ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สตรีนั้นคือสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัว

ชื่อตอน : สตรีนั้นคือสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2561 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สตรีนั้นคือสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัว
แบบอักษร

หลังจากอ๋องลี่หยางให้เย่จงสามารถเปิดครัวได้ เย่จงก็กลายเป็นพ่อครัวส่วนตัว อาหารทุกจานทุกมื้อล้วนมาจากชายหนุ่มทั้งสิ้น

“ปีนี้ไม่ทราบว่าพระชายาอายุเท่าไหร่?”

“27 ปี” เย่จงค่อยๆปิดปากไหปลาร้า

ครั้งหน้าลองทำอาหารไทยดูดีกว่า ชายหนุ่มคิด

“27?” อ๋องลี่หยางรู้สึกประหลาดใจ ดูคนตรงหน้าไม่น่าจะอายุเกิน 20ปี

“แล้วท่านละ?” เย่จงถาม

“25 ปี ดูท่าเราจะได้พระชายา...แก่”

“เรียกพี่ซะน้องชาย” เย่จงถือโอกาส หลังจากเขาเข้ามาอาศัยอยู่ในจวนของอ๋องหน้ากากเหล็กก็พบว่าไม่ได้แย่เช่นที่คิด เจ้าของบ้านให้อิสระแก่เขาเต็มที่ นิสัยที่ผู้คนกล่าวขานถึงความโหดร้ายก็ไม่ใช่ดั่งที่กล่าว อ๋องผู้นี้เพียงไม่ชอบให้ใครยุ่งเรื่องส่วนตัวนอกนั้นก็ปกติทุกอย่าง กับบ่าวใช้ในบ้านค่อนข้างใจกว้างด้วยซ้ำ ดังนั้นจากการสังเกตนิสัยแล้วเย่จงจึงไม่กลัวที่จะพูดเล่นหัวด้วย

“ดูเหมือนอาจงจะอยากโดนลงโทษ” อ๋องหน้ากากลุกขึ้นเดินเข้าหาชายหนุ่ม

“เดี๋ยว เดี๋ยว อาหยางเราพูดผิดไปแล้วอย่าลากเราไปนั่งกระถางไฟฝึกกำลังขาอีกเลยได้ไหม” ตั้งแต่ครั้งก่อนที่โดนให้ฝึกนั่งกระถางไฟไปต้นขาของเขาปวดระบมไปสี่วัน

“ท่านอ๋อง”

อ๋องลี่หยางหันไปมองพ่อบ้านเป่ยที่ยืนอยู่รอคำสั่ง

“ว่ามา”

“องค์หญิงเฟยมาขอรับ”

อ๋องลี่หยางนิ่งซักครู่ก่อนอนุญาตให้แขกพบ

“ซักครู่คงต้องให้อาจงเล่นละครช่วย”

“ปัญหาเรื่องผู้หญิง?” อ๋องลี่หยางพยักหน้า

“มีมาให้ถึงปากไม่กินก็เสียเชิงชาย” เป็นเขาไม่ได้ เสนอมาก็ต้องสนองไป

“นางเป็นหลานฮองเฮา”

“ไม่มีหางเราได้หมด” เย่จงยักไหล่

“ชายาที่รัก...อาจเป็นอย่างที่เจ้าเคยถาม เราอาจเป็นผู้นิยมกีฬาชนช้าง” อ๋องหน้ากากเหล็กยิ้มเย็นพูดปริศนาทิ้งท้ายให้คนฟังเหงื่อตก

“น้องชายหยอกพี่เล่นใช่ไหม เฮ้ อย่าเดินหนีไปแบบนี้ซิ!” เย่จงถกชุดรุ่มร่ามวิ่งตาม

“พี่หยาง!” องค์หญิงเฟยเมื่อเห็นหน้าชายในดวงใจก็รีบวิ่งเข้ามาหา

“เจ้าควรเรียกเราว่าท่านลุง” องค์หญิงเฟยทำหน้ายุ่งเมื่อโดนขัดใจ

“พี่หยาง...ท่านลุง” อ๋องลี่หยางทำตาเย็นชาใส่ องค์หญิงจึงยอมเปลี่ยนคำเรียกขาน

“ไม่ทราบว่าองค์หญิงมีธุระอะไรจึงมาหาเราเช่นนี้”

“เรา...” จะให้พูดได้อย่างไรว่าได้ยินว่าท่านแต่งพระชายาเข้าจวนจึงมา

“ท่านพี่” เสียงหวานดังขึ้นด้านหลังอ๋องลี่หยาง

“...” องค์หญิงใหญ่ขมวดคิ้วเพ่งมองผู้มาใหม่

“องค์หญิงคงยังไม่เคยพบ นี่พระชายาของเราเย่หนิง”

“พระชายา...” องค์หญิงเฟยตกใจเมื่อพบว่าคนตรงหน้างามชดช้อยยิ่งกว่าที่ตนคิด ใจรุ่มร้อนก้นด่าสตรีตรงหน้านางจิ้งจอก

“พี่หยางถ้าท่านไม่พอใจที่โดนบังคับให้แต่งพระชายาขอเพียงท่าน…” เมื่อองค์หญิงเฟยเห็นสายตาปรามของชายในดวงใจก็หุบปากทันที

“ทำไมเราจะต้องไม่พอใจ ในเมื่อพระชายาของเรางดงามเพียงนี้” พูดเสร็จก็รั้งตัวเย่จงที่ยืนข้างหลังให้เข้ามาในอ้อมกอด

“…” นี่จะเล่นเลยเถิดไปหน่อยหรือเปล่า

เย่จงแอบเหลือบมองไปทางคนงาม เขาค่อนข้างเป็นพวกรักหยกถนอมสตรี มาเจอเหตุการณ์แบบนี้เลยนึกสงสารสตรีสวยตรงหน้าไม่ได้ มามะน้องสาวอกหักให้เซมา อกพี่ว่างพร้อมปลอบ

“ไม่ทราบว่าองค์หญิงทานอะไรมาหรือยัง?” เย่จงช่วยแก้สถานการณ์ตึงเครียด

“พี่หยาง” องค์หญิงเฟยชำเลืองตามอง

“หากเป็นความประสงค์ของชายารักก็ตามแต่ชายาเถอะ” อ๋องลี่หยางเดินสะบัดชายเสื้อไปยังโต๊ะอาหาร

“ไปกันเถอะองค์หญิง”

“นางจิ้งจอก”

“หา?” เย่จงแทบไม่เชื่อหูตัวเอง จึงแคะหูรอฟังใหม่

“เพราะเจ้าทำให้พี่หยางเมินเฉยเรา อย่าคิดว่าได้ตำแหน่งชายาเอกมาแล้วจะทำเชิดหน้าได้นะ! ข้านี่แหละจะขึ้นมาแทนเจ้า” เมื่อพูดจบองค์หญิงเฟยก็รีบเดินเข้าไปประจบเจ้าของจวน

“...” ตั้งแต่เกิดมามีแต่สตรีมารุมรัก นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกริษยาจากสตรี เขาควรดีใจหรือเสียใจดี

โต๊ะถูกวางตั้งกลางสวน เดิมนั้นเย่จงวางแผนมื้อนี้เขาจะจัดอาหารให้ทานท่ามกลางธรรมชาติ แต่ยามนี้กลับต้องมานั่งดูคนนั่งหน้าหงิกจ้องตาเขมงก็กลืนอาหารไม่ลง

“ชายารัก นี่หน่อไม้อ่อนของโปรดเจ้ารีบทานซะนะ” อ๋องหน้ากากเหล็กคีบหน่อไม้อวบวางบนถ้วยข้าวของชายหนุ่ม

“…” ใครบอกท่านว่าเราชอบกินหน่อไม้ อย่าลากเข้าไปดงหนามที่เรียกริษยาของสตรีเลย

เย่จงได้แต่ยิ้มแหยๆก่อนคีบเข้าปาก ไฟริษยาสตรีน่ากลัวนัก เขากลัวแม่สาวคลั่งรักจะลุกขึ้นมาสาดน้ำแกงใส่หน้าเขาเหมือนตอนที่เขาเคยพาสาวคนนึงไปกินอาหารแล้วรถไฟดันชนกัน วันนั้นเกิดศึกขว้างปาอาหารจนร้านที่เขาพาสาวไปกินข้าวสั่งห้ามเขาเดินเข้าร้านไปจนปัจจุบัน

“พี่หยางอาหารมื้อนี้อร่อยนัก ไม่ทราบพ่อครัวท่านไหนลงมือทำ” องค์หญิงเฟยพยายามหาเรื่องชวนคุยเพื่อหนีจากสถานการณ์เมินเฉยโลกมีแต่เราสองของอ๋องลี่หยาง

“เป็นฝีมือของชายารักเรา”

ตึง! เสียงถ้วยข้าววางกระแทกโต๊ะจนอาหารบางส่วนกระจาย

“องค์หญิงเย่หนิงบังอาจนัก เป็นสตรีชั้นสูงกลับลดตัวมาทำอาหารเช่นนี้ ผู้อื่นทราบจะดูถูกพี่หยางได้!”

เย่จงขมวดคิ้ว ความน่ารำคาญของสตรีเขาทนได้ แต่เรื่องอาหารเขาจะไม่ทน อาหารมีไว้เข้าปากไม่ได้ไว้เทกระจาด มีคนจนที่ไม่มีโอกาสกินอีกมากแต่ยายองค์หญิงปัญญาอ่อนกลับทิ้งๆขว้างๆ

“ท่านพี่” เย่จงทำเสียงออดอ้อน

“หือ?” อ๋องลี่หยางยิ้มมุมปากมองพระชายาเล่นงิ้ว

“วันก่อนท่านพี่ชมว่าอาหารของเราอร่อย”

“ใช่”

“จนจะไล่พ่อครัวกลับวังหลวง”

“ใช่”

“แล้วก็บอกว่าสตรีที่มีดีแต่หน้าแต่ฝีมือทำอาหารหมาไม่แดกต่อให้นอนแผ่อ้าโชว์ก็ไม่ชายตามอง”

“ใช่” ประโยคนี้เขาจำไม่เห็นได้ว่าเคยพูดแต่ยอมตามน้ำก่อนมิเป็นไร

“องค์หญิงเฟยไม่ทราบว่าฝีมือทำครัวท่านเป็นเช่นไร?”

เปรี้ยง! เหมือนองค์หญิงเฟยได้ยินเสียงฟ้าผ่าระยะประชิด นางไม่เคยพบใครกล้าปะทะฝีปากเช่นนี้จึงได้แต่มือสั่น

“เจ้า เจ้า!”

“อะไรนะหมาไม่แดก! ตายแล้วทำไมองค์หญิงตัดสินตัวเองเช่นนั้น ถึงแม้จะเป็นเรื่องจริงก็ไม่ควรเอ่ยออกมานะ” เย่จงเอามือทาบอกทำท่าตกใจ

พรวด อ๋องลี่หยางที่นั่งดูฉากเด็ดถึงกับพ่นข้าวออกมา

“พี่หยาง!” องค์หญิงเฟยหันไปมองคนที่นั่งหัวเราะไปสำลักข้าวไป

“เมื่อทำอาหารไม่เป็นก็กลับไปหัดซะ เป็นสตรีควรมีเสน่ห์ปลายจวักบ้าง อีกอย่างเราไม่เคยอนุญาตให้เจ้าเรียกเราว่าพี่หยางขอให้จดจำไว้”

เมื่อชายหนุ่มพูดจบก็เหมือนเอาไม้หวดเข้ากลางหัวของหญิงสาว

“ท่านลุง” องค์หญิงน้ำตาปริ่ม

“กลับไปพิจารณาตนเองซะ” อ๋องลี่หยางโบกมือไล่

องค์หญิงเฟยลุกขึ้นยืนและเดินคอตกออกไปจากวงทานอาหาร ก่อนพ้นสวนได้ส่งสายตาอาฆาตมายังเย่จง

เย่จงยักไหล่ ใครใช้ให้มาหาเรื่องให้ผู้ชายด่าละครับ

ความคิดเห็น