ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Bar's princess(4)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 821

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2561 22:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bar's princess(4)
แบบอักษร

​หลังจากที่ไปรับเด็กๆแล้ว ฉันจึงพาทุกคนมากินข้าวที่ห้าง โดยทุกคนลงความเห็นว่าอยากกินบาร์บิกอน 

"ว้าววว คุณมังกรเขียว"น้องโรมโดดดึ๋งๆไปมา เฮียเฟิงก็ตามอุ้มตามเล่นเป็นเด็กๆไปเลย  

"กี่ที่คะ" 

"8ค่ะ" 

"เชิญด้านในเลยค่ะ"พนักงานสาวเดินนำไปที่โต๊ะขนาดใหญ่ แล้วเชื้อเชิญให้นั่งพร้อมแจกเมนู

"อยากทานอะไรสั่งได้เลยนะคะ มื้อนี่พี่เลี้ยงเอง"ฉันหันไปพูดกับเด็กน้อยข้างกายที่ก้มหน้างุดๆ สงสัยจะงอนไม่หาย 

"ไม่เอาอะ ให้เด็กๆสั่งเถอะค่ะ ไพร์กินได้ทุกอย่างแหละ"เด็กน้อยตอบกลับ แต่ใบหน้าติดงอนๆอย่างเห็นได้ชัด 

"นี่งอนพี่จริงจังใช่ไหมเนี่ย"ฉันคว้ามือร่างบางมาจับเล่น เด็กน้อยหน้าขึ้นสีระเรื่อ พยายามฉุดมือกลับแต่ฉันไม่ยอม 

"มันน่างอนไหมล่ะคะ ไพร์บอกว่าจะกลับเองก็ไม่ยอม"แก้มแดงพองลมอย่างงอนๆ 'น่ากัด' ความคิดแรกเมื่อเห็นแก้มแดงพองขึ้นมา 

"ก็พี่อยากชวนหนูมากินข้าวด้วยนี่"ฉันตอบกลับอ้อนๆ 

"อะแฮ่ม มัมมี๊ครับพวกผมยังอยู่นี่นะครับ เกรงใจกันนิ๊ดนึง ว่าแต่พี่ไพร์จะสั่งอะไรดีครับ"พี่ฟาร์พูดขัดขึ้น ไอแสบนี่จะแกล้งมี๊รึไงหืม 

"ไม่ล่ะน้องฟาร์ แค่นี้ก็มากแล้วค่ะ"ร่างบางตอบกลับยิ้มๆ พนักงานสาวจึงขอตัวออกไป  "ไหนๆ แถลงมาสิครับมี๊ พี่สาวคนนี้เป็นใครกันครับ"เฮียเฟิงพูดขึ้นเมื่อพนักงานสาวจากไป จะให้บอกว่ายังไงล่ะ แฟนก็ไม่ใช่ ไอเราตามจีบเขาก็ไม่ใช่ แต่จะให้ห่างตัวก็ไม่ได้ด้วยสิ 

"เอ่อคือ.." 

"แฟนมัมมี๊"จู่ๆยัยตัวแสบก็พูดขึ้น เมื่อเห็นท่าทางอ้ำอึ้งของฉัน 

"หนูขาว่าอะไรนะครับ" 

"ม่าม๊าไพร์ แฟนมัมมี๊"หนูขาเอ่ยซ้ำ เฮียเฟิงมองฉันล้อๆ แหมอิคุณลูกชายเดี๋ยวจิ้มตาแตกเสียนี่ 

"เปล่าหรอก แวมไพร์ไม่ใช่แฟนมี๊ เจ้าขาชอบม่าม๊าไพร์ของเขามากเลยอยากให้เป็นแฟนกัน มี๊ก็เลยเออออตามไป" 

"แล้วที่ตัวติดกันคืออะไรครับมี๊"พี่ฟาร์ถามบ้างแต่แววตาเต็มไปด้วยความล้อเลียน 

"ขาดไม่ได้ รู้แค่นี้ก็พอนะคะคุณลูกชาย"ฉันตอบกลับทำไมหน้ามันร้อนๆยังไงไม่รู้ แต่ฉันว่าคนข้างๆนี่น่าจะร้อนกว่านะ แดงเสียขนาดนั้นคึคึ หลังจากมื้ออาหารจบลง ฉันก็ขับรถไปส่งร่างบางที่บ้าน  

"ขอบคุณที่มาส่งนะคะ"ร่างบางยิ้มให้น้อยๆ ก่อนจะหันไปโบกมือให้เด็กๆ 

"ไว้ไปกินข้าวด้วยกันอีกนะฮับม่าม๊า"น้องโรมส่งสายตาอ้อนๆให้ม่าม๊าคนใหม่ ตอนนี้เด็กๆต่างเรียกหนูไพร์ว่าม่าม๊ากันหมดแล้วค่ะ เจ้าตัวก็หน้าแดงไปตามระเบียบแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

 "ครับ ถ้าน้องโรมเป็นเด็กดีม่าม๊าจะไปกินข้าวด้วยอีกนะครับ"ร่างบางตอบกลับยิ้มๆเมื่อเห็นไอแสบโดดดึ๋งๆดีใจยกใหญ่ 

"คืนนี้รับโทรศัพท์พี่ด้วยนะคะ"ฉันพูดทิ้งท้ายก่อนจะขับรถออกไป ทิ้งให้ร่างบางยืนหน้าแดงอยู่ตรงนั้น หลังจากกลับมาถึงบ้านทุกคนต่างแยกย้ายกันเข้านอนห้องใครห้องมัน ฉันเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย หยิบโทรศัพท์ถือออกไปนอกระเบียง 'อยากโทรหาใจจะขาด' ไม่นานเกินใจคิดก็ต่อสายหาคนในใจทันที รอไม่นานอีกฝ่ายก็รับสาย 

"คิดถึงพี่รึไงรับเร็วเชียว"ฉันเอ่ยปากแซวคนในสาย 

"ก็...มีคนบางคนบอกให้รอนี่คะ"ร่างบางตอบกลับน้ำเสียงเขินๆ 

"หึ..หนูนอนรึยังคะ" 

"ยังค่ะ นอนไม่ค่อยหลับเลย"ฉันยิ้มออกมาเมื่อร่างบางเริ่มเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น 

"ให้พี่ร้องเพลงให้ฟังเอาไหม" 

"พี่เมทันร้องเป็นด้วยหรอคะ"เจ้าแมวน้อยหูตั้ง อย่างสนใจ น่ารักจริงๆ 

"ก็...พอได้นะ"อาจจะไม่ใช่แค่พอได้เพราะตอนเรียนมหาลัยฉันเป็นนักร้องของมหาลัยเลยนะคะ 

"อืม...งั้นร้องให้ฟังหน่อยนะคะ" 

"อ้อนพี่ก่อน เดี๋ยวร้องให้ฟัง"ฉันเย้ากลับ คาดว่าตอนนี้เด็กน้อยทำหน้าเง้างอนอยู่แน่ๆเลย 

"ง่าาา พี่เมทันอย่าแกล้งไพร์สิคะ" 

"พี่ไม่ได้บังคับนะ" 

"อืม...พี่เมขาร้องเพลงให้ไพร์ฟังหน่อยนะคะน้าาาา"เสียงออดอ้อนดังมาตามปลายสาย ฉันยิ้มขำ 'น่ารัก' เด็กคนนี้ทำอะไรก็น่ารักไปหมด 

"ไม่เอาแทนตัวเองว่าหนูด้วยสิ"ฉันพูดขัด ได้ยินเสียงจิ๊จ๊ะจากอีกฝ่ายด้วย คึคึ 

"พี่เมขา ร้องเพลงให้หนูฟังหน่อยนะคะ นะคะคนดีน้าาาา"ร่างบางออดอ้อนเสียเต็มที่สงสัยอยากฟังจริงๆ ถ้าเด็กน้อยอยู่ตรงหน้าสงสัยฉันได้จับฟัดเป็นแน่เลย 

"คึคึ โอเคค่ะฟังนะ" 

" หากคืนนี้มีดาวอยู่ล้านดวง ฉันขอได้ไหมสักดวงหนึ่งช่วยฟังฉันที เพราะว่าคืนนี้ฉันมีเรื่องร้อนใจ อยากอธิฐานและขอดวงดาวให้ช่วยฉันสักที"เสียงหวานเอ่ยร้องขึ้นเนิบนาบแต่จับใจคนฟังอย่างร่างบางได้เป็นอย่างดี 

"เนื่องจากตอนนี้ฉันรู้สึกจิตใจมันอ่อนไหว อยากจะรู้ว่าเขาเป็นยังไงจากคำพูดวันนี้ เพราะฉันเพิ่งบอกรักไป และเขาก็รับฟังทุกอย่างทุกถ้อยคำ เหมือนความฝัน แต่ฉันเองก็ไม่อาจแน่ใจ ว่าพรุ่งนี้เรื่องของเราจะสุขหรือแสนเศร้า จึงวอนขอดาวให้ช่วยบอกที"ฉันยิ้มออกมาบางๆให้กับเพลงโปรดที่ฟังเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อสักที 

"หากตัวเขามีใจให้ฉันจริง ฉันขอได้ไหมให้ทุกสิ่งเป็นจริงเรื่อยไป ให้ต่อจากวันนี้เขามีแต่ฉันในหัวใจ จะอธิฐานและขอดวงดาวให้ช่วยฉันสักที เนื่องจากตอนนี้ฉันรู้สึกจิตใจมันอ่อนไหว อยากจะรู้ว่าเขาเป็นยังไงจากคำพูดวันนี้ เพราะฉันเพิ่งบอกรักไป และเขาก็รับฟังทุกอย่างทุกถ้อยคำ เหมือนความฝัน แต่ฉันเองก็ไม่อาจแน่ใจ ว่าพรุ่งนี้เรื่องของเราจะสุขหรือแสนเศร้า จึงวอนขอดาวให้ช่วยบอกที"ฉันอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะสังเกตถึงความผิดปกติของปลายสาย 

"เงียบเลย เสียงพี่แย่หรือเปล่า" เงียบ~ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมานอกจากเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของปลายสาย 

"หึ..ฝันดีนะ เด็กน้อยของฉันจุ๊บ"พูดจบฉันก็วางสายไป สงสัยเด็กน้อยจะเหนื่อยมาทั้งวัน ฉันว่าฉันจีบเด็กคนนี้ดีไหมนะ ถ้าได้มาอยู่ข้างๆ ชีวิตคงไม่น่าเบื่อเลย

++เช้า++

เช้านี้ฉันรีบออกจากบ้านเพราะวันนี้ต้องไปดูงานที่ไซต์ก่อสร้าง งานนี้ฉันตั้งใจทำมาก อยากให้งานออกมาดีที่สุด และถ้ามีข้อผิดพลาดก็อยากให้เกิดน้อยที่สุด  

"อ้าวคุณเม สวัสดีครับ"ฉันหันไปตามเสียงเรียกของอีกฝ่าย พบว่าเป็นผู้รับเหมาก่อสร้างที่พี่หนุ่มเป็นคนหามาให้ พี่หนุ่มการันตีมาอย่างดีว่าฝีมือเป็นเลิศมาก 

"สวัสดีค่ะ คุณพลใช่ไหมคะ พี่หนุ่มบอกว่างานคุณพลสวยทุกชิ้น จนเมอยากจะเห็นเร็วๆเชียวค่ะ"ฉันกล่าวชม เพราะดูผลงานที่ผ่านๆมาอย่างคร่าวๆเป็นที่น่าพึงพอใจอย่างดีเชียวล่ะ 

"แหมคุณหนุ่มก็ชมเกินไป แต่งานทุกชิ้นผมตั้งใจสร้างให้ถูกใจทุกฝ่ายจริงๆนั่นแหละครับ" 

"แล้วคุณพลคิดว่างานนี้จะใช้เวลาสักเท่าไหร่คะ" 

"เฉพาะการก่อสร้างไม่เกิน8เดือนเรียบร้อยแน่ครับ"คุณพลตอบอย่างมั่นใจ ฉันเองก็รู้สึกมั่นใจในตัวคนตรงหน้าเช่นกัน  

"แล้วนี่คุณหนุ่มไม่มาด้วยหรือครับ" 

"ตามมาทีหลังน่ะค่ะ มาพร้อมพี่เมธา" 

"อ้อ คุณเมธาพี่ชายคุณเมทันสินะครับ ผมชอบผลงานอะไหล่ของคุณเมธาเหมือนกันเพราะคุณภาพเยี่ยมมาก"หลังจากนั้นฉันก็เดินคุยกับคุณพลเล็กน้อย แล้วเดินสำรวจรอบๆ รอเพียงไม่นานพี่หนุ่มกับพี่เมธาก็มา ทั้งคู่เข้าไปคุยงานก่อสร้างและอะไหล่รถยนต์กับคุณพลอย่างออกรส ก่อนจะเห็นร่างบางคุ้นตาวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาวงสนทนาของพวกพี่เมธา ฉันไม่รอช้ารีบเดินตามเข้าไปทันที ในวันเสาร์แบบนี้เจ้าลูกแมวน้อยมาหานมกินอะไรแถวนี้เนี่ย

 . 

แหมมี๊จ้องจะงาบเด็ก เอ้ย! แกล้งเด็กตลอดเลยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ^^

ปล.1เพลงที่พี่เมร้องคือเพลงดาวของพอสนะคะ

ปล.2ขอบคุณสำหรับดวงดาวนะคะ ดีใจมากๆเลย^^

ความคิดเห็น