facebook-icon

รักนักอ่านทุกคนน้าาา ขอบคุณที่อ่านนิยายจ้าาา ฝากติดตามด้วยเด้ออ

ม่ายน้าาาา!!!อย่าไปบอกเค๊าาาา!!!

ชื่อตอน : ม่ายน้าาาา!!!อย่าไปบอกเค๊าาาา!!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2561 01:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ม่ายน้าาาา!!!อย่าไปบอกเค๊าาาา!!!
แบบอักษร

“เฮือก!!!!!!!”

แฮ่กๆๆๆ นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ยยยย!!!! ฉันคิดว่าฉันตื่นสายนะ! ใช่เเน่ๆ......โธ่เอ้ยฉันT^T กะจะรีบตื่นขึ้นมาส่งเขาไปทำงานตอนเช้าเเล้วเเท้ๆเชียว ดันตื่นสายซะได้...แง๊~

ฉันค่อยๆคลานลงจากเตียงในสภาพแบบไร้วิญญาณสุดๆ หลังจากนั้นก็ลุกไปแปรงฟันล้างหน้าเพื่อลงไปทานอาหารเช้า.....เห้อ.....ทำไมรู้สึกเบื่อๆจังนะ

11โมงกว่าแล้วเหรอเนี่ยT^Tไม่ไหวเลยยย ทำไมต้องมาตื่นสายในวันสำคัญแบบนี้ด้วยนร๊ะ>< ช่างมันๆๆ....อย่าคิดมากเลยน่าาาา ครั้งหน้าเอาใหม่~~~

ในขณะที่ฉันออกจากห้องแล้วกำลังเดินลงบันไดนั้นก็ได้พบกับคุณลุงพ่อบ้านที่กำลังถือไม้ขนไก่อยู่ เขาคงกำลังจะปัดฝุ่นที่ราวบันไดละมั้ง

“อ๊ะ!!!.....คุณลุงพ่อบ้านคะะะ”

คุณลุงพ่อบ้านหันมามองฉันพร้อมกับยิ้มแล้วตอบรับฉัน เอ๊ะ.....ปกติคุณลุงพ่อบ้านไม่ยิ้มง่ายๆนะ!!!! ตลอดเวลาที่ฉันเห็นเขา เขาเอาแต่เก็กหน้าดุๆตลอดเลย สงสัยต้องมีเรื่องอะไรดีๆเกิดขึ้นแน่......

“อรุณสวัสดิ์ขอรับนายหญิง......หลับสบายมั้ยขอรับ”

“5555หนู....เอ้ย!!!ฉันหลับสบายดีค่ะะ....ทำไมวันนี้ลุงดูร่าเริงจังละคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“อ้ะ.....ป....เปล่าขอรับๆๆไม่มีอะไรเลย!!!!”

“............”

“^3^”

“........เขาไปทำงานเเล้วเหรอคะ”

“นายท่านเหรอขอรับ? ท่านไปตั้งเเต่เช้าแล้วขอรับ”

ฮือ....ว่าแล้ว เขาไปแร้วจริงด้วยยย

“เขาออกไปตอนกี่โมงเหรอคะะ??”

ฉันส่งสายตาปิ๊งปั๊งไปให้คุณลุงพ่อบ้าน อิอิถ้าฉันรู้ว่าเขาไปทำงานกี่โมงละก็ วันหลังฉันจะได้ตั้งนาฬิกาปลุกไงละวะฮะฮ่าาาา ฉันนี่ฉลาดจริงๆโลยยย

“อ๋อ......รู้สึกจะประมาณตี4นะขอรับ......สักประมาณเย็นๆนายท่านน่าจะถึงที่อิตาลี”

“ห้ะ!!!!ทำไมเขาไปเช้าขนาดนั้นละคะ!!!! ล....แล้วทำไมเขาถึงถึงที่อิตาลีเร็วขนาดนั้น!!!?”

บ้าหน่าาาา>~<ตีสี่ฉันตื่นไม่ไหวหรอกกก เขาดักทางฉันรึเปล่าเนี๊ยยยย.....หรือว่าเขาไม่อยากให้ฉันตื่นมาส่งเลยรีบไปก่อน? โอ็ยยยยT^T

“โธ่~นายหญิงนี่ล่ะก็ นายท่านนั่งเครื่องบินส่วนตัวไปเพื่อความปลอดภัยขอรับ เลยไม่ต้องไปเสียเวลาโหลดกระเป๋าหรือรอเครื่อง”

“อ๋อ....ค่ะ จริงด้วยสินะอิอิ”

“นายท่านฝากนี่ไว้ให้นายหญิงด้วยนะขอรับ”

คุณลุงพ่อบ้านพูดพลางล้วงมือเข้าไปหยิบอะไรบางอย่างในเสื้อสูท

“นี่ขอรับ”

“ขอบคุณค่ะ”

สิ่งที่คุณลุงพ่อบ้านยื่นมาให้ฉันนั่นก็คือซองจดหมายฉบับนึง หลังจากยื่นให้ฉันเสร็จ คุณลุงพ่อบ้านก็ไปทำหน้าที่อย่างอื่นของเเกต่อ

ฉันเปิดซองจดหมายออกมาดูก็ได้พบกับการดาษแผ่นนึงที่เขียนเอาไว้ด้วยลายมือไก่เขี่ยของใครสักคน......เมื่ออ่านเเล้วฉันก็ถึงกับน้ำตาคลอออกมาทันที.........

.................ฉันอ่านไม่ออกค่ะ..............

โธ่!!!!นี่ลายมือจริงๆเหรอเนี่ย หลังจากที่ฉันอ่านเสร็จเเล้วฉันจะเจอสมบัติมั้ย? ลายมืออย่างกับลายแทง...

‘หลายวันที่ผ่านมาฉันพอใจมาก ช่วงที่ฉันไม่อยู่ก็อย่าดื้อกับคุณลุงพ่อบ้านล่ะ หรือจะโทรมาหาฉันก็ได้ xxxxxxxx

โอไรออน’

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

แอร้ยยยยยย!นักอ่านคะ><เขาแจกเบอร์ค่ะ!!!ฉันได้เบอร์เขามาแล้ววววว เขาน่ารักจังง ฉันจะโทรเลยดีมั้ยนะ......ไม่สิ ตอนนี้เขาน่าจะกำลังเดินทางอยู่ เขาคงไม่สะดวกรับสายฉัน เอาไว้โทรตอนดึกๆก็แล้วกันโฮะๆ

——————-

20:48น.

อิอิกลับมาพบกันอีกครั้งกับมะปรางนะคะะ ตอนนี้เขาก็น่าจะถึงที่อิตาลีเเล้วล่ะมั้ง โทรไปจะแห้วมั้ยนะ......

ฉันอยู่ในชุดนอนเดรสแขนยาวสีชมพูลายคิตตี้ เเละตอนนี้ก็กำลังกดเบอร์โทรศัพท์ของเขาเพื่อที่จะโทรออก เขาจะรับมั้ยนะ....รับสิๆๆๆ

ตรู๊ดๆๆๆๆๆ

อึ๋ย.....แห้วป่าวเนี่ยยย ไม่แห้วนะไม่เเห้ว มะปรางขอร้องงงT^T

“............”

อ้ะ!!!!โทรติดแย้ววว!!!!!มันขึ่นเวลาการโทรแบบนี่แสดงว่าเขารับสายเเล้วใช้มั้ยนะ?ทำไมเขาไม่พูดไรหน่อยอ่า งั้นฉันพูดเองก็ได้

“ฮ......ฮัลโหล?”

“ไง”

“.............”

ตึกตึกตึก ๆๆๆ

ก๊าซซซซซซซซซซ!!!!! ฉันรีบทิ้งโทรศัพท์เอาไว้บนเตียงแล้วรีบวิ่งไปตะโกนเสียงคนแก่ดังลั่นในห้องน้ำ.....เป็นเสียงของเขาจริงๆด้วย!!!!! เขิลลลลล.......

“ฮ....ฮัลโหลล”

ฉันรีบวิ่งมาคุยโทรศัพท์บนเตียงต่ออ อิอิ เสียงเขาไม่ว่าจะฟังที่ไหนเมื่อไหร่ก็ดูหล่อเสมอๆเลยอ่าา

“อือ.....ว่าไง”

“ฮัลโหลลลล”

“เธอจะฮัลโหลไปอีกนานมั้ย?....ฉันรู้นะว่าเธอได้ยิน”

“อิอิฮัลโหลลลลล”

“วางดีมั้ย.....”

“แอร้ยอย่าน้าาาาาาา~”

“ทำไมเธอยังไม่นอนอีกเนี่ย? แล้วทำไมเพิ่งจะโทรมา?”

“ขอโทษค่ะ คุณรอโทรศัพท์จากฉันอยู่เหรอคะ?”

“ใช่ที่ไหน!!!!! ไปนอนเลยไป ฉันจะทำงาน!”

“แง๊~ก็ได้ค่ะ ตั้งใจทำงานนะคะจุ๊บๆ รักคุณที่สุดเยย”

“............หึ...........”

ตรู๊ดๆๆๆ

เขากดวางสายไปซะแล้ว เห้อทำไมวันนี้เขาดูเย็นชาจังเลยอ่ะ นางเอกงอล.....แต่ช่างเถอะ แค่ได้ยินเสียงก็พอใจแล้ว ถ้าเขาบอกให้รีบนอนฉันก็จะรีบนอน.....พูดแล้วนอนเลยดีกว่า~~

———————

3วันผ่านไป

13:13น.

ยะฮู้วววววววว!!!!!ในที่สุด!!!พรุ่งนี้ฉันก็จะได้ไปเที่ยวสวนน้ำแล้ววววววว!!!!!เย้!!!!!

เอ๊ะ!!!!?......ถ้าพรุ่งนี้เราจะไปสวนน้ำ แสดงว่าวันนี้เขาก็ต้องกลับมาที่บ้านน่ะสิ แอร้ยยยยในที่สุดเขาก็จะกลับบ้านซักที เมื่อวันก่อนๆที่ฉันโทรไปเขาก็รับสายฉันตลอดเลย แต่ว่าได้คุยกันไม่นานเขาก็ต้องไปทำงานต่อ ท่าทางคงจะยุ่งมากแน่ๆ

ตึกตึกตึก

ฉันเดินลงไปที่ห้องรับแขก เบื่อจัง.....ไม่รู้จะทำอะไรดี ที่บ้านก็มีที่ออกกำลังกายห้องใหญ่โตกับสระว่ายน้ำในร่มเหมือนกันนะ แต่ว่าพรุ่งนี้ฉันจะไปออกกำลังอยู่แล้ว!!!วะฮะฮ่า วันนี้ฉันจะต้องชาร์จพลังให้เต็มที่เพื่อสวนน้ำพรุ่งนี้ไงเล่า!!!!><

“นายหญิงอยากดูหนังเหรอคะ”

เมดพูดกับฉันที่กำลังมองทีวีจอใหญ่ยักษ์ ที่มองเนี่ยไม่ได้อยากดูหรอกนะ เเค่กำลังมโนเรื่องอื่นเฉยๆอิอิ><

“ก็ดีค่ะ แต่ว่าฉันเปิดไม่เป็น”

“อยากดูหนังแบบไหนคะ หรือว่าดูการ์ตูนดี”

เมดถามฉันพร้อมกับชูแผ่นหนังกับแผ่นการ์ตูนขึ้นมาให้ฉันเลือก

“เอ๊ะ?มีการ์ตูนด้วยเหรอคะ อย่างเขาดูการ์ตูนด้วยเหรอเนี่ย?”

“นายท่านเป็นคนซื้อมาให้นะคะ นายท่านบอกเอาไว้อีกด้วยนะคะว่าถ้านายหญิงอยากดูก็ให้ดิฉันเปิดให้ อย่าให้นายหญิงเปิดเองเพราะเดี๋ยวนายหญิงจะทำทีวีพังค่ะอิอิ”

เมดพูดพลางเอามือปิดปากหัวเราะมาที่ฉันนิดๆ อายที่สุดดดดด><หนอย!!!!!ตาบ้า!!!!!คนบ้า!!!!ใช่ซี๊!!!อย่าให้ฉันได้มีโอกาสเปิดทีวีละกัน!! เเม่จะเอาให้ทีวีพังไปเลยคอยดู!!

ฉันนั่งดูการ์ตูนเจ้าหญิงเงือกน้อย ต่อด้วยเจ้าหญิงราพันเซล ต่อที่เจ้าชายกบแล้วไปเรื่องนู้นเรื่องนี้เรื่อยๆ จนตอนนี้ก็เป็นเวลา3ทุ่มซะแล้ว ทำไมเวลามันผ่านไปเร๊วเร็ว.......อ้ะ!!!จริงสิ!!!! เขากลับมาบ้านรึยังนะ........

ฉันค่อยๆลุกจากโซฟาสีทองสุดหรูแล้วเดินไปปิดทีวีจอใหญ่ยักษ์........เห่ย....ลืมเลย ชิส์ฉันไม่น่าจะปิดทีวีแบบธรรมดาเลย น่าจะลองทำพังดูซักครั้งนะแหม~หมั่นไส้จริงเชียวT^T........ถึงตอนนี้ฉันก็ยังอายอยู่เลยยฮือ

ฉันเดินไปชะโงกคอมองหาเขาอยู่ที่ประตูคฤหาสน์ที่เปิดอ้าอยู่ตลอดเวลา รอบๆคฤหาสน์ยาวไปจนถึงประตูรั้วเข้าบ้านอันใหญ่ยักษ์นั้นมีแต่บอดี้การ์ดยืนเฝ้ายามเต็มไปหมด ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยสุดๆ ตอนนี้ท้องฟ้ามืดมิดไปหมดเเล้ว แสงดาวระยิบระยับสวยงามเต็มท้องฟ้าไปหมดเลย.....ว่าแต่ทำไมป่านนี้เขายังไม่มาอีกนะ?หรือต้องรอ5ทุ่มเหมือนเดิม.......

อ้ะ......ฉันเห็นคุณลุงพ่อบ้านกำลังอบรมเมดคนที่เปิดทีวีให้ฉันตอนเที่ยงอยู่ในสวนดอกไม้ข้างๆกับสวนน้ำพุอยู่ มือของคุณลุงพ่อบ้านถือถุงกระดาษอะไรก็ไม่รู้ แต่ช่างเถอะ ไปถามคุณลุงพ่อบ้านดีกว่า เผื่อเขาจะรู้ว่าคืนนี้เขาจะกลับมาเมื่อไหร่ไงละ><

“คุณลุงพ่อบ้านค้าาาาาาา!!!!!”

ฉันตะโกนเรียกคุณลุงพ่อบ้านแล้วโบกมือไปด้วย ฉันรีบวิ่งออกจากคฤหาสน์ไปหาคุณลุงพ่อบ้านในสวนดอกไม้ คุณลุงพ่อบ้านจึงยิ้มให้กับฉันพลางพูดว่า

“มีอะไรหรือขอรับคุณหนู?”

“ดึกป่านนี้เเล้วเขายังไม่กลับบ้านเลยค่ะ คุณลุงพอจะรู้มั้ยคะว่าเขากลับกี่ทุ่ม”

“......โอ้ว.....กระผมไม่ทราบจริงๆขอรับว่านายท่านจะกลับตอนไหน นายหญิงลองโทรหาดูรึยังขอรับ”

“จริงด้วย....งั้นโทรเลยดีกว่า”

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วจิ้มเบอร์โทรหาเขาทันที

ตรู๊ด—

“ว่า.....”

อ้ะ!!!เขารับเเย้ววว><

“คุณอยู่ไหนแล้วคะะะ”

“อยู่ที่อิตาลี.....ทำงานอยู่”

“.....อ......อิตาลีเหรอคะ.....แล้วพรุ่งนี้...”

