facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่7

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2564 22:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่7
แบบอักษร

 

รักจมเขี้ยว...บทที่7 

 

นานโคตรเลยไอ้ห่า-*-!! ผมยืนรอไอ้ห่าฟีบีที่หนีไปคุยกับผู้หญิงคนที่มาหามันอยู่นาน เเต่เเม่งก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะมาสักที… 

 

..เอาไงดีวะ??!.. 

 

ผมยืนรอมันอยู่อีกสักพักจนตอนนี้ 5 โมง 50 เเล้ว ซึ่งมันก็เย็นมาเเล้วนั้นเเหละ เเละถ้าไม่ไปตอนนี้ก็คงถึงบ้านเกือบ 2 ทุ่มเเน่ ถึงมหาลัยกับบ้านจะไม่ไกลเท่าไรนัก เเต่นี้มันตอนเย็นนะครับ คนเลิกงานเเห่กลับบ้านทั้งนั้นรถติดเเน่ๆ...เอาวะ...สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินออกมาที่หน้ามอรอเเท็กซี่กลับบ้านเเทน ขืนรอมันคงจะถึงบ้านพรุ่งนี้เเน่ๆ 

 

“พระรามเเปดครับ”ผมบอกถึงจุดหมายปลายทางออกไป หยิบมือถือขึ้นมาเขี่ยดูโน่นนี้ไปมาเเก้เบื่อ….ก่อนจะต้องโยนมันเก็บเข้าไปที่เดิมเพราะเเบตดันมาหมดซ่ะได้...ฮวย!! ซวยเเท้ขนาดนี้วะ-*- 

. 

. 

. 

“กว่าจะกลับมาได้นะไอ้ตัวดี นี่ถ้าม๊าไม่โทรตามคงจะไม่กลับสินะ!” 

 

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบในบริเวณตัวบ้าน  ซึ่งเป็นบ้านที่มีขนาดก็ไม่ได้ใหญ่มากนักเเต่ก็พอดีสมหรับคนสามคนนั้นเเหละ...เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาทันที...ไม่ต้องเดาครับ พระมารดาของผมนั้นเเหละ...ผมได้เเต่หัวเราะเเห้งๆ กลับไปเเล้วรีบพุ่งเข้าไปกอด เอาหน้าถูไถไปมากับร่างกายของอีกฝ่าย 

 

...อ่าา  จะว่าไปก็คิดถึงสัมผัสนี้นะเนี่ย 

 

“ม๊าก็พูดไป  ไผ่ก็ตั้งใจจะกลับอยู่เเล้วต่างหาก”ผมซุกไซ้ใบหน้าถูไถไปมาอย่างออดอ้อน พร้อมกับกระพริบตาปริบๆ ให้น่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

“ไม่ต้องเลย” 

“โอ๊ยๆ!!  ไผ่เจ็บม๊า..โอ๊ยๆ! เตี่ยช่วยไผ่ด้วยม๊าดึงหูไผ่จะขาดเเล้วว”ผมร้องครวญครางออกมาอย่างเจ็บปวดทันที ก็เเรงบิดที่หูมันไม่ใช่น้อยๆ นะ...เคยโดนกันหรือยังล่ะ รสมือของพระมารดาเนี่ย...ถ้ายัง...รีบไปทำให้โดนนะ  

 

เดี๋ยวตกเทรน-*- 

. 

 . 

 .  

หลังจากผมเสียเวลาส่วนมากไปกับการเอาอกเอาใจพระมารดาของตัวเอง  ที่ดูจะนอยด์ๆ นิดหน่อยที่ผมไม่ค่อยกลับบ้าน  เเล้วยังไม่ค่อยโทรมาหาท่านอีก  ก็เลยต้องงัดกระบวนท่าชุดใหญ่ออกมาออดอ้อนเลยนั้นเเหละ.... 

