.

เครดิต : ขอบพระคุณภาพทุกภาพ จากอินเตอร์เน็ตค่ะ

.

สัญลักษณ์ประกอบ

// เท่ากับ การกระทำ

(..... ) เท่ากับ ความรู้สึก

.

ฉัน อ่านออกเสียงเป็น ชั้น นะคะ

ไรต์เขียน ฉัน ให้ถูกต้องแต่เพื่ออรรถรสให้ออกว่า ชั้น ค่ะ

.

..

แนะนำตัวละครหลัก

คิน ( ภาคิน วรานนท์ ) พระเอก

นักเรียนมหาวิทยาลัยปี 2 เอกพลศึกษา

เป็นนักฟุตบอลมหาวิทยาลัย ตำแหน่งในทีมฟุตบอล กองหน้า

เป็นคนมุ่งมั่น มีเป้าหมายชัดเจนคือ อยากเป็นนักฟุตบอลอาชีพ

.

.

สนามฟุตบอลมหาวิทยาลัย

เสียงนกหวีดดังแหลมก่อนตามด้วยเสียงโค้ชธันวาตะโกนลั่น

เด็กหนุ่มร่างสูงเหงื่อชุ่มเสื้อยกหลังมือขึ้นปาดหน้าผาก แววตาดื้อรั้นฉายชัดแม้หอบเหนื่อย

โค้ชธันวาตะโกนบอกเด็กๆ ในทีมอีกครั้ง ก่อนที่ทุกคนจะเดินแยกย้ายไปพัก

คนพูดก็คือเขม หนุ่มน้อยหน้าหวาน ที่คอยนั่งข้างสนามพร้อมสมุดจดและน้ำดื่มในมือเพื่อดูแลทุกคนในทีม

เขาเป็นผู้ช่วยทีมดูแลนักเตะและยังพ่วงตำแหน่ง นักสถิติและวิเคราะห์เกมอีกด้วย

น้ำเสียงเรียบ ๆ แต่เฉียบของเขมพอจะทำให้คินนิ่งลงไปบ้าง จนเพื่อนๆ ในทีมอดแซวไม่ได้

คินหันมาทำหน้ามุ่ยใส่เขม แต่แทนที่จะเถียง เขากลับหันหนีแล้ววิ่งกลับไปที่เส้นกลางสนาม

เขมหัวเราะเบา ๆ ในความดื้อรั้นเบาๆ ของคิน แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับ เปิดสมุดจดต่อแกล้งทำเป็นไม่สนใจ แล้วก็แอบหันมองตามไม่ให้คินรู้ตัว

.

หลังเลิกซ้อม อากาศเย็นลงเล็กน้อย

คินนั่งพักอยู่ที่ข้างสนาม เหงื่อยังเปียกชุ่มจนเสื้อแนบตัว เขมเดินเข้ามาพร้อมขวดน้ำเย็นในมือ แล้วยื่นให้

เขมยิ้มมุมปากเบาๆ เพราะดันเผลอแพ้เสียงในหัว พูดในสิ่งที่ใจคิด เสียงหัวเราะของทั้งคู่ดัง

กลืนไปกับลมเย็นของเย็นวันนั้น วันธรรมดาในสนามหญ้า

หลังจากวันนั้น

ทุกครั้งที่คินมองไปข้างสนาม เขาจะเห็นคน ๆ หนึ่ง คนที่ถือสมุดเล่มเดิม ยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า

.

.

1 อาทิตย์ ต่อมา

สนามฟุตบอลมหาวิทยาลัย

สนามฟุตบอลในยามเย็นถูกล้อมด้วยแสงไฟสีขาวนวลจากเสาไฟสูง เสียงลูกบอลกระทบพื้นดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

คินยังคงอยู่ในสนาม แม้เพื่อน ๆ จะกลับกันหมดแล้ว หงื่อเกาะเต็ม หน้าผาก แต่แววตายังเปล่งประกาย

เขากำลังฝึกยิงประตูซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างสนาม

.

คินเป็นเพื่อนกับเขมมานาน เคยเรียนชั้นเดียวกันตอนมัธยมต้น มัธยมปลายอยู่คนละห้องแต่ก็ยังได้คุยได้เจอกันบ้าง

มาเจอกันอีกทีที่มหาวิทยาลัย ถึงจะเรียนคนละคณะ

แต่เพราะเขมคือส่วนหนึ่งของทีมฟุตบอลมหาวิทยาลัย จึงทำให้ทั้งคู่ได้เจอ แล้วก็สนิทกันอีกครั้ง

แต่คินกลับไม่เคยรู้เลยว่า เรื่องราวของตัวเองจะอยู่ในสมุดบันทึกของเขมมากมายขนาดนี้

การได้รู้ อยู่ๆ มันทำให้เขาเริ่มรู้สึกอุ่นใจเบาๆ ที่มีเพื่อนคนนี้อยู่เคียงข้าง

เขมหัวเราะเบา ๆ ออกมา

เขมเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาอ่อนลงเล็กน้อย

คินหัวเราะออกมา เสียงนั้นดังท่ามกลางความเงียบของสนามร้างผู้คน