.

เครดิต : ขอบพระคุณภาพทุกภาพ จากอินเทอร์เน็ตค่ะ

.

สัญลักษณ์ประกอบ

// เท่ากับ การกระทำ

(..... ) เท่ากับ ความรู้สึก

.

ฉัน อ่านออกเสียงเป็น ชั้น นะคะ

ไรต์เขียน ฉัน ให้ถูกต้องแต่เพื่ออรรถรสให้ออกว่า ชั้น ค่ะ

.

เสียงหนึ่งดังขึ้น

เด็กชายเงยหน้าไปมอง ก่อนจะเห็นอีกคนยืนอยู่ตรงหน้า

เสื้อผ้าสะอาด รองเท้าใหม่เอี่ยม แววตาเหมือนไม่เคยรู้จักคำว่าขาดแคลนแตกต่างจากตัวเองโดยสิ้นเชิง

เขาชี้ไปยังบ้านหลังใหญ่ รั้วขาวสะอาด

โลกที่ดูไกลเกินเอื้อม

ประโยคนั้นทำให้หยกหัวใจสั่น

เพราะเป็นครั้งแรกที่มีใครมองโลกของเขา…ไม่ต่างจากตัวเอง

ตั้งแต่นั้นมา

สนามเด็กเล่นกลายเป็นที่นัดหมาย

ขนมถุงเดียวถูกแบ่งครึ่ง ขวดน้ำถูกส่งต่อ

เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางความแตกต่าง

เด็กทั้งสองหลบอยู่ในอุโมงค์ของเล่น

พอร์ชถอดเสื้อคลุมให้หยกใส่

หัวใจเล็ก ๆ ของหยกเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล

ไม่เข้าใจว่าทำไมแค่นั่งใกล้กัน…ถึงรู้สึกเหมือนโลกเงียบลง

หยกยิ้ม ทั้งที่ไม่รู้เลยว่า

โลกใบนี้กว้างเกินไปสำหรับคำสัญญาของเด็กสองคน

.

.

เย็นวันหนึ่ง.....หยกไม่มา

วันถัดไป…ก็ไม่มา

ชิงช้าแกว่งไกวอยู่ลำพัง

พอร์ชยืนรอ......รอจนพระอาทิตย์ลับฟ้า

รอพร้อมคำถามที่ไม่มีใครตอบ

ไม่มีคำลา ไม่มีร่องรอย มีเพียงความทรงจำที่ฝังแน่นในหัวใจเด็กชายคนหนึ่ง

และเด็กชายอีกคน…

ที่จากไปพร้อมความรู้สึกบางอย่าง

ซึ่งเขาไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร

นอกจาก “สิ่งสำคัญ”

หลังจากวันที่หยกหายไป

พอร์ชมานั่งที่สนามเด็กเล่นทุกเย็น เหมือนเดิม

ชิงช้าตัวเดิม แต่ไม่มีเด็กชายรองเท้าขาด

ไม่มีรอยยิ้มที่ทำให้เขารู้สึกว่าโลกนี้ไม่เงียบเกินไป

พอร์ชพูดกับตัวเองซ้ำ ๆ

สามวันผ่านไป…..หยกก็ยังไม่มา

จนกระทั่งวันที่สี่…หยกกลับมา

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนขยับก่อน.......รู้แค่ว่าในตอนนั้น

มือของพอร์ชคว้าข้อมือของหยกเอาไว้แน่น

แน่นเกินไปสำหรับเพื่อน.......แน่นเกินไปสำหรับเด็กที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน

หยกเงยหน้ามอง

ใต้ต้นไม้ใหญ่

พอร์ชหยิบสร้อยข้อมือเชือกเส้นเล็กสีแดงออกมาจากกระเป๋า

คำพูดนั้น ทำให้พอร์ชเผลอยิ้มทั้งที่ดวงตาร้อนผ่าว

เด็กชายสองคนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้

ไหล่ชิดไหล่.....หัวใจเต้นใกล้กันเกินไป

ใกล้จนไม่รู้ตัวเลยว่า ความรู้สึกนี้.......ไม่ใช่แค่ เพื่อน

และถ้าวันหนึ่งต้องจากกัน มันจะเจ็บมากกว่าที่เด็กสองคนคาดคิดไว้มากนัก

หลายอาทิตย์ต่อมา หยกไม่มา

พอร์ชนั่งรออยู่บนชิงช้าตัวเดิม

ตั้งแต่แดดยังอ่อน จนเงาของต้นไม้ยาวทาบพื้นดิน

วันนี้เขาเอาขนมมาเยอะเป็นพิเศษ ขนมที่หยกชอบ

ขนมที่ตั้งใจจะแบ่งให้ครึ่งหนึ่ง…เหมือนทุกวัน

แต่ชิงช้าอีกตัว....... ยังว่างเปล่า

พอร์ชบอกตัวเอง เหมือนที่เคยบอกมาตลอด

ทั้งที่ในอกเริ่มแน่นอย่างบอกไม่ถูก

วันนั้นหยกบอกว่า อาจจะย้าย

แต่เขาไม่คิดว่า คำว่า อาจจะ จะเร็วขนาดนี้

เย็นวันนั้นผ่านไป พอร์ชกลับบ้านพร้อมความเงียบ

.

.

เช้าวันต่อมา ( วันเสาร์ ) เขารีบออกจากบ้านตั้งแต่เช้า

วิ่งมาที่สนามเด็กเล่น หัวใจเต้นแรงด้วยความหวังเล็ก ๆ

แต่ก็ยังไม่มีหยก พอร์ชเริ่มถามคนแถวนั้น

ถามเด็ก ๆ ถามป้าเจ้าของร้านลูกชิ้นเจ้าประจำของเขากับหยก ก็ไม่มีใครเห็น

สุดท้ายพอร์ชก็ไปหาที่ห้องเช่าใกล้ๆ บ้านของเขา ที่หยกบอกว่าเช่าอยู่

ป้าข้างบ้าน : ว่าไงลูก

ป้าข้างบ้าน : อ๋อ.....หยกที่ผอมๆ ขาวๆ ใส่แว่นใช่มั้ย

ป้าข้างบ้าน : พ่อทำรับเหมาก่อสร้าง เรียนอยู่โรงเรียนหน้าปากซอย คนนี้มั้ยลูก

ป้าข้างบ้าน : ย้ายไปแล้วจ้ะ เมื่อคืนเอง เก็บของกันรีบมาก เจ้าหนี้ปล่อยเงินกูมันตาม อยู่ห้องนี้ไง ข้างๆ ป้านี่เอง

คำว่า ย้ายไปแล้ว......เหมือนมีใครเอาก้อนหินมาทับอก

ป้าข้างบ้าน : อันนี้ป้าก็ไม่รู้นะว่าไปไหน ก็ย้ายไปเรื่อยนั้นแหล่ะ คนทำงานก่อสร้างอยู่กับที่ไม่ได้หรอก

พอร์ชยืนอยู่อย่างนั้น มือกำแน่น

ในหัวว่างเปล่า ไม่มีคำลา ไม่มีคำบอกกล่าว

พอร์ชไม่รู้เลยว่า ในเวลาเดียวกัน

หยกนั่งอยู่ท้ายรถกระบะเก่า ๆ

มือเล็ก ๆ กำสร้อยเส้นนั้นแน่น

น้ำตาหยดลงบนแขนซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า

เขาไม่ได้ตั้งใจจะจากไปแบบนี้ แต่พ่อบอกว่า

ต้องไปเดี๋ยวนี้ เพราะเจ้าหนี้กำลังตามทวงเงินอยู่

เขาไม่มีทางเลือก ไม่มีเวลามากพอที่จะบอกลาหรือทำตามสัญญาอะไรทั้งสิ้น

เขาเพียงแค่ต้องเอาชีวิตตัวเองให้รอด นั้นคือสิ่งที่หยกต้องทำ

และในวันที่ไม่มีคำลา หัวใจของเด็กสองคน ก็ได้แตกสลายไปพร้อมกัน………..