.

เครดิต : ขอบพระคุณภาพทุกภาพ จากอินเทอร์เน็ตค่ะ

.

สัญลักษณ์ประกอบ

// เท่ากับ การกระทำ

(..... ) เท่ากับ ความรู้สึก

.

ฉัน อ่านออกเสียงเป็น ชั้น นะคะ

ไรต์เขียน ฉัน ให้ถูกต้องแต่เพื่ออรรถรสให้ออกว่า ชั้น ค่ะ

.

.

ไร่ส้มบุรินทร์รัตน์ ไม่เคยเงียบเหงาเลยสักวัน ไร่ขนาดใหญ่ในภาคเหนือ แต่มันแค่เงียบสำหรับคนที่ไม่มีสิทธิ์ส่งเสียงอะไรเลย

ธาร ( คีตา ไอรา ) อายุ 24 ปี

ที่เห็นว่าครอบครัวของธารอยู่ที่ไร่มานานตั้งแต่รุ่นตายาย ทั้งสองจึงรับเลี้ยงคีตาต่อ โดยให้คีตาคอยดูแลพ่อเลี้ยงธันวา ลูกชายของเขาวัย 28 ปีที่บ้านหลังเล็ก

.

พ่อเลี้ยงธันวา บุรินทร์รัตน์ อายุ 28 ปี

ทายาทคนเดียวของเจ้าของไร่ส้มรายใหญ่ในภาคเหนือ

หล่อ รวย เจ้าชู้ เพลย์บอย เปลี่ยนคนไม่ซ้ำหน้า ภายนอกดูไม่จริงจัง แต่ลึก ๆ กลัวการผูกมัด

และความผูกพัน เพราะเคยผิดหวังจากความรัก ถูกอดีตคนรักหักหลังมาอย่างเจ็บปวด

หลังจากนั้นเขาก็มองความรักเป็นแค่ความสนุก เพราะไม่เคยเชื่อว่ามีใครรักเขาจริง

ส่วน คีตา นิสัยสุภาพ อดทน เงียบ ๆ ชอบเก็บความรู้สึก แอบรักธันวาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยคิดว่าตัวเองคู่ควร

ทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน ในไร่เดียวกัน และบ้านเดียวกัน

ธันวาเห็นคีตาเป็นแค่คนใช้ เด็กในบ้าน เขามักจะใช้ แกล้งสารพัด และใช้คีตา เป็นที่พักใจเวลาผิดหวังจากคนอื่น โดยที่ธันวาเองก็ไม่เคยรู้ตัว

แต่คีตาก็ยอมทุกอย่าง เพราะคิดว่า แค่ได้อยู่ใกล้…ก็พอแล้ว

ธันวามักพาคนรักชั่วคราวเข้าบ้านไม่ซ้ำ เขาเลยขอแยกบ้านกับพ่อแม่ โดยขอให้คีตาตามมาดูแล

และก็เป็นคีตาที่เป็นคนคอยเก็บกวาดทุกอย่าง รวมถึงหัวใจตัวเอง

คืนหนึ่งเกิดเหตุที่ทำให้ทั้งสองมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน

ธันวาแค่เผลอเพราะเมาและหัวใจกำลังอ่อนแอ

แต่คีตา ตั้งใจฉวยโอกาสนี้ไว้

หลังจากนั้นธันวาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขาก็ยังเรียกหาคีตาเสมอ และทุกครั้งเขาจะพูดเสมอว่า

“ อย่าคิดอะไรมาก เพราะฉันก็แค่นอนกับเธอ ”

และนั้นก็คือความสัมพันธ์ของพ่อเลี้ยงธันวา กับ คีตา เด็กในบ้านของเขา

.

.

บ่ายแก่ๆ วันหนึ่ง

คีตายืนรดน้ำต้นไม้ มือข้างหนึ่งจับสายยาง อีกข้างเช็ดเหงื่อที่ไหลลงขมับ แดดบ่ายส่องลงมาจนผิวแสบ

เสียงหัวเราะดังมาจากบ้านหลังเล็กที่เป็นที่อยู่ของพ่อเลี้ยงธันวา

“พ่อเลี้ยงอย่าทำแบบนี้สิคะ มินนี่จั๊กกะจี้นะคะ ”

ใครบางคนพูดพลางหัวเราะ คีตาไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็นใคร เสียงนั้นมาพร้อมกับเสียงรองเท้าแบรนด์เนม เสียงแก้วกระทบกัน และสายตาที่มองเขาเหมือนมองเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในบ้าน

ธันวาทายาทเจ้าของไร่ส้ม คนที่เกิดมาพร้อมทุกอย่าง

และไม่เคยต้องแย่งอะไร…เพราะทุกอย่างเป็นของเขาอยู่แล้ว รวมถึงคีตา

เสียงเรียกดังขึ้นจากระเบียง

นี่ไม่ใช่คำขอร้อง แต่เป็นคำสั่งที่เขามักใช้กับคีตาเสมอ

คีตาวางสายยางลงทันที เดินเข้าไปในบ้านใหญ่โดยไม่ปริปากตอบ เขารู้ตำแหน่งแก้ว รู้ว่าธันวาชอบน้ำเย็นแค่ไหน

รู้ว่าต้องวางแก้วไว้ด้านไหนของมืออีกฝ่ายรู้ทุกอย่าง เพราะเขาอยู่ที่นี่มานานพอจะรู้ว่า ถ้าอยากอยู่รอด ต้องไม่ทำให้พ่อเลี้ยงธันวาไม่พอใจ

ธันวานั่งเอนหลังบนโซฟา คนควงนั่งข้าง ๆ ชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง มือหนึ่งพาดพนัก อีกมือรับแก้วจากคีตาโดยไม่มองหน้า

พูดเหมือนพูดกับอากาศ

สายตาของธันวาเลื่อนขึ้นมาในจังหวะที่คีตากำลังจะถอยออก และทำให้หัวใจของคนถูกมองกระตุกวูบ

คนควงหัวเราะเบา ๆ

.

เช้าวันอาทิตย์ในไร่ส้มคึกคักเป็นพิเศษ

เพราะพ่อเลี้ยงเจ้าของไร่ มีแขก

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งที่ระเบียง เสียงหัวเราะเดิมๆ แต่กับคนใหม่

หญิงสาวในชุดเดรสสีอ่อนพิงแขนธันวาอย่างเป็นกันเอง ภาพนั้นไม่ต้องใช้คำอธิบาย

ทุกคนในบ้านเข้าใจทันทีว่าบทบาทของเธอคืออะไร แขกคนพิเศษ ที่มาแทนคนพิเศษเมื่อวาน

สองแก้วนะคะ” หญิงสาวเสริม ยิ้มหวาน “ของฉันหวานน้อย”

คีตาพยักหน้า รับคำสั่งทั้งที่ไม่มีใครถามความสมัครใจ เขาหันหลังเข้าครัว

ความคุ้นเคยทำให้มือทำงานเอง หัวใจกลับไม่คุ้นกับภาพที่ต้องเห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อเขานำกาแฟออกมา เสียงคุยยังไม่หยุด

“ที่นี่อากาศดีจัง” หญิงสาวมองรอบบ้าน “อยู่แล้วสบายด้วย เจนขอมาอยู่ด้วยได้มั้ยเอ่ย ”

ธันวาหัวเราะเบา ๆ

สายตาของเขาเหลือบมาที่คีตา คีตาวางแก้วกาแฟลงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะถอยออกตามมารยาท

ทว่าคำพูดถัดมาทำให้ฝีเท้าชะงัก

“คนนี้ใครเหรอคะ เจนเห็นวนๆ เวียนๆ อยู่ใกล้แต่คุณ มากกว่าคนอื่นเลย ” หญิงสาวเอ่ยถาม

หญิงสาวหัวเราะตามน้ำ “ ดีจัง เด็กบ้านพ่อเลี้ยง ดูเชื่องดีนะคะ ”

คำว่า เชื่อง เหมือนตบหน้าโดยไม่ต้องยกมือ

คีตายืนอยู่ตรงนั้น โดยไม่มีสิทธิ์โต้เถียงแม้แต่คำเดียว

คีตาสะดุ้งรีบวางเอกสารที่หอบงานกลับมาทำด้วยในวันหยุดลงทันที

ก่อนจะรีบเดินไป ธันวายืนอยู่ตรงระเบียง

คีตาเข้าใจแล้วว่า ไม่ว่าจะอยู่มานานแค่ไหน ไม่ว่าจะทนได้มากเท่าไร

แต่ในสายตาของธันวา เขาก็ยังเป็นแค่ ของตาย ที่ถูกวางไว้ตรงนั้น

เพื่อหยิบใช้… และมองข้ามได้ทุกเมื่อ