facebook-icon

รักนักอ่านทุกคนน้าาา ขอบคุณที่อ่านนิยายจ้าาา ฝากติดตามด้วยเด้ออ

ว้าวุ่นใจจังเลย1

ชื่อตอน : ว้าวุ่นใจจังเลย1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2561 07:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ว้าวุ่นใจจังเลย1
แบบอักษร

จิ๊บๆ จิ๊บๆ

“งื้อออ........”

ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ว่าแต่ทำไมที่นอนแข็งๆอุ่นๆแปลกๆจังเลย

ฉันมองสิ่งของตรงหน้า มันเป็นหนังสือที่เขียนด้วยภาษาอะไรก็ไม่รู้ มีมือคนจับอยู่ด้วย....เหมือนว่าหนังสือนี้มีคนกำลังเปิดอ่านอยู่เลย

“อ้ะ........”

เย้ย!!!นี่ฉันไม่ได้นอนบนเตียงนี่นา!!!! ฉันนอนคว่ำอยู่บนตัวของเขาต่างหาก!!!! เขาเอามือข้างหนึ่งจับหนังสืออ่าน ส่วนมืออีกข้างหนึ่งเอามาทับอยู่บนก้นฉัน!!!!

“ตื่นเเล้วเหรอ?”

เขาเลื่อนหนังสือไปทางซ้ายของฉันนิดๆ ทำให้ฉันเห็นแค่ดวงตาเฉียบคมสุดโหดของเขาข้างนึงที่กำลังมองมาทางฉัน

“ข....ขอโทษค่ะ>~<ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมานอนทับตัวดาร์ลิงเลยน้าาา><”

ฮือ....แล้วฉันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงเนี่ย ทำไมฉันมานอนทับตัวเขาได้ล่ะ?

“.....ไม่เป็นไร”

เขาตอบสั้นๆ เเล้วหันไปอ่านหนังสือต่อ มือเขายังไม่ยกออกจากก้นฉันเลยนะ แล้วฉันจะลุกออกไปได้ไงกัลT^T

..........หรือว่าที่ฉันมานอนอยู่บนตัวเขาได้ก็เพราะเมื่อคืนเราสองคนจะ..........

/ตู้มมมมมมม/

ตอนนี้ในอกของฉันมันระเบิดออกมาเป็นเสียงระเบิดปรมาณูแล้วค่ะนักอ่าน>< หัวใจฉันเต้นเเรงมาก ต....แต่ว่าเสื้ิอผ้าฉันก็ยังอยู่ครบนี่นา เมื่อคืนมัน.....มันมีกิจกรรมอะไรที่ฉันจำไม่ได้ด้วยเหรอ!!!?

“......ทำไมหัวใจเธอเต้นเเรงจัง ไม่สบายรึเปล่า?”

“อ....เอ๊ะ!!!? เปล่าค่ะฉันสบายดี.....แฮะๆ”

ฉันรีบตอบเขาพลางเอาหน้าไปซุกคว่ำที่อกของเขา บ้าเเอร้ยยย>////< หัวใจฉันมันเต้นเเรงจนเขารู้สึกได้เลยเหรอเนี่ย? จริงด้วยสิ.....ฉันนอนทับเขาอยู่นี่นา....หน้าอกนิ่มๆของฉันทับอยู่บนอกแกร่งของเขา>//<

“เมื่อคืน....คือว่าเมื่อคืนนะค่ะ”

ฉันว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านี้เเน่ๆโลยอ้ะ>< ฉันจะมานอนทับตัวของเขาได้ไงล่ะจริงมั้ย?

“เมื่อคืนทำไม?”

“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”

“.......เราก็.....นั่นแหละ! ถามทำไมเธอก็รู้นี่!!”

“เเอร้ยยยย>< ตอบฉันดีๆสิคะ เรียกฉันว่าบี๋ด้วย!”

“...........ก็เมื่อคืนบี๋ผลักฉัน ไม่รู้ผลักทำไม สงสัยรังเกียจ..........”

