ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

​ตอนที่ 21 : คนสำคัญ

ชื่อตอน : ​ตอนที่ 21 : คนสำคัญ

คำค้น : ​ตอนที่ 21 : คนสำคัญ​

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.พ. 2562 15:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 516
× 4,800
แชร์ :
​ตอนที่ 21 : คนสำคัญ
แบบอักษร

ตอนที่ 21 : คนสำคัญ​

*************************************************

คำเตือน * ตอนต่อจากนี้จะเป็นแนวพี่น้องกินกันเองนะคะ รับไม่ได้เชิญกดออก *

"ท่านพี่..."คุณชายที่นั่งเฝ้ามองน้องชายฝาแฝดที่หลับสนิทบนเตียงนอนสีขาวใบใหญ่อยู่นานก็ไม่เห็นวี่แววจะตื่นจึงจะเดินออกไปทำธุระ แต่เสียงเรียกหานั้นทำให้หยุดฝีเท้าลง

"เจ้าตื่นแล้วหรือ"สายตาที่ทอดมองมานั้นทำให้คุณชายระบายยิ้มอย่างอ่อนโยน 

"อื้อ อุ้ม"ทั้งที่บอกว่าตนนั้นโตแล้ว แต่นิสัยที่ชอบให้อุ้มนั้นก็ไม่จางหาย ร่างสูงเพียงส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะช้อนอุ้มอย่างที่เจ้าตัวต้องการ

"ไหนบอกข้าว่าเจ้าโตแล้ว"ไม่วายจะแกล้งถามออกไป จนได้สายตามองค้อนกลับมาเป็นคำตอบ

"ก็...เช่นนั้นปล่อยข้าลง"

"ไม่ปล่อยหรอก หากเจ้ายังโกรธข้าเช่นนี้"ท่าทีขัดขืนมีหรือจะยอมปล่อยไปง่ายดาย ไม่เช่นนั้นคงได้ตามไปง้อเจ้าแมวน้อยบนต้นไม้ คุณชายใช่ว่าจะปีนเก่งเสียด้วย

"ข้าไม่ได้โกรธ"

"งั้นมองตาข้า"ไม่โกรธแค่เอาแต่หลบตา จะเชื่อได้เช่นไร

"ท่านพะ...อื้อ!"เพราะถูกคำลวงหลอกจึงเผลอหันมามอง จึงถูกริมฝีปากร้อนประกบเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ หรืออาจจะบอกว่าอีกคนตั้งใจถึงจะถูก ทั้งถูกความนุ่มนวลและความร้อนแรงปั่นหัวจนแทบละลายเสียให้ได้

"อึก ปะ...ปล่อยข้า"มาทำเช่นนี้ได้อย่างไร ในเมื่อคนดูแลก็อยู่ในห้อง

"ไม่ชอบจูบของข้าหรอกหรือ"คุณชายน้อยว่าเสียงน้อยเนื้อต่ำใจ 

"มะ...ไม่ใช่ ขะ...ข้าเพียงแต่..."จะให้บอกได้เช่นไรว่าตนอับอายและใจเต้นแรงมากแค่ไหน

"อืม"

"ท่านพี่ ข้าชอบจูบของท่านพี่ แต่มันทำให้ตรงนี้ของข้าเต้นแรง"เพียงเพราะคิดว่าอีกคนคงโกรธจึงเผลอพูดออกไปจนหมดเปลือก หมาป่าเจ้าเล่ห์เผลอยิ้มออกมากว้างจนถูกจับผิดได้ในเพลาต่อมา

"ท่านพี่หลอกข้านี่!"

"ข้าไม่ได้หลอกเจ้า ข้ายังไม่ได้พูดเลยว่าโกรธ"คุณชายยิ้มกว้างกว่าเดิม แต่นั้นทำให้คนตัวบางแทบจะร้องไห้

"อ๊ะ...ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้นะ"อายจนไม่รู้จะอายเช่นไร แต่อีกคนกลับกอดแน่นไม่ยอมปล่อยเสียที

"อย่าดิ้นนัก มันทำให้ข้ารู้สึกแปลก"คุณชายว่าด้วยท่าทีจริงจังก็เนื้อตัวนุ่มนิ่มเอาแต่บดเบียดจนไปสัมผัสกับสิ่งที่หลับไหลเข้า แค่อยู่ใกล้ก็อดทนยากแล้วเช่นนี้คงได้สติหลุดบ้าง น้องเล็กจึงยอมหยุดดิ้นเร็วพลัน

"ท่านก็...ปล่อยข้าลง"ถึงไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ตนสัมผัสได้นั้นคืออะไร แต่สัญชาตญาณก็บอกได้ว่าคงไม่ดีแน่

"ไม่ละ ไปอาบน้ำกับข้าดีกว่า"เมื่อนึกได้ว่าห่างหายจากการอาบน้ำร่วมกันมายาวนาน คุณชายไม่ยอมปล่อยคนตัวบางลงแต่พาเดินไปยังห้องอาบน้ำอีกฝั่ง ห้องอาบน้ำอันกว้างใหญ่เสียจนคล้ายบ่อน้ำร้อนบนภูเขา

"ท่านพี่ ข้าอาบเองได้"จะให้อาบด้วยกันได้เช่นไร ในเมื่อตนนั้นเติบโตไม่เหมือนเด็กตัวเล็กอย่างแต่ก่อน

"เมื่อก่อนข้าก็อาบให้เจ้า"คุณชายว่าพลางถอดชุดตัวเองไปพลางนั่นทำให้หน้าขาวผ่องแดงกล่ำยิ่งกว่าเดิม

"แต่...ตอนนี้ข้าโตแล้ว"คุณหนูตัวน้อยพยายามจะเดินหนีออกไป คุณชายที่รู้ทันสวมกอดร่างนั้นจากทางด้านหลัง

"อย่าหนีข้า เพลานี้ข้าอยากอาบกับเจ้า"อยากสัมผัสร่างที่ตนดูแลมาตั้งแต่เยาว์วัยว่าเติบโตเพียงใด ผิวขาวผ่องนวลเนียน ร่างเล็กบางอรชรนั้นบางครั้งถึงอยากจะเก็บไว้ดูเพียงคนเดียว

"มาเถิด ที่รักของข้า"พออยู่กันตามลำพังคุณชายมักจะพูดคำนี้กับคนรักเสมอแต่นั่นยิ่งทำให้คนตัวบางอายม้วยยิ่งกว่าเดิม

"ท่านพี่อย่าพูดเช่นนั้น ข้ายัง..."ไม่ใช่คนรักของท่านเสียหน่อย

"หืม เจ้ายังเช่นไรหรือ"

"อาบน้ำกันไม่ใช่หรือ ข้าจะถอดเสื้อผ้า"เกือบเผลอพูดในสิ่งที่คิดก็รีบเปลี่ยนเรื่องราว จับพาร่างนั้นออกห่างตัวแล้วถอดเสื้อผ้าตนออก ทั้งที่เป็นชายด้วยกันทำไมถึงไม่สามารถอดอายต่อสายตาที่จ้องมองร่างตนนัก

"อย่ามองข้าเช่นนั้น"ผ้าผืนสุดท้ายหลุดลง ร่างกายที่ปราศจากสิ่งกีดขวางไม่อาจทำให้คุณชายละสายตาไปได้ เพียงไม่นานร่างนี้ก็เติบโตถึงเพียงนี้แล้วหรือ

"อาบน้ำกันเถิด"คุณชายไล่ความคิดอันแสนโสมมทิ้งไป จับมือคนตัวบางพาลงไปในสระน้ำที่ตระเตรียมไว้อย่างดี อุณหภูมิของมันไม่อาจลดความร้อนในกายของตนได้เลยแม้แต่น้อย

"ท่านพี่ข้าถูเองได้"ถูกสัมผัสร่างกายเช่นนี้มันทำให้รู้สึก...แปลก

"ข้าอยากทำ ไม่ได้หรือ"คุณชายยังไม่ยอมปล่อยคนในอ้อมแขน สัมผัสผิวนุ่มลื่นเรียบมือนั้นให้ความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ทั้งรักทั้งทะนุถนอมร่างนี้ให้ดีที่สุดหรือแม้กระทั่งอยากทำให้แปดเปื้อนด้วยฝีมือตนเอง

"อ๊ะ...ตรงนั้นข้าทำเอง"พอถูกมือใหญ่สัมผัสตรงช่วงหว่างขาก็รีบค้าน แต่คุณชายก็ยังไม่ปล่อยไปง่าย

"ข้าบอกว่าจะทำให้เช่นไร เจ้าอยู่เฉยๆ เถิด"คุณชายยังคงยิ้มมองคนตัวบางที่แดงไปทั้งตัวด้วยความเขินอาย ท่าทางเช่นนี้ยิ่งยากต่อการหักห้ามใจนัก

"อ๊ะ...ไม่นะ ท่านพี่"ยิ่งถูกสัมผัสความรู้สึกแปลกใหม่ก็ยิ่งถาโถมจนตั้งตัวไม่ทัน

"เจ้ากำลังรู้สึกดี นี่ไม่เคยช่วยตัวเองเช่นนั้นหรือ"ท่าทางของน้องชายฝาแฝดสร้างความแปลกใจให้ตนนัก เพียงท่าทีอีกคนที่พยักหน้าขึ้นลงก็ทำให้นึกเอ็นดู

"ข้าไม่..."

"เดี๋ยวข้าจะสอนเจ้าเอง"คุณชายจับคนตัวเล็กกว่าเลื่อนมานั่งตรงตัก ฝ่ามือใหญ่ยังคงกำสิ่งนั้นไว้อย่างทะนุถนอม ทั้งสีของมันและขนาด ทำให้แทบอยากจะลองลิ้มรสของมันดูว่าจะหวานเช่นเจ้าตัวหรือไม่

"ไม่ทำไม่ได้หรือ"

"ข้าจะทำให้เจ้ารู้สึกดี เชื่อข้า"

"อื้อ"เพียงได้รับคำอนุญาตคุณชายก็จัดการอ้าขาเรียวให้อ้าออกกว้างขึ้น มือใหญ่ขยับรูดรั้งสิ่งนั้นช้าๆ ไม่รีบร้อน

"อึก ท่านพี่มันแปลก"ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไรทั้งทรมานทั้งไมชอบใจเอาเสียเลย ฝ่ามือเล็กนั่นกำจิกแสนของพี่ชายอย่างแรง เรียวขาสั่นอย่างขลาดกลัว ทว่ายิ่งฝ่ามือขยับรวดเร็วเพียงใดร่างกายก็เหมือนจะไปทยานโบยบินออกไปได้

"อดทนอีกนิด"คุณชายขยับรูดรั้งไม่นานคนตัวบางก็เผลอปลดปล่อยออกมา การปลดปล่อยครั้งแรก ทำให้เสียงหอบหายใจนั้นหนักหน่วง

"อ่า....ข้า"ทำเรื่องน่าอายออกมาเสียแล้ว จนแววตาหวานเริ่มคลอไปด้วยหน่วยน้ำตา

"เจ้าไม่ผิดมันคือเรื่องธรรมชาติ"คุณชายว่าปลอบน้องเล็กที่เหมือนจะร้องไห้เต็มที ยิ่งปลอบก็เหมือนยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิมจนสลบไปในที่สุด

"สงสัยข้าคงต้องรออีกเสียหน่อย"เพียงเริ่มต้นก็ยังเป็นถึงเช่นนี้หากมากกว่านี้คุณชายกลัวว่าคนตัวบางจะรับไม่ไหว คงต้องค่อยเป็นค่อยไป

"เห็นทีคงต้องจัดการสิ่งนี้"แค่เห็นร่างกายบางมันก็ตื่นตัว ดีนะที่น้องเล็กไม่ทันสังเกตไม่เช่นนั้นคงได้ขาดกลัวไปอีกหน


*************************************************​


ดึกดื่นค่ำคืน

"คุณหนูเจ้าคะ อาหารเจ้าค่ะ"เสียงเรียกของคนดูแลทำให้คนที่หลับสนิทไปชั่วยามเย็นลืมตาตื่นขึ้นมาดู พร้อมเหลียวมองไปทั่วห้องเมื่อไม่เจอท่านพี่น้ำตาก็หยดแหมะลงมาอีก

"ท่านพี่ไม่อยู่หรือ"ไม่เห็นท่านพี่ ท่านพี่ไปที่ใด

"คุณหนูอย่าร้องไห้เลยนะเจ้าคะ พอดีคุณชายน้อยมีแขกเจ้าค่ะจึงรีบออกไปพบเพียงเมื่อครู่ก่อนที่คุณหนูจะตื่น"

"ใครคือแขกของท่านพี่ ข้าจะไปหาท่านพี่"เมยไม่อยากทานข้าวคนเดียวโดยไม่มีท่านพี่เคียงข้าง

"เออ...คุณหนูทานอะไรเสียหน่อยเถิดแล้วค่อยไป"

"ไม่ ข้าจะไปหาท่านพี่"ยังไงก็กินไม่ลง คนตัวบางเดินลงจากเตียงแล้วรีบเดินออกนอกห้อง แม้เสียงห้ามนั้นจะดังตามมาแต่ก็ไม่เป็นผล

แอ๊ดดด

"ท่านพะ..."ประตูเปิดออกพร้อมๆ กับภาพที่เห็นตรงหน้าผู้หญิงคนนั้นคนที่ยื่นน้ำให้ท่านพี่เมื่อตอนสายของวัน

"ข้า...บอกคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ แต่คุณหนูก็อยากมาให้ได้"คนดูแลที่ตามมาติดๆ ก้มรับผิดที่ไม่อาจห้ามคุณหนูน้อยได้ทั้งที่เป็นคำสั่ง

"ไม่เป็นไรเจ้าออกไปก่อนเถิด เมยมาหาข้า"คุณชายพูดเสียงเรียบไม่ได้บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึกอย่างไร นั่นทำให้ร่างบางแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่เรียวปากบางเม้มหากันแน่น

"เจ้าเข้ามาเถิด ไม่ได้มีธุระสำคัญอันใดที่ต้องปิดบัง"เสียงหวานเพราะพริ้งเรียกคนหน้าประตูอย่างอ่อนโยน เพียงกิริยาที่น่ารักแล้วท่าทีก็ดูองอาจดั่งหญิงสูงศักดิ์ พอมองตนแล้วไม่อาจจะเทียบได้เลยสักนิด

"ข้าจะ..."ขืนอยู่ต่อมีหวังได้ทำให้ท่านพี่หนักใจในความอ่อนแอของตนเองก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไป

"คุณชาย ท่านจะไปไหน"หญิงสาวรีบคว้าแขนนั้นไว้ ไม่ยอมให้หนีไปจากตน 

"ท่านบอกจะทานข้าวกับข้าไม่ใช่หรือ"เพราะความลืมตัวเธอเลยรีบปล่อยแขนนั้นด้วยความเขินอาย พร้อมกับอาหารอันประณีตถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะทันที

"เมย เจ้าก็ไม่ได้ทานอาหารค่ำมาทานกับข้า"เสียงครั้งนี้คุณชายออกจะดุเสียหน่อย นั่นทำให้ร่างบางยอมเดินกลับมานั่งข้างๆ พี่ชายแววตาทอดมองด้านล่างไม่เงยสบตาใคร

**********************************************************

เกิน 10 เม้นมาลง

 TBC.

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/274898/848988689-member.jpg

1 คอมเม้น = 1 ล้านกำลังใจ

อ่านแล้วช่วยเม้นติชมด้วย  พลีสสส

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon000211.gif


ความคิดเห็น