อ้าว? เขาอยู่ที่อิตาลีงั้นเหรอเนี่ย?........แล้วพรุ่งนี้ล่ะ?....แงT^Tน่าจะไปไม่ทัน งั้นไว้ไปวันอื่นเเทนล่ะกัน ให้เขาทำงานไปเถอะ

“พรุ่งนี้ฉันต้องไปสวนน้ำกับเธอ......ฉันไม่ลืมหรอก”

“แต่คุณจะมาไม่ทันเอานะคะ.....งั้นเราไม่ไปกันดีกว่าค่ะ”

“ทำไม?......เธอไม่อยากไปกับฉันเหรอ?”

“ป......เปล่าน้ะะะ ฉันกลัวคุณจะเหนื่อยนี่นา สวนน้ำนะไว้ไปเมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ ฉันไม่เป็นไร”

“สัญญาก็ต้องเป็นสัญญาสิ......เธอนัดกับเพื่อนเอาไว้กี่โมงล่ะ?”

“ตอน12:00น.ที่หน้าสวนน้ำค่ะ.....”

“ได้.....งั้นเราสองคนไว้ไปเจอกันที่นั่นนะ”

“แง๊!!!!ทำไมคุณไม่เชื่อฟังฉันบ้างเลยอ่าา ฉันอุตส่าห์เป็นห่วงคุณนะะะ”

“รู้แล้วน่า.....ไปนอนได้แล้วไป เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีเเรง....เล่นน้ำไม่สนุกฉันไม่รู้ด้วยนะ........”

ตรู๊ดๆๆ

เขาวางสายไปซะแล้ว.....ฮือนี่ฉันทำให้เขาต้องลำบากอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย....คราวก่อนเขาต้องหักโหมงานตั้งหลายวันเพื่อที่จะได้มาอยู่กับฉันเพียงแค่ไม่กี่วัน คราวนี้ก็ต้องรีบไปทำงานอีก....ฉันเป็นห่วงเขาจังเลย ฮรึกโอไรออนคะฉันขอโทษT^T ต่อไปนี้ฉันสัญญาว่าจะไม่งี่เง่าไม่ทำให้คุณต้องลำบากใจจะเชื่อฟังคุณทุกอย่างจะเลิกเเอบกินลูกอมก่อนนอนจะนอนเร็วๆจะ......เเฮ่กๆ แรปจนเหนื่อย><

“คุยเสร็จเเล้วหรือขอรับ?”

“ค่ะ^^”

ฉันหันไปตอบคุณลุงพ่อบ้านพลางยิ้มให้อย่างร่าเริง เมื่อกี้ฉันเผลอสบตากับเมดสาวคนที่โดนคุณลุงพ่อบ้านดุอยู่ด้วย แต่เเค่เพียงแว๊บเดียวเท่านั้น เธอรีบหลบสายตาฉันเหมือนกับกลัวฉันอย่างนั้นแหละ

“กระผมได้ไปซื้อของตามที่นายท่านสั่งมาขอรับ นี่ขอรับ......ให้นายหญิง”

“เอ๋?”

ฉันรับถุงกระดาษในมือของคุณลุงพ่อบ้านมาอย่างงงๆ ฉันรีบเปิดดูข้างในทันที อ้ะ.....มันเป็นชุดว่ายน้ำเเขนยาวขายาวนี่นา? เขาซื้อมาให้ฉันเหรอ?

“นายท่านบอกว่าให้นายหญิงเอาไปใส่ที่สวนน้ำพรุ่งนี้นะขอรับ”

“เอ๋?แต่ว่าฉันมีชุดว่ายน้ำอยู่แล้วนี่คะ ไม่น่าไปเสียตังค์ซื้อเลยอ่าา”

“นายท่านบอกว่าต้องใส่ชุดนี้เท่านั้นขอรับ....กระผมก็ไม่ทราบว่าทำไม.....แต่ใส่ไปเถอะขอรับ”

แงงงงงง~อวสานเลยฉัน อุตส่าห์จินตนาการเอาไว้เเล้วเชียวว่าจะใส่ชุดบิกินีสีชมพูสุดน่ารักตัวโปรดที่เพิ่งซื้อมา โธ่เอ้ยยย><ความฝันพังลงไปในพริบตาเลยฮือออ คนบ้าาาาาT^T

เอ๊ะ?......แล้วอย่างนี้ฉันต้องรีบไปจัดของให้เขาด้วยแล้วสิเนี่ย ดูท่าทางเขาคงไม่มีเวลากลับบ้านมาจัดของ งั้นฉันไปเตรียมของให้เขาเลยดีกว่า

“นายท่านฝากบอกมาด้วยอีกนะขอรับ ว่าไม่ต้องจัดของให้ เดี๋ยวนายท่านจะเตรียมของไปเองเพราะเดี๋ยวนายหญิงรื้อของจนเละเทะไปหมดนะขอรับ”

“ห้ะ......................หืม!!!!5555ฉันจะจัดให้เขาทำไมละคะโฮะๆ!!!!! ฉันไม่จัดอยู่เเล้วล่ะค่ะ!!!บอกเขาได้เลยว่า!!!ฉัน!!!จะ!!!ไม่!!!!!ยุ่ง!!!!ของๆเขาเลยค่ะโฮะๆ!!!!!”

พูดจบฉันก็รีบหิ้วถุงกระดาษเเล้วเดินกระทืบเท้าเข้าไปในคฤหาสน์ทันที ดูสิคุณลุงพ่อบ้านกับเมดคนนั้นกำลังกลั้นจำฉันกันใหญ่เลย!!!!โธ่เอ้ย!!!!มีเรื่องให้อายเพิ่มอีกแล้ว!!!!ตาบ้าาาาาาา!!!!บ้า!!!บ้า!!!บ้าาา!!!!

———————-

10:48น.

อิอิ นักอ่านทุกคนคะ!!!วันนี้แหละค่ะ นางเอกคนนี้จะสำแดงฤทธาหุ่น...........อ้ะ.......เราไม่ได้ใส่บิกินีแล้วนี่นา

“นายหญิงเชิญขึ้นรถขอรับ”

คุณลุงคนขับรถผายมือให้ฉันไปขึ้นรถลีมูซีน ฉันเดินขึ้นไปนั่งทันที สัมภาระฉันเยอะนิดหน่อย......ก็ไม่เชิงนิดหน่อยหรอก คือว่ามีแค่กระเป๋าเป้สีเหลืองน่ารักๆลายหมีพูห์ ห่วงยางลายโดราเอม่อน กับรถเข็นลากของเล็กๆอีกนิดหน่อยเองหน่าาา ขาไปขากลับก็ใส่เสื้อผ้าชุดเดิมนี่แหละ ง่ายดีไม่ต้องแบกไปหนัก.....อ้ะ!!!....นักอ่านคะ ฉันทำข้าวกล่องมาด้วยน้าาาาา กล่องบิ๊กเบิ้มเลยยย กินคนเดียวไม่หมดอยู่แล้วแต่ต้องมีเพื่อนมาแย่งกินเเน่นอนอิอิ ฉันอุตส่าห์รีบตื่นเข้ามาทำเลยนะเนี๊ยยย>////<

ฉันอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับกางเกงเอวสูงสีน้ำตาล หมวก1ใบและรองเท้าผ้าใบ ฉันมัดทรงผมดังโงะสุดโปรดของฉัน ฉันชอบทำทรงนี้เพราะว่าดูกระฉับกระเฉงดี>////<

รถค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ช้าๆ แหม่~คฤหาสน์หลังนี้ ไม่ว่าจะมองกี่ทีก็สวยสุดๆไปเลยล่ะ รอบๆรั้วสูงๆนอกคฤหาสน์นั้นก็จะมีทุ่งหญ้าแห้งๆสีเหลืองทองอยู่รอบๆนอกกว้างออกไป แล้วก็มีต้นไม้บังอีกทีจนกว่าจะถึงถนนเส้นหลักที่ใช้รวมกัน คุณลุงพ่อบ้านเคยบอกกับฉันว่าพื้นที่ทั้งหมดแถวนี้เป็นของเรา เพราะงั้นคนนอกจึงไม่สามารถเข้ามาอาศัยได้ เราจึงปลอดภัย

——————-

13:28น.

แอร้ยย!!!!นอนนี้ฉันถึงสวนน้ำเเล้วทุกคนนนน กรี๊ดดมันดูยิ่งใหญ่มากๆเลยอ่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้มาสวนน้ำเลยนะ......แต่ว่าตอนนี้ฉันไปสายซะแล้ว ฉันนัดกับเพื่อนเอาไว้ตอนเที่ยง ถ้าไม่รีบไปละก็โดนด่าเเน่เลยฮือ.........แล้วเขาจะมาถึงรึยังนะ?

“ถึงแล้วขอรับคุณหนู”

“ขอบคุณค่ะ”

ฉันค่อยๆลงจากรถลีมูซีนสีคันยาวใหญ่ คนแถวๆนั้นมองฉันกันใหญ่เลยอ่ะ อาจเป็นเพราะฉันขนของมาเยอะเเยะแล้วก็มาคนเดียวละมั้ง ฮือช่วยไม่ได้....เขาคงมองเพราะว่าฉันสวยละสิอิอิ.....กำลังพยายามมองโลกในแง่ดีสุดๆอยู่นะเนี๊ย>~<

‘ยัยปรางงง!!!!ทางนี้!!!!’

อ้ะ!!!นั่นไงเพื่อนฉันรออยู่โน่นเเล้วว!!!!นางพาผู้ชายของนางมาตามที่อวดเอาไว้จริงๆด้วยยย

พี่ฝุ่น แฟนของยัยน้ำขิง นิสัยเจ้าชู้เเละเจ้าเล่ห์ เรื่องอื้อฉาวในมหาลัยพี่เขานี่รู้หมดเลย

พี่มังกี้ แฟนของยัยคลีน เป็นนักเรียนหนุ่มแว่นเเละเป็นนักรัก เขามีความรู้รอบตัวรอบด้านแต่กลับทึ่มเรื่องความรู้สึกของตัวเอง กว่ายัยคลีนกับพี่มังกี้จะได้คบกันเนี่ยนางต้องมาบ่นกับพวกฉันอยู่บ่อยๆเลยค่ะว่าใช้มารยาหญิง108แล้วก็ทำอะไรพี่มังกี้ไม่ได้.....

ทั้งสองคนหน้าตาดีๆหมดเลยนะคะอิอิ ชิส์!!!!!ของมะปรางดีกว่าเยอะ!!!!เดี๋ยวเขาก็จะมาแล้ว!!!

“กรี๊ดดด แหมนังคลีนกับนังน้ำขิง วันนี้เเต่งตัวเเซ่บนะเออ><“

“แหมมม นิดหน่อยเองย่ะ!!! แกสิพกอะไรมานักหนา แล้วสามีของเเกล่ะ เขาไม่มาด้วยเหรอ?”

“นั่นสิ?”

“อ๋อ.....เขาเหรอ5555 เขาบอกว่าใกล้ถึงแล้วล่ะะอิอิ”

ใกล้ถึงอะไรล่ะT^Tเขายังไม่มาเลยฮรือ บอกแล้วว่าเขาอาจจะมาไม่ทัน........

ฉันชะโงกคอมองหาเขา ในขณะนั้นมีรถลัมโบร์กินีคันสีเทาออกดำขับเข้ามาตามรถคันอื่นๆแล้วเข้าไปในลานจอดรถ พี่มังกี้กับพี่ฝุ่นที่เป็นสาวกคนชอบรถก็ตื่นเต้นกันใหญ่พลางพูดว่า

“หูยไอ้ฝุ่นมึงดูนั่นนน!!!! รถคันนั้นกูโคตรชอบเลยย”

“เหยดเข้~คนขับเป็นใครวะเนี่ย อยากไปขอถ่ายรูปคู่กับรถจังงงง”

งึ้ยยยย~ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแหละตอนนี้ ฉันมองหาเขาอย่างเดียวเลย มาช้าเเบบนี้เกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ? เป็นห่วงจัง~โทรหาเขาสักหน่อยดีกว่า

ตรู๊ดด——

รับสิๆๆๆๆๆ>~<

“.......โหล?”

เขารับสายฉันแล้วววววว

“คุณอยู่ไหนคะะะ”

ปึก!!!!

เสียงดังเหมือนปิดประตูรถดังเข้ามาในโทรศัพท์ของฉัน

“อยู่นี่แล้ว.......หน้าสวนน้ำใช่มั้ย เดี๋ยวเดินไปหานะ...”

ตรู๊ดๆ

อ......เอ๊ะ!? เขาถึงสวนน้ำแล้วเหรอ เขาจะเดินมาหาฉันนน กรี๊ดดดเดี๋ยวสิ!!!ฉันยังไม่ได้เตรียมใจเลยนะะ ผมฉันยุ่งมั้ยเนี๊ยยย ชุดล่ะ!!!กางเกงล่ะ!!!!

“กรี๊ด!!!!!ยัยปรางยัยคลีน!!!!! แกดูผู้ชายคนนั้นดิ!!!หล่อม๊ากกกกกก”

“โอ้โหหหหหหหหแก!!!!!!งานดีจริง!!!”

ฉันหันไปมองตามเพื่อน และได้พบกับเขาที่กำลังเดินมาหาฉัน ท่าเดินเข้าเท่มากอยู่แล้ว ฉันเห็นตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามาในโบสถ์แล้วเเหละ ดูน่าเกรงขามสุดๆ

เขาใส่แว่นกันแดด เสื้อเชิ้ตแฟชั่นสีดำพับแขนมาจนถึงข้อศอกกับกางเกงวอร์มแฟชั่นสีดำและรองเท้าผ้าใบสีขาว เวลาเขาไม่ใส่สูทเนี่ยเขาก็ดูดีนะเนี่ยยย>/////<

เขาเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน ฉันแอบหันไปเหลืองมองยัยเพื่อนสองคนนั้นของฉันที่ตอนนี้กำลังจ้องเขาน้ำลายเยิ้ม

“ไง?”

“ล....แล้วพวกของๆคุณล่ะคะ?”

“ชุดว่ายน้ำฉันใส่มาเลยอยู่ข้างใน เสื้อผ้าใส่ชุดเดิมขี้เกียจเเบก ได้ยินมาจากพ่อบ้านว่าเธอพกผ้าเช็ดตัวมา3ผืน รองเท้าแตะอีก2แล้วก็ของอีกบานตะไท.....ฉันเลยคิดว่ามาช่วยเธอถือดีกว่า”

เขาพูดแล้วส่งยิ้นอ่อนๆมาให้กับฉัน แอร้ยยย~ทำไมเขิลจัง ฉันเหมือนภรรยาเต็มตัวเลยอ่ะะะ คอยพกของให้ มาดูแลสามีไรงี้อิอิ

“ยับปราง!!!!น....นี่สามีแกงั้นเหรอ!!!!!???”

“เรื่องจริงป้ะเนี่ยยยย!!!?!?!”

เพื่อนของฉันรีบเข้ามาถามฉันหลังจากที่หายอึ้งไปได้สักพัก เขาจึงหันหน้าไปหาเพื่อนๆของฉันเเล้วพยักหน้าช้าๆให้เพื่อเป็นคำตอบ

“กรี๊ดดดดด!!!!!ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ!!ฉันน้ำขิง โสดค่ะ!”

“ฉันก็ด้วยค่ะ!!!ฉันคลีน!!!โสดสนิทค่ะ!!!คุณพอจะมีเพื่อนมาเเนะนำบ้างมั้ยคะะะ”

เพื่อนๆของฉันต่างก็รีบปรี่เข้ามาหาเขาแล้วเเนะนำตัวกันใหญ่ ทำให้พี่มังกี้และพี่ฝุ่นที่กำลังดูรถกันอย่างสนุกสนานถึงกับหูผึ่งทันทีแล้วพูดว่า

“ยัยคลีน!!!!!ยัยบ้า!!!!แฟนเธออยู่นี่นะโว้ย!!!!”

พี่มังกี้โวย.....

“ฮือ.....น้ำขิงทิ้งพรี่....”

พี่ฝุ่นเริ่มน่ำตาคลอเบ้า....

“โธ่เอ้ยพวกพี่นี่จริงๆเลย พวกเราแค่ล้อเล่นขำๆเองน่าาาา ว่าแต่แกนี่โชคดีสุดๆไปเลยนะมะปรางงง”

“555 อุ๊ยย”

หมับ!!!

เขาหยิบรถเข็นของฉันไปและจับมือฉันให้เดินมาตามเขาพลางพูดว่า

“ไปกันเถอะ”

ทันทีที่เราสองคนเดินมา พวกเพื่อนๆของฉันก็รีบไปลากพวกผู้ชายของนางตามฉันมาทันที

———————-

ชะแว๊บอิอิ!!!ตอนนี้พวกเราก็เข้ามาอยู่ในบริเวณสวนน้ำแล้ววววว จริงๆเเล้วพวกผู้ชายอยากไปเล่นเครื่องเล่นก่อนแต่ว่าเพื่อนๆและฉันอยากเล่นสวนน้ำก่อน พวกผู้ชายเลยขัดไม่ได้ ส่วนเขานะเหรอคะ?.....เขาบอกว่ายังไงก็ได้ค่ะ ตามใจฉัน......><

เราได้โต๊ะที่ใหญ่และวิวดีเหมาะเหม็งมากๆเลยค่ะ มีต้นไม้บังเเดดพอดีเลย แค่เดินไปแป๊ปเดียวก็เล่นน้ำได้เลยด้วยยย

เพื่อนๆของฉันเรียกให้ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องน้ำ จริงๆแล้วฉันใส่ชุดว่ายน้ำเอาไว้ข้างในมาตั้งเเต่ก่อนออกจากบ้านแล้ว จะถอดตรงนี้เลยก็ได้แต่ว่า ฉันไปเข้าห้องน้ำด้วยเลยดีกว่า

“ฉันไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ”

“ไปกับใคร.....”

“ไปกับเพื่อนค่ะ”

“งั้นรีบกลับมานะ ระวังตัวด้วย”

หลังจากที่ฉันขออนุญาติเขาฉันก็รีบวิ่งตามหลังเพื่อนๆมาที่ห้องน้ำทันที

———————-

เห้อ....ให้ตายสิ ไม่อยากจะเชื่อว่าตอนนี้ผมอยู่ที่สวนน้ำกับยัยเบอะแล้ว ทำไมยัยนั่นต้องชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลยนะ!!! แล้วนี่ก็พกอะไรมาเยอะแยะเนี่ย อย่างกับจะย้ายบ้าน.......เห้อเชื่อเขาเลย.....

ผมยืนเฝ้าโต๊ะอยู่กับผู้ชายสองคนที่รู้สึกว่าจะเป็นแฟนของเพื่อนยัยเบอะ ดูท่าทางอ่อนปวกเปียกไงไม่รู้เเฮะ ส่งสายตาปิ๊งปั๊งมาให้ผมตั้งแต่เมื่อกี้นี้เเล้วนะ

“เฮียๆ เฮียครับ”

ผมหันหน้าไปหาต้นเสียงที่กำลังเรียกผม ด้วยใบหน้าที่ขมวดคิ้วเหมือนกับที่มองศัตรู แต่เเล้วผมก็ต้องรีบเปลี่ยนมาเป็นสีหน้าปกติทันที วันนี้ตั้งใจจะทำตัวดีๆไม่มีเรื่องกับใครเพื่อแก้ตัวที่วันนั้นไปโมโหใส่บอดี้การ์ดให้มะปรางเห็น

“เฮียไปเปลี่ยนชุดที่ห้องน้ำกับผมมั้ยครับ เดี๋ยวให้ไอ้มังกี้เฝ้าโต๊ะไว้ให้”

“....อือป่ะ....”

ผมพยักหน้าให้มัน แล้วเดินไปที่ห้องน้ำทันที ระหว่างทางมันพูดโน่นพูดนี้ไปเรื่อยจนน่ารำคาญแปลกๆแฮะ

“เฮียครับ ผมชื่อฝุ่นนะครับส่วนไอ้บ้านั่นชื่อมังกี้ เฮียเป็นแฟนของน้องมะปรางเหรอครับ ชอบน้องเขาตรงไหนครับเฮีย”

“........ไม่เสือก.......เย้ย!!!เอ่อคือว่า......”

“โอ็ยไม่เป็นไรครับเฮีย ผมโดนเพื่อนพูดงี้ใส่ตลอดเเหละ จริงๆแล้วเฮียก็เป็นคนตลกนะเนี่ย555”

“...........”

“อ้ะ....ถึงห้องน้ำแล้ว ใครเสร็จก่อนก็รอกันก่อนนะเฮียย”

ผมและไอ้ฝุ่นบ้านั่นเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ จนตอนนี้ผมออกมารอมันข้างนอกตั้งนานเเล้ว ผมอยู่ในชุดว่ายน้ำกางเกงขายาวรัดรูปสีดำเปลือยท่อนบน แต่ว่ายังไม่ต้องว่ายน้ำเลยใส่เสื้อก่อน เพราะเดี๋ยวคนอื่นจะกลัวรอยสักที่หลังกับเเขนข้างซ้ายของผม

ผมยืนกอดอกพิงกำแพงรอมันอยู่ข้างนอก มันยังไม่ออกมาเลย ให้รอนานมันยังไงๆอยู่นะโว้ย!!!ผู้หญิงที่เดินผ่านไปมาต่างก็ส่งสายตาปิ๊งๆมาให้ บางคนก็ส่งจูบมาให้ บรึ๋ยย>< มีชาวต่างชาติที่เดินผ่านไปมาแวะเข้ามาถามผมตั้งหลายคนว่าซิกแพคนี้ได้มายังไง ใช้เวลานานมั้ย ดีนะที่ผมพูดได้หลายภาษา แนะนำไปไม่รู้กี่ตั้งคน แต่มันชักเยอะเกินจนจะหงุดหงิดแล้วนะ ไอ้บ้านั่น.........ไม่รอแม่ม..........

“อ้าวเฮียย!!!เสร็จแล้วเหรอเนี่ยเร็วจัง......คุณพระ!!”

“............”

“เฮีย!!!!!หุ่นเฮียเเซ่บมาก!!!!! บอกผมหน่อยว่าต้องทำยังไง!! ผมอยากได้หุ่นแบบนี้บ้าง!!!!”

“.......เห้อ.....”

ผมไม่ฟังมันแล้วรีบเดินไปที่โต๊ะทันที หุ่นของฝุ่นมันก็ดีอยู่นะ แต่ว่ามันไม่ค่อยมีกล้ามเนื้อหน้าท้องเท่าไหร่ มีกล้ามนิดๆก็ยังโอเคอยู่

“หูยเฮียยย ขาเฮียโคตรสวยอ่ะ กล้ามเนื้อไม่ปูดออกมาด้วย ขาเล็กอย่างกับขาผู้หญิงแหนะเฮียยย”

ไอ้บ้านี่ชักจะพูดมากไปใหญ่แล้วนะ ผมไม่ค่อยชอบหุ่นนักกล้ามที่แบบกล้ามเนื้อแขนขาใหญ่ปูดโปนสักเท่าไหร่ เลยไม่หักโหมขนาดนั้น กล้ามเนื้อทุกๆส่วนของร่างกายเลยเพอร์เฟกต์ดี เคยมีแมวมองมาชวนให้ผมไปถ่ายแบบด้วยนะ แต่พอหลังจากรู้ว่าผมเป็นใครแล้วเนี่ย กลัวกันหัวหดตดหายกันไปหมดเลย

ผมเดินมาถึงที่โต๊ะแล้วก็เจอกับผู้ชายที่ชื่อมังกี้กำลังมองผมพร้อมกับตัวสั่นงั่กๆ

“ม....มาแล้วเหรอ...ค...ครับ”

“......เป็นอะไรของแก....”

ผมอดที่จะถามมันไม่ได้ มันจ้องผมแล้วก็ตัวสั่นงั่กๆ หรือว่ามันจะรู้ว่าผมไม่ใช่คนทั่วๆไป?!

“ค....คุณคือ....เขาคนนี้รึเปล่า....ครับ!!!!?”

มันยื่นโทรศัพท์มาให้ผมดู นั่นมันรูปผมและข้อมูลของผมในเน็ตนี่นา อืม....ผมก็ดังเหมือนกันนะเนี่ย-3-

“ใช่......ฉันเอง นายจะทำไม?”

