มาแล้วกับอีกเรื่องของ Sunday จะตั้งใจเขียนให้ดูที่สุดเลย ^^ ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาอ่านนะ จุ้บๆ >3< ไปสนุกกับเรย์และโซลกันได้เล้ยยยยยยย!!!!!

ตอนที่ 20 : ฉินฉิน&กานกาน

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 : ฉินฉิน&กานกาน

คำค้น : ฉิน กาน โซล เรย์ นิยายy คำตอบของผมคือคุณ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 479

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2561 18:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 : ฉินฉิน&กานกาน
แบบอักษร

                พอพวกผมลงมากินข้าวที่ศูนย์อาหารก็ไม่เจอไอ้กานเลย มองหาร้านไหนๆก็ไม่เจอมัน ไลน์ไปก็ไม่ยอมตอบ แล้วมันจะไปกินข้าวที่ไหนได้วะ หรือจะไปกินที่ตึกส้ม? ผมลองโทรหาสายของผมที่ตึกส้มก็ได้ความมาว่า เห็นไอ้กานมาที่ตึกส้มแต่ไม่เห็นว่ามันมาหาใครแต่แล้วก็ขับรถออกไปกัน 2 คน คาดว่าไปกินข้าวเที่ยงกันข้างนอก ไอ้คนที่ไอ้กานไปหานี่ระวังตัวดีเกินคาดแหะแปลว่ามันต้องรู้ว่าผมมีสายในตึกส้มแน่ๆแล้วไอ้คนนั้นมันต้องรู้จักผมด้วยแน่ๆ แม่งลึกลับสัส ไอ้กานมึงมีแฟนเป็นสายลับรึไงวะ ยิ่งทำให้ผมอยากรู้เข้าไปอีก พอผมเล่าเรื่องนี้ให้ซันกับคิมฟัง 2 คนนี้ก็ยิ่งสงสัยเข้าไปอีก ไม่ใช่อะไรหรอกครับไอ้กานอะเห็นแบบนี้มันหัวอ่อนเชื่อคนง่ายจะตาย ไม่อยากให้มันโดนหลอกเหมือนตอนเรียนมหาลัยอีก ตอนนั้นนะโดนบอกเลิกร้องไห้ฟูมฟายจะเป็นจะตาย พอเขามาขอคืนดีก็กลับไปคบกับเขาอีกแล้วก็โดนบอกเลิกอีก แล้วก็วนมาร้องไห้อีก พวกผมล่ะปวดหัวต้องไปดูแลมัน เลยอยากเช็คให้ชัวร์เฉยๆว่ามันจะเจอคนแบบไหน

                “มึงไปไหนมา พวกกูไม่เจอที่ศูนย์อาหาร” ไอ้กานเดินเข้าห้องทำงานมาหลังจากพักเที่ยงไอ้คิมก็ยิงคำถามใส่เลยครับ

                “กูไปกินข้าวข้างนอก มีไรหรอ” มันตอบแบบไม่มีพิรุธก็จริงแต่ผมรู้มันแอ๊บไว้อยู่

                “มึงไปกับใคร” คราวนี้เป็นไอ้ซันที่เป็นคนถาม

                “กูไปกับเพื่อนกู พวกมึงถามทำไมเนี้ย” มันทำเป็นเดินไปที่โต๊ะทำงานตัวเองแล้วหยิบเอาเอกสารที่ปกติหลังกินข้าวมันไม่คิดจะทำหรอกขึ้นมา ปกตินะกินข้าวเสร็จมันต้องนั่งเล่นเกมส์ก่อนถึงจะทำงานต่อได้

                “กาน พวกกูเป็นห่วงมึงนะ มึงจะคบใครก็ดูดีๆละกัน” ผมบอกมัน แล้วก็ทำสัญญาณให้ซันกับคิมรู้ว่ากลับไปทำงานเถอะประมาณนั้น เพราะถ้าพูดแบบนี้ไปไอ้กานมันก็คงจะ…

                “เออๆ กูไปกินข้าวกับคนตึกส้มมา” นั้นไง กูว่าแล้วว่ามึงอดไม่ได้หรอกถ้าพวกกูบอกว่าเป็นห่วงมึง แต่พวกกูก็ห่วงมึงจริงๆแหละ

                “พูดมาแต่แรกก็จบละสัส เสียเวลาให้เด็กกูไปสืบ” พวกผมลากเก้าอี้มานั่งล้อมวงที่โต๊ะของกานเพื่อฟังมันบรรยายเรื่องรักครั้งนี้ของมัน ฮาๆ

                “คือพวกกูก็เริ่มคุยกันมาได้อาทิตย์นึงอะ มันมาจีบกูก่อนนะ คือแบบ>///< เขินว่ะ” สัสใช่เวลามั้ยล่ะ กูอุตสาห์ตั้งใจฟัง

                “มึงเล่ามาดีๆ ค่อยไปเขินทีหลัง เร็ว!” คิมที่เห็นท่าทางเขินแบบแรดๆขอกานก็พูดขึ้น

                “พวกมึงนี่นะ กูก็คนปะวะ เขินเป็นนะเฮ้ย เออๆเล่าละๆ คือก็ไม่อะไรมากหรอก มันก็มาจีบกู กูก็ให้เบอร์มันไป ก็โทรคุยกัน วันนี้เป็นครั้งแรกที่ออกเดท”

                “กินข้าวเที่ยงอะนะ?” ซันที่ตั้งใจฟังแบบเงียบๆก็ถามขึ้น

                “เออ ก็พวกกูแค่คุยกัยเฉยๆยังไม่เคยได้ไปไหนด้วยกันเลยอะ วันนี้ครั้งแรก อิอิ>///<” แล้วไอ้กานก็ยิ้มปากแทบจะฉีกถึงหัวอยู่ละ คงเขินมากสินะสัส

                “งั้นตอนนี้มึงต้องบอกมาว่ามันคือใคร” พวกผมจ้องหน้าเพื่อคาดคั้นคำตอบจากมัน

                “เออออออออ คือออออ ฉินมันไม่อยากให้กูบอกพวกมึงอะ” นั้นไงแล้วมึงก็หลุดปากออกมา ไอ้ฉิน ตึกส้มนี่เอง กูก็นึกว่าใคร ไม่แปลกหรอกครับที่สายผมจะหามันไม่เจอไอ้ห่านี่จับตัวยากจะตาย ความลับแม่งเยอะสัส มันเป็นเพื่อผมตอนผมเรียนอยู่ที่เชียงรายโน้น ผมไม่เคยแบล็กเมลมันได้ซักครั้งเลยอะ ผมไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย มันความลับเยอะมาก ถ้าผมไม่รู้ไอ้ซันกับไอ้คิมก็คงไม่รู้หรอกว่ามันนิสัยยังไง เรื่องความรักของไอ้ฉินตั้งแต่เรียนด้วยกันมาตอนนั้นผมไม่เห็นมันจะคบใครเลยนะ

                “ฉินไหนวะมึง” คิมที่นั่งคิดอยู่ว่าฉินที่ไอ้กานหลุดปากออกมานั้นคือใครก็พูดออกมา มันคงคิดไม่ออกจริงๆว่าใครคือฉิน และฉินคือใคร

                “ไอ้ฉินเพื่อนมึงนิเรย์ ขนาดกูอยู่โรงเรียนเดียวกับมันนะ กูยังไม่ค่อยรู้เรื่องมันเลยวะ” ซันที่พึ่งนึกออกก็บอกผม

                “เฮ้ยเดี๋ยวดิมึงรู้ได้ไงว่าคนที่กูคุยด้วยคือฉินอะ”

                “สัสกาน มึงพึ่งหลุดปากออกมาเมื่อกี้มั้ยล่ะ” สมแล้วที่โดนเขาหลอก มึงพูดออกมาเองมึงยังไม่รู้ตัวอีกนะ

                “อ้าวหรอ อ้าว เหี้ยแล้วมั้ยล่ะ” เอาเข้าไปพึ่งมาตกใจ เออเอาเข้าไปอีก ปวดหัวแท้เพื่อนกู แล้วไอ้กานก็ลุกลี้ลุกลนรีบโทรไปบอกไอ้ฉินว่ามันหลุดปากบอกพวกผมเรื่องของพวกมัน ไอ้ฉินมึงได้ไอ้กานไปเป็นแฟนมึงปวดหัวแน่ๆ แล้วมันก็เดินออกไปคุยโทรศัพท์กับไอ้ฉินแล้วก็หายไปเลย

                พวกผมพอรู้ว่าคนที่มันคุยคือใครก็จบก็กลับมาทำงานตามเดิมแหละครับ พวกผมคงไปทำอะไรมันไม่ได้มากนักหรอก ก็โตๆกันแล้ว ให้มันตัดสินใจเองนั้นแหละถูกแล้ว ไอ้ฉินถ้ามองในมุมของเพื่อนมันก็ดีนะ แต่ถ้ามองให้มุมของคนรักผมคิดไม่ออกจริงๆเลยว่ามันจะไปรักกันยังไง ไอ้กานก็ดูบ้าๆบอๆแรดด้วยนะไอ้นี่อะแต่ก็ไม่ถึงขั้นแบบอ่อยไปทั่วนะ แรดแบบบ๊องๆอะ ส่วนไอ้ฉินก็ดูขรึมๆนิ่งๆ เท่ห์ตายห่าล่ะ ผัวกูเท่ห์กว่าตั้งเยอะ เนอะ แวะชมผัวนิดนึง คิดไม่ออกจริงๆว่ะว่ามันจะไปรอดกันยังไง แต่ก็เอาเหอะรอดูต่อไป แต่ตอนนี้อะดิไอ้กานยังไม่กลับมาเลย มึงจะเนียนไม่ทำงานแล้วออกไปหาไอ้ฉินใช่มั้ย

                ขอแวะมาดูคู่ ฉิน&กาน หน่อยเนอะ

                “ตัวเองเค้าขอโทษ เค้าบอกพวกมันไปแล้วอ่า”

                “ไม่เป็นไรค้าบบบบบ ยังไงพวกมันก็ไม่มายุ่งกับเราหรอกเนอะ” ฉินฉินของผมหล่อจังเลย ไม่อยากกลับไปทำงานแล้วอะ กลับบ้านไปเลยดีมั้ยนะ สวัสดีครับผมชื่อ กาน ก็เพื่อนไอ้เรย์นั้นแหละ ตอนนี้ผมคุยอยู่กับผู้ชายคนนึง ชื่อ ฉิน เป็นหนุ่มตี๋ ขาวใส หล่อที่สุดเลยยยยยยย เฮ้ออออ ใครจะได้แฟนหล่อแบบผมอะหรอ ไม่มีแล้วแหละแฟนผมหล่อที่สุดในโลกแล้ว คิคิ ฉินเมาจีบผมก่อนนะ คนอย่างผมอะไม่ยอมไปจีบใครก่อนหรอกต้องมีผู้ชายมาให้เลือกสิทำไมเราต้องเหนื่อยหาเองด้วยละ เนอะ คิคิ พวกเราคุยกันได้ 1 เดือนแล้วแหละ ผมโกหกไอ้ 3 ตัวนั้นไปว่า 1 อาทิตย์ ถ้าบอกว่าคบกันนานๆเดี๋ยวก็ถามโน้นนี่อีก ขี้เกียจเล่า! แต่ก็เข้าใจนะว่าพวกมันเป็นห่วงอะ ครั้งนี้ผมไม่พลาดอีกแน่นอนนนน สู้ๆ

                “ตัวเองเลิกงานกี่โมงอะ” ผมใช่คำเรียกแทนตัวว่า ตัวเอง แต่ฉินก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ ตอนแรกผมคิดว่ามันจะไม่ยอมสะอีก มันคงดูมุ้งมิ้งไม่เหมาะกับมันอะ ก็ตอนมาจีบนะดูโคตรขรึมผมนึกว่ามันเป็นพระเอกหลุดออกมาจากซีรี่เจ้าหญิงวุ่นวายเจ้าชายเย็นชาซะอีก แต่พอคุยๆไปฉินดีมากๆเลยอะ ดี้ดีเลยแหละ >///<

                “ดึกเลยอะ ต้องทำบัญชีอีกเยอะเลย ตัวเองกลับก่อนได้นะ”

                “ง่า อยากกลับบ้านพร้อมกันอ่า” ผมกอดแขนฉินแล้วพยายามใช้มือลูบแถวๆต้นขาของฉิน พวกเราคุยกันที่ลับตาคน ไม่มีใครเห็นหรอก!

                “อืมมม กานไม่เอา ถ้ามัน ลุก ขึ้นมากานจะเจ็บตัวนะ”

                “ก็อยากเจ็บตัวไงถึงทำแบบนี้อะ” ผมยังคงลูบอยู่แถวๆขาของฉิน แต่ก็เข้าใกล้จุดหมายที่แท้จริงเรื่อยๆ ๆ ๆ

                “ไม่เอาครับ เวลางานนะ” ฉินรีบดึงมือผมออกก่อนที่มันจะไปโดนกับจุดหมายปลากทางที่ตอนนี้เริ่มจะดันกางเกงทำงานของฉินเองออกมาเล็กน้อยแล้วแหละ อยากชะมัดเลย!!!

                “แต่ว่า มันดูอึดอัดนะให้มันออกมาหายใจบ้างดีกว่าเนอะ ให้กานช่วยนะ” ผมส่งสายตาเยิ้มๆไปให้ฉิน แล้วก็เริ่มเอามือไปลูบจุดหมายที่แท้จริงอีกครั้ง ก็คนเค้าทรมานเราก็ต้องช่วยเท่าที่ช่วยได้ปะ เอ้ออออออ

                “มึงมาช่วยงานกูก่อนมั้ย กูจะเอาเย็นที่นะไม่ใช่ชาติหน้าไอ้กาน!!!”

                “โอ้ยเหี้ย!!! มึง มึง พวกมึง มาไงเนี้ย” ไอ้ซัน ไอ้เรย์ ไอ้คิม มากับครบบอยด์แบนเลยครับท่าน ผมตกใจแทบตกตึก ดีนะไม่มาเจอผมนั่งกินไอติมอยู่เนี้ย

                “ไอ้ห่าเรย์ กูคุยกับเมียกูอยู่มึงมาทำไมวะ” ฉินด่าไอ้เรย์เพราะมันมาขัดจังหวะพวกผม ด่ามันเลยๆๆ มันชอบแบล็กเมลเค้า

                “เดี๋ยวนะ ไอ้กาน มึงบอกคุยกับมันแค่อาทิตย์เดียว แต่ทำไมไอ้ฉินเรียกมึงว่าเมีย? แล้วเมื้อกี้ที่มาเห็นคือมึงกำลังยั่วมันอยู่เลยนะ มึงคุยกับมันมานานกว่านี้ใช่มั้ย หืม???” สัส แผนแตกละกู

                “แหะๆ”

                “สัส มาแหะๆใส่กูนะ หายไปจะ 2 ชม.ล่ะ งานก็ไม่ทำ ไป! กลับไปทำงาน ทำตัวแบบนี้แม่ไม่ว่าหราห้ะ งานไม่เสร็จนะ ไอ้ซันด่ามึงหูดับแน่ เอออีกอย่างแรดขึ้นเยอะนะมึงอะ”

                “คนเราก็ต้องมีการพัฒนาป่าววะ”

                “พัฒนา? เออ เจริญละเพื่อนกู ไป ไปทำงาน”

                “เออๆ” ไอ้เรย์นะไอ้เรย์กูจะได้กินของหวานตบท้ายอยู่แล้วววววว ระหว่างที่ผมกับไอ้เรย์ด่ากันอยู่ ฉิน ไอ้ซัน ไอ้คิมก็ทำความรู้จักกัน ดีแท้ เมียโดนด่าอยู่นี่มึงไปคุยกันเฉยเลย ผมแยกกับฉินก็ต้องกลับมาทำงานส่งไอ้ซันมาที่ห้องทำงานตัวเอง อุตสาห์ปิดเรื่องฉินมาได้ตั้งเดือนนึง มาโป๊ะแตกซ้ำยังให้พวกมันมาเห็นพวกผมจู้จี้กันอีก อายแท้กู แต่แคร์มั้ย กานหาแคร์ไม่ เป้าหมายมีไว้พุ่งจนครับ คืนนี้กูจะให้มึงชนกูทั้งคืนเลย ฉินๆของผมมมมมมมมมม

ความคิดเห็น