ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 21 ไม่อาจลืมได้

ชื่อตอน : บทที่ 21 ไม่อาจลืมได้

คำค้น : ปรารถนาจอมบงการ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ส.ค. 2564 07:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 21 ไม่อาจลืมได้
แบบอักษร

ตั้งแต่ที่ เวทิดา เดินออกมาจากเพ้นท์เฮาส์ของ ลูคัส ในวันนั้น ชายหนุ่มก็ไม่ติดต่อหรือมาวอแว เวทิดา อีกเลย ซึ่งจนถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไปสามเดือนแล้ว เวทิดา ก็ยังคงใช้ชีวิตตามปกติไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง จะเพิ่มเข้ามาก็ตรงที่ตอนนี้หน้าท้องหญิงสาวเริ่มนูนใหญ่ขึ้นมาเล็กน้อย อาการแพ้ท้องก็เริ่มจะห่างหายไปบ้างแล้ว  

เทวิดา ไม่ได้ปิดบังอะไรใครว่าตอนนี้เธอท้อง เพราะไม่อยากให้ใครต้องมาเสียความรู้สึกกับเธอ และก็ไม่สนไม่แคร์ว่าใครจะว่าอะไรด้วย ว่าหญิงสาวท้องโดยไม่มีสามี แต่ก็ใช่ว่าหญิงสาวจะไม่คิดถึงคนที่เป็นพ่อของลูก ยังคงคิดถึงอยู่ไม่คลาย และบางครั้งยังเผลอนั่งร้องไห้อยู่เลย 

“ตึด!..ตึด!..” เสียงโทรศัพท์ภายในที่อยู่บนโต๊ะทำงานของ เวทิดา ดังขึ้น  

“สวัสดีค่ะ” เวทิดา ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมารับ  

“เว เข้ามาพบพี่ที่ห้องหน่อยครับ” หัศนัย นั้นเองที่โทรออกมา เพื่อให้หญิงสาวเข้าไปรับงาน  

“ค่ะพี่” เวทิดา ตอบรับคำสั่งตามสาย แล้วลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานเดินเข้าไปในห้องทำงานของ หัศนัย  

“เดี๋ยวเว เอาเอกสารด่วนนี้ขึ้นไปส่งให้ คุณสุพจน์ พิจารณาลงนามหน่อย แล้วรอรับกลับมาด้วยนะ” หัศนัย บอกพลางยื่นแฟ้มเอกสารส่งให้ เวทิดา  

“ค่ะพี่” เวทิดา ยื่นมือไปรับแฟ้มเอกสาร แล้วเดินออกไปจากห้องทำงานของ หัศนัย เพื่อไปทำตามคำสั่งนั้นทันที 

สุพจน์ นั้นเป็นกรรมการผู้จัดการของบริษัทที่ เวทิดา ทำงานอยู่ ซึ่งเขานั่งทำงานอยู่ที่ชั้น 5 ของตึก  

พอ เวทิดา ขึ้นมาถึงชั้น 5 ก็เดินเข้าไปหาเลขาของ สุพจน์ ทันที  

“หวัดดีค่ะ พี่นิตย์ เวเอาเอกสารด่วนมาให้ คุณสุพจน์ ลงนามน่ะค่ะพี่ และขอรอรับกลับเลยนะคะ” เวทิดา แจ้งความประสงค์ให้ คนึงนิตย์ รับทราบ  

“หวัดดีจะเว งั้นเดี๋ยวนั่งรอตรงนี้ก่อนนะ ตอนนี้ คุณสุพจน์ มีแขกอยู่น่ะจ้ะ รอสักพักนะ” คะนึงนิตย์ กล่าวทักทาย เวทิดา แล้วแจ้งให้หญิงสาวนั่งรอที่เก้าอี้รับแขกที่อยู่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ  

“ค่ะ” เวทิดา กล่าวยิ้มๆ พลางนั่งลงรอ  

“เวท้องได้กี่เดือนแล้วนี่?” คนึงนิตย์ ถามขึ้นอย่างชวนคุยเพื่อเป็นการฆ่าเวลา  

“สี่เดือนแล้วค่ะ” เวทิดาตอบพลางลูบท้องตัวเองไปมาอย่างรักใคร่  

“แล้วรู้หรือยังว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงน่ะ?” คะนึงนิตย์ ถามอีก  

“ยังค่ะ หมอนัดอุตร้าซาวด์อาทิตย์หน้าค่ะ ก็น่าจะได้รู้ตอนนั้นแหละ” เวทิดา ตอบเลขารุ่นพี่ยิ้มๆ ก็พอดีกับประตูห้องทำงานของ สุพจน์ เปิดออกมา และคนที่เดินออกมาจากห้องพร้อมกับ สุพจน์ ก็คือ ลูคัส นั้นเอง  

เวทิดา ตกใจจนตัวชาไปหมด เพราะไม่คาดคิดว่าจะได้เจอชายหนุ่มที่นี่ ลูคัส หันมามอง เวทิดา นิดหนึ่งก่อนจะเดินหายเข้าไปอีกห้องหนึ่งที่อยู่อีกฝั่งของตึก ‘ทำไมจะต้องเจอกันด้วยนะ อย่างนี้เราจะลืมเขาเร็วๆ ได้ยังไง’ เวทิดา คิดด้วยใจที่หดหู่ และเศร้าหมอง  

ซึ่งเวทิดา นั่งคิดอะไรเพลินๆ จน คะนึงนิตย์ ยื่นเอกสารส่งคืนให้นั้นแหละหญิงสาวถึงได้รู้สึกตัว  

“เสร็จเรียบร้อยแล้วจ้ะ คุณสุพจน์ ลงนามในเอกสารเรียบร้อยแล้ว” คนึงนิตย์ เอ่ยขึ้น  

“อ้อ! ขอบคุณค่ะพี่นิตย์” เวทิดา ยื่นมือไปรับเอกสารพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินไปยังลิฟต์เพื่อลงไปยังชั้นที่ตนทำงานอยู่ 

เมื่อ เวทิดา เข้าไปในลิฟต์ ซึ่งไม่มีใครโดยสารมานอกจากเธอเพียงคนเดียว น้ำตาหญิงสาวก็ไหลออกมา อย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ เธอเจ็บปวด จุกแน่นขึ้นมา ไม่ได้เจอหน้าชายหนุ่มเลยมันก็ยังพอทนได้ แต่ยิ่งได้มาเจอมันก็ยิ่งเจ็บปวดไม่หายสักที ไม่รู้จะทำยังไงดีกับใจของเธอที่ไม่รักดีอย่างนี้ จะต้องเจ็บปวดไปถึงไหนกัน ทำไมไม่ลืมเขาสักทีก็ไม่รู้  

เวทิดา สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เช็ดน้ำตาออกไป พยายามตั้งสติ ควบคุมอารมณ์ให้เป็นปกติ และเมื่อลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 3 ซึ่งเป็นชั้นที่ เวทิดา ทำงานอยู่ หญิงสาวเดินออกจากลิฟต์ เดินไปยังห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา แล้วกลับเข้าไปยังโต๊ะทำงานของเธอเพื่อทำงานต่อ  

​จากแล้วไม่ได้จากกันไปแล้วไปเลย ยังต้องมาเจอะเจอกันอีกนะ คุณลูคัส..... :)​ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว