.

เครดิต : ขอบพระคุณภาพทุกภาพ จากอินเทอร์เน็ตค่ะ

.

สัญลักษณ์ประกอบ

// เท่ากับ การกระทำ

(..... ) เท่ากับ ความรู้สึก

ฉัน อ่านออกเสียงเป็น ชั้น นะคะ

ไรต์เขียน ฉัน ให้ถูกต้องแต่เพื่ออรรถรสให้ออกว่า ชั้น ค่ะ

.

คีตะไม่เคยเชื่อในรักแรกพบ

จนกระทั่งเขาเห็นมิลินใต้แสงเช้าในร้านดอกไม้

และหัวใจก็ไม่เคยเป็นของตัวเองอีกเลย

.

.

แนะนำตัวละครหลัก

มิลิน (27 ปี)

ลูกคุณหนูนักเรียนนอก เพิ่งเรียนจบและกลับไทย

ลุคหล่อมีทรง เก็ก ๆ ซึน ๆ มั่นใจในตัวเอง

นิสัย: ปากแข็ง ขี้หวงแบบไม่รู้ตัว

แต่พอเจอมิลิน = ใจเต้นแรงตั้งแต่วินาทีแรก

.

.

เสียงเคาะประตูดัง ปึง ปึง ปึง

คนในห้องนอนพลิกตัวเอาหมอนปิดหู

ประตูถูกเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต กีรติ ยืนกอดอก หน้าสวยแต่แววตาไม่ใจดี

คีตะโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม ผมยุ่ง ๆ

คีตะล้มตัวลงกับเตียงอีกครั้ง

ผ้าห่มถูกกระชากออก

คีตะลุกขึ้นนั่ง หน้าบึ้ง

กีรติเดินเข้าไปยืนตรงหน้า แล้วยื่นมือมาขยี้หัวน้องชายแรง ๆ

คีตะกรอกตา แต่ก็เดินเข้าห้องน้ำอย่างจำใจ ก่อนปิดประตู เขาชะโงกหน้ามาพูดเบา ๆ

กีรติหันมายิ้มมุมปาก

.

เวลาต่อมา ตัดภาพไปที่รถกำลังมุ่งหน้าไปยัง

Bloom & Breath

คีตะยังทำหน้าบึ้ง เขาไม่รู้เลยว่าเช้าวันนี้ จะเป็นเช้าที่ทำให้เขาไม่อยากหนีไปไหนอีกเลย

เวลาผ่านไปไม่นาน รถจอดหน้าร้าน Bloom & Breath

กระจกใสสะท้อนแสงแดดยามเช้า ไอน้ำบาง ๆ เกาะอยู่ที่ขอบกระจกจากแอร์ที่เพิ่งเปิด

คีตะก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือสะพายกระเป๋าแบบคนถูกบังคับมา

คีตะกรอกตา ก่อนจะผลักประตูร้านเข้าไป เสียงกระดิ่งเหนือประตูดัง กรุ๊งกริ๊ง เบา ๆ

ทันทีที่ก้าวเข้าไป กลิ่นดอกไม้สดลอยเข้ามาแตะจมูก ไม่ฉุน ไม่แรง

แต่หอมสะอาด…เหมือนเช้าวันใหม่

แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านกระจกบานใหญ่ ทอดลงบนพื้นไม้สีอุ่น ละอองฝุ่นเล็ก ๆ ลอยในอากาศอย่างช้า ๆ

และตรงกลางแสงนั้น มีใครบางคนกำลังก้มจัดดอกไม้

เสื้อสีขาวแขนพับถึงข้อศอก เอี๊ยมสีครีมผูกโบว์ด้านหลัง เส้นผมนุ่มสีเข้มตกลงมาปิดข้างแก้มเล็กน้อย

ปลายนิ้วเรียวยาวค่อย ๆ จัดกลีบกุหลาบสีพาสเทลอย่างทะนุถนอม เหมือนกลัวว่ามันจะช้ำ

การเคลื่อนไหวช้า นุ่ม และตั้งใจ

คีตะหยุดเดิน ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะหยุด เสียงพี่สาวกำลังพูดอะไรบางอย่างแต่เขาไม่ได้ยิน

สายตาเขา…มองเพียงภาพตรงหน้า

แสงเช้าตกกระทบข้างแก้มของคนคนนั้น ทำให้ผิวดูนวลใส ขนตายาวทอดเงาบาง ๆ ลงบนแก้ม ริมฝีปากสีธรรมชาติเม้มเล็กน้อยเวลาจัดโบว์ เหมือนกำลังตั้งสมาธิเต็มที่

หัวใจคีตะเต้นแรงขึ้นหนึ่งจังหวะ แล้วอีกหนึ่ง แล้วเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

เหมือนใครเผลอเร่งมันโดยไม่ขออนุญาต

เสียงกีรติเรียก คนตรงหน้าเงยขึ้น

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนแสง ใส…และอ่อนโยนเกินไปสำหรับโลกใบนี้

รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นทันทีที่เห็นเจ้าของร้าน

แล้วสายตาคู่นั้นก็เลื่อนมาที่คีตะ

เสียงเขาแหบกว่าปกติเล็กน้อย

มิลินยิ้มอีกครั้ง ยิ้มแบบที่ไม่ได้พยายามจะทำให้ใครตกหลุมรัก แต่กลับทำสำเร็จโดยไม่รู้ตัว

คีตะพยักหน้า ทั้งที่สมองยังไม่ทันประมวลผลคำถาม

กีรติแอบมองน้องชาย เห็นสีหูที่เริ่มแดงจาง ๆ

“พี่ดอกไม้ของเขา”

มิลินหันกลับไปจัดดอกไม้ต่อ ปลายนิ้วเรียวแตะกลีบกุหลาบอย่างเบามือ เหมือนโลกทั้งใบของเขามีแค่ช่อดอกไม้ตรงหน้า

แต่โลกทั้งใบของคีตะ เหลือแค่แผ่นหลังบาง ๆ ใต้แสงเช้าตรงนั้น

เสียงพี่สาวยังคุยเรื่องตารางงานอยู่ข้าง ๆ แต่เขาไม่ได้ยินอะไรชัดเจน

สายตาเขาตามทุกการเคลื่อนไหว ตั้งแต่เส้นผมที่ไหวเบา ๆ จนถึงไหล่ที่ขยับนิด ๆ เวลาเอื้อมหยิบกรรไกร

หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ สามเดือน คำนี้เพิ่งถูกย้ำอีกครั้งในหัว

สามเดือน เก้าสิบวัน สองพันกว่าชั่วโมง

มันเคยฟังดูยาวนาน แต่ตอนนี้ มันสั้นเกินไปสำหรับการอยู่ใกล้คนคนหนึ่ง

ถ้าสามเดือนผ่านไปเขาต้องกลับไปใช้ชีวิตเดิม ตื่นสาย เจอเพื่อน เที่ยวกลางคืน ว่างเปล่าเหมือนเดิม

แต่ไม่มีภาพนี้

ไม่มีแสงเช้า ไม่มีเสียงนุ่ม ๆ ที่เรียกชื่อเขา

ใจเขาหนักวูบอย่างไม่เคยเป็น เขาเพิ่งเข้าใจบางอย่าง ทั้งที่เพิ่งเจอกันไม่ถึงห้านาที

บางคน…ไม่ได้ต้องใช้เวลานาน ก็รู้แล้วว่าอยากอยู่ด้วยนานแค่ไหน

คีตะมองแผ่นหลังของมิลินอีกครั้ง มองรอยยิ้มบาง ๆ ตอนอีกฝ่ายคุยกับพี่สาว แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาเงียบ ๆ

สามเดือน…มันน้อยไปไหม ไม่ใช่น้อยไปสำหรับการฝึกงาน แต่น้อยไปสำหรับหัวใจของเขา เพราะแค่ไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

เขาก็แน่ใจแล้วว่า เขาไม่อยากเป็นแค่เด็กฝึกงานสามเดือน

เขาอยากเป็นคนที่ได้ยืนอยู่ข้าง ๆ ในทุกเช้าของร้านนี้และในทุกเช้าของชีวิตมิลิน

คีตะสูดลมหายใจลึก พยายามเก็บอาการเต้นแรงไว้ใต้ท่าทีเฉยชา

แต่ในใจเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังตกหลุมรักอย่างเต็มแรง โดยไม่มีทางถอยกลับเลย