ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ลูกศิษย์ใหม่

ชื่อตอน : ลูกศิษย์ใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2561 11:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลูกศิษย์ใหม่
แบบอักษร

เป็ดปักกิ่งค่อยๆถูกแล่แผ่นหนังออกเป็นชิ้นบางๆ ชายหนุ่มค่อยๆบรรจงวางหนังเป็ดประดับบนจานอย่างสวยงาม ประดับด้วยยอดผักเล็กๆน่ารัก

การทำอาหารมื้อนี้ค่อนข้างหนักมือสำหรับชายหนุ่มเมื่อเตาที่ใช้เป็นรุ่นเตาโบราณ ทำให้เขาต้องทดสอบควบคุมไฟหลายครั้งจนมาตัวที่สิบจึงสำเร็จได้

“พระชายาน่ากินมากเพคะ” จิ้นเอ๋อร์สาวใช้ประจำตัวของเย่จงเริ่มน้ำลายสอ

“จิ้นเอ๋อร์เสียมารยาท!” หัวหน้าพ่อครัวเอ็ดสาวใช้

ขณะนี้ครัวขนาดเล็กที่ได้รับจากอ๋องหน้ากากเหล็กยกได้ระดับตัวเองย้ายไปอยู่ครัวกลางของจวนนั้นเต็มไปด้วยลูกมือและพ่อครัวจวน เดิมนั้นพ่อครัวทั้งหมดจะถูกส่งกลับวังหลวงข้อหาทำอาหารรสแย่กว่าพระชายา แต่เย่จงขอไว้สอนงานและเป็นลูกมือ การทำครัวก็เหมือนงานอื่นๆต้องทำกันเป็นทีมต้องมีพ่อครัวรองและผู้ช่วย เขาจึงเอ่ยปากขอตัวพ่อครัวเหล่านี้มาฝึกฝน

“ไม่ต้องกลัว แบ่งส่วนของทุกคนไว้ด้านนู้น” ทันทีที่เย่จงบอกว่ามีส่วนแบ่งเป็ดไว้ให้ ทุกคนต่างหันไปมองตาวาว

“เอาละ ยกไปวางที่โต๊ะทานอาหารได้แล้ว ต้มเกี้ยมฉ่ายเป็ด และผัดเนื้อเป็ดพริกไทยดำก็ยกตามมาด้วย”

เย่จงล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนชุดก่อนออกมาพบอ๋องลี่หยาง แต่เมื่อเดินมาถึงโต๊ะอาหารก็ต้องตกใจเพราะคนที่นั่งรายล้อมมีตั้งแต่ฮ่องเต้ ไทเฮา ฮองเฮา และนางเด็กมารเฟย

“ถวายพระพรฮ่องเต้ ไทเฮา ฮองเฮาเพคะ” ชายหนุ่มย่อตัวถวายคำนับ

“ช่วงนี้เห็นอ๋องลี่หยางรีบกลับบ้านทุกกลางวันและเย็นเพื่อทานอาหารฝีมือพระชายา พวกเราจึงพากันตามอ๋องลี่หยางมาเพื่อขอชิมอาหารที่ทำให้พระเชษฐาของเรารีบกลับบ้าน” ฮ่องเต้ไม่พูดเปล่ายังยกตะเกียบรออาหารที่ถูกยกตามหลังพระชายา

พวกนี้คิดมากินข้าวฟรี? เย่จงมุมปากกระตุก ดีที่วันนี้ทำอาหารไว้เยอะ เขาโบกมือให้พ่อครัวมือรองเข้าไปผัดเปรี้ยวหวานปลาที่เคยสอนไว้เพิ่มเข้ามาในรายการอาหาร เป็ดปักกิ่งค่อนข้างหนักและมันมากสำหรับคนสูงอายุ เขาจึงตัดสินใจเพิ่มเมนูปลามาตัดเลี่ยนให้ไทเฮา

อาหารถูกลำเลียงวางลงตรงหน้าแขก เป็ดปักกิ่งจากเดิมมีแค่ส่วนของสองคน เย่จงต้องขอโทษบ่าวที่รอกินโดยแบ่งออกมาสองตัวเพื่อให้พวกอดอยากตรงหน้าได้กิน