“เย้ย!!!!ดาร์ลิงอย่าเข้าใจผิดสิคะ!!! ไม่ใช่อย่างนั้นน้าาา คือฉันไม่ชินที่ดาร์ลิงจูบฉันนี่นา.....ปกติดาร์ลิงทำอย่างนั้นที่ไหนเล่า>3<”

“..............”

“ดาร์ลิงใช้ลิ้นด้วยอ่ะ......ฉันตื่นเต้นก็เลยผลักออกเฉยๆ”

“..............”

“แง๊>< ฉันขอโทษค่ะ!!! ฉันจะไปฝึกมาให้ดีๆเลย”

ฉันรีบทำปากจู๋น่ารักแล้วคลานเข้าไปนอนซุกซอกคอบนตัวของเขา เขาทำเสียงจิส์แล้วยิ้มออกมาเล็กน้ยให้กับความอ้อนของฉันเเล้วพูดว่า

“ทำไมต้องอ่อยด้วย......ห้ามไปทำแบบนี้กับผู้ชายคนอื่นนะ.......”

“ถ้าทำแล้วจะเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?”

“จะลองมั้ยล่ะ”

“ไม่ลองค่ะไม่ลองงงง>3<”

ฉันพูดจบก็เข้าไปหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ๆ1ที เอ๊ะ........ปกติแล้วฉากอะไรแบบนี้ในละคร คนที่เป็นฝ่ายทำเรื่องเเบบนี้จะต้องเป็นพระเอกไม่ใช่เหรอ? แบบว่าแอบหอมแก้ม....บอกรัก....!!!???? โอ็ยยย~บทสลับกันหมดแล้วววว><

เขามองหน้าฉันแล้วเอามือมาลูบหัวเรื่อยๆเบาๆพร้อมกับหันไปอ่านหนังสือต่อ

“เมื่อคืนที่ดาร์ลิงพูดกับฉัน......พูดเป็นภาษาอะไรเหรอคะ”

“ภาษาอิตาลี”

“......แปลให้ฟังหน่อยได้มั้ยคะ....ฉันแปลไม่ออกอ่าา”

ฉันพูดพร้อมเอาส่ายตัวเองไปมาบนตัวเขา ทำให้ลำตัวของเขาสั่นไปด้วยกันพร้อมกับฉัน

เขาทำท่าเลิ่กลั่กนิดหน่อยหลังจากที่ได้ยินคำของของฉัน เขาพูดกันฉันว่า

“.....ป....ไปแปลเอาเอง”

“เอ้า? ทำไมอ่าาา แปลให้หน่อยก็ไม่ได้”

“ไปแปรงฟันได้แล้วไป.....”

“ค่ะๆ><”

ฉันรีบคลานลงจากตัวเขา แล้วลงจากเตียงไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟันทันที เชอะ....แค่นี้ก็บอกไม่ได้....ไอ้เราก็จำไม่ได้ด้วยว่าเขาพูดว่าอะไรยังไง ถ้าเขาแอบด่าฉันล่ะ?? หึ่ยบ้าหน่า~....แต่ฉันอยากรู้จีๆนร๊ะ><

——————

ตึกตึกตึก

ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับกำลังเช็ดน้ำบนใบหน้าด้วยผ้าขนหนูนิ่มๆสีขาว เมื่อฉันเดินออกมาฉันกลับไม่เห็นเขาเเล้ว เขาไปไหนแล้วนะ?

ฉันเดินตามหาเขาให้ทั่วห้องเลยอ่ะ เขาไปไหนของเขากันเนี๊ย>< แค่คลาดสายตาแปปเดียวเองนะ.........

ชิส์!!!!หรือเขาไม่อยู่ที่ห้องเเล้วนะ? เขาคงลงไปข้างล่างเเล้วเเหละ.....งั้นฉันก็แก้ผ้าอาบน้ำเลยดีกว่า>///<ห้องนี้เป็นของฉันคนเดียวแล้ววว

ฝึบๆ

ฉันจดการปลดกระดุมเดรสชุดนอนสุดน่ารักของฉันแล้วถลกลงมาจนเปิดไหล่เตรียมที่จะถอดมันออกมา......ทำไมฉันมีลางสังหรณ์ใจอะไรแปลกๆนะ? หรือฉันควรไปถอดที่ห้องน้ำดี.......ไปถอดที่ห้องน้ำดีกว่า

ควับ....

“วี๊ดดดดดด!!!”

“?”

เขามายืนอยู่ด้านหลังฉันตอนไหนกัลลลล????!!!!เมื่อไหร่!!!!!ตอนไหนนนนนนน!!!......เกือบเเล้วมั้ยฉัน>< เกือบโป๊ต่อหน้าเขาแล้วโอ็ยยยยT^T

“มาเมื่อไหร่คะเนี่ย?.....ตกใจหมด”

“เธอจะอาบน้ำเหรอ”

หน้าเขามีหยดน้ำเกาะบนใบหน้าเต็มไปหมดเลย สงสัยเพิ่งไปล้างหน้าเสร็จมาละมั้ง.....เเค่มีหยดน้ำเกาะบนหน้า ทำไมเขาต้องดูดีขนาดนี้ด้วยนะ!!!! หงุดหงิดจริง><หึ่ยยยยยยย

“ค....ค่ะ ฉันกำลังจะถอดเสื้อผ้าอาบน้ำ”

“งั้นก็ถอดเลยสิ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนะถ้าเธอจะถอดตรงนี้”

“แอร้ย!!!! ฉันจะถอดตรงนี้ทำไมละคะ!!! ฉันก็อายเป็นนร๊ะ!!!!”

“......ยังไงสักวันก็ต้องเห็นกันหมดเปลือกอยู่ดี”

“คนบ้า!!!”

ฉันรีบวิ่งเข้ามาในห้องน้ำ ฉันจัดการถอดชุดแล้วอาบน้ำทันที หึ่ยคนบ้า!!!บ้าบ้าบ้าบ้าบ้าที่สุด>////<

..........สักวันก็ต้องเห็นกันหมดเปลือกอยู่ดีอย่างนั้นเหรอ?.............

............ฉันควรออกกำลังกายดีมั้ยนะ.....เผื่อว่าตอนเขาเห็นฉัน เขาก็จะได้ไม่เห็นพุงฉันไงอิอิ........

“โอ็ยไม่รู้เเล้วววววววๆๆๆๆๆ”

ฉันส่ายหัวตัวเองไปมาสายน้ำที่ไหลลงมาจากฝักบัว

ซู่ซ่าาาาาา——

เขิลจังเลยนะเมื่อกี้>/////<

ฉันนุ่งผ้าขนหนูตัวเดียวออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับรวบผมเป็นหางม้าสูงขึ้นไปบนหัว

ตึกตึกตึก

ฉันเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว อืม....วันนี้ใส่ชุดอะไรดีนะ เอาชุดแบบกร้าวใจ><หรือว่าเอาแบบใส่เเล้วน่ารักดีล่ะ.....

“บี๋.....”

“หืมมมม.....แอร้ยยย!!!คุณเข้ามาตอนนี้ไม่ได้นะคะ>< ฉันยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าาาาา”

มรั่ยนร๊ะะะะะ!!!! เขาเข้ามาหาฉันในห้องแต่งตัว....สภาพฉันในตอนนี้คือมีแค่ผ้าขนหนูนุ่มๆผืนเดียวปกปิดร่างกายเท่านั้นเองT^T.....ไม่เท่าไหร่หรอกเรื่องนั้น.....สิ่งที่ฉันอายที่สุดก็คือเขาเห็นต้นเเขนอวบๆของฉัน ไหนจะขาบวมๆสั้นๆของฉันอีกฮรึก.....(ปาดน้ำตาเบาๆ)

ยัยน้ำขิงกับยัยคลีนก็บอกนะว่าฉันนะเเค่อวบๆน่ารัก ไม่ผอมกร่องเกินไป....เห็นแล้วน่าขย่ำ-.,- แต่ฉันว่าฉันอ้วนอยู่นะ....สงสัยต้องออกกำลังกายแบ้วววอู๊ดๆ

สวบ....

เขาเข้ามากอดฉันจากทางด้านหลัง เพราะส่วนสูงของเราที่ต่างกันทำให้เวลาที่เขากอดฉัน เขาต้องก้มตัวลงมาเยอะเลย.....แงขอโทษค่ะ ฉันน่าจะสูงกว่านี้T^T

“ฉันออกไปข้างนอกแป๊ปนึงนะ.....”

“ไปไหนคะ?”

“ไปหาเพื่อน.....เดี๋ยวกลับ”

เอ๊ะ!!!!ฉันไม่ได้ถามสักหน่อยว่าไปหาใคร!!! ฉันถามว่าไปที่ไหน???!!!......เริ่มมีลับลมคมในนะ0,,0!!!!

“ทำไมมองแบบนั้น? สงสัยฉันเหรอ”

เอ๊ะ?.....อะไรเหรอ? ฉันสงสัยเขาออกนอกหน้าเกินไปงั้นเหรอ?

“ป....เปล่าค่ะอิอิ คุณจะกลับกี่โมงคะ”

“ประมาณเย็นๆ”

“ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ เดี๋ยวฉันส่งคุณดีกว่า”

“ไม่เป็นไรหรอก กว่าเธอจะเเต่งตัวเสร็จฉันคงขับรถไปได้ไกลแล้ว......ฉันไปก่อนนะ^^”

“030ค่ะ”

ฉันเบะปากใส่เขาแล้วก็บ้ายบายให้เขา เขายิ้มมุมปากให้ฉันเล็กน้อยเเล้วเดินออกจากห้องไป เขาอยู่ในชุดสูทสีดำที่เรียบหรูและเน็คไทสีดำ เขามักจะใส่อะไรที่สีดำๆเสมอเลย

เอาล่ะ!!!!งั้นฉันก็ไปจัดการงานของฉันบ้างดีกว่า!!!!! ไปเลยยยย!!!!!

——————-

บรืนนนนนนนนน~~~

ปั่ก!!!

ณ ผับG

ตึกตึกตึก

ผมเดินเข้ามาในผับพร้อมกับบอดี้การ์ดเกือบ100คน ทุกๆคนในผับต่างก็ก้มหัวให้ผม ไม่มีใครกล้าสบตาของผมบางคนก็ตัวสั่นจนถึงกับเป็นลมไปเลยก็มี........ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?

“ม.....มาแล้วเหรอครับท่าน.....”

ที่ผมมาผับก็เพราะมาเก็บหนี้ของเจ้าของผับ มันค้างชำระมาหลายปีแล้ว จนตอนนี้ก็กลายเป็นว่ามันติดหนี้ผม10ล้าน

ผมลืมบอกไปเลย ผมทำหลายธุรกิจนะ....ทวงหนี้เป็นเรื่องเล็กๆยิบย่อย ผมเป็นเจ้าของท่าเรือ มีโกดังสินค้าส่งออกสินค้าพวกอาวุธแพงๆที่หาซื้อไม่ได้ทั่วไปหรือพวกของหายาก รวมๆแล้ว300กว่าที่ ผมต้องไปดูบ่อยๆเลยไม่ค่อยมีเวลาว่างไง แถมยังมีคนรอต่อคิวทำสัญญาซื้อขายกันเยอะแยะไปหมด งานยุ่งชะมัด

บางทีก็มีหน่วยงานของภาครัฐมาขอร้องให้ช่วยตามจับกุมบุคคลอันตรายด้วยนะ.....แต่ก็นานๆทีนั่นแหละ เเต่ละเคสที่ส่งมานี่คืออันตรายๆทั้งนั้น แต่เด็กๆในแฟมิลี่ของผมประวัติโหดกว่านั่นอีกก็เยอะ.......เขาว่าโหดแล้ว...เราโหดกว่า^•^

ตารางงานของผมถูกร่างงานเอาไว้จนถึงปีหน้า และปีต่อๆไปอีกหลายปี แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมาตารางงานของผมรวนไปหมดเพราะผมต้องคอยเจียดเวลาไปหาบี๋......มะปรางนั่นแหละ

.......เหนื่อยมั้ยก็เหนื่อย....แต่ว่าถ้าเพื่อจะได้มาเจอกับยัยบ้านั่นมันก็คุ้มดีแหละ.......นิดนึง......

“จะจ่ายมั้ย....”

ผมถามเจ้าของผับด้วยเสียงทุ้มต่ำของผม มันก็เสียงของผมธรรมดาๆเลยนะ เเต่ทำไมเวลาพูดเเล้วทุกคนที่ได้ยินต้องตัวสั่น.......ยังไม่ได้ทำอะไรเลยยยย!!!

“ข....ขอเวลาอีกนิดได้มั้ยครับ คือผม”

“เวลาอีกนิดนะเท่าไหร่!!!แกพูดแบบนี้มากี่ครั้งเเล้ว!!”

“ขอโทษครับ”

“รู้ใช่มั้ยว่ายิ่งผัดผ่อนไปเท่าไหร่ ครั้งหน้าก็ต้องจ่ายเพิ่มเท่านั้นนะ!!!!!”

“ทราบครับT^Tขอเวลาให้ผมอีกหน่อยได้มั้ยครับ ผมเพิ่งมี8ล้านเอง......”

“.........”

“...........”

ขวับ!!!!

ตึกตึกตึก

“ขอบพระคุณมากครับ!!!!!”

ผมหันหลังทันทีให้กับเจ้าของผับ นั่นหมายความว่าผมยอมให้เขาเลื่อนจ่ายไปได้อีกสักพัก เขารีบขอบคุณผมแล้วโค้งคำนับให้ผมอย่างดีใจ

ปัง!!!!!!!

ยังไม่ทันไรก็มีคนพังประตูเข้ามาอย่างแรงจนบอดี้การ์ดของผมที่ยืนเฝ้าประตูอยู่บาดเจ็บไป2คน ประตูค่อยๆล้มลงมาทำให้เห็นหน้าของเจ้าของพละกำลัง

เป็นผู้ชายหัวโล้นแบกไม้เบสบอลเอาไว้บนบ่าพร้อมกับเคี้ยวหมากฝรั่ง ผมมองออกไปรอบนอกที่ผมสั่งให้ลูกน้องเฝ้าหน้าประตู ถ้าการที่ไอ้โล้นนี่เข้ามาได้นั่นก็แสดงว่าลูกน้องผมโดนซัดเรียบไปแล้วสินะ ตอนนี้มีลูกน้องเพียง3คนเท่านั้นที่ติดตามผมใกล้ตัว....

พวกมันมากันกี่คนนะ....13....14...20....20คนเหรอ? แล้วล้มพวกบอดี้การ์ดของผมที่พากันมา100คนได้เนี่ยนะ....ไม่ธรรมดาเเล้ว

“เห่ย......เอ็งเป็นใครว่ะ........ยังไม่รีบหลบไปอีก!!!”

“...แกเป็นใคร”

“ไม่รู้จักกูเหรอ.....วะฮะฮ่า งั้นจะบอกให้เอาบุญนะ กูคือหัวหน้าแก๊งมังกรเขียวที่มีอิทธิพลในแถบย่านนี้จนสุดซอยเว้ย”

“.......เหรอ?....”

“หมายความว่าไงว่ะ!!!!!!! มึงกล้าดูถูกกูเหรอ!!!”

“.........”

ผมยักไหล่ให้มันแบบ ‘ก็ไม่รู้สินะ’ ที่แท้มันก็แค่อันธพาลธรรมดา ผมไม่เข้าใจจริงๆเลยว่าทำไมพวกมันชอบคิดว่าคนอื่นจะดูถูกมัน.....ไม่เข้าใจเลย ผมเเค่ถามเฉยๆก็เป็นเรื่องซะแล้ว

ลูกน้อง3คนของผมเดินมากันไม่ให้ไอ้โล้นเข้าใกล้ผมได้

“เห่ย!!!!! คิดว่าแน่นักเหรอว่ะ!!!!!!วันนี้กะจะมาเก็บเงินสบายๆกูยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ด้วย!!!20ต่อ4 อย่ามากร่าง!!!”

อ๋อ.....มันมาเก็บเงินเจ้าของผับนี่อีกแล้วเหรอ? ทำไมเจ้าของผับมันเป็นหนี้เยอะจังวะ?.....แต่ผับมันก็ใหญ่โตดีนะ สวยอยู่ๆ

“แกนั่นแหละ....ที่ต้องถอย”

“อะไรนะ....เมื่อกี้มึงพูดว่าไงนะ!!!”

“คิดว่าเเต่งตัวเป็นจิ๊กโก๋โง่ๆเดินถือไม้เบสบอลแล้วเคี้ยวหมากฝรั่งถูกๆอย่างนั้นแล้วจะเท่เหรอ?”

“ปากดีนะมึง!!!!!!อย่าอยู่เลย!!!!! พวกเราลุย!!!”

“ไปช่วยคนอื่น....ทางนี้ฉันจัดการเอง”

“ครับนายท่าน!!!”

ผมสั่งให้บอดี้การ์ดไปช่วยคนอื่นๆที่บาดเจ็บทั้งหมดที่อยู่ข้างนอก ส่วนผมก็ยืนหักนิ้วมือรอพวกมัน

กรอบแกรบ~

“เห้อ...ให้ตาย~ไม่ได้ทำอะไรแบบนี้มาตั้งนาน จะไหวอยู่มั้ยนะ”

ผมพูดแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มให้พวกมันเเบบกวนตีน ถ้าสู้กันในนี้จริงๆละก็ร้านพังยับเละเเน่

“ลุยโว้ยยยยยยย!!!!!”

ไอ้โล้นสั่งลูกน้องแล้วรีบวิ่งถือไม้เบสบอลเข้ามาหาผมคนเเรกเลย

ผลั่ก!!!

“โอ็ย!!!!”

ผมกระเถิบไปด้านซ้ายนิ่งๆแล้วขัดขามัน ทำให้มันเบรคไม่ทันแล้วสะดุดขาผมล้มคะมำไปชนกับเหลี่ยมโต๊ะจนหัวแตก ตอนนี้มันไปร้องโอดโอยอยู่บนพื้น....แพ้ง่ายชะมัด ไม่แข็งแกร่งเลย....ที่ล้มพวกบอดี้การ์ดของผมได้ก็คงเป็นเพราะมีอาวุธช่วยนั่นแหละ

“เอาจริงดิ?...”

เห้ย? มันสลบไปแล้ว ทำไมน๊อคง่ายจังล่ะ!!? แค่นี้จริงๆเหรอ?แค่นี้เหร๊อ!!!!!!!

หลังจากที่จัดการหัวหน้าแก็งบ้านี่ได้แล้ว ผมก็หันมามองที่ลูกน้องต่อ ทุกๆคนได้แต่อึ้งกับหัวหน้าที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งแต่มาแพ้เพราะแค่โดนขัดขา ฮึ...สมน้ำหน้า!!!!อยากจะจำให้ฟันหลุดหมดปาก....

“เข้ามาสิ.....มาตามรอยเจ้านายแกกัน”

พวกลูกน้องทั้ง19คนรีบตื่นจากภวังค์แห่งความกลัวแล้วรีบปรี่เข้ามาจู่โจมผม

ผลัก!!!ตุบ!!!! ผัวะ!!!!

ทำไมมันถึงได้ใช้แต่กำลังกันอย่างนี้ ไม่คิดบ้างเลยเหรอ? พวกจุดอ่อน?จุดตาย?!!!! เอาแต่จะต่อยๆมา ผมชักเริ่มรำคาญแล้วนะ!! ไม่เก่งยังพอโอเคแต่ว่ากากขนาดนี้....เห้อ หมดคำจะพูด•~•

ผมถอนหายใจออกมาแล้วกลอกตามองบนพร้อมกับแย่งไม้เบสบอลมาแล้วฟาดพวกลูกน้องอย่างเบื่อหน่ายตอนนี้ยังไม่มีใครเข้าใกล้ผมได้เลยสักคน....ผมออมมือแล้วจริงๆนะT^T

ฟึบฟึบฟึบ

ผมค่อยๆทิ้งตัวไปด้านหลังแล้วกระโดดตีลังกาเอาขาขึ้นชี้ฟ้า แหวกขาออกมาเป็นเส้นตรงแล้วหมุนทั้งตัวเหมือนพัดลม ทำให้พวกลูกกระจ๊อกทั้งหมดที่เข้ามาโดนขาผมเตะล้มลงไปกองราบกับพื้นทั้งหมด.....จิส์ๆน่าสงสาร

ตึก!!!

“นายท่านขอรับ!!!!.....อ้ะ.....”

ไม่นานบอดี้การ์ดที่ผมสั่งให้ไปช่วยคนข้างนอกก็กลับมาเพื่อช่วยผมต่อ แต่เหมือนว่าเขาจะมาช้าเกินไป.......ตอนนี้พวกมันราบเป็นหน้ากลองไปหมดแล้ว

“น....นายท่านจัดการเองหมดเหรอครับ???!!!”

“....นายมาช้าไปนะ.....กลับ!!!”

ผมพูดกับบอดี้การ์ดแล้วรีบเดินออกไปจากที่ตรงนั้นทันที ก่อนกลับผมสังเกตเห็นว่าเจ้าของผับเป็นลมไปแล้ว.....พนักงานอีกคนกลัวจนฉี่ราดด้วย

........-,,-........

——————

22:45น.

ฮรึกกกกทุกคนนน>< ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ!!! ฉันหยุดร้องไห้ไม่ได้เล๊ยยยยT///T

ฉันกำลังนั่งดูซีรีย์เกาหลีอยู่ค่ะ พอถึงตอนจบเศร้าๆทีไรน้ำตามันก็ไหลออกมาเองทุกทีเลยฮรือเศร้า...

ตอนนี้ฉันอยู่ในชุดนอนเสื้อเเขนยาวขายาวสีชมพูน่ารักๆกับทรงผมดังโงะตามเคย อิอิเมื่อวันก่อนตอนไปสวนน้ำฉันเเอบเห็นเขาขายโบว์มัดผมลายเชอร์รี่น่ารักๆด้วยนะ>< มองดูว่าน่ารักเเล้ว พอติดแล้วยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่โลยยย>///<

ฉันกำลังนั่งดูหนังเกาหลีอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นในห้องนอนพร้อมกับตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลขนลื่นบิ๊กเบิ้มนุ่มนิ่มคู่ใจ มีทิชชู่วางอยู่ตรงโต๊ะเล็กๆข้างหน้า พร้อมเวอร์ๆอ่ะT^Tพูดแล้วสั่งขี้มุกสักทีดีมั้ยนะ

ตริ๊งๆตะระริ๊งๆติ๊งติ่ง!!

อ้ะ!!!!มีสายโทรเข้า!!!โธ่ใครนะ!!ขัดจังหวะดูหนังจังเลย คนกำลังดูซีรีย์รอบดึกแท้ๆ><

......อ้าว พ่อนี่นา.....

“ฮัลโหลลลล”

“มะปรางงง เป็นไงมั่งลูกก สบายดีมั้ย”

‘พี่ปราง!!!!แอร้ยพี่ปราง!!!! พี่ปรางรับเเล้ว!!!พี่มะเหมี่ยว!!!แม่!!!!มานี่เร็ว!!!’

เสียงมะเขือน้องชายของฉันดังลั่นเข้ามาในโทรศัพท์ใหญ่เลย

“หนูสบายดีค่ะพ่อ>< ทุกๆคนเป็นไงมั่ง~~”

“ทุกๆคนอยากอุ้มหลานมากเลย!!!!”

ตึ๊ด.....

ฉันรีบกดวางสายไปทันทีโดยที่หน้าฉันยังยิ้มแบบดีใจตั้งเเต่ที่พ่อโทรมาค้างไว้อยู่ 5555สงสัยพ่อกับแม่คงกำลังเมาแล้วโทรมาป่วนละมั้งโฮะๆ จะบ้าหรอ~พูดอะไรหนะ

ตริ๊งๆตะระริ่งๆติ๊งติ่ง!!

โอ้ย.....ไม่นะ.....

ตึ๊ด...

“ฮัลโหล~”

“โธ่!!!วางสายทำไม!!!! นี่มะเขือพูดเองนะ!!! พวกเราคิดถึงพี่ปรางมาเลยรู้มั้ย!!!”

‘นี่!!บอกไปสิว่าวันนั้นแม่เห็นคุณป้าข้างบ้านอุ้มหลานมาโชว์!!ตอนนี้เเม่เลยอิจฉาอยากอวดหลานบ้าง!พูดไปสิ!!รีบพูด!!! เดี๋ยวพี่เขาก็ตัดสายอีกหรอกลูกกก’

อื้อหือ.....ไม่ต้องฝากบอก เสียงก็ดังทะลุเข้ามาในสายแล้วค่ะเเม่T^T

“คืองี้นะพี่ปราง.....แม่เขาเห็นคุณป้าข้างมาอุ้มหลานมา....”

“ป้าเขาอุ้มหลานมาโชว์แล้วแม่อิจฉาเลยอยากมีไปอวดบ้างใช่มั้ย.....โธ่~~~ไม่เอา!!! เก็บความอิจฉาไปเลยย><“

“เย้ย!!!แม่ครับ!!!พี่ปรางนางsay no!!!!”

‘หา!!!อะไรนะ!!! นี่!!!เอามาให้แม่พูดซิ!!!’

“ฮัลโหล!!!! นี่ปรางลูก!!! แม่อยากอุ้มหลานจริงนะ~ อย๊ากอยาก....”

“หนูก็อยากมีน้องเพิ่มอีกคนจังเรย....”

“นี่!!!ลูกจะบ้าเหรอ!!แม่เเก่แล้วนะ!! ลูกนั่นแหละที่ต้องมีหลานมาให้แม่อุ้ม!!!”

“แอร้ยยไม่เอา!!! ทำไมรีบจังละคะ!!! หนูยังเรียนไม่จบเลยนะ!!! ไว้อีกสัก5-6ปี.....”

“ป่านนั้นเเม่คงไม่อยู่ดูโลกแล้วละมั้ง....”

“.....แม่....”

“ฮรึก...แม่ก็ไม่รู้เหมือนละนะว่าจะอยู่บนโลกใบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน จะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้~”

“.....แม่สบายดีน่า....เดี๋ยวถึงเวลาหนูจะรีบมีให้แม่อุ้มเลยนะหนูสัญญา><”

“โอ็ยเจ็บแผลผ่าคลอดลูกคนโตที่ชื่อมะปรางจังเลย~”

“เนี่ยเเม่อ่ะะะ><อย่างนี้ทุกทีเลย!!! อย่ามาทำให้หนูใจอ่อนได้มั้ย หนูไม่เอาด้วยเด็ดขาด!!!”

“.....หรือว่าลูกกับเขายังไม่เคยมี.....ว้ายตายแล้ว!!!”

“กรี๊ด!!!!!!!!!!”

ตรู๊ดดด!!!!

แอร้ยยยย!!!ในที่สุดคำที่ฉันไม่อยากได้ยินที่สุด แม่ก็พูดออกมาจนได้>///< เอาแล้วไงงง!!! ทุกคนรู้กันหมดแล้ว! ไม่เคยมีอะไรกันแล้วมันทำไมล่ะ>< ไม่เห็นเป็นไรสักหน่อย!


อิอิ นั่นสิ ไม่เห็นเป็นไรเลย แต่ว่าทางพ่อแม่เขาอยากมีหลานแล้วนะนางเอกกก

เนื่องราวจะเป็นยังไงฝากติดตามได้ในตอนต่อไปนะจย้าาา ขอโทษที่หายไปหลายวันเลยT^T

ถ้าชอบอย่าลืมกดไลค์และคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยน้าาา ถ้ามีคนมาคอมเมนท์เยอะๆไรท์จะมีกำลังใจฮึดสู้มาแต่งต่อออ รักทุกคนนน>3<

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว