facebook-icon

ภาคลูกคือ 'ของเล่นในรังโจร' กับ 'สะใภ้เจ้า' นะคะ

ตอนที่ 21 : น้ำตาเจ้าชาย [50% ครึ่งตอนจบ] 💛

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 : น้ำตาเจ้าชาย [50% ครึ่งตอนจบ] 💛

คำค้น : ซีค, วีนัส, บ่วงรักเจ้าทะเลทราย, เจ้าชาย, ทะเลทราย, jungkook, bts, bts fic

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.9k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ย. 2561 15:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 : น้ำตาเจ้าชาย [50% ครึ่งตอนจบ] 💛
แบบอักษร

เปิดจองละน้าาาาาา

​รายละเอียดเพิ่มเติม Facebook Fanpage : นิ้วกลาง

ไม่อยากเชื่อว่าผมจะเป็นคนอุ้มซีคขึ้นมาถึงชั้นสามได้ด้วยตัวคนเดียว ผมใช้มือขวาบิดกรประตูแล้วเดินเข้ามาในห้องก่อนค่อย ๆ วางซีคลงบนเตียงแล้วหยิบหมอนใบนุ่มมาเพื่อเตรียมให้เขาหนุนนอนแต่แล้วซีคก็ฉุดมือผมไว้และพูดในสิ่งที่ผมไม่คิดว่าเขาจะพูดกับผม

“ข้าอยากนอนตักเจ้า”

“นอนตักข้าหรอ” นี่เขาเสียเลือดมากเกินไปจนเพ้อรึเปล่า ผมคิด แต่ซีคก็ถามซ้ำทั้งที่ปกติเขาไม่ใช่คนคอยถามถึงความสมัครใจของใครอยู่แล้ว

“ได้มั้ย”

ผมพยักหน้าแล้วหยิบหมอนมารองใต้ขาให้เขา ผมทำมันอย่างระมัดระวังเกรงว่าซีคจะเจ็บจนซีคต้องเป็นคนยกขาขึ้นมาวางเอง

“รีบมานั่งให้ข้าหนุนตักได้แล้ว”

ได้ยินอย่างนั้นผมก็ขึ้นไปนั่งเหยียดขาบนเตียงแล้วจับศีรษะซีคมาหนุ่นบนตัก ซีคชันขาข้างที่ไม่ได้ถูกยิงขึ้นแล้วเอื้อมมือข้างขวามาจับมือของผมพร้อมใช้แก่มซบอิงก่อนที่ใบหน้าซึ่งเคยเรียบนิ่งจะหลุดยิ้มออกมา

“ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกลับมา วีนัส”

“ที่ข้ากลับมาเพราะว่าข้าเป็นห่วงท่าน”

“เจ้านี่บ้าดีแท้”

“ใคร ๆ ก็ว่าแบบนั้น แต่ข้าแค่อยากทำตามใจตัวเอง ข้าไม่อยากไปไหน ข้าอยากอยู่กับท่าน ถึงที่นี่มันจะอันตรายก็เถอะ”

“แต่ถ้าเจ้าไม่กลับมาข้าอาจไม่โดนยิงก็ได้” ซีคพูดหยอก

“แต่ถ้าท่านไม่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ข้าก็ไม่กลับมาเหมือนกัน รู้อย่างนี้ข้าหนีไปเป็นเมียโจรในหุบเขาทะเลทรายดีกว่า เป็นเมียเจ้าชายนี่เหนื่อยชะมัด แถมเกือบตายตั้งหลายรอบ” ผมเลยหยอกกลับไปบ้าง

“จริงอย่างที่เจ้าพูด ตำแหน่งเมียแต่งมีแต่ต้องพบเจอกับอันตรายทั้งนั้น ดูอย่างแม่ข้ากับแม่พี่ท่านสิ ถ้าเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาก็คงไม่ต้องมาจบชีวิตแบบนี้” แต่ซีคดันพูดถึงแม่ของท่านอควาห์กับแม่ของเขา ทำเอาผมพูดไม่ออกทำได้แค่ยิ้มรับและใช้ฝ่ามือลูบผมเขาเป็นการปลอบ

“จริงสิวีนัส พี่ท่านเคยพูดกับข้าว่าความรักก็เหมือนกับบ่วง ความห่วงใย ความใกล้ชิด ความผูกพัน มันจะเหมือนกับเชือกที่ผูกเราสองคนไว้ไม่ให้แยกจากกันและสุดท้ายก็ถ่วงให้เราตกไปอยู่ในจุดที่ต่ำที่สุดของชีวิต อย่างเจ้ากับข้าตอนนี้ยังไงล่ะ จำได้มั้ย วันที่มีเด็กขโมยผลแอปเปิลแล้วเกือบโดนข้าตัดมือ แล้วเจ้าก็เข้ามาห้าม ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด”

“ทำไมท่านถึงไม่ทำล่ะ”

“เพราะถ้าวันนั้นข้าทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแล้วไม่ลงโทษตัดมือเด็กคนนั้น เจ้าก็ไม่ต้องเข้ามาห้าม และเราก็จะเป็นแค่คนสองคนที่เดินสวนกัน เจ้าเป็นนักแต่งนิยาย ข้าเป็นเจ้าชาย… ความรักระหว่างเราจะไม่เกิดขึ้น”

“ที่ท่านพูดแบบนี้นี่เคยนึกถึงใจข้าบ้างมั้ย” ผมผละซีคออกจากตักแล้วนั่งหันหลังทันที แค่นึกภาพตามว่าเราจะเดินสวนกันเฉย ๆ มันก็ทรมานมากพอแล้ว แล้วพอมาได้ยินคำว่า ‘ความรักระหว่างเราจะไม่เกิดขึ้น’ มันยิ่งทำให้ผมอยากตบหน้าเขาแรง ๆ ว่าเขาพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง

“คิดสิ เพราะถ้าเจ้าไม่เป็นเมียข้า เจ้าก็ไม่ต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้”

“จะเจออะไรมันก็เรื่องของข้า จะเป็นจะตายก็เรื่องของข้า” ผมค้อนตาคว่ำใส่ซีค เขาพยายามลุกขึ้นนั่งเพื่อขยับร่างมาหาผม เอาสิตอนนี้กำลังโกรธอยู่ จ้างให้ตายก็ไม่ประคองหรอก ลุกไหวก็ลุกไป ลุกไม่ไหวก็ไม่ต้องลุก

“โอย… แผลข้า…” แต่จู่ ๆ ซีคก็ร้องเสียงพร่าทิ้งตัวลงที่นอนอีกครั้ง

“เป็นอะไร” ผมรีบหันหน้ากลับไปหาเขาแล้วจับให้ซีคลุกขึ้นนั่งพิงอกไว้

“ท่านหายใจเข้าลึก ๆ นะ อย่าขยับบ่อยสิเดี๋ยวแผลมันอักเสบ” คนอะไรชอบทำให้ห่วงจนปรับอารมณ์ตามไม่ทันตลอด แต่ดูเหมือนซีคจะชอบใจเขาเลยมองหน้าผมแล้วยิ้มอย่างกวน ๆ มันใช่เวลามายิ้มมั้ย จะตายห่าด้วยกันทั้งคู่ยังยิ้มอยู่ได้

“ท่านแกล้งข้าใช่มั้ย” ผมมั่นใจว่าซีคต้องแกล้งแน่ ๆ

“ข้าเปล่า ข้าเจ็บแผลจริง ๆ แต่ตอนนี้ข้ากำลังบอกว่า… ข้ารักเจ้า ข้าไม่อยากให้เจ้ามาเจอกับอันตรายแบบนี้ ข้าถึงได้อยากย้อนกลับไปแก้ไขให้เราไม่ต้องรู้จักกัน เจ้าได้กลับไปใช้ชีวิตปกติที่ไทย ไม่ดีรึไง”

“ท่านนี่โง่จริง โง่ยิ่งกว่าข้าซะอีก คนเราย้อนเวลาได้ที่ไหนกันล่ะ ถึงย้อนได้ข้าก็จะด่าท่าน ด่า ๆ ๆ ทำยังไงก็ได้ให้ทุกอย่างมันลงเอยแบบนี้แหละ ข้าไม่กลัวหรอกอันตราย ข้ากลัวว่าเราจะไม่ได้รักกันมากกว่า” ผมพูดเป็นชุดพลางคิดว่าความรักระหว่างเราทำไมมันเกิดขึ้นไวกว่าคู่อื่น ๆ แต่ช่างเถอะ จะเริ่มรักตอนไหนก็ถือว่ารักเหมือนกัน คนเราสมัยนี้จะรักกันมันง่ายจะตาย บางคู่มีอะไรกันก่อนจะตกลงเป็นแฟนกันด้วยซ้ำ แต่เพราะซีคเป็นคนมั่นคงเขาถึงแต่งตั้งให้ผมเป็นเมียแต่งทันที ถึงได้บอกไงว่าคนสองคนจะรักกันน่ะมันง่าย แต่จะรักกันตลอดไปใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกันตลอดไปและฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกันมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“ทำไมต้องกลัวว่าจะไม่ได้รักข้าด้วยล่ะ เจ้าเกลียดข้าไม่ใช่รึ” ดูท่าเจ้าชายจะเก่งทุกอย่าง แต่ไม่เก่งพอที่จะเข้าใจว่าความรักที่แท้จริงแล้วเป็นอย่างไร ผมนั่งห่อไหล่ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างแหนงหน่าย สงสัยต้องสวมวิญญาณนักเขียนในสถานการณ์คอขาดบาดตายเพื่ออธิบายให้ซีคฟังว่า ‘รัก’ สำหรับผมคืออะไร

“นี่ท่าน คนรักกันเค้าไม่กลัวหรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้น โดยเฉพาะคนอย่างข้า จะอันตรายแค่ไหน เสี่ยงตายแค่ไหน ข้าก็ไม่สน เพราะสุดท้ายคนเรามันก็แค่ตาย และความรักสำหรับข้าคือการที่เราต้องผ่านเรื่องร้าย ๆ ไปด้วยกัน เพราะงั้นท่านเลิกพูดได้แล้วว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ท่านจะแค่เดินผ่านข้าเฉย ๆ”

“ทำไมไม่ให้ข้าพูด” น้ำเสียงนั้นฟังก็รู้ว่าซีคตั้งใจยียวน

“เพราะถ้าพูดอีกข้าจะตบปากท่าน !” ผมยกมือขึ้นทำท่าแกล้งจะตบปากเขา แต่พอเห็นแผลที่หัวเข่าแล้วก็ทำไม่ลง

“ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ข้าจะเดินผ่านหน้าเจ้าเฉย ๆ ฮ่า ๆ ตบเลย เอาให้ปากฉีกเลยเป็นไง กล้ารึเปล่า”

“กล้า” เพราะโดนท้าผมเลยใช้สองมือประคองหน้าซีคไว้แล้วประกบปากจูบริมฝีปากหนาตามด้วยเริ่มงับที่ริมฝีปากร้อนผ่าวนั้นเบา ๆ ซีคตั้งตัวไม่ทันไม่คิดว่าผมจะทำแบบนี้ แต่เขาก็ส่งรสจูบกลับมาด้วยการงับหยอกอย่างเนิบนาบ มันเป็นความรู้สึกที่สองใจเชื่อมติดกันได้โดยไม่มีอะไรมากั้นระหว่างกลาง ผมหลับตาพริ้มซีคก็เช่นกัน และผมหวังว่าเขาจะรู้สักที ว่า ‘รัก’ ที่แท้จริงคืออะไร

ผมผละปากออกแล้วลูบเรียวนิ้วตามใบหน้าหล่อเหลาพลางสายตาก็ไล่มองตั้งแต่คิ้วหนา นัยน์ตา สันจมูก จนมาถึงริมฝีปากและผิวไหม้แดดของคนที่ผมเกลียดที่สุดแต่ตอนนี้กลายเป็นคนที่รักที่สุด ก่อนจะพูดถึงความในใจที่ถ้าวันนี้ไม่พูดอาจจะไม่มีโอกาสได้พูดตลอดไปเลยก็ได้

“ทุกอย่างที่ทำลงไป เพราะข้ารักท่าน เพราะถ้าไม่รักข้าจะไม่ตามท่านมาตั้งแต่แรก ถ้าไม่รักข้าจะไม่กระโดดลงจากรถม้าแล้ววิ่งกลับมา และถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ข้าก็จะทำทุกวิถีทาง… ทำให้เราไม่ได้เป็นแค่คนสองคนที่เดินผ่านกันหน้าลานกว้างนั่น” หลังจากพูดจบ อยู่ ๆ น้ำตาผมก็ไหล ไม่ได้เสียใจแต่ไม่รู้ว่าทำไมต้องร้อง

ซีคสบตามองมา นัยน์ตาเขาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาก่อนจะปล่อยให้มันไหลรินลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง เราสองคนแทบไม่เชื่อในสายตาว่าฝ่ายตรงข้ามจะร้องไห้ออกมาพร้อมกับตัวเอง ซีคเอี้ยวตัวเข้าหาและใช้นิ้วโป้งข้างซ้ายปาดเช็ดน้ำตาให้ผมอย่างอ่อนโยน

 ‘น้ำตาเจ้าชายมันเป็นแบบนี้เองสินะ’ ขณะคิด น้ำตาสีใสก็ไหลรดฝ่ามือผมจนเปียกชื้น ซีคไม่สะอื้นสักนิดแต่น้ำตาที่หลั่งไหลก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเหมือนกัน


---------------------------------------------

ทำไมฉันต้องอินกับฉากนี้ ทำไม ทำไมมาดีกันตอนจะใกล้ตาย ห๊าาาา

กลับวังไปรักน้องให้มาก ๆ นะท่าน

​07.01.18

💛​อย่าลืมคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้น้องวีนัสด้วยนะ💛​​​

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว