ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.2k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2561 18:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3
แบบอักษร



3



แผล่บแผล่บ

ข้าค่อยๆปรือตาขึ้นมองเจ้าของสัมผัสที่ปลุกข้าออกจากห้วงฝันอันแสนหวานนั้นอย่างงัวเงีย เมื่อสัมผัสถึงบางสิ่งที่เปียกชื้นและร้อนผาวซึ่งลากผ่านตามใบหน้าและลำคอของตนเองจนทนไม่ได้

"อือ...ไม่เอา" ข้าส่งเสียงอู้อี้ที่แสนจะแหบแห้งออกมา

กรรซ์

"เป็นยังไงบ้างรู้สึกดีขึ้นมั้ย?" คุณสามีตัวโตของข้าเอ่ยถามอย่างห่วงใย

"ไม่ดีขึ้นซักนิด" ข้าเอ่ยตอบไปด้วยน้ำเสียงไม่ต่างจากเดิม พรางมองไปที่ลำธารสายน้อยซึ่งอยู่ตรงหน้าแล้วเอ่ยถามต่อ "เราอยู่ที่ไหนกัน?"

"ลำธารที่อยู่ติดกับฝูงข้า" คุณสามีกล่าวพรางเลียใบหน้าข้าต่ออย่างห่วงใย ให้ความรู้สึกเหมือนตอนคุณแม่หมาป่าเลียขน(?)ให้ข้าแต่ก่อนเลย

"ยังอีกไกลมั้ย?" ข้าเอ่ยถามต่อ

"ไกลพอควร" คุณสามีกล่าว ก่อนจะหยัดกายยืนแล้วหันหลังให้กับข้า "มาเถอะ เราต้องเดินทางอีกไกล"

"อือ" ข้าครางรับในลำคอก่อนจะพยายามหยัดกายขึ้นขี่บนหลังคุณสามีเหมือนดังก่อนหน้านี้

ตอนเช้ามืดของวันคุณสามีปลุกข้าให้ตื่นก่อนแสงอาทิตย์จะสาดส่องเสียอีกซ้ำยังบอกให้ข้าขึ้นขี่หลังตน  คุณสามีบอกว่าเราต้องรีบเดินทางเพราะข้าป่วย คุณสามีของข้ามีข้าเป็นภรรยาแค่ตัวแรกตัวเดียวทั้งๆที่เข้าช่วงโตเต็มวัยมานานพอควรแล้ว ทั้งยังร่างกายแข็งแรงและไม่เคยป่วยมาตลอด จึงไม่แปลกที่คุณสามีจะไม่รู้วิธีดูแลข้าที่กำลังป่วย และเพราะเหตุนั้นคุณสามีตัวโตที่แข็งแกร่ง(มาก)ของข้าจึงต้องรีบพาข้าเดินทางไปที่ฝูงของตัวเองซึ่งเดินทางกลับฝูงเดิม  ไปตั้งแต่งานที่ทุ่งเลือกคู่สิ้นสุดไปก่อนหน้านั้นแล้วโดยเร็ว ส่วนสาเหตุที่มาของการป่วยของข้า ถึงข้าจะไม่ต้องบอกใครๆก็คงจะรู้แล้วว่าเพราะอะไร เพราะถึงขนาดตอนนี้  ที่ก้นของข้ายังรู้สึกเจ็บๆและแสบร้อนอยู่เลย

...ฮือฮือ ก้นข้าพังแล้ว...

คุณสามีบอกว่าโดยปกติระยะทางประมาณจากโพรงที่เราอยู่กับฝูงเดิมของเค้านั้นใช้เวลาเดินทางไม่ไกล เดินทางแค่หนึ่งถึงสองวันก็ถึง(หรืออาจจะเร็วกว่านั้น) แต่เพราะครั้งนี้คุณสามีมีข้านั่ง(?)อยู่บนหลัง เจ้าตัวเลยจึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ มันเลยทำให้เราอาจจะถึงจุดหมายปลายทางช้ากว่าที่คาดเอาไว้

แต่ถ้าหากถึงเร็วๆก็ดีสิเนอะเพราะคุณสามีบอกเอาไว้  ว่าคุณแม่หมาป่าและพี่ๆของข้าที่หาจับคู่กันได้เรียบร้อยแล้ว แถมตอนนี้ก็กำลังอาศัยอยู่ในฝูงเดียวกันด้วย ซึ่งฝูงที่ว่านั้นก็คือฝูงของคุณสามีตัวโตของข้านั่นล่ะ มันเลยยิ่งทำให้ข้าอยากจะรีบๆเดินทางไปให้ถึงเร็วๆขึ้นไปอีก แต่ว่านะข้าง่วงจังเลย~

……………………………………………….……………………..

[~กราเซีย~]

ข้าเหลือบมองไปทางด้านหลังของตัวเองน้อยๆยามที่ได้ยินเสียงกรนเบาๆดังมาจากร่างบนหลังที่เข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้งอย่างอ่อนเพลียก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ใครมันจะไปคิดว่าข้าที่ไม่เคยสนใจตัวเมียตัวไหนที่เข้ามาเกี้ยวหรือเข้ามาขอจับคู่(ยิ่งกับตัวผู้ยิ่งแล้วใหญ่) กับไปสนใจหมาประหลาดลูกในคอกของนางหมาป่าตัวหนึ่งเข้าโดยบังเอิญ  กลิ่นอย่างหมาป่าตัวเมียที่พร้อมจะผสมพันธุ์ที่หมาประหลาดตัวนั้นส่งออกมาเล่นเอาข้าแทบคลั่ง จนอยากจะกระโจนเข้าไปจับมันผสมพันธุ์เสียตรงนั้นให้จนแล้วจนรอดแบบแทบรั้งตัวเองไม่อยู่  ข้าไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต  แม้จะโดนพ่อที่เป็นจ่าฝูงบังคับให้ไปที่ทุ่งเลือกคู่ถึงสองครั้งสองครา กลิ่นหมาตัวเมียที่ข้าคิดว่ามันเหม็นราวกับสัตว์ตายมาตลอดนั้นกับหอม เมื่อมันฟุ้งกระจายออกมาจากหมาประหลาดที่ข้าไม่เคยเห็น  ซึ่งนอนแอบอยู่ใต้ต้นไม้ไกลๆ ข้าไม่อาจจะละสายตาออกห่างจากมันได้เลยแม้แต่วินาที ครั้นพอเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ทำหน้าหง่อยเหมือนหมาโดนทิ้งมองพี่ๆในคอกเดียวกันได้คู่  ข้ากลับยิ่งไม่สบอารมณ์

...แค่พี่ๆจับคู่ได้มันจะอะไรนักหนา!...

จ้องอีกฝ่ายอยู่พักใหญ่ในที่สุดก็เหมือนว่าเป้าหมายของข้าจะรู้สึกตัว(สัญชาตญาณเจ้าแย่มาก!)  เราก็ได้สบตากัน แต่ก็แค่ครู่นึงเท่านั้นหมาป่าประหลาดตัวนั้นก็ละสายตากลับไปมองพี่ๆในคอกตัวเองต่อ  เล่นเอาข้าหนวดบนหน้ากระดิกอย่างเสียหน้า

...กล้าเมินข้าเหรอ!!!!!!...

"ชิ!" ข้าสบทอย่างไม่สบอารมณ์ สายตาเองก็ยังคงจ้องหมาประหลาดตัวนั้นเขม็งปานจะกลืนกิน  จนพ่อที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ข้างข้าตั้งแต่เมื่อไหร่เอ่ยขึ้น

"จะจ้องนางอีกนานเท่าไหร่"

"?" ข้าเหลือบไปมองอีกฝ่ายก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าหมาประหลาดที่บังอาจเมินข้าต่อ

"นางหมาป่าขนสีน้ำตาลแดงก็งามใช่ย่อยนะลูกข้า"

"อะไรของท่าน" ข้าเอ่ยถามเพราะดูท่าพ่อข้าคงจะกำลังเข้าใจอะไรผิดๆอยู่เป็นแน่

"ก็นางหมาป่ากลุ่มที่เจ้ากำลังมองอยู่อย่างไรเล่า นางหมาป่าตัวไหนเล่าที่เจ้ากำลังหมายมั่น"  สิ้นคำพูดพ่อ ข้าก็กอกตาไปมาอย่างเซ็งๆ

...นั้นไง!ผิดเสียที่ไหน...

"นางหมาป่าขนเทาก็งามไม่เป็นลองนางหมาป่าตัวไหน แถมนางยังดูท่าจะชมชอบเจ้ามากเสียด้วย เจ้าไม่ลองไปขอจับคู่กับนางดูเล่า"  พ่อเสนออย่างอารมณ์ดี ดูท่าจะอยากให้ข้าจับคู่เสียเต็มประดา

"เหอะ!" ข้าสบทในลำคอก่อนจะกระโดดลงจากโขดหินเตรียมตรงเข้าไปหาเจ้าหมาประหลาดที่นอกจากจะเมินข้าแล้วยังริอาจหันหลังให้ข้าอีกอย่างหมายมั่น  แต่กระนั้นก็ยังไม่ลืมหันไปเอ่ยตอบกับพ่อตัวเองว่า "นางหมาป่าที่เอาแต่ส่งกลิ่นเหม็นฟุ้งกระจายแบบนั้น หมาป่าตัวไหนมันจะไปสนใจ"  ว่าจบก็รีบก้าวเดินเข้าไปหาหมาป่าประหลาดของข้า(?)ทันที โดยไม่สนท่าทีตกอกตกใจของพ่อตัวเองแม้แต่น้อย

...รอก่อนเถอะเจ้าหมาป่าประหลาด!...


……………………………………………….……………………..


แหมะแหมะ

"หืม?" ข้าเหมือนหลุดออกจากผะวังทันทีที่หูได้ยินเสียงของบางอย่าง ก่อนที่ข้าจะเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าและเห็นมวลเมฆสีเทากับหยดน้ำหยดเล็กๆที่ค่อยๆเทลงมาจากฟากฟ้า

...ชิ!จะมาตกอะไรตอนนี้!!!...

ข้าสบทอย่างอารมณ์เสียก่อนจะรีบสาดส่องสายตาไปหาที่หลบฝน ตัวข้าน่ะตากฝนก็ไม่เป็นไร แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตบนหลังนั้นไม่ได้! คู่ครองตัวน้อยของข้ายังไม่สบายอยู่ เกิดตากฝนเข้าไปอีกดูท่าจะแย่  ซึ่งข้าไม่ต้องการเช่นนั้น

"ถ้าจำไม่ผิดแถวนี้น่าจะมีโขดหินใหญ่ๆที่พอจะหลบฝนได้นี่!"  ข้าพึมพำอย่างร้อนรนพรางรีบสาวเท้าเดินหาเจ้าโขดหินที่ว่านั้นทันที

"อึก...อื้อ~" ร่างบนหลังข้าเริ่มส่งเสียงประท้วงออกมาแล้ว ขาหน้าที่เกาะรอบคอข้าไว้หลวมๆเริ่มบีบแน่นขึ้น  ดูท่าคู่ครองตัวน้อยของข้าจะตื่นเสียแล้ว ข้าเหลือบมองเจ้าหมาประหลาดบนหลังที่เริ่มดิ้นยุกยิกน้อยๆก่อนจะหันกลับไปมองหาเจ้าก้อนหินเจ้าปัญหานั้นอีกครั้ง เม็ดฝนเองก็เริ่มตกลงมาถี่ขึ้นแล้ว

"นะ...หนาว"

"ทนหน่อยนะ" ข้ากล่าวปลอบเบาๆยามที่เสียงแหบแห้งถูกเปร่งออกมาเบาๆ พลันสายตาก็ไปสบเข้ากับเจ้าก้อนหินที่กำลังตามหา ข้ารีบก้าวเท้ามุ่งตรงไปหามันอย่างรวดเร็ว

แหมะแหมะแหมะแหมะ

ซ่าาาาาาาา~

เสี้ยววินาทีที่ข้าก้าวเข้าไปหลบใต้ก้อนหิน หยาดฝนที่โปรงปรายก็เทลงมาอย่างหนัก ละอองฝนสาดเข้ามาภายในเล็กน้อย  ซึ่งหากจะขยับเข้าไปลึกกว่านี้ก็ไม่ได้แล้วเพราะตรงบริเวณที่ข้าพาคู่ครองตัวน้อยมาหลบมันเป็นโพลงเล็กๆตื้นๆจากหินที่ยื่นออกไปเล็กน้อยเท่านั้น หากจะเข้ามาหลบตอนแดดส่องโพรงหินนี้มันก็พอที่จะให้ข้ากลิ้งไปกลิ้งมาได้สบายๆ แต่ครานี้ตอนนี้มันไม่ใช่แดดแต่เป็นฝน  จะให้กลิ้งไปกลิ้งมาก็คงจะไม่ได้ ข้าจึงให้หมาประหลาดบนหลังลงนอนกับพื้นหินแล้วใช้ลำตัวที่ใหญ่กว่าของตัวเองบังละอองฝนให้อีกฝ่าย

"คะ...คุณสามี...นะ...หนาว" คู่ครองของข้ากล่าวเสียงสั่นพรางถดตัวเข้าหากันจนเป็นก้อนกลม

"ทนหน่อยนะ" ข้ากล่าวพรางใช้จมูกดุนๆที่แก้มแดงระเรื่อของอีกฝ่ายก่อนจะทิ้งตัวนอนขดรอบร่างนั้นเพื่อให้ความอุ่น

"อึ...อือ" ร่างเล็กๆถดตัวเข้ามาชิดข้าจนแทบเป็นเนื้อเดียวก่อนจะหลับไปอีกครั้ง ข้าพาดหางไปที่สะโพกของอีกฝ่ายเพื่อช่วยให้ไออุ่น ฝนด้านนอกก็ดูท่าจะไม่หยุดง่ายๆดูท่าวันนี้เราคงจะไปไม่ถึงฝูงแล้ว แต่ชั่งมันเถิดให้เราถึงฝูงช้ามันก็ยังดีกว่าการที่คู่ครองตัวน้อยของข้าจะป่วยเพิ่มละนะ

ฟี้~ฟี้~

เสียงกรนเบาๆดังออกมาจากร่างอันร้อนผาวของร่างที่กำลังนอนชิดติดข้าแข่งกับเสียงฝนที่โปรยปรายด้านนอก  ข้ารอบยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะวางศีรษะลงเหนือศีรษะของคู่ครองตัวน้อยแล้วหลับตาลง

หมาประหลาดๆ ขาหน้าสั้นกว่าขาหลังที่ยาวเก้งก้าง ขนตามตัวก็ไม่มี หู จมูก ปากก็สั้นนิดเดียว หางก็ไม่มี แถมยังทั้งโง่ทั้งซื่อบื้อ ดูยังไงหมาป่าประหลาดตัวนั้นก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษนักหนา ทำไมมันกับสามารถดึงดูดสายตาข้าให้จับจ้องไปที่มันได้ขนาดนี้กัน นี่เจ้าทำอะไรกับข้ากันแน่!

จิ๊บจิ๊บ

เสียงนกร้องกับความร้อนจากแสงแดดที่สาดส่องละขนหลังปลุกข้าออกจากการนอนที่หลับสนิทมากเสียจนน่ากลัว ข้าสะดุ้งตื่นอย่างตกใจก่อนจะสาดส่องสายตามองรอบๆกายอย่างเป็นกังวล  แต่ครั้นยังเห็นเจ้าหมาประหลาดคู่ครองตัวน้อยยังหลับดีก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะการหลับสนิทแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลยแบบนี้นอกฝูงเพียงลำพังมันไม่ดีเลยจริงๆ หากเกิดอะไรขึ้นเราจะไม่สามารถระวังอะไรได้เลย โชคดีที่ไม่มีอะไร

"ตื่นได้แล้วบิท"  ข้าใช้จมูกดุนๆร่างที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราว นอนส่งกลิ่นหอมฟุ้งชวนผสมพันธุ์อยู่อย่างอ่อนโยน

"อึก...งื้ออออ~" ร่างนั้นดิ้นยุกยิกแต่ก็ยังไม่ยอมตื่นตามประสาเด็กขี้เซา ดูท่าอาการป่วยจะดีขึ้นแล้ว ข้าเลียริมฝีปากตัวเองอย่างหื่นกระหายก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูอีกฝ่ายด้วยเสียงแหบพร่า

"หากยังไม่ยอมตื่นข้าจะขี่เจ้าแล้วนะ"

