ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Bar's princess(3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 913

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2561 10:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bar's princess(3)
แบบอักษร

 "เอ...นี่มันพี่แวมไพร์ปี3คณะสังคมป่ะครับ"หลังจากที่ร่างบางขึ้นรถมาแล้วฉันก็ขับออกมาทันที แล้วจู่ๆพี่ฟาร์ก็ถามเด็กน้อยของฉันขึ้น ไปรู้จักกันตอนไหนเนี่ย

"ใช่ๆ พี่ว่าพี่คุ้นหน้าเรานะ"ตัวเล็กทำหน้าคิด ก่อนจะโพล่งขึ้นมา

"นึกออกละ! ฟาโรห์คณะวิศวะเดือนมหาลัยปีนี้ใช่ป่ะ"

"ใช่ครับคึคึ"ไอตัวดีมันหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นฉันนั่งหน้าหงิก จะไม่ให้หงิกได้ไงตั้งแต่ขึ้นรถมาสองคนนี้เอาแต่คุยกันไม่เห็นมีใครสนใจฉันสักคน งอนนะเนี่ยบอกเลย

"มัมมี๊เป็นไรครับฮ่าๆๆ"ยังมีหน้ามาขำอีกไอลูกบ้า ส่วนเจ้าแมวน้อยได้แต่จ้องตาแป๋วว่าฉันเป็นอะไร ฉันกระแอมไอขึ้นมานิดๆก่อนจะถามขึ้นบ้าง

"รู้จักกันด้วยหรอ"

"ทำไมจะไม่รู้จักล่ะครับมี๊ นี่พี่แวมไพร์อดีตดาวมหาลัย ที่ทุกคนต่างบอกว่าปีไหนก็สวยสู้ปีของพี่แวมไพร์ไม่ได้นะครับ"ไอลูกชายตัวดีตอบหน้าระรื่น แต่ทำไมฉันไม่ระรื่นไปกับไอลูกบ้านี่ก็ไม่รู้ เมื่อต้องรู้ว่าเด็กน้อยตรงหน้ามีคนให้ความสนใจขนาดไหน

"พี่เมทันเป็นอะไรหรอคะ"เด็กน้อยตรงหน้าจู่ๆก็ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ ทำสายตาออดอ้อนอย่างน่ารัก ทำไมช่างอ้อนจังหืมเด็กคนนี้นี่

"เปล่าค่ะ งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งเราก่อนละกันสังคมถึงก่อนวิศวะนี่"ฉันบอกปัดไปทั้งที่ในใจร้อนรุ่ม มันคันยุบยิบไม่ชอบใจเสียจริง สงสัยต้องเสนอหน้าไปคณะสังคมตีสนิทกับเพื่อนร่างบางให้ช่วยดูแลบ้างแล้ว

หลังจากที่ไปส่งเจ้าลูกชายตัวดีและแมวน้อยขี้อ้อนแล้ว ฉันก็เข้าออฟฟิศที่นานๆครั้งจะเข้าที

"สวัสดีค่ะคุณเมทัน"เลขาสาวสวยของพี่เมธาพี่ชายคนเดียวของฉันที่ร่วมหุ้นด้วยกล่าวทักทายเมื่อฉันเดินขึ้นมาบนชั้นผู้บริหาร

"สวัสดีค่ะพี่ปลา พี่เมธาอยู่ไหมคะ"

"อยู่ค่ะ กำลังเตรียมประชุมบ่ายนี้ค่ะ"หล่อนตอบพร้อมรอยยิ้ม ฉันยิ้มรับก่อนจะเคาะประตูพอเป็นพิธีแล้วเดินเข้าไป แต่ถูกขัดจังหวะเสียก่อน

"พี่เมทันขาาาาา"เสียงแหลมปรี๊ดแปดหลอดดังขึ้น พร้อมอ้อมกอดที่กกกอดฉันทางด้านหลัง

"น้องสา.."ฉันเอ่ยเสียงแผ่ว น้องสาเป็นน้องสาวของเพื่อนพี่เมธา ซึ่งตามตื๊อฉันไม่เลิกเสียที

"น้องสามาได้ไงคะ"

"ก็น้องสาคิดถึงพี่เมนี่คะ น้องสามาหาพี่เมทุกวันเลยนะคะ แต่พี่เมก็ไม่เคยอยู่เลย จะไปหาที่บ้านพี่เมธาก็ไม่ให้ไปบอกว่าพี่เมไม่ชอบให้ใครเข้าบ้าน"น้องสาร่ายออกมาเป็นชุดเบียดเนินนมในชุดเกาะอกสั้นเพียงคืบเข้ากับแขนเรียวของฉัน

"เอ่อ..พี่ขอคุยธุระก่อนนะคะน้องสา พี่ขอตัว"ฉันพูดพลางดึงแขนตนเองออกจากการเกาะกุม น้องสาไม่ยอมท่าเดียวจนพี่ปลาต้องเข้ามาช่วย

"นี่ยัยแรด! เลิกแรดสักทีเหอะไม่เห็นรึไงว่าคุณเมทันมีงานน่ะห๊ะ!"พี่ปลาดึงน้องสาออก แล้วต่อว่า ที่พี่ปลากล้าว่าแบบนั้นเพราะเป็นกฎของบริษัทค่ะ พนักงาน ผู้บริหาร ทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกันหากใครทำผิดไม่จำเป็นต้องไว้หน้ากัน ซึ่งกฎข้อนี้ทำให้บริษัทของฉันอยู่ได้แบบพี่น้องและพัฒนาสู่ต่างประเทศเร็วมาก แต่ถึงเวลาทำงานทุกคนจริงจังและเกรงใจกันมากค่ะ กฎข้อนี้ส่วนมากพี่ปลาจะเอามาใช้กับน้องสาซะส่วนใหญ่นี่ล่ะค่ะคึคึ

"อี๊! นังบ้า แกมีสิทธิอะไรมาว่าฉันห๊ะ"แล้วน้องสาก็กรีดร้องดิ้นเร่าๆตรงนั้น โอยเห็นแล้วปวดหัวค่ะ ฉันเลยชิ่งเดินเข้าไปหาพี่ชายดีกว่า

"เกิดอะไรขึ้น พี่ได้ยินเสียงกรี๊ด"หลังจากที่เดินเข้ามาในห้อง พี่ชายสุดที่รักก็ถามขึ้นทันที

"เรื่องเดิมค่ะพี่ น้องสา"

"เฮ้อ..พี่ไม่รู้จะช่วยเรายังไงจริงๆนะเม ถ้าไม่ไหวบอกพี่ได้นะพี่จะบอกไอสามให้"พี่ชายพูดแล้วกอดฉันไว้หลวมๆ เรารักกันมากค่ะหลังจากที่กอบกู้ฐานะให้ดีขึ้น พ่อแม่ก็พากันจากไปเหลือกันแค่สองคนพี่น้อง พวกเราเลยรักกันมากอย่างที่เห็น

"ไม่เป็นไรค่ะ ที่เมมาวันนี้เมมีเรื่องจะบอกพี่"

"ร้านอาหารกึ่งบาร์น่ะหรอ"

"พี่รู้.."

"รู้สิไอหนุ่มเพิ่งมาคุยกับพี่เมื่อวาน"

"แล้วพี่ว่าไงคะ ถ้าเมจะให้พี่บริหารที่นี่คนเดียว เพราะเมอยากจับธุรกิจที่ไม่หนักมาก ลูกๆโตกันหมดแล้ว เมอยากมีเวลาให้ลูกค่ะพี่"ฉันพูดอ้อนๆ จริงๆก็อดสงสารไม่ได้เพราะถ้าฉันยังทำที่นี่พี่ชายคงไม่เหนื่อยมาก แต่ถ้าฉันวางมืองานพี่เมธาคงล้นมือน่าดู

"ไม่เป็นไรพี่ไหว คุณปลาเขาก็ช่วยพี่เสมอ คงเพราะได้คุณปลานี่แหละงานพี่เลยเป็นระบบ และไม่ยุ่งยาก เราไม่ต้องห่วงไปหรอกนะ"พี่ชายลูบศีรษะฉันไปมาอย่างปลอบโยน แล้วตกลงว่าพรุ่งนี้จะเข้าไปดูการก่อสร้างด้วยกัน เมื่อเห็นว่าใกล้บ่ายแล้วฉันจึงขอตัวกลับเพราะพี่ชายต้องเข้าประชุมเช่นกัน เมื่อกลับมาถึงบ้านฉันตรงไปที่ห้องแปลนอะไหล่ที่ๆพี่หนุ่มทำงานอยู่ ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับอีกฝ่ายที่กำลังมุ่นคิ้วกับงานตรงหน้า

"อ้าวคุณเม มีอะไรหรือครับ"พี่หนุ่มวางดินสอลง แล้วหันมาสนใจฉันแทน

"เมจะคุยเรื่องร้านอาหารกึ่งบาร์ค่ะพี่หนุ่ม พอจะมีเวลาให้เมไหมคะ"

"ได้สิครับ ว่ามาเลย"

"คือว่า..พรุ่งนี้งานก่อสร้างจะเริ่มแล้วพวกเราจะเข้าไปคุมการก่อสร้างตามแปลนที่ยัยส้มออกแบบ ทีนี้มันติดตรงที่ว่าธีมของร้านน่ะค่ะพี่"

"มีอะไรหรือครับ"

"เมอยากได้ธีมเป็นRestaurant's prince and Bar's princessน่ะค่ะ ในส่วนของprinceเมไม่ห่วงหรอกค่ะ เพราะเมว่าจะเอาคนในบ้านไป หล่อๆเพียบฮิๆ"ฉันพูดขึ้นขำๆ พลอยทำให้พี่หนุ่มยกยิ้มไปด้วย

"หนักใจเรื่องprincessสินะครับ"

"ใช่ค่ะ เมอยากได้คนที่อ่อนหวานเหมาะสำหรับprincessสักสิบคนค่ะพี่"

"ไม่มีปัญหาครับ รอร้านสร้างเสร็จเราค่อยหายังทันเลย แล้วคุณเมมีคนในใจบ้างรึยังครับ"พี่หนุ่มถามกลับ ทำให้ฉันนึกถึงใบหน้าสวยหวาน ขี้อ้อนแบบลูกแมว เหมาะจริงๆที่จะเป็นprincessของฉัน

"ผมไม่อยากรู้แล้วล่ะ คุณเมเล่นตอบเสียขนาดนี้"

"อะไรกันคะ เมยังไม่ทันพูดอะไรเลยนะ"ฉันพูดด้วยใบหน้างอง้ำ พี่หนุ่มหัวเราะชอบใจ ฉันจึงขอตัวออกไปรับลูกๆเมื่อเห็นว่าใกล้4โมงเย็นแล้ว เร็วจังแฮะ

Meton : เลิกกี่โมงคะหนูน้อย^^

ฉันส่งไลน์ไปหาเด็กน้อยกะว่าจะรับไปกลับพร้อมกัน

××Vampire×× : 5โมงค่ะ

××Vampire×× : มีอะไรหรอคะพี่เมทัน??

ฉันยิ้มขำ แอบเล่นโทรศัพท์ในห้องเรียน เด็กไม่ดีเลยนะเนี่ย

Meton : แน่ะแอบเล่นโทรศัพท์รึไงเรา😈

××Vampire×× : ง่า ก็ไพร์กลัวพี่เมทันมีธุระด่วนนี่คะ

Meton : คึคึ เปล่า เดี๋ยวพี่รอใต้ตึกนะคะ^^

××Vampire×× : รอทำไมคะ??

Meton : พี่คิดถึงหนู ไม่ได้หรอ

โอยยย ยัยบ้าแกพิมพ์บ้าอะไรลงไปเนี่ย

××Vampire×× :งื้ออ อย่าแกล้งไพร์สิคะ

Meton : พี่จะรอนะคะจุ๊บ:)

××Vampire×× : คนบ้า😡

ฮ่าๆๆๆ คนอะไรไม่รู้โมโหแล้วยังน่ารักเลย ไปรับลูกดีกว่าค่ะคึคึ

"ป้าดา จ๋า ไม่ต้องทำข้าวเย็นเผื่อเมกับเด็กๆนะคะ เมจะพาเด็กๆไปทานข้างนอก"ฉันเดินเข้ามาหาป้าดากับจ๋าในครัว ทั้งคู่ยิ้มรับแล้วเตือนว่าอย่ากลับดึกเพราะขับรถกลางคืนมันอันตราย ฉันรับคำก่อนจะขึ้นไปอุ้มน้องโรมไปรับพี่ๆด้วยกัน

"น้องโรมเดินเองได้ไหมครับ"ฉันย่อตัวคุยกับลูกชาย ส่วนใหญ่ไอตัวแสบนี่ติดพี่ดาวพี่เลี้ยงสาวสวยมาก

"ได้ฮับ"ว่าแล้วก็คว้ามือฉันไปจับ จูงไปที่รถทันทีรู้มากเสียจริงเด็กคนนี้ หลังจากขึ้นรถกันพร้อมแล้ว ก็มุ่งหน้าไปรับแก้มเขิน เจ้าขา และเฮียเฟิงที่โรงเรียนทันที เมื่อมาถึงก็เห็นทุกคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว แก้มเขินฉีกยิ้มกว้าง วิ่งมากอดฉันอย่างเต็มรัก

"มัมมี๊มารับหนูเขิน"หนูเขินกอดฉันเสียแน่น ฉันหัวเราะชอบใจก่อนจะอุ้มหนูเขินพาไปที่รถอีกมือก็จูงเจ้าขามาด้วย

"เฮียเฟิงมาแล้วววว"น้องโรมร้องดีใจยกใหญ่เมื่อเห็นเฮียขึ้นมาบนรถ เฮียเฟิงหวงน้องโรมมากค่ะนี่ลูกรักเค้าล่ะ

"ไงครับคนเก่ง อยู่บ้านดื้อรึเปล่าเนี่ย"

"ม่ายดื้อฮับ น้องโรมเป็นเด็กดีมาก"ทุกคนพลอยขำไปกับท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของน้องโรมกันยกใหญ่ ฉันขับรถไปรับน้องนาฏยที่โรงเรียนประจำ แล้วถึงขับไปรับพี่ฟาร์กับเด็กน้อยที่คณะ แอบเห็นใบหน้างอง้ำไม่ชอบใจด้วยแฮะ น่าจับตีก้นเสียจริงเด็กดื้อเนี่ย

.

.

.

.

. มาต่อแล้ววววว งุ้ยยยยตอนนี้มัมมี๊เค้ารุกน้องหนักแล้วววว เอาใจช่วยให้น้องไพร์โดนกิน เอ้ย ไม่โดนมัมมี๊กินด้วยนะคะ หายไปนานพอดีเถาป่วยค่ะเดินเข้าออกโรงบาลเป็นว่าเล่นเลย ตอนนี้หายแล้วจะกลับมาอัพตามปกตินะคะ^^

ความคิดเห็น