 

“ไผ่..ลงมากินข้าวว” 

 

เสียงเรียกที่ดังมาจากชั้นล่างทำให้ผมต้องรีบเด้งตัวลุกจากเตียงนอนที่พึ่งจะได้เจอกันไม่ถึงห้านาที....ฮือออ...ไผ่ขอโทษนะเตียงที่รัก....เเต่ไผ่ต้องไปเเล้ว ไม่งั้น หูไผ่เเดงอีกรอบเเน่...พอลงมาถึงชั้นล่าง ก็เห็นว่าม๊ากำลังตักเข้าใส่จานที่ว่างอยู่ใกล้ๆ ตัวท่าน 

 

 “ว้าวของโปรดทั้งนั้นเลย”ผมพูดออกมาอย่างตื่นเต้น ก็บนโต๊ะมีเเต่ของที่ผมชอบทั้งนั้น  

“พอม๊าเขารู้ว่าเราจะมา  ก็ให้เตี่ยออกไปตลาดซื้อของตั้งเเต่เช้าเลยนะ”  

“จริงอะเปล่า! มาๆ เดี๋ยวพี่ให้รางวัล”ผมทำทีเป็นยื่นหน้าเข้าไปหาท่าน พร้อมกับทำปากจู๋ใส่  

 “ทะลึ่งเเล้วไอ้ตัวดี”  

 

 ผวัะ!!.. 

 

ทัพพีตักข้าวสัมผัสเข้ากับหน้าผากของผมเบาๆ....หราาา....เสียงลั่นขนาดนี้เบาได้หราา..  

 

พอทุกอย่างเรียบร้อยผมกับเเม่เเละเตี่ยก็เริ่มลงมือท่านอาหารกันไปเรื่อยๆกินไปพูดคุยกันไปด้วย....  

 

“เรียนเป็นยังไงบ้างไผ่”ผมหันไปมองเตี่ยก่อนจะยิ้มเเห้งๆ ส่งไป...โคตรจะเหนื่อยเลยเตี่ย  

 “สบายๆ เตี่ย  กอไผ่ซ่ะอย่าง”ถึงหัวสมองจะคิดอีกเเบบเเต่ปากกลับพูดออกไปในอีกทางหนึ่ง  ซึ่งผมมั่นใจว่าเป็นทางที่ดีกว่าหัวสมองผมเเน่ ก็นะ...เคยได้ยินไหมละครับ...เรียนเเม่งว่าเหนื่อยเเล้ว เเต่คนส่งเรียนเหนื่อยกว่า!!!...ซึ่งบอกได้ว่าเเม่งโคตรจริงเลยด้วย เเล้วยิ่งส่งผมเรียนด้วยเเล้วบอกได้เลยว่า ไม่ต่างกับส่งควายมาเรียนครับ...ยิ้มอย่างภาคภูมิใจกับความจริงเลย...คิกๆ  

 

“ตั้งใจเรียนด้วยนะ..จะได้ไม่ลำบาก”ม๊าของผมพูดออกมาบ้าง ถึงจะไม่ได้พูดเหมือนคนที่กำลังให้กำลังใจหรืออะไรทำนองนั้น  เเต่สายตาที่ท่านส่งมามันทำให้ผมรับรู้ได้ทันที  

 “ห่วงเค้าอ่ออ”งื้ออ  กอไผ่มีความสุข 

“ไอ้ไผ่!!..ตั้งเเต่ออกไปอยู่ข้างนอกนี้ทะลึ่งใหญ่เเล้วนะ!!!”ว้าวๆ ขึ้นไอ้เเล้ว...คิกๆ..ถึงจะรู้ว่าท่านห่วงผมมากเเค่ไหนเเต่ก็ไม่วายจะไปเเกล้งเเหย่อีกนั้นเเหละ...ก็นะ ถึงจะดูว่าท่านหงุดหงิดกับความกวนของผม เเต่ข้างในลึกๆ เขามีความสุขเเหละ  ผมดูออกกกก 

 

พอกินข้าวกันเสร็จผมก็เป็นคนอาสาเก็บจานชามเอง บวกกับเอาจานที่ใช้มาล้างด้วยพอทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกมาหาพวกท่านที่กำลังนั่งดูทีวีกันอยู่… 

 

“เดี๋ยวเตี่ยกับม๊าจะขึ้นไปนอนเเล้วนะไผ่...ปิดบ้านดีๆ รู้ไหม”พอเวลาเกือบ 3 ทุ่มครึ่งพ่อกับเเม่ผมก็ขอตัวขึ้นไปนอน  คงเพราะพรุ่งนี้จะไปทำบุญกันนั้นเเหละ ถึงได้ขึ้นนอนเร็ว 

“คร้าบๆๆ”ผมลากเสียงตอบกลับไป  ก่อนจะสนใจรายการทีวีตรงหน้าต่อ 

 

นั่งดูทีวีไปเรื่อยๆ เปลี่ยนช่องไปช่องโน่นทีช่องนี้ที...พอหันไปดูเวลาอีกที่ก็ปาเข้าไป สี่ทุ่มกว่าๆ เเล้ว 

 

...สี่ทุ่ม!...ฉิบหายเเล้ว...ยังไม่ได้โทรบอกไอ้ห่าฟีบีเลยนิหว่า...กะจะโทรตั้งเเต่บนรถเเต่เเบตดันมาหมดเสียก่อน เเล้วพอถึงบ้านก็ลืม….เเม่งด่าหูชาเเน่ๆ!! 

 

ผมรีบลุกออกจากโซฟา  วิ่งขึ้นมาที่ห้องนอนของตัวเองที่อยู่ที่ชั้นสองของบ้าน  รีบถลาเข้าไปหาเตียงนอนหยิบมือถือที่ตอนนี้นอนเเน่นิ่งอยู่บนเตียงขึ้นมาทันที….ตอนนี้เครื่องมันติดเเล้ว...เเละสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าของผมในตอนนี้มันบอกอนาคตขอวผมได้เลยว่า…. 

 

….ตายเเน่ๆๆ!!! 

 

ไม่ได้รับ 30 สาย 

+คุณชายฟีบี+ 

 

“กูตายเเน่!!”พอตั้งสติได้ก็รีบกดโทรกลับหามันทันที 

 

….ฮือออ...อย่าดุอย่าด่ากระผมเลยสำนึกผิดเเล้ว 

 

“มะ..มึง..กู” 

(“ลงมาเปิดประตู!”)ไอ้เหี้ย เสียงโหดสัส-*-! ฮืออ  สวดคืนเเรกไม่เอาข้าวต้มนะครับ...ฮืออ มันเล่นผมเละเเน่ๆ 

“อ...อะไรวะ เปิดประตูอะไร?” 

(“ประตูบ้านมึง..เร็วๆ หรือจะให้พังเข้าไป”) 

 

ผมนี้รีบถลาวิ่งออกจากห้องลงมาที่ชั้นล่างทันที...ตายเเน่...นี้มึงกะจะมาฆ่ากูหมกป่าถึงบ้านกูเลยเหรอ...ทำไม่ได้นะ กูเป็นลูกมีพ่อมีเเม่ เเถมพวกท่านกำลังนอนอยู่บนบ้านด้วยมึงฆ่ากูไม่ได้...ดดด 

 

เเอ๊ดด...พลึบ! 

 

ทันทีที่ผมเปิดประตูบ้านออกไป ร่างของผมก็โดนกระชากเข้าไปหาอีกร่างหนึ่งที่อยู่อีกด้านของประตูบ้านทันที...ผมมองมันอย่างอึ้งๆปนงงไปหมด 

 

ทั้งเรื่องที่มันรู้จักบ้านผมได้ไง เเล้วก็มึงมายืนรอกูอยู่หน้าประตูบ้านได้ยังไง..ปืนข้ามรั้วมาเหรอ??!...ละ..เเล้วนี้มากอดกูทำไมมม...เเถมยังซุกหน้าอยู่กัยฃบไหล่กูอีก...จั้กจี้โว้ย!! 

 

“เอ่อๆ...มะ..มึงปล่อยก่อน..กูหายใจไม่ออก” 

“ทำไมไม่รอ...หนีกลับมาเองทำไม...รู้ไหมว่าเป็นห่วง โทรมาก็ไม่รับ” 

“เเบตกูหมด” 

“มือถือนี้มีไว้ดูเล่นหรือไง พอจะใช้การถึงได้ไม่ได้ประโยชน์ขนาดนี้”นอกจากไม่ปล่อยเเล้ว เเม่งยังพูดพ่นออกมายาวเหยียด-- 

“เออๆ กูขอโทษ.ปล่อยกูก่อนไอ้ห่า..เเล้วมึงมาบ้านกูถูกได้ยังไงเนี่ย”มันยอมปล่อยผมตามที่ผมบอก 

“เคยตามมา” 

“อะไรนะ??!” 

“ถามไอ้หมอกมา” 

“งั้นเอง...ไปๆ เข้าบ้านก่อนดีกว่า ข้างนอกยุงเเม่งเยอะ” 

 

ผมพามันเข้ามาในบ้านของผม  ก่อนจะเดินเเยกเข้ามาในครัวหาน้ำไปเสิร์ฟมัน...ก็นะเราเป็นเจ้าบ้านนี้น่า ก็ต้องทำตัวให้สมเป็นเจ้าบ้านที่ดีหน่อย...หึหึ...เปล่าหรอก...อันที่จริงเเค่รู้สึกผิดที่ทำให้มันเป็นห่วง จนต้องตามมาถึงบ้านขนาดนี้… 

 

“อะมึง น้ำ”ผมยืนน้ำไปให้มัน  มันก็รับไปจิ๊บๆ นิดหน่อย เเล้วก็วางลงบนโต๊ะด้านหน้าของมัน 

“ขอบใจ” 

“โทษทีละกันที่กูกลับมาก่อนเเล้วไม่ได้โทรบอกอะ...เเบตเเม่งหมดพอกลับมาถึงบ้านก็ดันลืมโทรบอกมึง” 

“...ทำไมไม่รอ” 

“ก็กูเห็นว่ามันเย็นเเล้ว  เเล้วมึงก็ยังไม่มาก็เลยกลับมาก่อน” 

“ดีเเล้วที่ไม่เป็นอะไร”เเล้วกูจะเป็นอะไรไปได้วะครับ?? 

“เเล้วนี้มึงจะเอาไง...ดึกเเล้วนะ..นอนนี้ไหมเเล้วพรุุ่งนี้ค่อยกลับ” 

“ไล่??” 

“ไล่ที่ไหนละห่า...ก็กูชวนมึงนอนที่บ้านกูอยู่เนี่ย-*-” 

“ก็บอกว่าพรุ่งนี้ค่อยกลับ”มันหันมามองหน้าผมนิ่งๆ น้ำเสียงเหมือนคนน้อยใจ..เเต่ขัดกับหน้ามันตอนนี้มาก..เเม่งนิ่งไปไหนวะห่า 

 

“อะๆ..กูพูดใหม่ก็ได้ครับคุณชาย..เเล้วตกลงคุณชายจะเอาไง นอนนี้ไหม มันดึกเเล้วนะ” 

“.....”มันมองหน้าผมนิ่งๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของมัน 

“นำไปสิ” 

 

….สรุปคือนอนสินะ-*- 

 

BY : LUN_LA 

 

 

มีความตามมาถึงบ้านอะเธออออ 

ขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามน่าา..ทั้งเรื่องนี้เเละเรื่องที่เเล้วเลย 

ขอบคุณๆ ขอบคุณค่ะ <3 <3 

เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ 

 

 

ความคิดเห็น