ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Bar's princess(5)special's Vampire

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 999

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2561 08:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bar's princess(5)special's Vampire
แบบอักษร

เมื่อคืนฉันเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นมาอีกทีโทรศัพท์ยังคาหูอยู่เลย อยากบอกว่าพี่เมทันร้องเพลงเพราะมากค่ะ สงสัยฟังเพลินจนหลับไปเลยแหะๆ เอาจริงๆฉันไม่รู้เลยว่าตอนนี้ฉันกับพี่เมทันพบกันในฐานะอะไร ทั้งๆที่เรื่องมันน่าจะจบไปแล้วหลังจากที่พี่เค้าพาไปโรงพยาบาลในวันนั้น แต่มันก็เป็นที่หัวใจฉันด้วยแหละนะ เจอเขาอ้อนขอเบอร์เข้าหน่อยก็ยอมให้ไป อีกอย่างคือฉันไม่รู้ว่าแฟนพี่เมทันไปไหนเพราะทุกครั้งที่เจอกันจะเจอแต่พี่เมทันกับเด็กๆ ฉันกลัวว่าถ้าเราคุยกันต่อไปแบบนี้ถ้าเกิดฉันรักเขาขึ้นมาจะทำไงล่ะคะ แค่ตอนนี้หัวใจของฉันมันก็ไม่รักดีอยากวิ่งไปหาพี่เมทันตลอดเลย ฉันสลัดความคิดในหัวไปมาก่อนจะลุกจากที่นอนในวันเสาร์อันแสนน่านอนแบบนี้ วันนี้คุณพ่ออยากให้ฉันไปช่วยดูงานที่ไซต์ก่อสร้างค่ะ ฉันไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับพวกนี้เลยเพราะฉันเรียนคณะสังคม แต่ท่านก็คะยั้นคะยออยากให้ไปศึกษาบอกเป็นการไปเที่ยวเล่นก็ได้ ฉันไม่อยากขัดใจท่านเลยตกปากรับคำเป็นอย่างดี 

"อ่า แวมไพร์มานี่สิ พ่อจะแนะนำเจ้าของงานให้รู้จัก"คุณพ่อเรียกฉันเมื่อเห็นฉันเดินเข้าไปหา หลังจากที่เดินเล่นรอบๆไซต์ก่อสร้างมาสักพักแล้ว 

"นี่คุณหนุ่มกับคุณเมธาเจ้าของงานนี้ แต่เจ้าของงานที่แท้จริงคือ...อ่ามาพอดีเลย นี่คุณเมทันเจ้าของโครงการนี้"คุณพ่อผายมือไปทางพี่เมทัน เห็นร่างเล็กตรงหน้ายืนยิ้มล้อๆอยู่ทำให้ฉันรีบก้มหน้างุดเลย ก็เมื่อคืนเล่นหลับคาโทรศัพท์ขนาดนั้นนี่คะ 

"สวัสดีค่ะ"ฉันพนมมือไหว้ทั้งสามคนตรงหน้า ทุกคนรับไหว้ยิ้มๆ ทำไมอึดอัดจังแฮะ 

"คุณพลคะ เมขอยืมตัวลูกสาวคุณพลได้ไหมคะ เมอยากได้เพื่อนเล่นน่ะค่ะ"จู่ๆร่างเล็กตรงหน้าก็พูดขึ้น ทำให้ฉันรีบเงยหน้าทันที ไม่อาววว ไม่ไปได้ไหมอะ พี่เมทันขี้แกล้ง 

"เอาสิครับ อย่าดื้อกับคุณเมนะลูก"แงๆๆ คุณพ่อส่งฉันให้พี่เมทัน ร่างเล็กคว้ามือฉันไปกุมก่อนจะพาเดินออกไปข้างหน้า 

"เอ่อ..พี่เมทันคะ" "ว่าไงคะหนูน้อย"แงเรียกหนูน้อยอีกแล้ว ไพร์เขินเป็นนะคะ 

"ไพร์ว่า..มือน่ะค่ะ เดี๋ยวแฟนพี่เมทันจะเข้าใจผิดเอา"ฉันกลั้นใจตอบกลับไป ไม่คุณเมธาก็คุณหนุ่มต้องเป็นแฟนพี่เมทันแน่ๆเลยค่ะ เดี๋ยวเขาจะทะเลาะกันเพราะฉันเปล่าๆ 

"คึคึ..เด็กน้อยเอ๊ย"พี่เมทันหัวเราะพลางลูบศีรษะฉันแผ่วเบา อะไรกันเล่าก็มันเรื่องจริงนี่คะ 

"พี่ไม่มีแฟนสักหน่อย"พี่เมทันพูดยิ้มๆเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร 

"แล้วเด็กๆเกิดมาจากกระบอกไม้ไผ่รึไงกันคะ"ด้วยความปากไว ฉันเลยพูดประชดไปเสียเลย นิสัยไม่ดี คนบ้า! 

"โอ๋ๆๆๆ ไม่งอแงสิคะ พี่ไม่มีแฟนจริงๆนะคะ เด็กๆเป็นลูกๆที่พี่ไปรับมาจากสถานกำพร้าค่ะ พี่อยากมีลูกเลยไปรับเด็กๆมาเลี้ยงเป็นลูก เชื่อพี่นะคะนะ"พี่เมทันสวมกอดฉันทางด้านหลัง โยกตัวไปมาแถมยังทำเสียงอ้อนๆใส่อีก งุ้ยยยแค่นี้ไพร์ก็จะละลายแล้วค่ะ 

"จริงๆนะคะ หนูเชื่อพี่เถอะนะ"ยัง ยังไม่เลิกอ้อนอีกเขินจะแย่แล้วค่ะ  

"ชะ..เชื่อก็ได้ค่ะ ปล่อยได้แล้วอายเค้า"ฉันพูดพลางดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของคนตัวเล็ก แต่มือปลาหมึกนี่แกะไม่ออกเสียที  

"จะอายใครคะ ไม่เห็นมีใครเลย"พี่เมทันตอบกลับเสียงเจ้าเล่ห์ คนบ้านี่ ใครจะไปรู้ว่าพี่เมทันจะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้นะ  

"ปล่อยหนูเถอะนะคะ นะหนูเขิน"ฉันพูดพลางก้มหน้างุด ก็คนมันเขินจริงๆนี่คะ 

"คึคึ ก็ได้ๆค่ะ งั้นกลางวันไปกินข้าวกับพี่นะ" 

"หนูจะไปทานกับคุณพ่อ"ฉันรีบเถียงทันทีขืนอยู่กับพี่เมทันนานๆหัวใจได้ทำงานหนักแน่ๆเลย 

"ไปทานกับพี่เถอะนะคะ ไม่สงสารพี่หรอพี่ต้องไปทานคนเดียวนะ" 

"พี่เมทันก็ไปทานกับคุณเมธากับคุณหนุ่มสิคะ" 

"ก็พี่อยากทานกับหนูนี่นา นะคะไปทานข้าวกับพี่น้าาาา"แน่ะ มีการซบหน้ากับแผ่นหลังของฉันอย่างออดอ้อนอีก นับวันพี่เมทันชักจะอ้อนเก่งขึ้นทุกทีแล้วเนี่ย อันตรายจริงๆ 

"งื้อออ ก็ได้ค่ะ ปล่อยได้แล้วว"ฉันดันตัวร่างเล็กออก แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มขำ มีอะไรน่าขำกันล่ะเนี่ยฮึ้ย! 

"โอเคปล่อยจริงๆละ"หลังจากที่คุยเล่นกัน ฉันก็ขอคุณพ่อไปทานข้าวกับพี่เมทัน ซึ่งท่านก็อนุญาต พี่เมทันพาฉันมาทานข้าวที่ห้างค่ะ สงสัยได้ยินฉันบ่นว่าอยากกินชาบูแน่ๆเลยฮิฮิ หลังจากทานชาบูเสร็จพี่เมทันก็พามาเดินเล่นย่อยอาหารที่สวนสาธารณะใกล้ๆไซต์ก่อสร้าง บรรยากาศดีค่ะ ตอนนี้บ่ายกว่าๆ แต่แดดกลับไม่ร้อนมาก 

"ชอบรึเปล่า"จู่ๆร่างเล็กที่จูงมือฉันก็ถามขึ้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม อยากบอกเหลือเกินว่าชอบมากเลยค่ะ ชอบที่สุดเลย 

"ชอบค่ะ" 

"ไว้วันหลังเรามาด้วยกันอีกนะคะ พี่จะพาเด็กๆมาด้วย"รอยยิ้มหวานเผยออกมาอย่างดีใจ เห็นแล้วทำให้ฉันอดยิ้มตามเสียมิได้ หลังจากนั้นพี่เมทันก็ขับรถพาฉันมาส่งที่บ้าน แอบเสียดายนิดๆที่ไม่ได้เจอกับเด็กๆเลย แต่ไม่เป็นไรค่ะ เพราะวันต่อไปเราต้องได้เจอกันอีกแน่^^  

"อย่าลืมตอบไลน์พี่ด้วยนะ ถ้าคิดถึงมากๆโทรหาพี่ก่อนก็ได้นะพี่ไม่ว่า"พี่เมทันกล่าวทิ้งท้ายก่อนจะขโมยหอมแก้มฉันฟอดใหญ่ คนลามก! นิสัยไม่ดี ทำไมหน้าฉันมันถึงร้อนแบบนี้เนี่ย>< 

"คนบ้า!"ฉันรีบวิ่งหนีเข้าบ้านด้วยใบหน้าที่แดงแปร๊ด แอบได้ยินเสียงหัวเราะจากอีกฝ่ายด้วย คนลามก! คนผีทะเล! แล้วเสียงเครื่องยนต์ก็ดังไกลออกไป ฉันจึงตรงเข้าไปในครัวกะจะแกล้งนมสายให้ตกใจเล่นเสียหน่อย 

"นมสายคะมีอะไรให้ไพร์ช่วยไหมคะ"ฉันสวมกอดร่างท้วมของนมสาย แม่นมของฉันตอนเล็กๆอย่างออดอ้อน 

"ว๊าย! ตาเถร คุณหนู! ถ้านมหัวใจวายไปจะทำยังไงคะ"นมตีแขนฉันป้อยๆ ฉันได้แต่หัวเราะชอบใจเพราะชอบแกล้งนมสายเล่นแบบนี้ทุกที 

"ไพร์ขอโทษค่ะคึคึ ว่าแต่นมทำอะไรอยู่คะ" 

"ทำแกงเขียวหวานของโปรดคุณหนูไงคะ"นมสายพูดพร้อมรอยยิ้มกว้าง จนฉันอดที่จะหอมแก้มนุ่มนั่นเสียมิได้ 

"หมั่นเขี้ยว นมสายชอบทำตัวน่ารักอยู่เรื่อยเลย" 

"แน่ะ แกล้งคนแก่รึคะ" 

"นมไม่แก่สักหน่อยออกจะสวย" 

"แหม อย่าล้อคนแก่ให้ดีใจหน่อยเลย ขึ้นไปอาบน้ำอาบท่านะคะ ลงมาจะได้ทานข้าวกัน"ฉันขานรับแต่โดยดี ก่อนจะขึ้นไปชั้นบนเพื่ออาบน้ำ 

ตึ๊งดึง! 

Meton : ส่งรูปภาพ 

ตึ๊งดึง! 

Meton : เด็กๆบ่นคิดถึงม่าม๊า 

ฉันกดเข้าไปดูรูปภาพ ปรากฏเป็นภาพของเด็กน้อยทั้งหกคนและมัมมี๊ของพวกเด็กๆนั่งกอดกันกลมบนโซฟาตัวยาว 

××Vampire×× : ฝากบอกเด็กๆทีนะคะว่าม่าม๊าก็คิดถึง^^ 

ตึ๊งดึง! 

Meton : ส่งข้อความเสียง 

"ม่าม๊าหนูขาคิดถึงม่าม๊าจังค่ะ โรมคิดถึงมากกว่าฮับ หนูเขินคิดถึงม่าม๊าที่สุดเลย เฮียก็คิดถึงม่าม๊านะครับ น้องนาฏยก็คิดถึงม่าม๊านะครับ ม่าม๊าใจร้ายไม่มาหาน้องนาฎยเลย พี่ฟาร์ก็คิดถึงม่าม๊านะครับ มาหาพวกเราบ้างนะครับม่าม๊า มัมมี๊คิดถึงม่าม๊าเหมือนกัน อย่าลืมมาหาเด็กๆนะคะ"เสียงเจี๊ยวจ๊าวดังขึ้นจากข้อความเสียง พาลให้น้ำตาของฉันเอ่อไหลออกมาทันที ยิ่งได้ฟังยิ่งคิดถึงเด็กๆ ม่าม๊าก็คิดถึงพวกหนูนะคะ  

××Vampire×× : ส่งข้อความเสียง 

"ม่าม๊าก็คิดถึงทุกคนนะคะเด็กๆ คิดถึงมัมมี๊ของเด็กๆด้วย อย่าลืมกินข้าวกันนะคะทั้งเด็กๆและก็มัมมี๊ของเด็กๆด้วย"แค่นี้ฉันก็มีความสุขมากแล้ว ขอบคุณนะคะพี่เมทัน ที่มอบของขวัญให้ไพร์ตั้งหกชิ้นแน่ะ^^

 . 

แอบซึ้งเบาๆ เข้าใจความรู้สึกคนเป็นแม่เลย ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ ฝากติดตามด้วยน้าาาา^^

ความคิดเห็น