ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 24 ไม่ห่างกาย

ชื่อตอน : บทที่ 24 ไม่ห่างกาย

คำค้น : ปรารถนาจอมบงการ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ส.ค. 2564 07:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 24 ไม่ห่างกาย
แบบอักษร

จนแล้วจนรอด ลูคัส ก็ยังไม่เห็นว่าแฟนของ เวทิดา จะมาสักที และนี้ก็ปาเข้าไปถึงตอนเย็นแล้ว ซึ่งเขาไม่ได้พูดว่าอะไรออกมา แต่รู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ เขาเดินเข้าไปชะโงกหน้ามองดู เวทิดา ที่ยังหลับใหลอยู่ ถ้าความสงสัยของเขาถูกต้อง เขาจะไม่มีวันปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปอย่างเด็ดขาด เขาจะผูกมัดเธอให้อยู่กับเขาทุกวิถีทาง ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตาม 

“ฮัลโล! อังเดร เอาเสื้อผ้ามาให้ฉันที วันนี้ฉันจะนอนเฝ้าเว” ลูคัส กดโทรศัพท์มือถือโทรออกหา อังเดร และเมื่อบอดี้การ์ดของเขารับสายก็พูดสั่งการทันที  

“รับทราบครับนาย” อังเดร รับคำสั่งมาตามสาย  

เมื่อสั่งการเสร็จ ลูคัส ก็กดวางสายเก็บโทรศัพท์มือถือลงไว้ในกระเป๋ากางเกง ในจังหวะหนึ่งซึ่ง เวทิดา ยังคงหลับใหลอยู่ หญิงสาวก็พลิกกายหันหน้ากลับมาทางฝั่งที่ ลูคัส ยืนอยู่พอดี ชายหนุ่มก้มลงมองหน้าสวยหวานนั้น แล้วยื่นมือไปแตะลงบนหน้าท้อง เวทิดา อย่างเบามือ ซึ่งเขารู้สึกได้ถึงกระแสแห่งความห่วงใย ปลาบปลื้ม หวงแหน และรักใคร่ วิ่งเข้ามาสู่ร่างกายแกร่งจนยากที่จะบรรยายอะไรออกมาได้ 

“เขาเป็นลูกของเรา ของเราสองคนใช่ไหมเว” ลูคัส เอ่ยถามเบาๆ คนที่ยังหลับใหล แต่ไม่ได้คิดจะเอาคำตอบอะไร เปรยออกมาเฉยๆ  

“อืม!” เวทิดา ส่งเสียงงึมงำออกมาจากในลำคอ ซึ่งทำให้ชายหนุ่มยิ้มอย่างพึงพอใจ และเอ็นดูคนตรงหน้าเป็นยิ่งนัก จึงก้มลงจุมพิตที่ปากบางจิ้มลิ้มอย่างแผ่วเบา 

“นายครับเสื้อผ้าของนายครับ” อังเดร เดินเข้ามาในห้องพักฟื้นคนไข้ พร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ของ ลูคัส  

“อืม! ขอบใจมาก” ลูคัส หันมามองยังบอดี้การ์ดของตน แล้วผละจากร่างบางเดินไปรับเสื้อผ้ามาถือไว้ในมือ  

“นายจะออกไปทานข้าวข้างนอก หรือว่าจะให้ผมสั่งมาให้ทานที่นี่ครับ?” อังเดร เอ่ยถามผู้เป็นนายขึ้น  

“นายสั่งมาให้ฉันที่นี่ก็แล้วกัน ฉันจะทานพร้อมกับเมียฉัน” ลูคัส กล่าวพร้อมกับเดินถือเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อไปทำธุระส่วนตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่  

อังเดร มองตามร่างหนาบึกบึนของผู้เป็นเจ้านาย ยิ้มขันๆ กับคำกล่าวประโยคหลังของเขา นี้ขนาดยังไม่แน่ชัดนะว่า เวทิดา มีแฟนอยู่แล้วหรือไม่มี ยังเรียกออกมาได้เต็มปากเต็มคำว่า ‘เมีย’ แล้วถ้ารู้แน่ชัดว่าหญิงสาวไม่มีแฟนเลย จะไม่เป็นมากกว่านี้เลยหรือ อังเดร คิดแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ ให้กับเจ้านายของตน แล้วเดินออกจากห้องพักพื้นคนไข้เพื่อไปทำตามคำสั่ง 

“ไหนบอกว่าจะอยู่กับเรา ไม่ไปไหนจนกว่าแฟนจะมาไง แล้วนี่อะไร ยังไม่ทันไรก็หายจ้อยซะแล้ว ฮึ! ผู้ชายเฮงซวย! ไอ้คนตอแหล!” เมื่อ เวทิดา ตื่นขึ้นมา ลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปรอบๆ ห้องก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของ ลูคัส ความรู้สึกเสียใจ น้อยใจ หดหู่ใจ มันประเดประดังเข้ามา น้ำตาก็พาลจะไหลออกมาให้ได้ หญิงสาวจึงเอ่ยบ่นพึมพำอยู่กับตัวเองพลางก้มลงมองมือของตนเองที่ได้ประสานเข้าไว้ด้วยกันอยู่บนตัก 

เวทิดา ได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดออก ก็เงยหน้าขึ้นไปมอง หัวใจจากที่กำลังหดหู่ กลับพองโตขึ้นมา และร่างหนาบึกบึนของชายหนุ่มก็ก้าวออกมาจากในห้องน้ำ ซึ่งตอนนี้เขาได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว  

“ตื่นแล้วเหรอ จะอาบน้ำไหม เดี๋ยวผมช่วย” ลูคัส เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่า เวทิดา มองมายังเขาด้วยตาใสแป๋ว  

“ฉะ ฉันอาบเองได้” เวทิดา กล่าวขึ้นพร้อมกับลุก ก้าวลงจากเตียงนอน ด้วยใบหน้าอันแดงระเรื่อขึ้นมา 

ลูคัส เห็นอากัปกิริยาเช่นนั้น ก็ยิ่งอยากจะแกล้งคนตัวเล็กเข้าไปใหญ่  

“งั้นเดี๋ยวผมช่วยถอดชุดนะ” ชายหนุ่มว่าพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ เวทิดา เพื่อจะมาช่วยถอดชุดเสื้อผ้าให้  

“มะ ไม่ต้องเลย! ฉันถอดเองได้” เวทิดา หันมามองชายหนุ่มที่เดินเข้ามาใกล้อย่างตกใจ หน้าแดงยิ่งกว่าเดิมอีก จนลามไปถึงใบหู แล้วก็รีบจ้ำอ้าวเข้าไปในห้องน้ำ  

“โอเคๆ เดินช้าๆ ก็ได้ ผมไม่แกล้งแล้ว” ลูคัส เมื่อเห็น เวทิดา เดินเร็วๆ ก็กลัวจะสะดุดหกล้ม จึงเอ่ยพูดออกไป  

“คนบ้า แกล้งกันทำไมเนี้ย!” เวทิดา หันกลับมาแว้ดส่งให้ชายหนุ่ม แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป 

“หึหึ!..” ลูคัส มองตามร่างบางไป พร้อมกับหัวเราะในลำคอ อย่างชอบอกชอบใจ ที่ได้เห็นคนตัวเล็กส่งค้อนมาให้วงใหญ่ เพราะมันดูแล้วช่างน่ารัก และมีสีสันในชีวิตเหลือเกิน   

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว