ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คนเป็นแม่สอนอะไรให้ลูกเนี่ย!!!

ชื่อตอน : คนเป็นแม่สอนอะไรให้ลูกเนี่ย!!!

คำค้น : เกิดใหม่,การ์ตูน,อนิเมะ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2561 16:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนเป็นแม่สอนอะไรให้ลูกเนี่ย!!!
แบบอักษร

ไงครับทุกคน พบกับผมรุนยะคนเดิมนะครับ หลังจากที่ผมตัดสินใจหนีมา ก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้กินอะไรเลย ก็ถึงกับหน้าดำหน้าแดง เนื่องด้วยเพราะผม หงุด-หงิด ใช่สิ!!โดนขัดจังหวะจากพวกที่ตามล่า  ใครๆเขาก็หงุดหงิดกันทั้งนั้นแหละ!!  แล้วยิ่งช่วงหิวๆแล้วยิ่งอาการหนัก....คุณเคยได้ยินคำนี้ไหมล่ะ  โมโหหิวน่ะ! โมโหหิวววว!!! แต่ ก็ชั่งมันเถอะ โมโหไปก็ไม่ได้อะไร เพราะงั้นไปหาผลไม้แทนปลาก็โอเค  ใช้เวลาเพียงไม่นานกับการตามล่าหาผลไม้ในดงป่า  

'อา------อิ่มจังเลย กินไปเยอะเหมือนกันแหะเรา' เพราะงั้นก็ได้เวลาของสำนวนไทยได้ปรากฏ  

มาพูดพร้อมกันนะครับ 1 2 3 เอ้า!! หนังท้องตึง หนังตาก็หย่อน จบครับ ได้เวลานอนแล้ว คร้อกฟี้---- 

2ชั่วโมงผ่านไป---- 

4ชั่วโมงผ่านไป---- 

อาาาาา ได้เวลาตื่นแล้ว ไงครับทุกคนได้เฝ้ามองผมยามหลับไหลเป็นไงบ้างเอ่ย? หล่อแมนแฮนซั่มไหม แต่เอาเถอะเพราะยังไงซะ ผมก็คงจะไม่ได้คำตอบจากพวกคุณหรอก... 

แกร้ก

'ใคร'ผมพูดขึ้น แต่อีกฝ่ายก็ยังคงเงียบ  

นั่นจึงเป็นเหตุทำให้ผมต้องหายตัวไปอยู่ข้างหลังของอีกฝ่าย  และนั่นก็ทำให้ผมรู้แล้วว่าเขาคือใคร พวกคุณอยากรู้ไหม? อ่ะ เดี๋ยวผมจะบอกให้ว่าเขาคือใคร  เขาก็คือ 

.

.

.

.

.

อุจิวะ อิสึนะ น้องชายของอุจิวะ มาดาระ นั่นเอง 

'ห หายไปไหนกัน' อิสึนะร้องอย่างตกใจ  แต่ก็ต้องสะดุ้งโหยง เมื่อผมวางฝ่ามือลงบนไหล่ของเขา  แล้วถามอีกครั้งว่า 

'นาย มาทำอะไรตรงนี้มิทราบ?' 

'เอ่อ...มาเดินเล่น' 

'เฮ้ออออ เอาเถอะ จะมาทำอะไรก็เรื่องของนาย'ผมพูด  

ก่อนจะหันหลังเดินกลับมายังที่ที่ผมใช้นอนเมื่อสักครู่  ซึ่งอิสึนะก็เดินตามผมมา 

'เฮ้อ มีอะไรก็ว่ามา' ผมพูดขึ้นเพื่อเปิดประเด็น จะได้ไม่เป็นการเสียเวลา พลางคิดกับตัวเองว่า  ทำไมช่วงนี้รู้สึกถอนหายใจบ่อยจัง 

'กรุณารับ(รัก)ผมเป็นศิษย์ด้วยเถอะครับ'อิสึนะก้มหัวขอร้อง 

'ทำไม?'ผมถามถึงเหตุผลที่ว่าทำไมผมจะต้องรับเขาเป็นศิษย์ 

'เพราะผมนั้นรู้ตัวเองดีว่าตัวผมนั้นอ่อนแอ ผมจึงต้องการพลังที่จะใช้ปกป้องพี่ชายของผมเพราะงั้นได้โปรดเถอะครับ!!' ได้ยินดังนั้นผมจึงถามกลับอีกว่า 

'แล้วถ้าฉันรับนายเป็นศิษย์...แล้วฉันจะได้อะไรเป็นสิ่งตอบแทน?' 

'ผ ผม จ จะยอมเป็นเจ้าบ่าวให้คุณครับ!!!'เด็กน้อยประกาศดังลั่น  จนนกที่เกาะตามกิ่งไม้ถึงกับบินกันกระเจิงด้วยความตกใจ ส่วนคนที่ทวงถามถึงสิ่งตอบแทนน่ะหรือ หึหึหึ อ้าปากค้างสิครับ อึ้งอ่ะ 

'เห้ย!! จะบ้ารึเปล่า ฉันเป็นผู้ชายนะ!ไม่ใช่ผู้หญิง!' 

'แม่ผมสอนว่าจะหญิงหรือชาย ไม่ต้องไปแคร์ จงเห็นความสำคัญของบุญคุณต้องทดแทนมาอย่างแรกครับ' 

เมื่อผมได้ยินดังนั้นก็ถึงกับสมองรวนกันเลยทีเดียว  พลางคิดกับตัวเองว่า ทำไมคนเป็นแม่ถึงได้สอนอะไรก็ไม่รู้ให้แก่คนเป็นลูกเนี่ย!!! จนผมต้องบอกกับอิสึนะว่า 

'ฉันยอมรับนายเป็นศิษย์ก็ได้ แต่ไม่ยอมรับเรื่องเจ้าบ่าวหรอกนะ!!! และสุดท้ายนี้นายจะต้องห้ามให้ใครรู้ว่านายมาฝึกกับฉันโอเคไหม?' 

'ครับผม!!!'  

และนั่น...จึงเป็นเหตุให้โปรโมชั่นของพระเจ้าเริ่มทำงาน  ซึ่งฮาเร็มคนแรกของผมก็คืออุจิวะ อิสึนะนั่นเอง... 

5ปีผ่านไป(ไวเนอะ:ไรท์) 

ด้าน(ความในใจ)ของอิสึนะ  

หลังจากที่เขาคนนั้นรับผมเป็นศิษย์ มันก็ได้ผ่านมาแล้ว5ปี จวบจนถึงตอนนี้ ผมก็มีความรู้สึกที่คิดเกินเลยคำว่าศิษย์กับอาจารย์ แต่ผมก็ยังไม่กล้าพอที่จะบอกกับเขาคนนั้นว่า ผมรักเขา ผมไม่รู้จริงๆว่าความรู้สึกนี้มันเกิดตั้งแต่ตอนไหน  ได้แต่เก็บความสงสัยนี้ไว้ภายในใจ...จนตอนนี้เวลาชีวิตของผมก็ใกล้จะดับลง  ก็ยังไม่มีโอกาสที่แม้แต่จะบอกคำว่า'รัก'ให้เขาหรือรุนยะได้รู้... และแล้วไฟชีวิตก็ได้มอดดับลง..... 

(ตัดฉับมา)ทางด้านของรุนยะ 

'เขาไปสบายแล้วล่ะมาดาระ...'ผมพูดอย่างแผ่วเบาให้ใครอีกคนนั้นได้ยิน ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงมันก็ต้องเกิดขึ้น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเศร้าและเสียใจ เพราะเวลาที่ผ่านมาเขาทำให้ผมรู้สึกมีความสุขมาก แม้บางทีอิสึนะจะบ้าและงี่เง่า แต่เขาก็เป็นคนที่สามารถพึ่งพิงได้บางเวลา ขอบคุณนะ สำหรับทุกๆอย่าง นายเป็นทั้งศิษย์รักและคนสำคัญคนหนึ่งของฉันเลยนะ เจ้าบ้า...

พลันน้ำตาก็ค่อยๆไหล ข้างๆก็มีชายอีกคนที่มีศักดิ์เป็นถึงพี่ชายของอิสึนะก็เอาแต่เงียบและไม่พูดอะไร ก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงซากศพของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องชายนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นกับชายอีกคนหนึ่ง... 

5วันผ่านไป สวัสดีครับ ผมรุนยะ เพิ่มเติมคืออายุ20แล้ว!!!! หวังว่าพวกคุณจะยังคงจำผมได้นะ พวกคุณคงจะรู้ข่าวแล้วสินะว่าอิสึนะน่ะตายแล้ว  แต่ประทานโทษทีครับ พอดีผมคืนชีพให้เป็นอันเรียบร้อย  ดังนั้นตอนนี้อิสึนะจึงทำตัวลุ่มล่ามใส่ผมครับ  ควรดีใจหรือเสียใจดีล่ะที่ตัดสินใจให้มันมีชีวิตต่อเนี่ย!!!  เฮ้อ มันชั่งวุ่นวายจริงๆแต่ก็มีสีสรรค์ไปอีกแบบนะ☺ . . . .

 ทางด้านพระเจ้า 

นี่ก็ผ่านมาได้5ปีแล้วที่รุนยะคุงลงไปเกิดที่นั่น ส่วนไอเพื่อนบ้าก็เหลือเวลาอีก5ปีกว่าจะกลับจากการหนีไปพักร้อน โอย เบื่อเอกสารเสียจริง เอ---แต่ถ้าทำเอกสารเสร็จจะลงไปแจมด้วยดีไหมนะ  เอางั้นดีกว่า คิดได้ดังนั้นจึงตัดสินใจติดต่อไปหารุนยะ 

'รุนยะคุง'พระเจ้าเรียก 

'ครับ ท่านพระเจ้ามีอะไรเหรอครับ?'รุนยะถามกลับอย่างสงสัย 

'ที่ข้าติดต่อมา นั่นก็เพราะว่าถ้าข้าจัดการเอกสารเสร็จเรียบร้อยหมดแล้ว ข้าจะลงไปร่วมแจมด้วยก็เท่านั้นแหละ ไม่มีอะไรมากหรอก ตกลงนะ' 

'ผมเคยขัดใจท่านได้ด้วยเหรอครับ ท่านเทพพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่'รุนยะแขวะ

หลังจากที่ผมได้คุยกับพระเจ้าเสร็จ ก็เริ่มทำอาหารต่อจากที่คั่งค้างไว้  และสถานที่ที่ผมอยู่ตอนนี้คือบ้านของตระกูลอุจิวะ อาหะ คุณไม่ได้หูแว่วแน่นอน  เนื่องด้วยไอบ้าอิสึนะเป็นคนเก็บความลับไม่เก่ง ก็นั่นแหละ น่าจะเดาๆกันได้นะ พอทำอาหารเสร็จผมก็ยกไปที่โต๊ะ ซึ่งคนที่นั่งคอยก็มีมาดาระกับอิสึนะ... คุณไม่ต้องถามอะไรนะ เดี๋ยวผมบอกเอง ก็หลังจากที่ผมคืนชีพให้อิสึนะ  มันก็วิ่งแจ่นไปหามาดาระทันที... 

เฮ้อ ซึ่งผมในตอนนั้นก็ได้แต่ก่นด่ามันในใจ นั่นก็เพราะผมขี้เกียจนั่นเอง..... 

'ข้าวพร้อมกับมาเสิร์ฟแล้วครับ มาทานกันได้แล้ว'ผมเรียกให้ทั้งคู่มากินข้าว 

'ไหน!ไหน! มีอะไรกินบ้าง?'อิสึนะถาม 

ผมจึงตอบไปว่า 'ก็มี ทงคัตสึ มิโสะซุป คาราเกะ โคร้อกเกะ แล้วก็มีเทมปุระ ส่วนของหวานจะมีซากุระโมจิกับมันจู แค่นั้นล่ะ'  

จากนั้นเราทั้งสามก็กินอาหารกันอย่างมีความสุข ซึ่งผมก็ได้แต่คิดว่าถ้าหากมันเป็นแบบนี้ตลอดไปก็คงจะดีไม่น้อย จากนั้นทุกอย่างก็ดำเนินตามเนื้อเรื่องของมันนั่นแหละ จนตอนนี้ก็เป็นจุดตัดสินของทั้งคู่ โดยตัวผมก็มองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ  ซึ่งก็มีอิสึนะและโทบิรามะยืนมองอยู่ข้างๆ หืม คุณนี่ชั่งขี้สงสัยจัง  ก็แค่โทบิรามะมายืนมองคุมเชิงกันท่าพวกผมไม่ให้เข้าไปยุ่งเฉยๆ หายสงสัยกันแล้วนะ โอเค เข้าเรื่องต่อ ตอนนี้มาดาระก็ได้แพ้อย่างหมดรูป ผมทั้งสามคนจึงตัดสินใจใช้วิชาเคลื่อนย้ายไปอยู่ตรงหน้าฮาชิรามะ 'สภาพพวกนายทั้งคู่นี่อย่างโทรมเลยนะ'ผมพูดขึ้นพลางเหลือบมองไปทางมาดาระและฮาชิรามาะที่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่แรงที่จะยืน ผมจึงสั่งให้อิสึนะและโทบิรามะหิ้วปีกทั้งคู่มาใกล้ๆผม จากนั้นผมก็นำมือทั้งสองข้างวางลงบนบ่าของทั้งคู่แล้วลงมือถ่ายโอนจักรกระไปให้พร้อมกับรักษาแผลภายในและภายนอกให้ทั้งคู่จนหาย 

'อะ เรียบร้อยแล้ว' 

'ขอบใจนะรุนยะ!!'ฮาชิรามะขอบคุณผมพร้อมกับเตรียมตัวจะพุ่งเข้ากอดผม แต่ยังดีที่โทบิรามะจับเอาไว้ได้ทัน 

อ้อใช่ ผมยังไม่ได้บอกพวกคุณเลยนี่นาว่าระยะเวลา5ปีที่ผ่านมา ผมได้มาดาระเข้าสู่ฮาเร็มเป็นคนที่2ล่ะ จากนั้นฮาชิรามะเป็นคนที่3 และโทบิรามะเป็นคนที่4 เฮ้อ ผมล่ะเพลีย แล้วได้แต่คิดว่าโปรโมชั่น'ฮาเร็ม'ของท่านเทพนั้นชั่งออกฤทธิ์แรงเสียเหลือเกิน 

'แน่นอนอยู่แล้ว ข้าเป็นถึงพระเจ้าเชียวนะ'เสียงของพระเจ้าดังขึ้นในหัวของผม 

'ท่านเทพ!!'ผมร้องตะโกนในใจ ใช่สิท่านมันเทพ ส่วนผมมันก็แค่มนุษย์ธรรมดาเดินดินคนหนึ่ง จะเอาอะไรไปสู้ท่านได้กัน 

'อ้าว!ถึงเจ้าเป็นมนุษย์ แต่บางทีข้าก็แอบคิดนะว่าอยากได้เจ้ามาเป็นภรรยาน่ะ' 

'จะบ้าเหรอครับ!! ไปเลย!ไปทำงานของตัวเองเลยไป!!' ผมเอ่ยไล่พระเจ้าในใจ 

'จ้าๆสามีไปทำงานก่อนนะ'  

'ท่านเทพ!!!'  

'555' และแล้วเสียงของพระเจ้าก็เงียบหายไป 

โอยยยย ผมล่ะปวดหัวจริงๆ ท่านเทพนับวันยิ่งแลดูบ้าขึ้นทุกวี่วัน...  

และแล้วก็ถึงเวลาที่ฮาชิรามะจะเริ่มก่อตั้งหมู่บ้านที่มีชื่อว่า'โคโนฮะ' แล้วขึ้นเป็นจ้าวปกครองแคว้นที่ทุกคนต่างก็เรียกว่า'โฮคาเงะ' ผมกับคนอื่นๆจึงวิ่งวุ่นกันจัดการเรื่องต่างๆจนหัวหมุนซึ่งทุกคนรวมถึงตัวผมด้วย ก็แทบจะไม่มีเวลาพักผ่อน แต่จนแล้วจนรอดทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี กาลเวลาผ่านไปอย่างสงบสุข พวกเราทั้ง5คนก็ใช้ชีวิตร่วมกันไม่ว่าจะยามสุขหรือยามทุกข์ และแล้วก็ถึงเวลาที่พวกเขาทั้ง4คนจะต้องจากผมไปด้วยรอยยิ้ม  ต่อมาก็ได้มีการแต่งตั้งโฮคาเงะรุ่น3ขึ้น โดยคนที่ได้รับเลือกคือซารุโทบิ ฮิรุเซ็นซึ่งเป็นลูกศิษย์ของฮาชิรามะกับโทบิรามะ  เฮ้อ ป่านนี้เจ้าสี่คนนั้นมันกำลังทำอะไรกันอยู่นะ?  ทุกคนคงคิดอยู่ล่ะสิว่าทำไมผมถึงไม่คืนชีพให้เจ้าพวกนั้น นั่นก็เพราะว่าพวกเขาได้จากผมไปด้วยโรคชราไม่ใช่ตายในสงครามอ่ะนะ ก็นั่นล่ะเหตุผลของผม จากนั้นผมก็จ้องมองเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับหมู่บ้าน และแล้วโศกนาฏกรรมก็เกิดขึ้นเมื่อจิ้งจอกเก้าหางถล่มหมู่บ้าน โดยปีศาจจิ้งจอกเก้าหางถูกควบคุมโดยชายสวมหน้ากากที่อ้างว่าตนนั้นคือมาดาระ แต่หึ กล้าอ้างชื่อหนึ่งในสามีของผมเหรอ งานนี้มันคงได้โดนผมตบหน้าหันไปสองทีแน่นอน คิดได้ดังนั้นผมก็กระโดดเข้าไปใกล้ชายสวมหน้ากากพร้อมกับ  

เพี้ยะ!!! เพี้ยะ!!!

จนมันกระเด็นไปไกล... จากนั้นผมก็เดินไปทางคุชินะกับมินาโตะที่เป็นโฮคาเงะรุ่น4ที่ตอนนี้หายใจรวยริน  แล้วผมก็พูดกับพวกเขาทั้งคู่ว่า 

'ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวทางเราจะดูแลนารูโตะเองครับ เพราะงั้นพวกคุณโปรดวางใจ' 

เมื่อพวกเขาได้ยินดังนั้นก็ขอบคุณผม ก่อนจะหลับไปตลอดการ และแล้วโฮคาเงะรุ่น3หรือซารุโทบิก็มาถึง พอเขาเห็นผมเท่านั้นล่ะ ก็ถึงกับตกใจแล้วคุกเข่าทันที ทางผมไม่สนอะไรมากแล้วเดินไปอุ้มนารูโตะ  ก่อนจะส่งเด็กให้แก่ซารุโทบิแล้วกำชับว่า 

'ดูแลเขาให้ดี อ้อเด็กคนนี้ชื่ออุซึมากิ นารูโตะเป็นลูกชายของมินาโตะกับคุชินะ แล้วก็ในตัวของเด็กคนนี้มีปีศาจจิ้งจอกเก้าหางอยู่ในท้อง เขาจึงเป็นร่างสถิต จงปกป้องเขาให้ดี และบางทีฉันอาจแวะมาดูเด็ก แค่นั้นล่ะ' 

พอผมพูดจบก็หายไปจากตรงนั้นทันที... 

6เดือนผ่านไป 

'ซารุโทบิ นารูโตะเป็นไงบ้าง?'ผมถามพร้อมกับรับเด็กจากซารุโทบิ 

'ร้องไห้จ้า เลยครับ ผมล่ะจับเอกสารเป็นร้องทุกที' รุ่น3รายงาย

ความคิดเห็น