facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่8

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2564 13:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่8
แบบอักษร

 

รักจมเขี้ยว...บทที่8 

 

“แล้วมึงแดกไรมายัง..กูลงไปหาไรมาให้กินม่ะ”  

“ไม่หิว”ผมพามันเดินขึ้นมาบนห้องของตัวเอง  พอเข้าห้องมาได้เเม่งก็มองสำรวจห้องผมไปเรื่อยเลย 

 

..ดีนะเนี่ยกูพึ่งกลับมาห้องเลยไม่รกเท่าไร 

 

“เออๆ งั้นมึงเข้าไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวกูหาชุดให้เปลี่ยน”ผมพูดบอกชี้มือชี้ไม้ไปทางห้องน้ำ ก่อนจะเดินเลยไปเปิดตู้เสื้อผ้าของตัวเอง ลื้อหาชุดให้มัน 

“คนอื่นไปไหน?” 

“ใคร?...เตี่ยกับม๊ากูอะเหรอ?” 

“อือ” 

“นอนกันหมดแล้ว เออ พรุ่งนี้บ้านกูจะไปทำบุญกัน มึงไปม่ะ” 

“ชวน??” 

“..กูบอกเล่าให้มึงฟังเฉยๆ มั้งสัส!”ฉิบหายแค่นี้มึงก็สงสัยได้อีกเนอะ-*- 

“…” 

 

เเหน่ๆ! มองเหมือนรู้ว่ากูคิดอะไรเลยนะห่าา 

 

“เอ้า ชุดมึง…แล้วก็เอาชุดนั้นมาเดี๋ยวกูลงไปซักให้”ผมยื่นเสื้อยืดของตัวเองที่สั่งซื้อมาแล้วใส่ไม่ได้เพราะตัวมันใหญ่จนเกินไป ชนิดที่ว่าถ้าผมใส่ก็คือไหล่ผมเอาไม่อยู่เผลอเมื่อไรเเม่งหลุดโชคความเซ็กซี่ของผมตลอด..จำได้ว่าตอนนั้นผมก็สั่งไซส์L มานะครับ..ซึ่งเป็นไซส์เสื้อที่ผมก็ใส่เป็นปกตินั้นแหละ...แต่ทำไมอีตัวนี้ถึงได้ใหญ่เว่อเบอร์โตขนาดนี้ก็ไม่รู้...ใส่เองก็ใส่ไม่ได้จะทิ้งก็เสียดาย ยกให้ไอ้คุณชายไปแล้วกัน   

“ขอบใจ”มันรับเสื้อยืดกับกางเกงเลสีฟ้าสดใสที่ผมส่งไปให้มัน..มันก็รับไปถือแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปแต่โดยดี... 

 

ผมเดินลงมาที่ชั้นล่างของบ้านจัดการซักชุด ตากชุดให้มันเสร็จ ก็เดินกลับขึ้นมาบนห้องนอน ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าเตียงนอนของตัวเอง..เอาไงดีวะ??...เตียงผมมันเป็นเตียงเดียวไง...นอนคนเดียวมันสบายอยู่แล้ว แต่จะให้ผู้ชายตัวโตๆสองคนขึ้นไปนอนเบียดกันบนนั้นก็คงไม่ไหว..อึดอัดกันเปล่าๆ   

 

เอาวะ!...กูยอมลงมานอนพื้นให้ก็ได้...เห็นว่าเป็นมึงหรอกนะไอ้คุณชาย...ถ้าเป็นไอ้หาหมาหมอกแล้วละก็...กูให้แม่ง นอนในห้องน้ำไปแล้ว.... 

 

“ทำไมไปนอนตรงนั้น” มันถามขึ้นทันที หลังจากที่เดินออกจากห้องน้ำมาแล้วเห็นผมนอนแผ่หราอยู่บนพื้นห้อง 

“เตียงมันเล็กมึงนอนเหอะ..เดี๋ยวกูนอนพื้นเอง” 

“ขึ้นไปนอนบนเตียง” 

“กูนอนพื้นได้เว้ย..กูเจ้าบ้านนะ มึงแหละนอนบนเตียง” 

“ขึ้นไป!” 

 

คุณคิดว่าไง....คิดว่าผมหรือมันที่นอนพื้น..ถ้าคุณคิดว่าผม  คุณคิดผิด!!...แล้วถ้าคุณคิดว่าเป็นมัน คุณก็คิด...ผิดอีกนั้นแหละ!!...ทำไมนะเหรอ ก็แม่งตอนนี้ผมกับมันกำลังนอนเบียดกันอยู่บนเตียงนี่ไง...ไอ้เหี้ย เตียงเดียวนะเว้ย...ขยับตัวที่อีกคนก็รู้สึกอะ...โว๊ย!! 

 

“กูว่ากูลงไปนอนพื้นดีกว่าว่ะ” 

“ทำไม” 

“มันเบียดกัน มึงไม่อึดอัดหรือไง” 

“ก็ไม่” 

“มึงไม่แต่กูอึดอัด”...แล้วอยู่แบบนี้กูก็รู้สึกแปลกๆ ด้วย-*- 

 

ใครเข้ามาเห็นตอนนี้ได้นึกกันไปถึงไหนต่อไหนแน่...ก็ตอนนี้ผมกับมันแทบจะนอนสิงร่างกันอยู่แล้ว...ใกล้แบบใกล้เหี้ยใกล้ฉิบหาย..สัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกันได้เลยอะ  คิดดู... 

 

“นอนไป...หลับแล้วก็ไม่รู้สึกเองแหละ” 

“...”เเหม่! ไอ้ห่าฟีบี...แต่กว่าจะหลับได้มันก็นานเปล่าวะ-*-! 

 

แต่ถึงปากจะพูดแบบนั้น..แต่ใช่เวลาเพียงไม่นานกอไผ่ก็หลับไป..อาจจะเพราะเพลียจากการนั่งอยู่บนรถแท็กซี่นานเพราะรถติดแล้วยังบวกกับการเรียนที่หนักหน่วงทั้งวันของวันนี้ด้วยก็ได้...กอไผ่ถึงได้หลับไปทั้งๆ ที่นอนเบียดอยู่กับอีกฝ่ายแบบนั้น... 

 

“ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นอันตรายแน่”เสียงกระซิบแผ่วเบาๆ กับสัมผัสเย็นชื้นจากริมฝีปากหนาหยุ่น ที่สัมผัสลงเบาๆ ที่ขมับของกอไผ่อย่างอ่อนโยน ตาคมที่มองทอดมาอย่างรักใคร่... 

. 

. 

. 

ปิ๊บ..ปิ๊บๆ...ปิ๊บ!! 

อือออ...อืมมม..มมม  ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงเช้า...เช้าแบบเช้าม๊ากกกก   ยกมือขึ้นไปกดปิดนาฬิกาที่ตั้งปลุกเอาไว้ก่อนจะลุกขึ้นนั่งขยี้หัวตัวเองจนฟูไปหมด...หาววว...ยังไม่เต็มที่เลยยอ่า.... 

 

“ไอ้ฟีบี..ตื่นมึง..ไปทำบุญกัน”ผมพูดออกมา ก่อนจะหันไปมองด้านข้างของตัวเอง ที่เมื่อคืนมีไอ้ห่าคุณชายมานอนเบียดด้วย...ตอนแรกนึกว่าจะนอนไม่หลับแล้วเนี่ย....อ๊ะ!...อ้าวว 

 

....หาย...หายไปไหนวะ?...หรือเมื่อคืนกูฝัน?! 

 

ผมรีบเด้งตัวลงจากที่นอน  วิ่งตรงดิ่งลงที่ชั้นล่างทันที...ก่อนที่ข้อสงสัยทั้งหมดของผมจะกระจ่าง...พอลงมาข้างล่างก็เห็นไอ้ห่าคุณชายกำลังช่วยเเม่ของผมเตรียมของที่จะเอาไปทำบุญอยู่...ผมเลยเดินเข้าไปหาทั้งสองคนที่กำลังยืนคุยกันอยู่อย่างออกรสออกชาติ...เอ่อ...อันที่จริงแค่แม่ผมคนเดียวนั้นแหละครับ  ไอ้ห่าคุณชายแม่งก็พูดนิ่งๆ แบบที่แม่งชอบทำนั้นแหละ 

 

“ตื่นสักที่นะไอ้ตัวดี...ดูสิปล่อยให้เพื่อนลงมาช่วยเเม่ตั้งเเต่เช้ามืด เเล้วตัวเองพึ่งจะลงมาตอนนี้เนี่ยนะ”ทันทีที่แม่หันมาเห็นผม  การบ่นต้อนรับวันใหม่ก็เริ่มขึ้นทันที 

 

...หึหึ...แล้วคิดว่าผมทำยังไง...ก็ยิ้มรับไงครับ^^ 

 

“โห่! ม๊าเมื่อคืนไผ่นอนดึกจะตาย” 

“...เเล้วนี่จะพาเพื่อมาเที่ยวบ้าน ก็ไม่คิดจะบอกฉันเลยนะไอ้ไผ่...เอ่อ ฟีบีลูกเดี๋ยวพอทำบุญเสร็จอย่าพึ่งรีบกลับนะ  เดี๋ยวม๊าทำกับข้าวอร่อยๆ ให้กิน”อือฮือออ...ความแตกต่างที่แท้ทรู....ไอ้ไผ่กับฟีบีลูก..หัวเน่าซะมั้งกรู-*- 

“จะได้เวลาแล้ว...ไอ้ไผ่ ฟีบีลูกไปอาบน้ำเตรียมตัวได้แล้วไป เดี๋ยวจะไปไม่ทันใส่บาตรพระนะ”เเม่ของผมหันมาพูดบอก ก่อนจะหันกลับไปตรวจข้าวของต่อ 

“ไปมึง..ขึ้นไปอาบก่อนเลย เดี๋ยวกูออกไปเอาชุดที่ตากให้”มันก็พยักหน้ารับแล้วเดินขึ้นห้องไป  ส่วนผมเดินออกมาด้านข้างของตัวบ้าน ซึ่งมีพื้นที่ไม่มากเท่าไร  แต่ก็เป็นตรงที่รับแสงแดดได้ดีที่สุดของบ้าน เตี่ยกะแม่จึงใช้ตรงนี้เป็นพื้นที่ตากผ้าไป 

. 

. 

. 

“เตี่ยละม๊า”พอผมกับมันแต่งตัวเสร็จก็พากันลงมาด้านล่างซึ่งมีแม่ของผมนั่งรออยู่ก่อนแล้ว 

 “ออกไปก่อนเเล้ว  ต้องไปช่วยที่วัดเขา” 

“อ้าวเเล้วเราไปไง เดินอ่อ ไม่ไปแล้วได้ไหมอะแม่ ขี้เกียจเดินน” 

“เดี๋ยวเถอะๆ! เอาใหญ่เเล้วนะ เดินไม่กี่ก้าวทำเป็นบ่นเดี๋ยวจะโดน”...ไม่กี่ก้าวอะไรละเเม่  เดินลัดเลาะไปตามทางนี้ก็ไกลเหมือนกันนะ-*- 

 

แม่หันมาบ่นๆ ผมก่อนจะส่งข้าวของมาให้ผมช่วยถือ ซึ่งเยอะมากเลยครับคุณนายย...แต่ดีหน่อยที่ไอ้ฟีบีที่ยืนอยู่ข้างๆ ผม  มันแย่งจากผมไปถือบ้าง 

 

พอเตรียมทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย พวกเราก็พากันเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่เป็นซอยแคบๆไม่ใหญ่มากนัก  โดยมีเเม่ของผมเดินนำอยู่ด้านหน้า  มีฟีบีเดินอยู่ข้างๆ ท่าน ส่วนไอ้หมาหัวเน่าอยู่ผมนะเหรอ...ฮือออ.เดินตามหลังเขามานะสิ! ….ดู ดู๊ ดู ดูเธอทำ...ฮือออ..ทำไมถึงทำกับฉันได้....ฮืออออ 

 

ได้ใหม่เเล้วลืมเก่าเลยนะคุณนาย--! 

 

“ฟีบีลูก หนูอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม เดี๋ยวเเม่ทำให้กิน  เเม่ทำอร่อยมากเลยนะ ถามเจ้าไผ่ดูได้” 

 “ไผ่อยากกินหมูเทโพอะแม่” 

“ฉันไม่ได้ถามแก...แล้วก็เดินตามมาเร็วๆ เดินทอดน่องอยู่นั้น”...หึ..ถ้ามันกลับไปแล้วอย่างมาง้อนะ...โป้งแล้วคุณนายย-*-!! 

“ว่าไงลูก อยากกินอะไร” 

“อะไรก็ได้ครับ...แต่” 

“มันอะเเดกอะไรก็ได้เเม่ ที่ไม่มีกระเทียมอะ”ผมพูดเสริมขึ้น  ไอ้ฟีบีหันกลับมามองนิดหน่อยก่อนจะหันกลับไป...แต่กูเห็นนะเว้ย!..ว่ามึงแอบยิ้มอะ...เย้ยกูเหรอห่าาาา 

 

“เเพ้กระเทียมเหรอเรา...งั้นเดี๋ยวเเม่ทำพวกที่ไม่ต้องใส่กระเทียมก็เเล้วกันเนอะ...อือ...อะไรดีน่าา”เเม่ผมทำท่าตื่นเต้น  ตานี้เป็นประกายไปหมดเลย...ชอบจังเลยนะคุณนาย....ดูแลแขกเนี่ย 

 

บ้านของผมก็เป็นอย่างงี้แหละครับ  ชอบเอาอกเอาใจแขกที่มาเที่ยวบ้าน  จำได้ว่าตอนประถม ที่มีครูที่ประจำชั้นมาเยี่ยมบ้านนะ...กว่าครูจะได้กลับบ้านก็ปาไปมืดเลยอะ...เพราะต้องมานั่งกินหมูกระทะกับที่บ้านผมก่อนไม่งั้นเตี่ยกับม๊าไม่ยอมให้กลับ..แล้วก็มีอีกหลายต่อหลายครั้งเลย...ขนาดไอ้หมาหมอกที่เป็นเพื่อนกับผมมานาน...แค่มันมารอผมที่บ้านแม่ก็แทบจะไปเอานู่นเอานี้มาให้มันแดกเลยอะ  คิดดู-*- 

 

“ไผ่ เดี๋ยวเดินไปเอาจานเอาชามมาสัก 5-6 ใบนะ” 

“คร้าบบบ”พอมาถึงวัดแม่ก็หันมาบอกผม  ก่อนจะเดินนำขึ้นไปบนศาลา  ส่วนผมก็เดินแยกมาที่โรงครัวที่อยู่ชั้นล่าง 

“มาทำบุญบ่อยไหม?” 

“ก็บ่อยนะมึง...เตี่ยกับม๊ากูเขาชอบ แล้วก็อยากให้กูมา กูก็ไม่อยากขัดก็เลยมา” 

“เมื่อเช้าก็แปลกใจว่า ตื่นเช้าได้ยังไง”ผมหันไปถลึงตาใส่ไอ้ห่าฟีบีทันที...เอออ...อยู่หอกูตื่นสายไง....อยู่บ้านกูก็ตื่นสายครับ...ไม่สิ อยู่ไหนกูก็ตื่นสาย  แต่ถ้าจำเป็นต้องตื่นเช้ากูก็ตื่นได้ไหมละแหม่-*- 

“เอาไปถือเลยไอ้สัส”ผมยัดจานชามใส่มือมันก่อนจะเดินนำออกจากตรงนั้นมา  ได้ยินเสียงมันหัวเราะเบาๆด้วย....ตื่นสายแล้วทำไม!!! 

 

...ก็ยังง่วงได้ตลอดเวลาแล้วกัน-*- 

 

BY : LUN_LA 

 

 

ได้กลิ่นเหม็นๆไหม...เอ่อ....หมาหัวเน่านี้เอง 55555555 

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ....ติชมได้เต็มที่เลย...ไรท์รออ่านคอมเม้นอยู่น่าาา 

#เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ 

 

ความคิดเห็น