"ไม่เอาไม่ให้ขี่!" ร่างเล็กๆนั้นเถียงเสียงแข็งแต่ไม่ยักกะจะลืมตา

"ไม่ลืมตาก็ถือว่ายังไม่ตื่น" ข้ากล่าวพรางไล้เลียไปตามลำคอเล็กๆของอีกฝ่ายช้า สูดกลิ่นหอมของคู่ครองตัวน้อยเข้าปอดเฮือกใหญ่ กลิ่นหอมแสนเย้ายวนที่ถูกปล่อยออกมามันชั่งปลุกเล้าจนแกนกายข้าค่อยๆโผล่ออกมาจากหนังหุ้ม

...อาาาาาา~หอมจัง...

"อ้าาาาาาา~ตื่นแล้วๆๆ" เมื่อถูกข้าถูแกนกายเข้ากับก้อนฟูนุ่มหน้าทางเข้า คู่ครองตัวน้อยของข้าดิ้นพล่านในทันที ตานี่เบิกกว้างเชียวแต่เสียใจด้วยนะ

"ไม่ทันแล้ว" ข้ากระซิบบอกก่อนจะแทรกแกนกายเข้าไปในปากทางเข้าทันที

"ไม่เอาๆๆ ไม่ให้ขี่!อ๊าาาาาาาาา~" คู่ครองตัวน้อยข้าร้องลั่นในทันที ข้าไม่รอช้ารีบสาวกายท่อนล่างเข้าออกระรัวเร็วทันที

                                               ……………………………………………….……………………..                         

พับพับพับ

เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วโพรงหินเล็ก ร่างเล็กๆของหมาประหลาดที่ข้ากำลัง(บังคับ)ขี่ขยับโยกตามแรงส่งของข้า ช่องทางเล็กๆที่ตอดรัดข้าแน่นจนแทบขยับไม่ได้มันทำเอาข้าแทบคลั่งทุกครั้ง ยิ่งมีกลิ่นหอมของอีกฝ่ายส่งกลิ่นฟุ้งคอยปลุกเร้าข้าอยู่  ข้าก็ไม่อาจจะยั้งตัวเองได้ จ้วงกระแทกแทรกลึกเข้าไปในร่างของคู่ครองตัวน้อยอย่างรุนแรงไม่หยุดพัก แม้ร่างเล็กๆที่คว่ำเหยียดแข้งขาแนบกับพื้นผิดกับท่วงท่าที่ข้าเลยเห็นมันก็ไม่เป็นอุปสรรคใดๆต่อการผสมพันธุ์ของเรา ก็ในเมื่อภรรยาตัวน้อยของข้าได้แยกขาหลังออกและกระดกก้นขึ้นเล็กน้อยๆเพื่อเปิดโอกาสให้ข้าได้กระแทกกายแทรกลึกจนถึงภายในที่โอบล้อมและตอดรัดอย่างเร่าร้อนได้อย่างดี

"อึก...บะ...เบาๆ...ขะ...ข้าเจ็บ...อ๊ะ"  ภรรยาตัวน้อยของข้าร้องบอกเสียงกระเส่า ดูท่าข้าคงกระแทกกายแรงไปหน่อย ครั้งล่าสุดที่ทำช่องทางของภรรยาตัวน้อยของข้ามันยังแดงช้ำน่ากลัวอยู่เลย คิดได้ดังนั้นข้าจึงค่อยๆลดแรงและความเร็วลง แต่ไม่ยักกะรู้ว่าพอทำแบบนี้มันกับรู้สึกเสียวซ่านจนแทบคลั่ง คล้ายจะปลดปล่อยแต่กับปลดปล่อยไม่ได้ ชั่งเป็นความรู้สึกดีที่ชวนหงุดหงิดเสียจริง

"ระ...เร็วกว่านี้...ดะ...ได้มั้ย" คู่ครองตัวน้อยของข้าบอกเสียงกระเส่าพรางลอบมองมาด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ ใบหน้าแดงระเรื่อ ดูท่าจะไม่ใช่แค่ข้าแล้วที่รู้สึก ข้าแสยะยิ้มพรางเลียริมฝีปากตัวเองก่อนจะจ้วงกระแทกกายเข้าออกระรัวเร็วตามเดิม

"อะ...อ๊าาาาาา~" คู่ครองตัวน้อยของข้ากรีดร้องออกมาอย่างเปลี่ยมสุข  ก่อนที่หลังจากนั้นเพียงครู่คู่ครองของข้าจะปลดปล่อยความปารถนาออกมาเช่นเดียวกับข้าที่กระแทกกายหนักๆเข้าออกช่องทางนั้นที่บีบรัดเป็นจังหวะรัวๆสามถึงสี่ครั้งก่อนจะปลดปล่อยน้ำเชื้อเอาไว้ภายในร่างกายอุ่นที่โอบรัดแน่น

แผล่บแผล่บ

ข้าก้มลงไล้เลียใบหน้าของอีกฝ่ายที่หันข้างและกำลังนอนตาลอยดังหมาขาดสติอย่างเอ็นดู ดูท่าวันนี้เราก็คงจะยังไปไม่ถึงฝูงแน่ๆ ก็ในเมื่อแกนกายข้ามันยังติดคาอยู่ในช่องทางอุ่นๆที่โอบรัดแน่นของคู่ครองตัวน้อยอยู่แบบนี้ แต่ไอ้การที่แกนกายของข้ามันเสียบคาอยู่ในช่องทางที่โอบรัดแบบนี้ มันกลับให้ความรู้สึกดีไปอีกแบบแฮะ



....................................................................................................................................................................................................................


20 ม.ค 61

สวัสดีคร้าาาาาาาาา ไรท์กลับมาแล้วววววววว

ขอโทษทีน้าที่อาทิตย์ที่แล้วไม่ได้มาอัพพอดีคอมที่บ้านไม่ว่างเลย แต่วันนี้มาอัพเต็ม 100% ให้แล้วนะคะ

ปล. ใครรู้สึกบ้างว่าบท NC มันเยอะไป ไรท์ว่าไรท์ควรลดฉากแบบนี้บ้างละล่ะ ยิ่งเขียนยิ่งเรท ฮือฮือ


7 ม.ค 61

สวัสดีค้า

วันนี้มาช้าไปนิดต้องขอโทษด้วยนะ

ประเดิมตอนแรกของปีก็เอาไปก่อน 50% อาทิตย์หน้าเดี๋ยวไรท์มาต่อให้ ตามสัญญาที่ว่าจะอัพให้ทุกอาทิตย์อาทิตย์ละ 50% โน้

ซึ่งตอนนี้เราก็จะได้รู้ความรู้สึกนึกคิดของคุณสามีสุดหล่อนามกราเซียของน้องบิทกันซักเล็กน้อย พอหอมปากหอมคอไปก่อน ครึ่งหลังจะเป็นยังไงต้องติดตามอาทิตย์หน้าาาาาาาา 555

...แจ้งนะคะ...

นิยายเรื่องนี้เป็นแนว Beastality คนกับสัตว์ที่ขัดต่อศีลธรรม ไรท์ไม่ได้สนับสนุนให้นักอ่านมีรสนิยมแบบนี้นะคะ อันนี้มันเป็นแค่นิยาย เป็นแค่เรื่องที่ไรท์แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น เหตุการณ์ บุคคล หรือสถานที่ในเรื่อง เป็นเพียงแค่จิตนาการไม่มีตัวตนจริงนะคะ ควรใช้วิจารณญาณในการอ่านค่ะ

ปล. ไรท์ปรับเปลี่ยนเรทของนิยายจาก 18+ เป็น 25+ แล้วนะคะ เพื่อความเหมาะสม แต่ถ้าเอาจริงๆไรท์ก็ไม่สามารถจะห้ามได้ถ้าหากคนผู้นั้นต้องการจะอ่านนิยายเรื่องนี้ เพราะฉะนั้นไรท์ของย้ำอีกครั้งว่านักอ่านที่น่ารักของไรท์ควรใช้วิจารณญาณในการอ่านกันด้วยนะคะ ถ้าเป็นไปได้ผู้อ่านที่มีอายุต่ำกว่า 25 ปี ควรหลีกเลี่ยงนิยายเรื่องนี้ค่ะ

ขอบคุณสำหรับการติดตาม

เมนท์ติชมแสดงความคิดเห็นได้นะคะ

แล้วเจอกันค่ะ

:)

ความคิดเห็น