“หนังเป็ดอร่อยขนาดนี้เลยหรือ!” ฮ่องเต้คีบหนังเป็ดวางบนแผ่นแป้งวางเครื่องเคียงและน้ำซอสหมุนเข้าปากไม่หยุดมือ

“น้ำแกงเป็ดชามนี้ก็อร่อย” ไทเฮาอดชมไม่ได้ ถึงลูกสะใภ้ร่างโตของนางจะดูสูงใหญ่ไปแต่หน้าตากับฝีมือทำอาหารขนาดนี้นางรับได้

“เฟยเอ๋อร์” ฮองเฮาเสียงแข็งใส่องค์หญิงเฟยที่นั่งคีบเนื้อเป็ดเข้าปาก

“ท่านอา” องค์หญิงเฟยเสียงอ๋อย

“เจ้ามาที่นี่เพื่ออะไร” ฮองเฮาเตือนหลานสาว

เย่จงมองทั้งคู่อย่างสงสัย หรือฮองเฮาจะให้นางมารน้อยมาขอขมา?

“พระชายา...” มือองค์หญิงเฟยบิดผ้าเช็ดหน้าแน่น

“...” ชายหนุ่มลุ้นตัวโก่ง พูดมาเร็วแม่หนูน้อย คำว่าขอโทษแล้วพี่จะให้ขนมกิน

“เราขอฝากตัวเป็นศิษย์เรียนทำอาหารตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เฟยเอ๋อร์คารวะอาจารย์”

“ฝากหลานสาวเราด้วยนะพระชายาหนิง”

ฮองเฮายิ้ม เมื่อหลานสาวหลงรักอ๋องลี่หยางนางก็ต้องหาวิธีดันเข้าไปอยู่ในจวนก่อน เมื่ออ๋องลี่หยางรักในฝีมือสตรีตรงหน้านางก็ให้หลานสาวเรียนเพื่อเอาชนะใจ หากไม่ได้ผลอีกอย่างน้อยหลานสาวนางก็ยังได้ฝีมือทำอาหารกลับบ้าน

“…” เย่จงยืนนิ่งไร้คำพูด

มีใครถามความสมัครใจของเขาบ้าง!



เมื่อคณะคนกินฟรีกลับไปทำงานพร้อมอ๋องลี่หยาง เย่จงให้บ่าวรับใช้เก็บกวาดถ้วยชามก่อนเดินไปยังครัว

“นี่ เจ้าจะเข้าครัวอีกทำไม?” องค์หญิงเฟยเดินตามชายหนุ่ม

“เรียกเราว่าอาจารย์”

“…” องค์หญิงเฟยเม้มปากไม่พอใจ

องค์หญิงเฟยเป็นหลานรักของฮองเฮา เมื่อแรกเกิดฮองเฮารักและเอ็นดูมากฮ่องเต้จึงแต่งตั้งทารกน้อยเป็นองค์หญิง เมื่อเติบโตขึ้นมาท่ามกลางการเลี้ยงแบบตามใจของฮองเฮาจึงไม่มีใครกล้าขัดใจหรือต่อปากต่อคำ ยามนี้จึงรู้สึกไม่พอใจกับการต้องมาฟังคำสั่งของสตรีที่แย่งชายในดวงใจของตนเอง

“เม้มให้ปากแตกก็ไม่มีอะไรดีขึ้น จะบอกอะไรให้นะแม่หนูน้อย หากไม่พอใจที่ได้เราเป็นอาจารย์ก็จงรีบขโมยลักจำความรู้ทั้งหมดแล้วรีบไสหัวกลับบ้านไปทำตัวไร้สมองซะ!”

ชายหนุ่มไม่เคยใจดีกับลูกศิษย์ เมื่ออยากได้วิชาก็จงพยายามลักจำเอง การทำตัวใจดีบางครั้งก็ไม่อาจเคี่ยวให้ลูกศิษย์เก่งได้

“เสียงอาจารย์น่าเกลียดราวบุรุษ” องค์หญิงเฟยโต้ตอบ

“แล้วไงตราบใดที่เรางดงามก็ไม่มีใครสนใจเสียง แน่จริงก็งดงามให้มากกว่าเราแม่หนูน้อย” เย่จงยักไหล่ไม่สนใจ

“คำก็แม่หนูน้อยสองคำก็แม่หนูน้อยเราไม่ใช่เด็กนะ!” องค์หญิงเฟยวิ่งไปดักหน้าเย่จง

“ตราบใดสมองในกะโหลกเล็กๆนี้ไม่ได้พัฒนาเราก็เรียกเจ้าหนูน้อย กะโหลกไม่ได้มีไว้ใช้แค่วางหูนะคะลูก มันมีไว้ใส่สมอง” พูดจบชายหนุ่มก็เดินไปยังครัวปล่อยทิ้งให้องค์หญิงยืนงงกับคำพูดของชายหนุ่ม

“กะโหลก...วางหู...?”

“พระชายาเพคะ แป้งข้าวนี้โม่เสร็จแล้วให้ทำเช่นไรเพคะ?”

“อือ ละเอียดดีมาก” ชายหนุ่มใช้มือกำแป้งที่บดขึ้นมา ละเอียดพอใช้ได้ถึงแม้จะสู้แป้งข้าวเจ้ายุคใหม่ไม่ได้ก็เถอะ

“ผงแป้ง? เจ้าจะเอามาแต่งหน้า” องค์หญิงมองผงแป้ง

“เราจะเอามาทำขนมแป้งราดน้ำผึ้งให้พวกเจ้ากิน”

“ขนมแป้งราดน้ำผึ้ง?” องค์หญิงสงสัย

“ใช่ ขนมที่แม้แต่คนโง่เช่นเจ้าก็ทำได้” เย่จงยิ้ม

อา ได้จัดอีกดอกนางมารน้อย คนถูกด่าที่โง่ไม่รู้ว่าโดนด่านี่ด่าสนุกจริงๆ

กระทะร้อนถูกทาน้ำมันหมูบางๆ เมื่อยุคนี้มีแค่น้ำมันหมูก็ต้องจำใจใช้ เย่จงค่อยๆเทแป้งที่ผสมไข่ไก่และน้ำลงกระทะร้อน

แป้งค่อยๆฟูนูนขึ้นส่งกลิ่นหอมน่ากิน เย่จงยิ้มกริ่มเมื่อแป้งสุกได้ที่จึงพลิกกลับอีกด้านก่อนยกขึ้นจานแล้วเทน้ำผึ้งราดลงแพนเค้กหรือแผนแป้ง

“ให้เราลองบ้าง!” องค์หญิงเห็นขนมแปลกตาทำง่ายก็ขอเทบ้าง

เย่จงยื่นกระบวยตักแป้งให้พวกเด็กน้อยตรงหน้าเล่นก่อนจะปลีกตัวมานั่งมองเด็กน้อยตรงหน้าเล่นสนุกกัน

ไม่นานนักแผ่นแป้งไหม้บ้างรูปร่างบิดเบี้ยวบ้างก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะ

“เป็นไง” องค์หญิงยิ้มยิงฟัน

“พอไหว เอากล้วยนี่ปาดประดับรอบแผ่นแป้งแล้วลองนั่งกินดู” เย่จงช่วยเลือกแผ่นแป้งที่สุกกินได้ออกมาจากกองแผ่นแป้งบิดเบี้ยว

“เราขอแบ่งไปให้พี่...ท่านลุงทานได้ไหม”      องค์หญิงเฟยเหลือบมองสีหน้าคนตรงหน้า

เย่จงหัวเราะเล็กน้อยก่อนพยักหน้า

“แต่เจ้าต้องลองทานก่อน จะได้รู้ว่าควรปรับรสที่จุดไหน”

“อร่อย” องค์หญิงเฟยคีบแป้งเข้าปาก

ไม่ช้าแผ่นแป้งหน้าตาบูดเบี้ยวก็ถูกทอดออกมากองสูงท่วมหัวคน ส่วนหนึ่งถูกส่งกลับวังไปมอบแก่ฮองเฮา ส่วนหนึ่งถูกส่งไปหาอ๋องลี่หยาง

อ๋องลี่หยางที่ได้รับแผ่นแป้งบิดเบี้ยวกองใหญ่ถึงกับตกตะลึงสีหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อยก่อนแบ่งของแปลกประหลาดส่งให้ทหารในค่ายกิน เหลือเพียงแผ่นแป้งหน้าตาสวยในกล่องของพระชายาที่เขาไม่แบ่งให้ผู้ใดทาน


ความคิดเห็น