.

เครดิต : ขอบพระคุณภาพทุกภาพ จากอินเทอร์เน็ตค่ะ

.

สัญลักษณ์ประกอบ

// เท่ากับ การกระทำ

(..... ) เท่ากับ ความรู้สึก

ฉัน อ่านออกเสียงเป็น ชั้น นะคะ

ไรต์เขียน ฉัน ให้ถูกต้องแต่เพื่ออรรถรสให้ออกว่า ชั้น ค่ะ

.

.

เสียงผู้คนดังอื้ออึงไปทั่วหอประชุมใหญ่ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงหัวเราะ เสียงเรียกเพื่อนใหม่ เสียงเก้าอี้เลื่อน เสียงความตื่นเต้นของชีวิตมหาวิทยาลัยที่เพิ่งเริ่มต้น

สำหรับใครหลายคน วันนี้คือวันเปิดโลก

แต่สำหรับ วารินทร์

มันเป็นเพียงอีกวันที่เขาต้องพยายามไม่ให้ตัวเองดูเกะกะในสายตาใคร

เขานั่งอยู่แถวเกือบหลังสุด กระเป๋าถูกวางบนตักแน่นเหมือนเป็นเกราะกำบัง

สายตาก้มต่ำกว่าปกติ ไม่ใช่เพราะไม่อยากมองใคร

แต่เพราะกลัวว่าจะเผลอสบตาใครเข้า แล้วไม่รู้ควรยิ้มตอบอย่างไร

จริงๆ เมื่อเช้าวารินทร์มีเพื่อนแล้วสามคนคือ แก้ม อิม และ เอิร์ธ แต่เป็นเพราะถูกจับแยก ก็เลยต่างคนต่างกระจัดกระจายไปคนละทาง

วารินทร์ไม่ใช่คนแปลกแยก เขาแค่ไม่เคยเป็นคนที่ใครสังเกตเห็น และเขาคิดว่าแบบนั้นก็ดีแล้ว

จนกระทั่ง

“น้องแถวหลังเสื้อเชิ้ตสีฟ้า ช่วยลุกขึ้นตอบคำถามหน่อยครับ”

เสียงรุ่นพี่ดังขึ้นพร้อมไมโครโฟน ทั้งหอประชุมหันมองแทบจะพร้อมกัน

วารินทร์ใช้เวลาสองวินาทีกว่าจะรู้ว่า คนที่ถูกเรียกคือเขา

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหน้า ไม่ดังมากแต่หนักแน่นพอให้บรรยากาศชะงัก สายตาทั้งหอประชุมหันไปทางต้นเสียง ผู้ชายคนหนึ่งลุกขึ้น

สูง โปร่ง ยืนสบาย ๆ เหมือนการลุกขึ้นท่ามกลางสายตาคนจำนวนมากเป็นเรื่องธรรมดา

รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าทำให้เขาดูไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรแข็งกร้าว แต่แววตากลับจริงจังอย่างประหลาด

บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ รุ่นพี่หัวเราะเบา ๆ เหมือนรับมุก แล้วโบกมือให้วารินทร์นั่งลง

“โอเค ๆ นั่งได้ครับ ไม่ต้องเครียด”

วารินทร์เผลอมองไปทางคนที่ลุกขึ้นช่วย ผู้ชายคนนั้นนั่งลงแล้ว กำลังคุยกับเพื่อนข้าง ๆ อย่างสบายใจ เหมือนเรื่องเมื่อครู่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย

.

หลังจบกิจกรรม ผู้คนเริ่มลุกเดินวุ่นวาย เสียงพูดคุยดังขึ้นอีกครั้ง

หวังจะออกจากหอประชุมก่อนที่ความอึดอัดจะย้อนกลับมา แต่ยังไม่ทันได้ก้าวพ้นแถวเก้าอี้

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนเดียวกับเมื่อครู่

พออยู่ใกล้ๆ แบบนี้ ทำให้วารินทร์รู้ว่า รอยยิ้มของเขาดูอ่อนโยนกว่าตอนมองจากไกล ๆ มาก

วารินทร์มองขวดน้ำในมือเขา ก่อนจะมองกลับไปที่ใบหน้าอีกฝ่าย

ไม่เคยมีใครทำอะไรเล็ก ๆ แบบนี้ให้เขา โดยที่ไม่ได้มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษ

แล้วเขาก็ยิ้ม ก่อนจะหันไปเรียกเพื่อนและเดินจากไป

ทิ้งไว้เพียงความเงียบ และขวดน้ำเย็น ๆ ในมือวารินทร์

วารินทร์ยืนอยู่ตรงนั้นอีกพักหนึ่ง มองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ หายไปในฝูงคน

ทั้งที่มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นมาก แต่กลับชัดเจนในความทรงจำอย่างน่าประหลาด

วารินทร์ก้มมองขวดน้ำในมือ ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาเบา ๆ

.

.

หลังออกจากหอประชุม เสียงพูดคุยของนักศึกษาปีหนึ่งกระจายไปทั่วโถงอาคาร ความตื่นเต้นของการได้เจอเพื่อนใหม่ทำให้พื้นที่ที่เคยกว้างดูแคบลงอย่างรวดเร็ว

บางคนหัวเราะเสียงดัง

บางคนแลกไลน์กันตั้งแต่ยังไม่รู้จักชื่อจริง

บางคนเริ่มมีวงสนทนาของตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ

วารินทร์ยืนอยู่ตรงขอบของความคึกคักนั้น

วารินทร์แอบหันไปมอง เขาเห็น ภีม ยืนอยู่ท่ามกลางเพื่อนอีกสี่คน

.

ช่วงบ่ายรุ่นพี่เรียกให้นักศึกษาปีหนึ่งรวมตัวอีกครั้ง

คราวนี้เป็นการสุ่มแบ่งกลุ่มเพื่อทำกิจกรรม เสียงเรียกหมายเลขดังต่อเนื่อง ผู้คนเริ่มแยกตัวออกไปตามกลุ่มที่ได้รับ

วารินทร์มองกระดาษหมายเลขในมือ ก่อนจะได้ยินชื่อที่คุ้นหู

“กลุ่มหกครับ มาทางนี้เลย”

วารินทร์ก้าวไปตามสัญชาตญาณ โดยไม่ทันคิดว่าจะเจอใครบ้าง

จนกระทั่ง

เสียงนั้นทำให้หัวใจวารินทร์สะดุด ภีมยืนอยู่ตรงหน้า ถือกระดาษหมายเลขเดียวกัน รอยยิ้มเดิมเหมือนเมื่อตอนเช้า

กิจกรรมเริ่มขึ้นพร้อมเสียงพูดคุยที่ค่อย ๆ คลายความเกร็ง

ภีมเป็นคนเปิดบทสนทนาแทบทั้งหมด ถามชื่อ ชวนคุย ทำให้บรรยากาศไม่เงียบเกินไป