ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​ตอนที่ 23 : คำสาบาน

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 23 : คำสาบาน

คำค้น : ​ตอนที่ 23 : คำสาบาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 15:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 417
× 3,900
แชร์ :
​ตอนที่ 23 : คำสาบาน
แบบอักษร

ตอนที่ 23 : คำสาบาน

*************************************************

คำเตือน * ตอนต่อจากนี้จะเป็นแนวพี่น้องกินกันเองนะคะ รับไม่ได้เชิญกดออก *

"คุณชายน้อยขอรับ กลับห้องเถิด เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้"ตั้งแต่คุณชายใหญ่พาลูกชายคนเล็กเข้าไปในห้องนอนก็ไม่ยอมถอยห่างจากหน้าประตูมาค่อนคืน อีกปะเดี๋ยวคงเช้าเช่นนี้ร่างกายอาจเกิดอาการพักผ่อนไม่เพียงพอเอาได้

"ข้าไม่เป็นไร พวกเจ้าไปเถิด"ถ้าหากกลับไปที่ห้องใช่ว่าคุณชายจะนอนหลับลง ห่างกันไม่นานใจมันกลับร้อนลุ่มจนอยู่เฉยไม่ได้ เจ้าจะคิดถึงข้าอย่างที่ข้าคิดถึงเจ้าหรือไม่ 

แอ๊ดดดด

"อ๊ะ...ท่านพี่"เพียงไม่นานคนที่คิดถึงมากที่สุดก็เปิดประตูห้องนอนออกมา คุณชายไม่รอช้ารีบเข้าไปกอดคนตัวบางแนบแน่นเหมือนกลัวหายไปจากตรงหน้า

"ท่านพี่ปล่อยข้า"กอดแน่นเช่นนี้ข้าหายใจไม่ออก

"ปล่อยน้องชุน"คนที่มองอยู่ตลอดเวลาถึงกับถอดถอนหายใจเมื่อเห็นลูกทั้งสองกอดกันเกลียว ไม่คิดว่าห่างกันเพียงนิดถึงกลับซึมเศร้า คุณชายไม่อยากเห็นลูกคนเล็กต้องมัวหมองถึงได้ยอมให้ออกมาจากห้อง แต่ก็ไม่คิดอีกว่าลูกชายคนโตถึงกลับมารอเฝ้าหน้าห้องไม่ห่างหาย

"ไม่ ท่านพ่อจะจับข้าแยกจากกันอีกใช่หรือไม่"ยิ่งเห็นท่านพ่อก็ยิ่งจับน้องถอยหนี นั่นยิ่งทำให้เหล่าคนที่มองถึงกับอมยิ้มไปตามกันกับความน่ารักของคุณชายคุณหนูน้อยทั้งสอง

"เรื่องนี้พวกเจ้ามาคุยกันหน่อยเถิด"เรื่องที่พูดไปก็ได้บอกลูกชายคนเล็กไปเกือบหมด เหลือเพียงลูกชายคนโตที่คุณชายต้องพูดด้วยมากเสียหน่อย

"เรื่องอันใดหรือท่านพ่อ"คุณชายยอมเดินจับมือน้องชายตามท่านพ่อเข้าไปในห้อง ห้องที่มีเพียงสามคนเท่านั้นไม่มีผู้ใดอยู่

"ข้าได้คุยกับน้องเจ้าเป็นที่เรียบร้อย เหลือเพียงเจ้าที่ต้องรับรู้"

"ขอรับ"

"ข้าจะจัดงานมงคลให้แก่เจ้าทั้งสอง เจ้าจะตกลงหรือไม่"

"หมายความว่าเช่นไรท่านพ่อ"คุณชายน้อยถึงกับนิ่งในสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่ งานมงคลงั้นหรือ...

"เมื่อวานข้าได้เห็นสิ่งที่เจ้าได้ทำลงไป ข้าถึงได้คิดเรื่องนี้ขึ้นมา เจ้าจะว่าเช่นไรชุน"คำพูดของท่านพ่อ ทำเอาลูกชายคนเล็กถึงกับอายม้วย หลบหลังพี่ชายที่ถูกท่านพ่อเห็นเข้าจนได้

"ข้ายินดีขอรับ ข้ารอเวลานี้มานาน"คุณชายชุนตอบเร็วพลัน

"แล้วเจ้าละเมย"คุณชายใหญ่หันไปถามลูกคนเล็กบ้าง

"ขะ...ข้าแล้วแต่ท่านพี่จ๊ะ"แก้มบางแดงระเรื่อเมื่อต้องตอบคำถามของท่านพ่อ แล้วไหนท่านพี่ยังคงยิ้มมองตนเช่นนั้นอีก

"ชีวิตของเจ้า ข้าไม่อยากให้ขึ้นอยู่กับพี่เจ้า"

"ข้ารอเจ้าได้เสมอ ตอบท่านพ่อตามความประสงค์ของเจ้าเถิด"คุณชายน้อยไม่อยากกดดันน้องจึงได้พูดเช่นนี้ออกไป ถึงแม้ในใจแอบหวั่นเล็กน้อยที่อาจถูกปฏิเสธแต่ถ้าเป็นความประสงค์ของน้องคุณชายก็จะยอมอดทนรอต่อไป

"ข้า...."พอถูกกดดันจากท่านพ่อและท่านพี่คนตัวบางก็เม้มปากแน่น ดวงตาหวานแอบหวั่นเล็กน้อย ในเมื่อเมยเองก็รักท่านพี่ ก็ควรจะทำในสิ่งที่ถูกต้องเสียที

"ตกลงจ๊ะ"ในที่สุดก็พูดออกไป คุณชายน้อยที่ฟังอยู่ถึงกับเข้ากอดร่างบางอย่างดีใจสุดซึ้ง

"ข้ารักเจ้า ข้ามีความสุขที่สุด"ไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้

"ข้าก็รักท่านพี่"เมยรักท่านพี่ ตั้งแต่เกิดมาทั้งร่างกายและหัวใจก็มอบให้ท่านพี่ทั้งหมด

"อืมหากเป็นเช่นนี้อีกไม่นานข้าจะจัดงานมงคลขึ้นที่นี่"

"ขอบพระคุณขอรับท่านพ่อ"ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะพากันเดินออกจากห้องด้วยความปลื้มปิติ

"เห็นทีคงวุ่นวาย"

​*************************************************​


"เจ้าจะออกไปที่ใด"คุณชายที่เห็นน้องเล็กเตรียมจะออกจากห้องก็รีบคว้าเอวบางไว้ไม่ยอมให้ห่างกาย

"ข้าจะออกไปหยิบขนมมาให้ท่านพี่เสียหน่อย"อยู่แต่ในห้องตั้งนานสองนานก็อยากจะออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างเท่านั้น

"หากเป็นเช่นนั้นเดี๋ยวให้พวกนางไปหยิบ"คุณชายไม่ยอมปล่อยน้องเล็กจากตนไปโดยง่าย ใบหน้าหล่อคมคายโน้มตัวลงนอนบนตักคนรักดังเดิม

"ท่านพี่ ข้าอยากออกไปข้างนอก"ก็ท่านพี่เอาแต่นอนมองตนเช่นนี้ ทำตัวไม่ถูกเช่นกัน

"อยู่กับข้าเจ้าไม่ชอบหรือ"

"มะ...ไม่ใช่ แต่..."

"หืม เจ้ามีอะไรปิดบังข้างั้นหรือ"คุณชายถึงกับเด้งตัวลุกจับใบหน้าน้องเล็กให้เงยสบตา 

"ไม่มี ข้าแค่ไม่ชอบที่ต้องใจสั่นเมื่ออยู่ใกล้ท่านพี่เช่นนี้"ไม่ชอบเลยมันทั้งร้อน ทั้งอาย 

"นั่นเพราะเจ้าชอบข้ามากต่างหากเมย"ได้ยินเพียงเท่านี้คุณชายถึงกับยิ้มไม่หุบ ไม่คิดว่าน้องเล็กจะพูดจาได้น่ารักน่าฟัง

"แล้วท่านพี่ชอบข้ามากหรือไม่"อยากได้ยินจากปากของท่านพี่ อีกหลายร้อยหลายพันครั้งก็ไม่เบื่อ

"ทั้งชีวิตข้ายกให้เจ้าได้"

"เมยก็เหมือนกันจ๊ะ"

"ข้าอยากให้ถึงงานเสียแล้ว หากเจ้าพูดจาน่ารักเช่นนี้"

"ทำไมหรือ"

"ข้าจะได้กอดเจ้าได้อย่างทันที แต่นั่นก็เพียงแค่คิดเพราะยังอีกหลายเพลาจะถึงวันนั้น"ตัวอยู่ใกล้ใช่ว่าจะสัมผัสได้

"ท่านพี่...ท่านคิดถึงแต่เรื่องพวกนี้หรือ"คนตัวบางทำแก้มพองลม เมื่อได้ยินคำนี้อีกแล้ว

"รัก ชอบ ใจข้าก็อยากจะสัมผัสเจ้า"มันคือเรื่องปกติไม่ใช่หรือ แต่ที่ไม่ปกตินั้นก็คงเพียงความปรารถนาของตนที่มากล้นจนแทบทนไม่ไหว

"ท่านพี่"เพราะสายตาของท่านพี่หรือไรถึงได้รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างดึงดูดเข้าไปหา แววตาหวานหลับตาลงก่อนจะได้รับริมฝีปากอันอบอุ่นที่ประทับลงมาแนบชิด ช่างอ่อนโยน หวานล้ำเหลือเกิน

"อ๊ะ....ท่านพี่อย่า"เพราะถูกมือนั้นสัมผัสเข้ากับสิ่งใต้ร่มผ้าจึงรีบแย้ง ก่อนที่ใบหน้าหวานจะประดับสีความอาย

"ข้าลืมตัวอีกแล้ว"คุณชายยอมรามือ กดริมฝีปากลงบนแก้มนุ่มอีกครั้งถึงยอมปล่อยลง

"งั้นข้า...ไปเตรียมขนมมานะ"หากอยู่ต่อมีหวังได้อายม้วยไปอีกรอบ รีบเดินออกจากห้องเร็วพลัน

"ช่างน่ารัก"คุณชายมองตามหลังคนรักไปสุดลับตา ก่อนจะหันกลับมามองตนเอง 

"อดทนไม่เป็นหรือ ชุนน้อย"ส่ายหัวให้กับความต้องการของตนเองแล้วเดินไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการกับมัน...


*************************************************​​


"คุณหนูมีอะไรให้ช่วยไหมเจ้าคะ"

"ไม่ต้องจ๊ะ เมยอยากทำเอง"ท่านพี่ชอบกินของหวานยามว่าง เมยอยากทำให้ท่านพี่

"เช่นนั้นคุณหนูมีอะไรให้รับใช้ บอกได้จะเจ้าคะ"

"ได้จ๊ะ"

"ต้องใส่สิ่งนี้แล้วก็สิ่งนี้"คนตัวบางท่องสูตรลับอาหารจนขึ้นใจพลางหยิบจับสิ่งของอย่างคล่องแคล้วอย่างที่เคยฝึกทำมาจากโรงเรียน เพียงไม่นานของหวานยามเย็นก็เสร็จสิ้นไปด้วยดีกลิ่นหอมของมันทำเอาบ่าวรับใช้ยิ้มไปตามๆ กันที่จะได้กินของอร่อยจากคุณหนูน้อย

"ข้าเหลือไว้ในหม้อ พวกเจ้ากินได้เลยนะ"คุณหนูตัวน้อยหยิบจับขนมหวานสองสามชิ้นไว้ในกระเบื้องชั้นดี ก่อนจะเดินจากไปไม่ลืมที่จะให้เหล่านางได้ชิมอย่างเคย

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"ฝีมือคุณหนูอร่อยนัก เพียงได้ชิมถือว่าเป็นวาสนาเลยทีเดียว

"ท่านพี่ ท่านจะชอบหรือไม่"นี่เป็นครั้งแรกที่ทำให้ท่านพี่ได้ชิม ทั้งที่ทุกทีเอาแต่อายไม่กล้าทำให้แต่วันนี้เมยอยากทำให้ท่านพี่

"เอ๋ ท่านพี่ไปที่ใด"ในห้องช่างว่างเปล่า

"คุณชายอยู่ในสวนขอรับ"คนงานที่เดินผ่านไปมารีบบอกกล่าว คุณหนูตัวน้อยไม่รอช้ารีบวิ่งไป

"ทำไมถึงวิ่งมาเช่นนี้"คุณชายรีบเข้าห้ามปรามคนตัวบางที่วิ่งมาเร็วพลันแทบหกล้ม

"ก็ข้าไม่เจอท่านพี่ในห้อง"

"ข้าขอโทษที่ไม่ออกมาพร้อมเจ้าพอดีข้าเพียงต้องการสงบใจ"ขืนถูกเจอในสภาพเช่นนั้นคุณชายก็รู้สึกอับอายเช่นกันแต่เพลานี้คงไม่ต้อง เข้าประคองร่างบอบบางไปนั่งใต้ต้นไม้

"เจ้าทำมาให้ข้างั้นหรือ"ขนมในมือไม่อาจทำให้คุณชายละสายตาไปได้ เพราะมันถูกทำออกมาได้อย่างงดงามทีเดียว

"ใช่จ๊ะ ข้าทำให้ท่านพี่ ลองชิมดูสิจ๊ะ"

"ป้อนข้า"

"เอ๋"

"ข้าอยากกินจากมือเจ้า"คุณชายยังคงอ้อนน้องเล็กที่อายแทบมุดหนีตนแต่ก็ยอมหยิบจับป้อนอย่างน่ารักน่าชัง

"อร่อยยิ่งนัก"คุณชายไม่เพียงงับมือบางเบาๆ ยังคงเลียให้สะอาดหมดจด

"ท่านพี่"มาทำเช่นนี้ได้อย่างไร

"ข้ายังไม่อิ่ม"เหมือนจะหยุดไปเสียดื้อๆ คุณชายรีบประท้วง

"อย่าแกล้งข้า"ก็เอาแต่ทำเช่นนี้ 

"ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้ว ว่าที่เจ้าสาวของข้า"

"ข้าจะรักเจ้าอ่อนโยนต่อเจ้า ข้าสัญญา"


**********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif


ความคิดเห็น