เหมือนตั้งใจกลบทุกเสียงที่ไม่ควรถูกได้ยิน รวมทั้งเสียงหัวใจของคนที่กำลังสั่นอยู่หน้าประตูห้องนอนของพ่อเลี้ยงธันวา คีตาถูกเรียกขึ้นมาพบ

เขาพูดเบา ๆ เมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน

ไฟในห้องสลัว กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยอวล

ธันวานั่งอยู่ริมเตียง เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมออกครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมที่เคยเฉยชา วันนี้กลับแดงกร่ำ

ริมฝีปากของธันวากดหนักขึ้น มือรั้งเอวคีตาเข้ามาใกล้

คีตาเผลอจับแขนอีกฝ่าย และเกาะไว้แน่นเหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะปล่อย

เสื้อของคีตาถูกถอดออก ไฟในห้องยังสลัว

ไม่มีคำสัญญา ไม่มีคำเรียกสถานะ เหมือนทุกครั้ง

มีเพียงลมหายใจที่สั่น และหัวใจที่กำลังตกลงไปในที่ลึกเกินจะปีนกลับ

และเมื่อทุกอย่างจบลง ธันวาก็พูดเหมือนเดิมทุกครั้ง

เขาลุกขึ้นใส่เสื้อ เดินไปที่ประตู ก่อนจะหยุดมือไว้ชั่วครู่

ในหัวใจอยากบอกเหลือเกินว่า รักเขามาตั้งแต่เด็ก

แต่สุดท้ายคีตาก็เลือกที่จะพูดแค่ว่า

ก่อนที่ประตูจะปิดลงเบา ๆ

ฝนยังตกไม่หยุด เหมือนความรู้สึกของคีตา

ที่เริ่มรู้ตัวชัดเจนในคืนนี้ว่า....ไม่ว่าจะยังไง พ่อเลี้ยงธันวา ก็คือคนที่เขารักไปหมดแล้วทั้งหัวใจ

...........................

ก็ไม่รู้ ว่าทำไมฉันรักเพียงเธอ ใจมันดื้อไม่ยอมรับฟังผู้ใด

เธอจะไม่ดียังไง ก็รัก ก็ไม่รู้ ว่าทำไมฉันต้องมีเธอ

อาจดูโง่ที่ยังรักเธอเรื่อยไป ก็มันไม่รักใคร ๆ ใจฉันรักเธอคนเดียว

...........................

แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างห้องนอนเล็กของคีตา ทุกอย่างดูปกติเหมือนเมื่อคืนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น

คีตาลืมตาตื่นพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งในอก ร่างกายยังเมื่อยล้า

เขานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย รอยแดงที่ต้นคอถูกปกปิดด้วยปกเสื้อเชิ้ต

เขาทำตามหน้าที่เหมือนเดิมทุกอย่าง และรีบออกไปทำงานที่ไร่

แดดช่วงสายร้อนขึ้นเรื่อย ๆ คีตาทำงานอยู่ท้ายไร่ มือเปื้อนดิน เสื้อเปียกเหงื่อ ความปวดเมื่อยจากเมื่อคืนยังไม่หาย

เขานั่งพักใต้ต้นส้ม หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าออกมาจากกระเป๋า

ผ้าขาว ซีด ขอบเริ่มรุ่ย มันผืนที่ธันวาเคยยื่นให้ตอนเขาเด็ก ๆ

เสียงตะโกนสั่งงานดังมาแต่ไกล ธันวาขับรถเข้ามาตรวจงานตามปกติ

คีตาลุกขึ้นเก็บผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋าแล้วกลับไปทำงานต่อ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนที่ธันวาต้องการ

ธันวากวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เวลาต่อมา

คีตาลุกขึ้นด้วยความเคยชินเหมือนทุกครั้งที่ทุกอย่างจบลง เขาก็ต้องออกไป

นี่เป็นครั้งแรกที่คีตาได้สิทธิ์อยู่ต่อ และเป็นครั้งแรกที่ได้สิทธิ์นอนข้างๆ ธันวาแบบนี้ไปจนเช้า

คีตานอนไม่หลับ เพราะมัวแต่เมมภาพคนข้างๆ ที่นอนหลับอยู่ด้วยความเพลีย ไว้ในสมองเมมตั้งแต่นอนลงวินาทีแรก จนถึงเวลาที่ต้องกลับไปทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

และครั้งนี้คีตามีเมมโมรี่ในสมองเป็นของขวัญพิเศษติดมาด้วย