ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 28 ความจริงที่ต้องเปิดเผย

ชื่อตอน : บทที่ 28 ความจริงที่ต้องเปิดเผย

คำค้น : ปรารถนาจอมบงการ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ส.ค. 2564 07:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 28 ความจริงที่ต้องเปิดเผย
แบบอักษร

ถึงแม้ว่า เวทิดา จะจดทะเบียนสมรสกับ ลูคัส แล้ว หญิงสาวก็ยังคงมาทำงานที่บริษัทตามเดิม เพราะไม่อยากที่จะอยู่เพ้นท์เฮาส์เฉยๆ และยังคงทำตัวเช่นเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง  

“ขวัญ เดี๋ยวฉันลงไปทานข้าวที่โรงอาหารด้วยนะ” เวทิดา พูดเสียงตามสาย เมื่อขวัญสุตา รับโทรศัพท์ภายในแล้ว  

“อ้าว! วันนี้คุณลูคัส ไม่อยู่เหรอทำไมถึงปล่อยให้เธอลงไปทานข้าวที่โรงอาหารได้?” ขวัญสุตา เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย 

“เขาไปประชุมข้างนอกน่ะ ไม่รู้จะกลับมาตอนไหนเหมือนกัน และฉันก็คิดถึงอาหารและบรรยากาศที่โรงอาหารก็เลยว่า วันนี้จะไปทานที่นั้น” เวทิดา กล่าวอธิบายให้เพื่อนฟัง ซึ่งตอนนี้ ขวัญสุตา ได้ปรับเปลี่ยนตำแหน่งมาเป็นเลขาของ หัศนัย แทน เวทิดา ที่ถูกย้ายไปเป็นเลขาของ ลูคัส ส่วนลูคัส ก็มานั่งทำงานเกือบจะประจำอยู่ที่บริษัทนี้ จะมีบ้างที่ต้องเดินทางและต้องไปดูงานบริษัทในเครืออยู่เป็นพักๆ  

“โอเค งั้นใกล้ๆ เที่ยง ก็เจอกัที่โรงอาหารแล้วกันนะ” ขวัญสุตา กล่าว “โอเค! ตามนั้น” เวทิดา ตอบกลับแล้ววางสายไป 

พอใกล้ๆ เวลาพักรับประทานอาหารกลางวัน เวทิดา ก็ลงลิฟต์ไปยังชั้น 2 ซึ่งจะมีทางเดินเชื่อมต่อระหว่างตัวตึกออฟฟิศกับโรงอาหาร และก็ได้เจอกับ ขวัญสุตา ที่ยืนรออยู่ตรงหน้าลิฟต์ชั้น 2 พอดี เพราะเจ้าหล่อนมายืนรอ เวทิดา อยู่ก่อนแล้วนั้นเอง  

“โห! ถึงขนาดต้องมารอฉันเลยเหรอย่ะ” เวทิดา กล่าวล้อเพื่อนยิ้มๆ “ไม่ได้ๆ เธอลงมาทานข้าวด้วยทั้งทีนี้” ขวัญสุตา ตอบกลับยิ้มๆ แล้วทั้งสองสาวก็พากันเดินตรงไปยังโรงอาหาร 

พอเลือกอาหารที่จะทานได้แล้ว เวทิดา ก็ถือจานอาหารมาวางลงบนโต๊ะ ที่จัดไว้สำหรับให้พนักงานนั่งรับประทานอาหาร และขวัญสุตา ก็ตามมานั่งสมทบอีกคน  

“อุ้ย! นึกว่าใคร ที่แท้ก็เลขาคนใหม่ของคุณลูคัส นี้เอง วันนี้ทำไมถึงได้ลงมาทานข้าวที่โรงอาหารได้ล่ะ นึกว่าลืมกับข้าวที่โรงอาหารไปแล้ว” คนที่เอ่ยทักไม่ใช่ใครที่ไหน พิมประภา คู่ปรับเก่าของ เวทิดา นั้นเอง  

“เวก็ไม่ได้ลืมอะไรนี่คะ ก็ยังเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลงอะไร” เวทิดา เอ่ยตอบพิมประภา  

“แหม! ก็ใครจะไปรู้ล่ะก็เห็นได้ขึ้นเป็นถึงเลขาหุ้นส่วนใหญ่ นึกว่าลืมกำพืชตัวเองไปแล้วซะอีก” พิมประภา กระแนะกระแหนเพราะความอิจฉาตาร้อน ที่เห็นว่า เวทิดา ได้เป็นถึงเลขาของหุ้นส่วนใหญ่  

“พี่พิม ที่พูดนี่เพราะอิจฉาเว เขาหรือเปล่าค่ะ หรือว่าเอาตัวเองมาเป็นบรรทัดฐาน ถึงคิดว่าคนอื่นเขาจะเป็นเหมือนตัวเองน่ะค่ะ” ขวัญสุตา อดรนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ขอสักทีเถอะ รุ่นพี่ก็รุ่นพี่เถอะ ปากนางนี้ไม่มีหูรูดจริงๆ แขวะคนอื่นเขาไปทั่วเลย 