“เฮียครับบบ ไอ้มัง!!!แกไปเปลี่ยนชุดไป เดี๋ยวกูกะเฮียเฝ้าโต๊ะให้”

“ไอ้ฝุ่น!!!ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ธรรมดาเลยนะเว้ย!!! เขา...เขาเป็นหัวหน้ามาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในอิตาลี!!”

“ชู่ววว~~~อย่าพูดเสียงดัง.....”

ผมเอานิ้วชี้มาอังที่ปากตัวเองแล้วบอกให้มันอย่าพูดเสียงดัง เดี๋ยวคนอื่นจะได้ยินเเล้วตกใจกันหมด เมื่อกี้มันยังตัวสั่นกันอยู่เลย แต่ตอนนี้มันสองคนยืนยิ้มตะลึงใส่ผมเหมือนกับน้องหมาที่กำลังมองเจ้าของอย่างงั้นเเหละ

“คุณเท่สุดยอดไปเลยครับ!!!ผมเป็นแฟนคลับคุณมาตั้งนาน ก็คิดอยู่ว่าทำไมหน้าคุ้นๆ!! ผมชื่อมังกี้นะครับลูกพี่”

ผู้ชายที่ชื่อมังกี้พูดพลางรีบคว้ามือผมไปเชคเเฮนด์ทันที

“ห้ะ!!!พูดจริงเหรอ?ไม่ได้ล้อเล่น?”

ไอ้ฝุ่นรีบคว้าโทรศัพท์มังกี้มาดูแล้วก็ตกใจเอามือปิดปากแล้วพูดว่า

“เท่ว่ะเฮีย......เหยดเข้!!!”

“พวกแกไม่กลัวเหรอ?”

“กลัวทำไมครับ เฮียชอบของมุ้งมิ้งล่ะสิท่า น้องมะปรางมุ้งมิ้งออกจะตายไป!!!”

“ใช่ครับเฮีย ไปมหาลัยทีไรน้องเขาชอบสะพายเป้รีลัคคุมะไปครับ!!! ผู้ชายที่เขาชอบของมุ้งมิ้งเขาว่ากันว่าไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรนะครับบบ”

“หึ........”

“ว่าแต่น้องเขารู้มั้ยครับ ว่าคุณเป็นมาเฟียอ่ะ”

“รู้”

“อ้าวเเล้วน้องเขาไม่กลัวบ้างเลยเหรอครับเนี่ย เฮียจีบน้องเขายังไงครับ?”

“กลัวรึเปล่าไม่รู้.......พวกแกนี่ชักจะถามมากไปเเล้วนะ เดี๋ยวปั๊ดถีบตกน้ำ”

“แว้ก!!!เฮียย อย่านะเฮี๊ยย”

—————

อิอิ ตอนนี้ฉันถอดชุดว่ายน้ำออกเรียบร้อยเเล้ว ชุดว่ายน้ำที่เขาซื้อให้นี่ก็สวยดีเหมือนกันนะเนี่ยยย เป็นขุดแขนยาวขายาวสีน้ำเงินออกดำ แล้วก็มีกระโปรงเล็กๆเย็บติดอยู่นอกกางเกงด้วยย น่ารักจังงง

ฉันเดินมาที่โต๊ะก่อนเพราะยัยสองคนนั้นบอกว่าเสร็จเเล้วไปก่อนได้เลย พวกนางไม่ได้ใส่ชุดว่ายน้ำมาจากบ้านเลยเปลี่ยนนานหน่อย

ตึกตึกตึก

‘แว้ก!!!เฮียย อย่านะเฮี๊ยย’

อ้ะ!!!เขากำลังไล่เตะก้นพี่มังกี้กับพี่ฝุ่นอยู่ รุ่นพี่สองคนดูมีความสุขกันมากที่โดนเขาเตะก้น 555พวกผู้ชายนี่เล่นอะไรขำดีจังนะ

เมื่อเขาหันมามองฉันที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สำหรับนอนเอน เขาก็รีบเดินมาหาฉันทันที เขาเกี่ยวห่วงยางลายโดราเอม่อนเอาไว้ที่แขนแล้วบอกว่า

“จะไปเล่นน้ำเลยรึเปล่า?”

“ไปค่ะไปปปป”

ฉันรีบลุกขึ้นยืนแลัวตอบเขาทันที เขาวางห่วงยางลงแล้วจัดการถอดเสื้อของเขาออก ทำให้เห็นรอยสักที่หลังของเขาและยาวมาจนทั่วแขนข้างซ้าย เอ๊ะ!!!นี่เขาใส่แบบกางเกงว่ายน้ำขายาวแค่ตัวเดียวหรอกเหรอ!!! ดูสิสาวๆพวกนั้นมองกันใหญ่เลย!!! ไม่ได้นะ!!!อย่ามองหุ่นเขานะ!!!

“ทำไมคุณใส่มาแค่กางเกงว่ายน้ำล่ะคะะ ทำไมไม่มีเสื้อ><”

“ก็นี่เป็นแบบขายาวเดี่ยวๆไง มันเลยไม่มีเสื้อ ทำไม?”

“ฉันหวงนะ!!!ทีคุณยังให้ฉันใส่ชุดนี้เลยอ่ะะ”

“ก็ฉันนะไม่เป็นไร แต่ว่าเธออ่ะไม่ได้! ใส่ชุดนี้เเหละน่ารักแล้ว เข้ากับเธอดีออก”

“คนใจร้าย2018.....”

“อยากเล่นอะไรก่อน”

“ทะเลเทียมค่ะ”

“ป่ะ.....”

“พี่ฝุ่นพี่มังกี้คะ!!!ฉันขอไปเล่นน้ำก่อนน้ะะ บอกยัยสองคนนั้นด้วยนะคะะะ”

เขาหยิบห่วงยางขึ้นมาสวมให้ฉัน แล้วจูงมือฉันไปที่ทะเลเทียมทันที ตอนที่ฉันหันไปพูดกับรุ่นพี่ทั้งสองคนนั้น ฉันเห็นรุ่นพี่ยิ้มแป้นเเล้วก็โบกมือบ้ายบายให้ฉัน แถมร้องโห่หิ้วให้ฉันอีกด้วย.....อะไรอ่ะ?

ซู่ซ่าาาาาาา

เเอร้ยยยยยย ตื่นเต้นจังเลยย ที่นี่สวยมากก ฉันรีบเดินลงไปในน้ำพร้อมกับห่วงยางลายโดราเอม่อน

“อ้ะ!!!!”

“ระวัง!!!”

คลื่นเบาๆชิวๆในทะเลเทียมซัดมาเป็นระลอกๆทำให้ฉันที่กำลังตื่นเต้นนั้นเสียการทรงตัวและกำลังจะล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกับน้ำ เเต่เขามาวิ่งมาช่วยพยุงฉันซะก่อน ฉันเลยไม่เป็นอะไร

“แฮะๆขอบคุณค่ะะะ น่ารักจังเลยอิอิ”

“ยัยเบอะ! ระวังตัวหน่อย! เดี๋ยวก็เป็นอันตรายหรอก”

“ค่าาา แล้วแหวนนี้ฉันต้องถอดมั้ยคะ?”

ฉันพูดพลางชูแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายมาให้เขาดู ทั้งเขาแล้วฉันต่างก็ใส่มันอยู่ทั้งคู่ แต่ว่าเขาใส่เยอะกว่าฉันเพราะเขาต้องใส่ทั้งเเหวนประจำตำแหน่งแหวนนู้นนี่เยอะแยะเลย

“ไม่ต้องถอด ใส่ไว้กับนิ้วนี่แหละ เดี๋ยวจะหาย.....ห้ามหายนะ”

เขาพูดหน้านิ่งพลางวิดน้ำใส่ฉันเบาๆ

“แอร้ยยยคุณแกล้งฉั๊นนนนน”

เราเล่นกันที่ทะเลเทียมสักพัก ฉันก็เริ่มอยากไปเล่นที่อื่น จนได้ไปสะดุดตาที่สไลเดอร์ยักษ์

“คุณคะๆๆๆๆ!!! ฉันอยากเล่นอันนี้>///<“

“มันอันตรายนะ”

“เล่นไม่ได้เหรอคะ.....”

ฉันเข้าไปกอดแขนเขาแล้วส่งสายตาอ้อนวอนให้เขา จนเขาถึงกับต้องถอนหายใจออกมา

“.....ขึ้นไปเล่นไป....ให้แค่รอบเดียวนะ เอาห่วงยางมานี่”

“แล้วคุณล่ะคะ ขึ้นไปเล่นด้วยกันสิคะ”

“ฉันเล่นตอนเป็นวัยรุ่นจนเบื่อแล้วน่า.....จะเล่นไม่เล่น?”

“เล่นค่ะเล่นนน คุณเล่นบ่อยตอนเป็นวัยรุ่นงั้นเหรอคะแล้วตอนนี้คุณอายุเท่าไหร่ง่ะะ”

“31แล้ว.....รีบไปเร็ว....”

ฉันส่งห่วงยางลายโดราเอม่อนไปให้เขาแล้วรีบวิ่งไปเล่นสไลเดอร์ยักษ์ทันที มิน่าล่ะฉันถึงเห็นเขาเบื่อๆที่จะมาสวนน้ำ เขาอายุ31จริงๆเหรอเนี่ย?ทำไมหน้าเด็กจัง

กรี๊ดดดด ตอนนี้ฉันกำลังจะลงสไลเดอร์แล้วค่ะนักอ่าน มันสูงงงงงงมากกกกกกกกกกกกกกก!!!!! ไม่เล่นเเล้วได้มั้ย!!!! เปลี่ยนใจเเล้ว!!!ขอไม่เล่น!!!ไม่เล่น!!!!

“กรี๊ด!!!!!!แม่จ๋าโจ๊ะพรึมๆบะลึ่มๆตุ่มติ๊ม!!!!!!!!!!”

ซ่าาาาาา!!!!!

ตอนนี้ฉันลงมาถึงข้างล่างแล้วค่ะ หมดเเรงเลยค่ะนักอ่าน.....อยากเล่นจนลืมไปเลยว่าตัวเองกลัวความสูง เสียวท้องน้อยไปหมดเล๊ยยยยย><

“เป็นไงล่ะ555 กรี๊ดลั่นเลยนะ?”

เขาหัวเราะใส่ฉันแล้วเข้ามาช่วยพยุงฉันให้ยืนขึ้น

“ตอนคุณเล่นคุณเป็นแบบนี้รึเปล่าคะ”

“ไม่เลย......ปกติดี เธอจะขึ้นอีกรอบมั้ยล่ะ^^”

“ไม่แล้วค่ะ!!!!!”

ฉันรีบเดินนำเขาไป เราสองคนเดินเที่ยวมากันได้สักพักจนในที่สุดเขาบอกว่า

“มาเล่นอันนี้กัน”

“ค่าาา”

สิ่งที่เขาอยากเข้าไปก็คือสปาคลับนั่นเอง พอไปนั่งแล้วก็จะมีน้ำบุ๋งๆชิวๆมานวดตัวของเรา ฉันก็โอเคนะ แต่ไม่ค่อยมีเด็กเลยเพราะว่าเด็กๆหรือวัยรุ่นส่วนใหญ่เขาไปเล่นน้ำหรือเล่นเครื่องเล่นอะไรกันมากกว่า

จ๋อม....

เขาเข้าไปนั่งแล้วเงยหน้าหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆฉันฉันเลยถือวิสาสะยกแขนของเขาขึ้นมาแล้วเข้าไปซุกอยู่ข้างๆลำตัว แล้วเอาเเขนเขามาโอบไหล่ฉัน ฉันมองหน้าเขาแล้วพูดว่า

“คุณคะ......”

“หืม?......”

“......คือแบบว่า.....”

เขาค่อยๆลืมตาแล้วขมวดคิ้วอ่อนๆพร้อมกับหันมาหาฉันด้วยความสงสัย

“อะไร....”

“คือฉัน.....”

“................”

“ฉันหิวแล้วค่ะ..........แฮะๆ”

“.......อุ๊บๆ........ฮะๆ งั้นไปเปลี่ยนชุดแล้วไปทานข้าวกัน เธออยากเล่นอะไรอีกมั้ย?”

“ไม่แล้วค่ะ^^”

“แล้วอยากทานอะไร?”

“อ้ะ!!!......ฉันเอาข้าวกล่องมาาาา กล่องใหญ่เบ้อเริ่มเลยยย กินไม่หมดด้วยยย”

“กินไม่หมดก็ทิ้ง”

“ทิ้งได้ไงงงง!!! ฉันหมายความว่าอยากให้คุณทานด้วยนร๊ะะะะะ><“

“ไม่หิว.......ขี้เกียจกิน”

“งอลค่ะ”

“..........งั้นกินนิดเดียวนะ.......”

“เย้!!!!!!!”

จุ๊บ...

ฉันรีบเข้าไปหอมแก้มเขา เขาดูตกใจเล็กน้อยเเต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรฉัน เราสองคนลุกแล้วเดินไปที่โต๊ะ ฉันและเขาแยกกันไปเปลี่ยนชุดที่ห้องน้ำแล้วก็มาเจอกันที่โต๊ะ

หลังจากที่ฉันเปลี่ยนชุดเสร็จฉันก็เห็นเขานั่งรอที่โต๊ะอยู่แล้ว พอเราสองคนกลับมาพวกพี่มังกี้กับพี่ฝุ่นเเละเพื่อนสาวของฉันก็ผลัดกันไปเที่ยวสวนน้ำต่อ

ฟุบๆๆๆ

“เธอขนขนมมาเยอะเหมือนกันนะ”

“แน่นอนค่ะ ร้านค้าไม่มีทางได้แอ้มเงินฉันหรอกนะคะอิอิ”

ฉันพูดพลางล้วงถุงใส่ช้อนส้อมพลาสติกถุงใหญ่ออกมาจากรถเข็น เมื่อฉันหยิบออกมาเขาก็มองฉันจนตาจะถลนเเล้วพูดกับฉันว่า

“นี่เธอ!!!! ขนอะไรมานักหนา!!!!”

“แอร้ยยย ก็ฉันกลัวจะทำช้อนส้อมหายนี่คะ เลยพกมาเยอะๆง่ะ”

เขาส่ายหน้าแล้วถอนหายใจให้กับความเยอะของฉัน

“ทะเเด๊นนนน!!!!”

ฉันหยิบข้าวกล่องสี่เหลี่ยมกล่องใหญ่ลายมายเมโลดี้ออกมาให้เขาดู เขามองด้วยสีหน้านิ่งเรียบแล้วพูดว่า

“กล่องใหญ่ขนาดนี้กินหมดคนเดียวก็บ้าแล้ว ทำไมไม่เอามาพอดีๆ”

“อิอิกลัวไม่อิ่ม....อ่ะอั้มๆ”

“อั้มๆอะไรรร อายฝรั่งบ้างมั้ย?”

“อายทำไมคะ เมื่อกี้ฉันยังเห็นฝรั่งพุงพลุ้ยจิ้มกล้วยทอดให้เมียเขาอยู่เลยอ่ะะ”

พื้นที่เเถวนี้มีแต่ฝรั่งนั่งกันทั้งนั้นเลย มีคนไทยอยู่นิดเดียวเท่านั้นเเหละ

“อ้ะ!!!นั่นไง ดูสิคะนั่นคนไทย เห็นมั้ยผู้ชายดูมีความสุขออกจะตายที่แฟนป้อนข้าวให้อ่าา”

ฉันชี้ไปที่คู่รักคู่หนึ่งที่ฝ่ายหญิงกำลังจิ้มไส้กรอกเข้าปากให้ฝ่ายชายอยู่ น่ารักจังเยยอ่ะะะะ คู่เราก็ต้องเอาบ้างสิอิอิ>///<

“อ้ามมมมมมม”

เขาถอนหายใจเล็กน้อยเเต่ก็ยอมให้ฉันป้อนให้แต่โดยดี

“เป็นไงบ้างคะ???”

“.....ก็ดี”

เขาพูดพลางเคี้ยวข้างตุ่ยๆอยู่แล้วมองไปทางอื่น ฉันสังเกตเห็นหน้าเขาที่กำลังเเดงระเรื่อนิดๆ น่ารักจัง

ฉันก็ตักข้าวเข้าปากตัวเองบ้าง แต่ฉันป้อนให้เขามากกว่า ฉันเป็นคนอิ่มง่าย.....อิ่มแล้วด้วยเนี่ย ฉันเลยป้อนให้เขาถี่ๆติดต่อกัน

เขาที่กำลังมองไปทางอื่นก็เริ่มสงสัยแล้วว่าทำไมฉันถึงเริ่มป้อนเขาถี่จัง เขาหันมาหาฉันอย่างรวดเร็วจนฉันตกใจ

“นี่.........”

“จึ๊ยย!!”

“เธอ..........อิ่มแล้วล่ะสิ”

“อิอิ รู้ได้ไงคะ?”

“โอ็ยย แล้วก็ป้อนเอาป้อนเอา”

“อ้าวคุณอิ่มเเล้วเหรอคะ? งั้นเก็บแปป”

“ไม่ต้องเก็บ ไปเททิ้งซะ....เดี๋ยวมันหกเลอะกระเป๋า”

“แง๊.....ก็ได้ค่ะ”

“ฉันไปด้วยดีมั้ย”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณนั่งอยู่นี่แหละดีแล้ว”

ฉันเดินมาที่ห้องน้ำ ฉันไปเถอาหารแล้วก็ถือโอกาสมาเข้าห้องน้ำซะด้วยเลย แต่ว่า

พลั่ก!!!!!!!

“อ้ะ....ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจน......!!!”

ฉันไม่ทันได้ระวัง หลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จเลยไปชนกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ใส่ชุดบิกินีสีดำที่ตรงหัวมุมทางเข้าออก ทันทีที่ฉันเงยหน้าขอโทษ ฉันก็ถึงกับตัวสั่นทันทีเพราะคนตรงหน้าคือ....

“เอ๊ะ!!!.......เธอ!!! คนที่มายุ่งกับแฟนของฉันนี่!”

ยัยพิงค์!!!!!!! กรี๊ด!!!วันอื่นมีเยอะเเยะ ทำไมต้องมาเที่ยวสวนน้ำวันเดียวกันด้วยนะ!!!! โอ็ยอยากจะบ้าตาย!!!!(ใครไม่รู้เรื่องราวของพิงค์กับมะปรางสามารถกลับไปอ่านได้ในตอนที่1นะค้าาา)

ฉันลืมบอกไปเลยค่ะนักอ่าน รุ่นพี่ที่ฉันไปสารภาพรักด้วยชื่อรุ่นพี่พีพี เป็นความหวังสุดท้ายของฉันก่อนแต่งงาน ถ้าพี่พีพีเป็นแฟนฉัน ฉันก็จะได้ไม่ต้องแต่งงานกับเขา แต่รุ่นพี่ดันกลายไปเป็นแฟนของยัยพิงค์ซะได้ ฉันเลยแห้วกินจนต้องมาเเต่งงานกับเขาค่ะT^T

“อ...เอ่อ ขอโทษค่ะะ คุณคงจำผิดคงแล้ว”

ฉันรีบเอามือปิดหน้าแล้วรีบเดินหนีไปอีกทาง ยัยนี่อันตรายสุดๆ อย่าไปมีเรื่องด้วยเด็ดขาดเชียวน้าาา

“แว้กกก!!!”

ยังพิงค์กระชากแขนฉันให้กลับมายืนที่เดิมอย่างแรงแล้วพูดว่า

“ทำไมจะไม่ใช่!!!!! หนอย!!!แกมาเที่ยวสวนน้ำตามฉันกับรุ่นพี่ใช่มั้ย!!!! นังชะนี!!!บอกแล้วไงว่าให้เลิกยุ่งกับรุ่นพี่ของฉัน! อยากตายนักใช่มั้ย!!!!”

‘นังปรางงง!!!’

กรี๊ดดด!!!นังน้ำขิง!!! เบสเฟรนฟอเอเวอร์ของช้านนน นังน้ำขิงวิ่งเข้ามาหาฉันแล้วพูดว่า

“เธอจะทำอะไรมะปรางมิทราบ!!!”

น้ำขิงคือคู่กัดตัวเเสบของยัยพิงค์ ศัตรูคนเดียวที่ยัยพิงค์ไม่เคยทำอะไรได้เลยนั่นก็คือน้ำขิงนี่แหละ!!!

“อีชะนีน้ำขิง!!!มึงอย่ามายุ่ง!!อยากจะโดนตบนักใช่มั้ย!!!!ได้เลย!!!”

เพียะ!!!!!

กรี๊ดดดดนังน้ำขิงโดนยังพิงค์ตบซะแล้ววววว น้ำขิงรีบหันหน้ามาแล้วก็กระชากผมยัยพิงค์ทันที

‘เย้ย!!ยัยปราง!!ยัยน้ำขิงง!!! แกทำอะไรกั๊นนนน’

เย้!!!!นังคลีนมาเเล้ว!!!คลีนมายเบสเฟรนฟอเอเวอร์มาช่วยแล้วววว!!!!

“คลีน!!!!มาช่วยแยกน้ำขิงออกจากยัยพิงค์ที!!”

“ได้เลย!!!”

ยังไม่ทันทีที่แยกน้ำขิงออกจากยัยพิงค์ได้ คลีนก็โดนนังพิงค์ผลักออกมาจนล้มไปกับพื้น แล้วฉันที่กำลังออกแรงดึงน้ำขิงอยู่นั้นก็โดนยัยพิงค์ลากเข้าไปหาตัวทันที สะบัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุดเลยยย

“ปล่อยน้ะ!!!!!!!ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!!!!”

“แกมีธุระต้องมาสะสางกับฉัน!!!!!”

“แกกล้าดียังไงมายุ่งกับยัยปรางสุดที่รักของพวกเราาา”

แง๊!!!น้ำขิงเพื่อนรักกกกก รักเธอที่ซู้ดดดดด>///< ไอเลิฟยูววววววว

คลีนที่กำลังลุกขึ้นจากพื้นก็รีบตะโกนถามฉันว่า

“ที่โต๊ะมีใครอยู่บ้างมั้ย!!!”

“พี่ฝุ่น!!!!!พี่ฝุ่นกับพี่มังกี้มาถึงโต๊ะแล้วเมื่อกี้!!!”

น้ำขิงรีบตอบคลีนอย่างรวดเร็วในขณะที่ฉันกำลังผลักหัวยัยพิงค์อยู่ โธ่เอ้ยยย!!!!เป็นผู้หญิงอะไรทำไมแรงเยอะจังงง

“แล้วสามีแกล่ะปราง!!!!อยู่มั้ย!!!!”

“อยู่!!!!!!!!”

“ดีเลยยยย!!!!!รอแปปนึงนะ!!!ฉันจะรีบไปพาเขามาเดี๋ยวนี้แหละ!!!”

“กรี๊ดดดดดดด!!!!!อย่าาาาาา!!!”

ม่ายน้า!!!!พาใครมาก็ได้!!!แต่อย่าพาสามีฉันม๊าาา!!! ถ้าเขารู้เข้าละก็เขาต้องโกรธแน่!! ตอนโกรธเขาน่ากลัวขนาดไหนทุกคนก็รู้ววววว>< ยัยพิงค์ไม่รอดแน่!!!!!

ไม่ทันซะแล้ว......คลีนเพื่อนรักวิ่งไปซะแล้ว......จบแล้วจ้าาาาา โธ่เอ้ยชีวิตมะปรางT^T


#เป็นไงกันบ้างคะกับตอนนี้ อิอินางเอกจะทำยังไงต่อไปกันน้าาา ติดตามชมได้ในตอนต่อไปกันเลยยย

ถ้าชอบอย่าลืมกดไลค์และคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจให้แกนักเขียนด้วยนะค้าาาาา รักนักอ่านทู๊กโคลล จุ๊บๆ>3<

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว