเด็กสาวจับไม้กวาดไว้มั่นก่อนจะปรี่เข้าไปหาบุคคลที่เธอคิดว่าคือโจร</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ตายซะเถอะให้โจรกระจอก<font face="Calibri" size="3">”</font>เวคินทร์มึนงง เพราะเขาพึ่งได้ยินเสียงใครว่าอะไรนะ ใช่เรียกว่าโจร ตายละหว่าโจรขึ้นบ้านเขาหรือไง เวคินทร์จึงรีบพละสุกัญญาให้ออกไปก่อนจะหันหน้าไปทางต้นเสียง แต่ภาพที่เขากับลังเห็นตรงหน้าในตอนนี้คือ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลัง</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>โอ๊ก...อ๊าก...โอ้ย<font face="Calibri" size="3">”</font>เสียงร้องที่ไม่เป็นศัพท์ของผู้ที่ถูกกระทำส่งเสียงดังลั่นบ้าน ก่อนจะตามมาอีกกำปั้นน้อยๆของปัญจรีย์ที่เข้าตรงเบ้าตาของเวคินทร์อย่างจัง สุกัญญาที่อยู่ในเหตุการณ์มองอย่างตะลึง เธอทำสิ่งใดไม่ถูกนอกจากอึ้งและอึ้ง เมื่อสติเริ่มกลับมาเธอรีบเข้าไปห้ามแม่เด็กสาวแปลกหน้าทันที</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>หยุดเดียวนี้นะ เธอทำอะไรเวย์นะ<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ก็จัดการกับโจรที่ชอบมาขโมยของชาวบ้านนะซิ<font face="Calibri" size="3">”</font>ปัญจรีย์เอ่ยตอบกลับไปเสียงดัง ก่อนจะง้างมือขึ้นอีกครั้ง</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ใครขโมย ทีนี่ไม่มีขโมยนะ<font face="Calibri" size="3">”</font>สุกัญญาแก้ต่าง ทั้งที่เธออยู่กับเวคินทร์แค่สองคนบ้านนี้จะมีขโมยได้อย่างไรกัน</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ก็เธอกับนายนั้นไงที่เป็นขโมย นี่คิดจะเบี่ยงประเด็นใช่ไหม<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ไม่ใช่ๆเราสองคนไม่ใช่ขโมยนะ นี่เวย์ไง...เวคินทร์ลูกชายเจ้าของบ้านเธอไม่เห็นหรือไง<font face="Calibri" size="3">”</font>สุกัญญาว่าพรางชี้นิ้วไปยังลูกชายเจ้าของบ้าน ที่ตอนนี้กุมเบ้าตาตนเองอย่างเจ็บปวดพร้อมกับส่งเสียงโอดครวญอย่างอดสู่</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ไม่เชื่อ เราไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด ทำไมเราไม่เคยเห็นหน้านายนั้นมาก่อน เธอก็ด้วยเราไม่เคยเห็นหน้า หน้าตาก็ดีไม่น่ามาเป็นโจรเลยจริงๆ แถมยังเป็นโจรวิตถารอีก ใช้ไม่ได้<font face="Calibri" size="3">”</font>เด็กสาวอดที่จะแขวะเสียไม่ได้</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ยายเด็กบ้าเธอเป็นใครเนี่ย เข้ามาในบ้านฉันได้ไงห่ะ โอ้ย...เจ็บ<font face="Calibri" size="3">”</font>เวคินทร์ตะโกนลั่นบ้าน เขารู้สึกขุ่นเคืองเป็นอย่างมาก แล้วยายเด็กบ้านี่ใครกัน ที่แน่ๆเขาไม่รู้จักหล่อนแน่</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ฉันชื่อปัญจรีย์กรุณาจำใส่ใจไว้ด้วยนะนาย  แล้วฉันเนี่ยเป็นหลานคุณยายเจียงกับคุณตาชื่นข้างบ้านคุณป้าอัญ เอ่อแล้วฉันจะมาบอกนายทำไมเนี่ยห่ะ<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>เด็กข้างบ้านเหรอ<font face="Calibri" size="3">”</font>คนเจ็บพยายามลืมตาข้างที่เจ็บเพื่อที่จะได้เห็นยายเด็กบ้านี่ได้ถนัดตา แต่ความเจ็บปวดกับแทรกขึ้นมาเสียดื้อๆ เวคินทร์กัดฟันกรอดเพราะไม่คิดว่าการอยู่บ้านเฉยๆจะทำให้ซวยขนาดนี้ ให้ตายซิ</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ใครค่ะเวย์ คุณรู้จักเหรอค่ะ<font face="Calibri" size="3">”</font>สุกัญญาเอ่ยถาม</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ป่าว แต่ผมพอจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้วละสุ<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>หยุดเถียงได้แล้วนายสองคนนะ จะออกไปจากบ้านคุณป้าอัญดีๆหรือจะต้องให้แจ้งตำรวจเลือกเอาละกัน<font face="Calibri" size="3">”</font>เด็กสาวยกไม้เบสบอลขึ้นเป็นเชิงขู่</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ทำไมฉันต้องไปด้วยยายเด็กบ้า นี่นะมันบ้านฉัน เธอนั้นแหละผู้บุกรุก<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>เหอะ...เดียวนี้โจรเขามีขโมยของแบบใหม่แล้วหรือไง อยู่ดีๆคิดจะมาไล่คนอื่น แล้วตัวเองจะได้ขโมยของบ้านเขาหรือไง ร้ายกาจมากไอ้โจรกระจอก หน้าตานายก็ดีแต่ไม่น่าเลยจริงๆ<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>นี่ยายเด็กบ้า นี่นะมันบ้านฉัน<font face="Calibri" size="3">”</font>เวคินทร์กล่าวอย่างไม่ลดละ</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>อย่ามาโกหก นี่นะมันบ้านของป้าอัญกับคุณลุงนิพล นายนะมันโจรคิดจะมาขี้ตู่เป็นบ้านตัวเอง ถ้าฉันไม่จัดการนายกับแฟนให้ยอมรับผิดได้ อย่ามาเรียกฉันว่าปัญจรีย์เลยย่ะ<font face="Calibri" size="3">”</font>เด็กสาวว่า</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>เธอเป็นเด็กข้างบ้านประสาอะไรไม่รู้ว่าฉันเป็นลูกชายเจ้าของบ้านเนี่ยห่ะ<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>อย่ามาโกหก ลูกชายอะไร ก็ไหนคุณป้าท่านบอกลูกชายท่านนะอยู่ต่างประเทศ แถมนี่มันยังไม่ปิดเทอมซะหน่อยลูกชายท่านจะมาทำไม อย่ามาอ้างน่า<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ยายบ้า ฉันนี่แหละลูกท่านจริงๆ ไม่เชื่อเอาบัตรประชาชน หรือไม่ก็พลาสปอร์ตฉันไปดูไหมละ<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>เหอะ...อย่ามาทำให้ฉันหลงกลไปหน่อยเลย เดียวพอฉันชะล่าใจนายจะจัดการฉันคืนใช่ไหมละ ฉันไม่ได้โง่นะ<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ใช่เธอนะไม่ได้โง่ แต่เธอฉลาดน้อยมากยายเด็กบ้า<font face="Calibri" size="3">”</font>เวคินทร์อดที่จะแขวะยายเด็กนี่เสียไม่ได้ ทั้งที่เขาต้องมารับเคราะห์อะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย ยายเด็กนี่ยังไม่สำนึกอีก</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>นายหยุดว่าเราเดียวนี้นะ เป็นแค่โจรริอาจมาต่อปากต่อคำ แล้วแฟนนายก็หน้าตาดี้ดีไม่น่าเลย หรือไปฉุดเขามากันเนี่ยห่ะ<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>โอ้ย...ไปกันใหญ่แล้วยายเด็กบ้า นี่เธอคิดได้ไงเนี่ย ดูละครมากไปหรือป่าวเนี่ยห่ะ ทำไมวันนี้ฉันถึงได้ซวยแบบนี้กันหว่ะไอ้เวย์<font face="Calibri" size="3">”</font> คนเจ็บโอดครวญกับความซวยของตนเอง ก่อนจะปรายตามองคาดโทษต้นตอที่ทำให้เขาต้องเจ็บแบบนี้ มันน่าฆ่าให้ตายคามือจริงๆยายเด็กบ้า</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>แนะ...คิดจะมาโอดครวญขอความเห็นใจจากฉันหรือไง นายนะมันผิด คิดจะมาขโมยของคนอื่นเขา แถมยังจะ...<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>จะอะไรยายเด็กบ้าพูดให้มันดีๆนะ<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>ก็คิดจะมาเล่นจำจี้ในบ้านนี้นะซิ อุจาดตามาก เอาละหมดเวลาหาข้อแก้ตัวแล้ว คอยดูนะฉันจะจับนายส่งตำรวจข้อหาแอบย่องเบาเข้าบ้านคนอื่นเขา แถมยังมาทำอนาจานเด็กอายุ 18 อีก ว้าย...ไอ้โรคจิต<font face="Calibri" size="3">”</font>ไอ้โรคจิตที่เธอพึ่งกล่าวอ้าง อ้าปากค้างกับสรรพนามเรียกแทนตัวเขาใหม่ เวคินทร์อยากจะเถียงนักว่าเขาไปเป็นโจรและไปทำอนาจารยายเด็กบ้านี่ตอนไหน ทั้งที่ก็เห็นว่าตัวหล่อนเองต่างหากละที่มาบุกรุกบ้านคนอื่นอย่างถือวิสาสะ</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>เอาละหมดเวลาแก้ตัวแล้ว ตายซะเถอะไอ้โจรกระจอกจอมหื่นเอ๋ย<font face="Calibri" size="3">”</font>ปัญจรีย์ตะโกนคาดโทษ พรางจะวิ่งเข้าไปจัดการคนที่เธอคิดว่าเป็นโจร สุกัญญามองอย่างตื่นตระหนกก่อนจะหลีกทางที่เด็กสาวกำลังจะวิ่งเข้ามา ส่วนเวคินทร์เองก็กำลังมึนงงไม่หายจากแรงกระแทกเมื่อครู่ เขาสะบัดหัวสองถึงสามครั้งเพื่อขับไล่ความมึนงง แต่ก่อนที่เขาจะรู้สึกดีขึ้น เหมือนกับมีใครกำลังบอกว่าให้เขาหลบไปแต่เขาอยากจะบอกตรงๆว่าไม่ทันเสียแล้ว</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>อัก...โอ้ย<font face="Calibri" size="3">”</font></font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>เวย์ค่ะ...เวย์<font face="Calibri" size="3">”</font>ปัญจรีย์ยิ้มเยอะกับความกล้าหาญของตนเองที่สามารถจัดการกับเจ้าโจรกระจอกตัวการใหญ่นี้ไปได้ แต่สำหรับหญิงสาวเธอคงไม่ทำอะไรเธอหรอกเพราะบางที ไอ้โจรหื่นนี่อาจจะปลุกปล้ำเธอมาก็ได้ เด็กสาวกำลังจะเดินเขาไปดูผลงานอย่างใกล้ๆพร้อมกับปรากฏร่างของคนที่เธอคิดว่าโจรนอนสลบเผือดกลางห้อง ปัญจรีย์ฉีกยิ้มงามก่อนจะได้ยินเสียงใครซักคนที่อยู่ทางด้านหลังเอ่ยเรียกชื่อเธอและใครอีกซักคนเธอไม่แน่ใจ</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>หนูปัน ทำอะไรอยู่ลูก<font face="Calibri" size="3">”</font>ปัญจรีหันหลังควับไปยังต้นเสียง ก่อนจะฉีกยิ้มงามเมื่อเห็นร่างของเจ้าของบ้านอย่างเต็มตา</font>

<font color="#000000"><font face="Calibri" size="3">“</font>นี่มันอะไรกันลูกหนูปัน ตาเวย์<font face="Calibri" size="3">”</font>อัญรีย์ผู้มีศักดิ์เป็นมารดาของเวคินทร์เอ่ยถามอย่างตกตะลึง เพราะเธอเห็นถึงมะม่วงวางอยู่หน้าประตูบ้าน และมั่นใจว่าปัญจรีย์ต้องเอามะม่วงมาให้เธอเป็นแน่ จนจึงได้เดินเข้ามาในบ้านเพื่อที่จะเอาถุงมะม่วงมาเก็บ แต่พรางนึกแปลกใจว่าทำไมบ้านเขากับเงียบกริบทั้งที่บุตรชายก็อยู่ แต่ไม่เพียงเท่านั้นเมื่อเธอเดินเข้าใกล้ห้องโถงใหญ่ของบ้านก็ได้ยินเสียงพูดคุยและเสียงร้องที่ตามมาซะดัง</font>

<font color="#000000">“ว้าย!!! ตาเวย์เป็นอะไรไปลูก”อัญรีร้องเสียงหลงก่อนจะเข้าไปปลอบลูกชายที่ตอนนี้นอนสลบหมดสติอยู่กลางห้อง ส่วนปัญจรีย์เธอทำอะไรไม่ถูกเสียจริง เพราะเริ่มคิดได้ว่าไอ้โจรกระจอกจอมหื่นนั้นจะพูดความจริงซะด้วยซิ แล้วทีนี้เธอจะทำอย่างไรดีละมีหวังคุณป้าอัญได้ว่าเธอแน่ที่ทำลูกชายตัวเองอ่วมขนาดนี้</font>​

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น