facebook-icon

ความรักวายๆ ในรูปเเบบของเทพนิยายเหนือธรรมชาติ มาดูบทสรุปความรักของเรื่องนี้ได้ที่ The Moon รักนี้จมเขี้ยว

รักจมเขี้ยว...บทที่6

ชื่อตอน : รักจมเขี้ยว...บทที่6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.5k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ม.ค. 2564 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจมเขี้ยว...บทที่6
แบบอักษร

รักจมเขี้ยว...บทที่6 

 

"อืออ...ฮ้าวววว"  

 "ตื่นเเล้วก็ลุก"อือฮือ! เสียงดุอย่างหมาขนาดนี้เป็นใครไปไม่ได้หรอก-*-  

 

 ไอ้ห่าฟีบีนี้เอง...  

 

 "ขออีกหน่อยน่าา..เรียนตั้ง 9 โมง" 

"เเล้วจะไม่ไปกินข้าวหรือไง"ปากก็พูดมือมันก็กำลังง่วนอยู่กับการรีดเสื้อเชิ้ตตัวขาวสะอาดตาตัวหนึ่ง...มันก็ใส่อยู่เเล้วนี้หว่า  เเล้วเเม่งรีดของใครวะ??  

"ลุกไปอาบน้ำ...จะได้ไปกินข้าวกัน"  

 "กูไม่หิววว"ผมซุกตัวลงกับผ้าห่มผืนหนานั้นอีกครั้ง ซุกไซร้ตัวอยู่ในนั้น...อ่า เนี่ยเเหละความสุขที่ยั่งยืน  

 

 ผลึบ!  

"ลุกไปอาบน้ำ"ผ้าห่มสุดรักสุดหวงของผมโดนฉุดกระชากออกไปจากตัวของผมอย่างรวดเร็วเเล้วโยนลงไปกองกับพื้นห้องอย่างไร้เยื่อใย-*-!!  

"...ไม่”พูดตอบมันพร้อมๆ กับกลิ้งหนีมาอีกฝั่งของเตียง  

"กูให้มึงนอนต่ออีก 10 นาที เเล้วลุกมาอาบน้ำเเต่งตัว....เเต่ถ้ากูเข้ามาเเล้วยังไม่ลุกอีกกูจะช่วยอาบให้"  

 

 มันพูดหน้านิ่งๆ เเล้วเดินออกไปนอกห้องพร้อมๆ กับถุงอะไรสักอย่างในมือ..ซึ่งก็คงเป็นถุงขยะนั้นเเหละเพราะวันนี้เวรมันลงไปทิ้ง เเต่ในถุงนั้นจะอะไรก็ช่างมันไปก่อน ที่เเน่ๆ คือไอ้กอไผ่คนนี้รับรู้ได้ถึงชะตากรรมเลยครับ...ถ้าผมยังดื้อดึงอยู่เเบบนี้มันทำจริงเเน่....  

 

“เออๆ ลุกก็ได้วะ” 

 

ไม่ต้องรออีก 10 นาทีหรอกลุกตอนนี้เลยเนี่ยเเหละปลอดภัยกว่า เเละนั้นเเหละครับคือสาเหตุอย่างดีที่ทำให้ผมคนนี้ยอมลุกออกมาจากเตียงนอนนุ่มๆ อันเป็นที่รัก...ฮึกๆ..ถามสิว่าอยากลุกไหม...จะมีคนบ้าที่ไหนอยากจะลุกออกจากที่นอนตั้งเเต่เช้าเเบบมึงบ้างวะครับไอ้คุณชายฟีบี-*- อย่างน้อยก็กูคนหนึ่งนั้นเเหละที่อยากจะนอนเเทรกตัวอยู่กับผ้าห่มอันเป็นที่รักนั้นไปนานๆ  

 .  

  . 

  .  

“เสร็จเเล้ว!”พอออกจากห้องน้ำมาก็เจอไอ้คุณชายมันนอนดูทีวีอยู่บนเตียง   

 “เสร็จเเล้วก็ไป”มันพูดออกมาเเค่นั้นลุกเดินนำออกจากห้องไป เเล้วคิดว่าผมทำอะไรได้ละ..ก็เเค่...ก็เเค่เดินตามมันออกไปเเต่โดยดีไง...หึ...หน้าอยากกระผมคนนี้จะไปกล้าขัดใจคุณชายเขาได้ยังไงละคร้าบบบ  

 

 ...เราพากันลงมาที่หน้าหอพัก เดินไปข้างๆตัวตึกมันจะมีร้านขายโจ๊กขายข้าวต้มเเบบรถเข็นจอดขายอยู่เเถวนั้น..ผมกับมันมากินกันบ่อย...ไอ้ตัวผมมันก็ไม่ได้ชอบกินโจ๊กหรือข้าวต้มอะไรหรอกนะครับ เเต่ไอ้หาคุณชายเเม่งชอบบอกว่า....  

 

 “ก็กินรองท้องไว้...วันนี้เรียนหนักเดี๋ยวก็บ่นหิวอีก...กินๆ เข้าไปได้เเล้ว ”นั้นไง...มันพูดร่ายยาวออกมาเหมือนกับรู้ว่าผมกำลังคิดเรื่องนี้อยู่...บทจะพูดนี้ก็พูดฉิบหายเลยนะ....หนีเเม่มาเจอมึงเเท้ๆเลย--  

 

 ใช้เวลากินข้าวเช้ากันไม่มากเท่าไรนัก...เพราะผมไม่ชอบด้วยเเหละ เลยรีบๆกินให้มันจบๆไป ส่วนไอ้คุณชายเเม่งไม่กินครับ ให้เหตุผลว่า...  

 //กระเทียมมันเยอะ// ก็พอเข้าใจเเหละว่าเเม่งเเพ้กระเทียมเเล้วข้าวต้มร้านนี้เขาก็ใส่กระเทียมเจียวเยอะด้วยนั้นเเหละ  ก็ดีเหมือนกันที่เเม่งไม่กิน เดี๋ยวเผื่อเเดกกระเทียมเข้าไปนี้ยุ่งเลย 

 

...เพราะเป็นเช่นนั้นในขณะที่ผมนั่งกินโน่นกินนี่อยู่นั้น มันก็เลยนั่งมองโน่นมองนี้ไปเรื่อยจนผมกินเสร็จนั้นเเหละเราก็พากันเดินกลับมาที่ชั้นล่างของหอพักซึ่งมีรถของไอ้คุณชายมันจอดอยู่  เป็นบุญตูดมากๆเลยละจะบอกให้ที่ได้นั่งรถของมัน...ก็รถนอกเลยนะครับคุณณณ...  

 

 “คาดเข็มขัดด้วย”  

“เออครับ”  

 “....ก็ทำสิ  รออะไร”มันหันมามองนิ่งๆ เเต่ก็ทำให้ผมรีบจัดการตามที่คุณชายมันต้องการทันที 

 

... เเล้วทำไมกูต้องกลัวเเม่งขนาดนี้วะเนี่ย-*-  

 

 “เอ่อ! มึงวันนี้กูกลับบ้านนะ”พอนั่งรถมาสักพัก ผมก็นึกขึ้นมาได้ว่าวันนี้ผมต้องกลับบ้านเเล้วยังไม่ได้บอกมันเลย   

“กลับยังไง” 

“นั่งรถดิบ้านกูอยู่ตั้งฝั่งธนมึงจะให้เดินหรา”  

 “....”มันหันมามองผมนิ่งๆ จนต้องส่งยิ้มเเห้งๆกลับไป  

 “หยอกเล่นนิดเดียวเองทำหน้ายักษ์ใส่กูอีกละ”  

“กลับยังไง?”มันหันกลับไปสนใจถนนด้านหน้าตามเดิมก่อนจะถามขึ้นมาอีกครั้ง...  

 “นั่งเเท็กซี่มั้ง...ขี้เกียจไปต่อเรือ”  

 “...เดี๋ยวไปส่ง”  

 “เฮ้ย เอาจริงดิ!!”...ผมหันไปมองมันอย่างไม่เชื่อหู...นี้เเม่งจะไปส่งจริงดิ รถติดอย่างห่าเลยนะตอนเย็นๆเนี่ย!!  

“อะไร?”  

“จะไปส่งกูจริงเหรอ”ผมหันไปถามอย่างดีใจยกมือขึ้นไปจับเเขนมันเขย่าไปมาอย่างตื่นเต้น  

 “ทำดีๆ กูขับรถ”เเละนั้นเเหละครับไม่วายดุกูอีก- -!  

 “เเล้วจะไปส่งกูจริงอ่อ??”  

“เออ”มันตอบเเค่นั้นเเล้วกลับไปตั้งใจขับรถต่อ...ว้าวว อยู่ดีๆ ก็บุญหล่นทับครับท่านน 

  .  

  .  

  . 

พอพวกผมมาถึงมอพวกเราก็ใช้เวลาส่วนมากไปกับการคำนวณหาสูตรหาห่าเหวอะไรมากมายก็ไม่รู้...ฮือออออ...อยากร้อง!! 

 

 ทำไมไอ้กอไผ่คนนี้จะต้องมาเจออะไรเเบบนี้ด้วย..ทำไมตอนสมัครเรียนคนรับใบสมัครไม่บอกกูว่าเรียนหนักขนาดนี้...  

 

 “เอาล่ะ วันนี้พอเเค่นี้..ครั้งหน้าเราจะสอบเก็บคะเเนนกันนิดหน่อยไปอ่านมากันด้วยละ”  ...ฮืออ...ใช่เเน่เหรอจารย์! 

 

 เก็บคะเเนนนิดหน่อยอะใช่...คะเเนนเต็ม10 เเต่หารมาจาก100ข้ออะดิ...ฮือออ!!...กอไผ่จะไม่ไหวเเล้ว กอไผ่จะไม่ทนน!!!  

 

“ไปไหนต่อวะไผ่”ไอ้ห่าหมอกหันมาถามผมทันทีที่อาจารย์เดินออกจากห้องเรียนไป 

 “วันนี้กูกลับบ้านวะ มึงกลับเปล่า”ผมหันไปตอบมันซึ่งนั่งอยู่ทางซ้ายมือของผม 

 

...ที่นั่งของผมคือตรงกลางระหว่างไอ้หมอกเเละไอ้ฟีบีซึ่งควรจะเรียกว่ามันมานอนมากกว่ามาเรียนอะ ตั้งเเต่เข้าห้องมา ตูดเเตะเก้าอี้ได้ไม่ถึงนาทีเเม่งก็พุ่งตัวลงนอนเเนบหน้าสนิทกับโต๊ะเรียนไปเลย-- ...เเต่เสือกเกรดดีนะครับ...งงใจมันจัง?!  

 

 “ไม่ว่ะ วันนี้นัดน้องสาวไว้” 

 “มึงมีน้องกับเขาเหรอสัสหมอก”  

 “มีสิวะ...น้องที่ท้องชนกันไง...ฮ่าๆๆๆ”  

"เสียงโรคจิตมากไอ้สัส"ผมหันไปทำหน้าเอือมๆ ใส่ไอ้ห่าหมอกก่อนจะหันกลับมาเริ่มเก็บข้าวของๆ ตนลงกระเป๋า...   

“ฟีบีๆ เลิกเเล้วมึง”พอเก็บทุกอย่างของตัวเองเสร็จก็ปลุกไอ้ห่าคุณชายที่เเม่งใช้ชีวิตส่วนหนึ่งในห้องเรียนไปกับการนอน  

 "งั้นก็ไป"  

. 

. 

. 

"มึงหลับตลอดเเบบนี้เรียนรู้เรื่องได้ไงวะ"เพราะทางเดินเเม่งเงียบเกินไป เลยชวนมันคุยดีกว่า...บ้างที่ก็เงียบจนกูวังเวงอะ  

 "เคยเรียนพวกนี้มาเป็นร้อยๆ รอบเเล้ว"มันพูดออกมานิ่งๆ ยกมือขึ้นมานวดต้นคอของตัวเองไปด้วย 

 

เเล้วไอ้ร้อยๆ รอบมึงเนี่ย..ไปเรียนที่ไหนครับคุณมึง...กูนี่นั่งเเหกตาตั้งเเต่เช้ายังไม่เข้าใจเหี้ยไรเลย...หรือว่าจะลืมสมองไว้ที่หอวะ...เอ่อ! ไม่สิ กูคงลืมไว้ชาติที่เเล้วเลยเเน่ๆ ถึงได้โง่ขนาดเนี่ย-*-!! 

 

 "ไปเรียนที่ไหนวะ...นี้มันเนื้อหามหาลัยนะ"  

 "....มันก็เเค่เสริมเพิ่มจากที่เรียนมาเเล้วไม่ใช่หรือไง"  

 "เหรอวะ??!"ทำไมกูไม่รู้สึกเลยเนี่ย...หรือที่ผ่านมากูเเค่เข้าไปโผล่หน้าให้อาจารย์เห็นเฉยๆ วะเนี่ย--  

 "ออลติน"  

 

ทันทีที่เราเดินลงมาถึงชั้นล่างสุดของตึกเรียน  หญิงสาวที่ดูยังไงก็ไม่ใช่คนไทยก็พูดทักขึ้นมา....พูดชัดมากๆ อะ...เเต่เธอเรียกใครวะ??  ผมหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆ ก็ไม่เจอใคร  ตรงนี้มีเเค่ผม ไอ้ฟีบี เเละก็เธอเเล้วเธอเรียกใครวะ!! 

 

 "...มาเรีย"ไอ้ฟีบีพูดขึ้น ใบหน้ามันดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด...อะไรวะเนี่ย??  

 "หึ ดีใจที่ได้เจอหรือไง"เธอหันมามองผม..จะเรียกว่ามองหรือจ้องดีละ?? 

 

ตาคมสวยของเธอมองจ้องผมก่อนที่ริมฝีปากจะเผยรอยยิ้มออกมา  เเต่กลับเป็นรอยยิ้มที่ชวนขนลุกเเปลกๆ...เธอเป็นคนสวยนะครับ ตาสีน้ำข้าวเเบบพวกฝรั่ง เหมือนไอ้ห่าฟีบีด้วย ตัวขาวจนซีด....ตัวเล็กกว่าผมนิดหน่อย... 

 

 "มาทำไม!"  

 "มาหา ไม่ได้รึไร" 

 "กลับไป!!"ไอ้ฟีบีตวาดเสียงออกมาดังลั่น  เเละเพราะตอนนี้มันเย็นเเล้ว  คนก็กลับกันไปหมดเเล้วทำให้ที่นี่มันเงียบมาก  เสียงของมันถึงได้ดังเป็นพิเศษ จนผมอดตกใจไม่ได้  

"มึงใจเย็นดิวะ"ผมพูดปรามมันออกมาเบาๆ ยกมือเเตะไหล่ไปด้วย...ถึงจะเย็น เเละไม่มีคนอื่นอยู่เเล้ว เเต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนอื่น....เพื่อมีปัญหาอะไรขึ้นมา คงเหมือนพวกผมรังเเกผู้หญิงเเน่ 

 "ข้ามีเรื่องจะคุย"  

 "กลับไป!!"  

"เเน่ใจรึว่าจะไม่คุย"เธอพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม  ตาคมสวยคู่นั้นของเธอเหมือนกำลังเหลือบมามองผมอยู่...เเต่ก็ไม่รู้ใช่หรือเปล่า  ผมอาจจะหลงตัวเองก็ได้... 

 "เอ่อ...มึงไปคุยกับเขาก็ได้...กูกลับเอง" 

"เห็นไหม...กอไผ่เขาอยากให้เจ้าอยู่คุยกับข้า"...ดูจากสภาพการณ์ตอนนี้เหมือนจะมีสงครามเกิดขึ้นยังไงยังงัน  

"ไปรอที่รถ" 

 

มันหันมาบอกผมก่อนจะฉุดกระชากเเขนขาวๆของหญิงสาวที่ผมได้ยินมันเรียกเธอว่ามาเรียให้เดินตามมันไปอีกทาง....หญิงสาวหันมามองผมนิดๆ...ก่อนที่ดวงตาคู่สวยสีน้ำข้าวนั้นจะเปลี่ยนเป็นสีเเดงก่ำ..เเต่เพียงครู่เดียวเท่านั้นก็กลับมาเป็นสีปกติ  

 

....ตาฟาดเเน่ๆ! 

 

ตาคนมันจะเป็นสีเเดงไปได้ยังไง...สงสัยจะเรียนหนักไปละกูเนี่ย-*- ผมได้เเต่นึกในใจก่อนจะเดินออกมายืนรอที่รถตามที่มันบอกอยู่สักพักเเต่ก็ไม่เห็นว่ามันจะมาสักที   

 

 

 #ออลติน 

 

 "เจ้าต้องการอะไร!!" 

 "ข้าก็เเค่จะมาเตือนเจ้า  อีกไม่กี่ค่ำคืน...คืนจันทราสีเลือดก็จะเวียนมาถึง..เจ้าคงไม่ลืมว่าข้าจะทำสิ่งใด" 

 "อย่ามายุ่งกับคนของข้า!"  

 "คนของเจ้า!!...น่าขำนักพูดได้เต็มปากเชียวรึ..เเล้วข้าเล่า!! ข้าที่เป็นคู่หมั้นของเจ้า  ข้าที่จะได้เป็นราชนีองค์ต่อไป..อึก!!" 

 

เเรงบีบจากข้อมือของผมถูกส่งมาที่ต้นคอขาวของหญิงสาวทันที ก่อนจะยกตัวเธอจนรอยขึ้นจากพื้นดิน.. 

 

 "คนต่ำช้าเเบบเจ้า..ไม่มีวันได้ยืนอยู่ในตำเเหน่งเดียวกับเเม่ข้า!!" 

"อึก...ปะ..ปล่อย...ทำไม..อึก...ทำไมไม่เห็นคุณค่าในตัวข้าบ้าง!!"  

 

 ตุบ! ผมเหวี่ยงร่างของเธอลงกับพื้นจนมันกระเเทกเข้ากับพื้นดินอย่างเเรง  มาเรียเงยหน้ามามองสบตากับผม ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะมีน้ำตาไหลผ่านลงมา...  

 

 "ฮึก...ทำไม..ทำไมไม่ใช่ข้า..ในเมื่อเจ้าไม่เห็นถึงความรักที่ข้ามีให้...ต่อไปก็ดูเเลมันให้ดีๆ ละ  ข้าจะไม่..ฮึก...จะไม่รอเเล้ว...ข้าจะฆ่ามันด้วยมือของข้าเอง!!!" 

 

ร่างของเธอค่อยๆ จางหายไป...ผมยืนนิ่งอยู่เเบบนั้นก่อนจะรีบวิ่งออกจากตรงนั้น  ตรงไปหากอไผ่ทันที...คำพูดของมาเรียเมื่อกี้มันทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจอยู่  ผมมั่นใจว่าเธอจะทำจริงๆ เเน่ เเละเเน่นอนว่าผมจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นได้...ไม่ว่าจะต้องทำยังไงจะปกป้องเขาเอาไว้... 

. 

. 

. 

ทันทีที่มาถึงรถของผม  ก็พบเเต่ความว่างเปล่า กอไผ่ไม่ได้อยู่ที่นี่...หายไปไหน!!  

 

"กอไผ่!!!"ผมตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่ายสุดเสียง พยายามมองหาเเต่ก็ไม่พบ...เเถมดูเหมือนอีกฝ่ายจะอยู่ไกลจากผมพอสมควรถึงได้ไม่รู้สึกถึงตัวตนของอีกฝ่าย... 

 

ถ้าเขาเป็นอะไร..ข้าจะกำจัดเจ้ายกตระกูล มาเรีย!!!! 

 

BY : LUN_LA 

 

 

 

ความคิดเห็น