"เร็วเข้า คุณหมี่จะเข้าห้องประชุมแล้วอีกห้านาที ใครเข้าสายโดนหมายหัวแน่!"

เสียงหัวหน้าแผนกบอกเตื่อนทั่วแผนกจนพนักงานพากันลนลาน

ซัน

เด็กใหม่เพิ่งตอกบัตรเข้าทำงานได้ไม่ถึงสองชั่วโมง ยืนนิ่งอยู่หน้าเครื่องชงกาแฟสวัสดิการที่เล็งไว้ตั้งแต่เช้า ในใจคิดแค่ว่า 'ขอสักอึกเหอะ จะได้มีแรงสู้กับงานวันแรกหน่อย'

มือเรียวประคองแก้วกระดาษที่มีไอร้อนกรุ่นขึ้นจ่อปาก กำลังจะยกซดให้ชื่นใจ...หมับ!

”ซัน ไปเร็ว เด็กใหม่ต้องเข้าประชุมด้วย!"

รุ่นพี่ในแผนกคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนแล้วออกแรงกระชากเต็มเหนี่ยว

ซ่า!

ซันนี่อุทานออกมาเบาๆ ความร้อนของกาแฟลวกผ่านเสื้อเสีขาวจนเปียกโชกเป็นวงกว้างตรงหน้าอก เสื้อเปียกแนบเนื้อจนแทบจะเห็นไปถึงไหนต่อไหน แถมกลิ่นอเมริกาโน่เข้มข้นยังหอมฟุ้งกระจายไปทั่วทางเดิน

"เฮ้ยซัน! พี่ขอโทษมือหนักไปหน่อย"

คนนั้นหน้าถอดสี รีบถอดเสื้อสูทของตัวเองส่งให้

"อ่ะ ใส่เสื้อพี่คลุมทับไปก่อนบังรอยเปื้อนไว้ แล้วรีบตามมาเร็วๆ เดี๋ยวห้องประชุมเต็มแล้วไม่มีที่นั่ง"

ซันได้แต่ยืนอึ้ง มองรอยเปื้อนสีน้ำตาลเข้มบนอกเสื้อสลับกับเสื้อสูทตัวโคร่งที่พี่ชายเพิ่งยัดใส่มือมาให้ ความเซ็งแล่นขึ้นมาจุกอกตั้งแต่วันแรกของการทำงาน มือเรียวรีบขยับแว่นสายตาหนาเตอะเกือบหลุดจากสันจมูกให้เข้าที่ ก่อนจะสวมเสื้อตัวใหญ่ยักษ์คลุมทับความพังเสื้อตัวในไว้

เขาถอนหายใจทิ้ง แล้วเดินตัวลีบตามหลังฝูงชนที่กำลังเบียดเสียดกันเข้าไปในห้องประชุมใหญ่ที่ตัวเองไม่เคยรู้จักแม้แต่ทางเข้า

พี่มิ้น รุ่นพี่สาวประเภทสองตัวจี๊ดประจำแผนกคว้าแขนลงไปนั่งเก้าอี้ว่างข้างกันตรงแถวกลางที่มองเห็นด้านหน้าชัดแจ๋ว

ปึ้ง!

ประตูไม้โอ๊คบานยักษ์ถูกผลักเปิดออก วี เดินนำเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามสไตล์เลขาคู่ใจ และตามติดมาด้วยร่างระหงสวมชุดสูทสีเบจที่ตัดเย็บเนี๊ยบกริบรับกับรูปร่างสมส่วน ผมยาวสลวยถูกเซตมาอย่างดี ทุกย่างก้าวบนรองเท้าส้นสูงเข็มนั้นดู…สะกด จนคนทั้งห้องประชุมแทบลืมหายใจ

เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง จังหวะที่ซันกำลังก้มหน้าด่าตัวเอง สายตาของคนที่เพิ่งเดินเข้ามากลับตวัดมาสบประสานเข้ากับดวงตาหลังเลนส์แว่นหนาเตอะของเธอพอดิบพอดีพอดี แค่แวบเดียว เจ้าตัวก็เดินผ่านไปนั่งที่เก้าอี้นวมตัวใหญ่ตรงหัวโต๊ะ

เธอนั่งลงแล้วโน้มตัวไปดึงไมค์โครโฟนขึ้นมา กดเปิดสวิตช์ใช้งาน

เสียงปรบมือยินดีต้อนรับดังก้องไปทั้งห้องประชุม หลังจากนั้นก็ถึงคิวพรีเซนต์โปรเจกต์ใหม่ ให้แต่ละแผนกที่ทยอยขึ้นไปรายงานความคืบหน้า ซันนั่งหลังตรงมือรีบจดรายละเอียดใส่สมุดยิกๆ

ตั้งใจฟังข้อมูลน้ำหอมตัวใหม่และการบุกตลาดโรงแรมหรูไม่ยอมให้ตกหล่นโดยที่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปสบตากับรองประธานคนสวยอีกเลย กลัวว่าไอ้ความคิด 'สวยจัง' เมื่อกี้มันจะทะลุแว่นหนาๆ ออกไปให้เขาเห็นอีกรอบ

จนกระทั่งเข็มนาฬิกาบอกเวลาเกือบเที่ยง มัดหมี่กล่าวปิดการประชุมสั้นๆ แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับวี ทิ้งให้พนักงานพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะวันนี้ไม่มีแผนกไหนโดนดุเลยแม้แต่แผนกเดียว

พี่มิ้นสะกิดชวนกินมื้อเที่ยง

เสียงเรียกดังมาจากทางด้านหลัง ทำเอาขบวนพนักงานแผนกเซลล์ที่กำลังจะเดินไปกินข้าวถึงกับเบรกหัวทิ่ม ซันใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ตรงนี้ไม่มีใครใส่แล้วนอกจากเธอ ได้ยินแบบนั้นก็ค่อยๆ หันกลับมาตามเสียง พบว่า ธาริกา เดินตามหลังมาติดๆ

ซันขานตอบตะกุกตะกัก พยายามก้มหน้าหลบสายตา

ธาริกามองรอยเปื้อนสีน้ำตาลเข้มที่ซึมออกมานอกเสื้อสูทตัวโคร่ง

ซันแอบเถียงในใจ แต่ความจริงทำได้แค่ยืนบื้อเป็นหุ่นไล่กา

ร่างสวยเลิกคิ้วถาม กดดันด้วยสายตา

รองประธานกอดอก น้ำเสียงเริ่มติดดุ

เธอย้อนถามทันควันจนซันถึงกับใบ้กินไปพักใหญ่

เจ้าตัวหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อเมื่อรู้ว่าตัวเองเริ่มไล่ต้อนพนักงานใหม่เกินเหตุ เล่นเอาตัวเองเสียอาการ

เจ้านายเริ่มขมวดคิ้ว

ซันนี่ก้มหน้า เหงื่อเริ่มซึมตามไรผม ไม่ใช่ว่าเธออยากเดินสกปรกแบบนี้ทั้งวันหรอก แต่ปัญหามันอยู่ที่

ตกงานมาเกือบสามเดือน กว่าจะได้งานที่นี่ เงินเก็บก้อนสุดท้ายแทบจะเกลี้ยงกระเป๋า ถ้าต้องนั่งรถกลับไปเปลี่ยนเสื้อ มีหวังเย็นนี้คงไม่มีเงินซื้อข้าวกินแน่ๆ

ธาริกาเริ่มขึ้นเสียง ความซื่อบื้อดูไม่รู้เวล่ำเวลาของคนตรงหน้าเริ่มทำให้เธอหมดความอดทน

คนตัวสูงกว่ารีบบอกเสียงอ่อย

เธอตอบประชดประชัน และคราวนี้จากยืนเฉยๆ เริ่มเปลี่ยนท่าทางยืนกอดอก สายตาจ้องเขม็งมองพนักงานใหม่ท่าทางเอ๋อ

ซันได้แต่ยืนอึ้งในใจกรีดร้องไปร้อยตลบ วันแรกของการทำงานนอกจากเสื้อจะเน่าเพราะกาแฟแล้ว ยังต้องขึ้นรถไปกับรองประธานสุดโหดที่เพิ่งเจอหน้ากันไม่ถึงชั่วโมงเนี่ยนะ

บรรยากาศในรถเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ สวนทางกับสถานการณ์นอกกระจกรถนับร้อยคันจอดนิ่งสนิทบนถนน

ซันนี่นั่งตัวเกร็งจนแทบจะรวมร่างไปกับเบาะหนังแท้ มือเรียวคอยขยับแว่นหนาเตอะที่เลื่อนตกเพราะเหงื่อซึมดั้ง ก่อนจะกระชับสายเข็มขัดนิรภัยที่คาดผ่านอกมาพาดกอดไว้เหมือนเป็นที่ยึด เธอเอาแต่จ้องออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับว่าวิวรถติดข้างนอกนั่นน่าสนใจกว่าคนสวยที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นไหนๆ

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความเงียบ

ซันรีบปล่อยมือออกจากเข็มขัดนิรภัย ท่าทางลนลานทำเอาแว่นเกือบหลุดอีกรอบ

เธอบ่นแล้วเบนสายตากลับไปมองถนนที่ไม่มีทีท่าว่าจะขยับ

วันต่อมา

แสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีซีดเข้ามาในห้องเช่าขนาดกะทัดรัด

"กริ๊งงงงงง!"

เสียงนาฬิกาปลุกขยี้ประสาทคนนอนน้อยจนต้องสะดุ้งตื่นจากฝันที่กำลังเคลิ้มได้ที่

ตามมาด้วยเสียงร้องประท้วงและแรงอุ้งมังคุดมหาศาลเหยียบลงบนพุง

ซันทักทายเสียงแหบพร่า มือเรียวคว้าเจ้าแมวสามสีตัวอ้วนกลมมากอดไว้พลางขยี้ตาตัวเองเบาๆ

ใบหน้าตอนนี้ไม่มีแว่นสายตาหนาเตอะคอยบดบัง เผยให้เห็นดวงตาเรียวสวยกับขนตาเป็นแพ ผิวพรรณที่ดูเนียนใสไร้การปรุงแต่งทำให้เธอดู 'แพรวพราว' กว่าตอนอยู่ที่บริษัทเป็นคนละคน

พอนึกถึงหน้า ธาริกา กับเหตุการณ์เมื่อวานที่ต้องนั่งรถเกร็งจนตะคริวแทบกินเมื่อวาน อยู่ดีๆ หน้ากลับร้อนวูบขึ้นมาเสียดื้อๆ

ร่างสูงยันตัวลุกขึ้น จุ๊บซ้ำๆ ลงบนจมูกสีชมพูของเจ้าเหมียวด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะเดินไปเทอาหารเม็ดลงชามจนเสียงดัง แกรง เธอมองเจ้าเรนนี่ก้มหน้าก้มตาจินอาหารแล้วหันไปมอง 'แว่นหนาเตอะ' ที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง...เอาละไปทำงาน

ซันสลัดภาพสาวหน้าใสเมื่อเช้าทิ้ง เหลือเพียง

"ซันนี่จอมเฉิ่ม"

เสื้อแขนยาวติดกระดุม สวมแว่นสายตาเลนส์หนาเตอะที่ขยับกี่ทีก็ดูไม่เข้าที่เข้าทาง เธอเดินดุ่มๆ เข้ามาในตึกบริษัท มือข้างหนึ่งถือถุงหมูปิ้งร้อนๆ เดินเข้าไปด้านใน แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็ต้องค้างเติ่ง เมื่อ

ซันคิดในใจแล้วเหลือบมองคนข้างกาย เมื่อวานยังทำหน้ายักษ์จะกินหัวเธออยู่เลย ไหงวันนี้มาโหมดนางฟ้าซะงั้น

มัดหมี่บุ้ยปากมองถุงในมือคนสูงกว่าจนเผลอกำแน่นจนถุงพลาสติกดังกรอบแกรบ

ไม่พูดเปล่า มือเรียวสวยที่เพิ่งทำเล็บมาใหม่ยื่นมาแย่งถุงหมูปิ้งเจ้ากรรมจากมือไปดื้อๆ

ปิ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี พนักงานที่อยู่ด้านในขึ้นมาจากชั้นจอดรถยืนกันแน่นจนเกือบเต็มพื้นที่ ทุกคนในนั้นถึงกับตาค้างเมื่อเห็นว่าใครยืนรออยู่หน้าลิฟต์ ก่อนจะพากันขยับเท้าเตรียมจะเดินออกมาเพื่อสละที่ให้เจ้านายขึ้นไปก่อนตามมารยาท

เธอว่าแล้วหันไปคว้าดึงเสื้อแว่นหน้ามึนให้เดินเข้าไปในลิฟต์ด้วยกัน

แรงดึงจากมือเรียวทำเอาคนตัวสูงเซถลาเข้าไปด้านใน ตามมาด้วยร่างระหงของรองประธานสาวที่แทรกตัวเข้ามาติดๆ แผ่นหลังบอบบางแนบชิดไปกับอกของคนตัวสูงกว่าเกือบช่วงหัวได้แต่ยืนตัวเกร็ง

ในระยะที่ใกล้กันจนลมหายใจรด กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเจ้านาย ผสมกับกลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากเส้นผมของเธอ ตีขึ้นมาแตะจมูกเข้าอย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่ดูแพงแต่ก็มีความหวานที่ทำให้คนดมเริ่มใจสั่น ซันพยายามขยับตัวหนีแต่พื้นที่ดันไม่อำนวย ซ้ำร้าย...มัดหมี่ยังจะแกล้ง ขยับถอยหลังเบียดเข้ามาเหมือนตังเม

ปิ๊ง!

เสียงสวรรค์ เมื่อลิฟต์เคลื่อนมาถึงชั้นแผนกรวม แต่ผู้บริหารต้องออกมาเดินเปิดทางให้ พนักงานคนอื่นๆ ต่างพากันทยอยเดินออกไปจนเหลือเพียงความว่างเปล่า แต่มัดหมี่ยังไม่ยอมก้าวเท้ากลับเข้าไปในลิฟ เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเด็กแว่นที่ตอนนี้ยืนหน้าแดงเถือกเป็นลูกตำลึงสุก

มัดหมี่โน้มใบหน้าสวยเข้าไปใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดข้างหูเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคน

พูดจบเธอก็ชูถุงหมูปิ้งในมือขึ้นมาแกว่งไปมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินนวยนาดเดิน้ข้าลิฟต์ ทิ้งให้ซันยืนค้างเต่งอยู่มุมเดิม มือที่เคยถือถุงหมูปิ้งตอนนี้ว่างเปล่า แต่หัวใจในอกกลับเต้นแรงแทบทะลุออกมา