“ฉันจะไปอิจฉาเวทำไมกัน เพราะที่ขึ้นเป็นเลขา คุณลูคัสได้นี้ เอาอะไรไต่ล่ะ หรือว่าเอาเต้าไต่ ถึงได้ขึ้นเร็วขนาดนี้จ้ะเว แต่ระวังนะไต่ไปไต่มาเดี๋ยวจะร่วงลงมาเจ็บ จะหาว่าไม่เตือน” พิมประภา ยังแขวะไม่เลิก  

“นี้ปากเหรอคะที่พูดน่ะ ท่าทางพี่พิมปากคงจะมีอะไรอยู่ในปากแน่เลย หัดไปหาหมอให้เขาผ่าหมาออกจากปากบ้างนะคะ จะได้ไม่ไปกัดคนอื่นเขา” ขวัญสุตา สวนกลับอย่างเหลืออด  

“ขวัญ พอเถอะ” เวทิดา ปรามเพื่อน 

“มีอะไรกัน?”  

ลูคัส เอ่ยเสียงเข้มถามออกไป เขามาถึงบริษัทบอดี้การ์ดก็รายงานว่า เวทิดา ลงมาทานข้าวที่โรงอาหาร เขาอุตส่าห์รีบกลับมาเพื่อจะมาทานข้าวด้วย เพราะกลัวว่าสาวเจ้าจะเหงา แต่ที่ไหนได้เธอกลับลงมานั่งทานข้าวอยู่ที่โรงอาหารสบายในเฉิบ เขาจึงตามลงมา และก็มาทันได้เห็นการต่อล้อต่อเถียงกันของทั้งสามคน แต่เขาก็ไม่ค่อยเข้าใจภาษาไทยมากเท่าไร จึงไม่รู้ว่าทั้งสามคนทะเลาะอะไรกัน แต่ทุกคนก็เงียบไม่ยอมเอ่ยตอบคำถามเลย ลูคัส จึงเดินเข้ามาหา เวทิดา  

“มีอะไรกันเว?” ชายหนุ่มเอ่ยถามเวทิดาอีกครั้ง  

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ อย่าใส่ใจเลยค่ะ” เวทิดาตอบ 

“ไม่ใส่ใจได้ไง คุณเป็นเมียผมนะ ถ้าไม่ให้ใส่ใจคุณจะให้ใส่ใจใครล่ะ” ลูคัส ตอบด้วยอารมณ์หงุดหงิด ซึ่งคำพูดที่ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาดังเข้าหู พิมประภา ทุกคำ  

“มะ เมียเหรอคะ เวทิดา เป็นเมีย คุณลูคัส เหรอคะ?” พิมประภา ถามขึ้นด้วยความตกใจ  

“ใช่ เวทิดาเป็นเมียผม” ลูคัส เอ่ยเสียงดังฟังชัดทุกถ้อยทุกคำ ทำให้ พิมประภา ยิ่งตกใจเข้าไปอีก แทบพูดไม่ออกทำอะไรไม่ถูกเอาเลย และรีบหลบลี้ออกไปทันที  

“ตกลงว่าไง มีอะไรกัน?” ลูคัส เอ่ยถามขึ้นอีก  

“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ แค่ไม่เข้าใจกันนิดหน่อยเท่านั้นเอง ใช่ไหมขวัญ?” เวทิดา เอ่ยพร้อมหาแนวร่วม  

“ใช่ค่ะ ไม่มีอะไร แค่หมาเห่าใบตองแห้งค่ะ” ขวัญสุตา เอ่ยแกมแขวะอีกคน และสะใจที่ ลูคัส บอกให้ทุกคนได้ทราบอย่างชัดเจนว่า เวทิดาออยู่ในฐานะอะไร จะได้ไม่ต้องมีใครมาคอยกระแนะกระแหน ให้ เวทิดา ต้องคิดมากอีก 

“โอเค! ไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไร แล้วทำไมมาทานข้าวที่นี่” ลูคัส เอ่ยถาม เวทิดา ขึ้นอีกเรื่อง เพราะเขาไม่อยากให้ เวทิดา เดินลงมาคนเดียวหากไม่มีเขา  

“ก็ฉันอยากลงมาทานที่นี้นี่ค่ะ” เวทิดา ตอบพลางมองหน้าคนถาม และหันกลับไปทานต่อโดยไม่สนใจชายหนุ่มอีก  

ลูคัส มองคนตัวเล็กที่ดื้อ ไม่ค่อยที่จะยอมอะไรเขาเลยเวลาที่เขาบอก  

“โอเค! งั้นเดี๋ยวผมหาซื้อข้าวมานั่งทานด้วย” ลูคัส ถอนหายใจออกมาเบาๆ และยอมแพ้กับความดื้อดึงของภรรยาตัวน้อยของตน แล้วเดินไปหาซื้อข้าวมานั่งทานด้วยกันกับสองสาว 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว