facebook-icon

รักนักอ่านทุกคนน้าาา ขอบคุณที่อ่านนิยายจ้าาา ฝากติดตามด้วยเด้ออ

ขอโทษค่ะะ มะปรางจะไม่หนีออกนอกบ้านเเร้วว

ชื่อตอน : ขอโทษค่ะะ มะปรางจะไม่หนีออกนอกบ้านเเร้วว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 13k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ม.ค. 2561 00:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขอโทษค่ะะ มะปรางจะไม่หนีออกนอกบ้านเเร้วว
แบบอักษร

ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า....

ฉันลุกขึ้นมานั่งสะลึมสะลืออยู่บนเตียง ในห้องเงียบมากราวกับว่ามีฉันอยู่คนเดียวในห้องนี้อย่างงั้นเเหละ.........อ้ะ!!!! เมื่อคืนฉันกอดเขาแล้วหลับไปนี่นา เขาคงจะอุ้มฉันมานอนที่เตียง.................แล้วเขาไปไหนล่ะ?

ขวับ-ขวับ!

ฉันหันซ้ายหันขวาชะโงกหน้าไปมองรอบๆห้องนอนอันหรูหรากว้างใหญ่แต่ก็ไม่เจอเขา ฉันค่อยๆคลานลงจากเตียงไปหาเขาในห้องเเต่งตัว ห้องนั่งเล่นในห้องนอน ห้องน้ำ......หาทุกห้องเเล้วก็ไม่มีวี่เเววเลยอ่าT^T

เขาคงจะไปทำงานละมั้ง? อิอิดีเลย!!ฉันจะได้ออกไปมหาลัยได้โดยไม่ต้องกลัวว วันนี้ฉันจะแอบออกไปอีกทาง!!!ไม่ให้คุณลุงพ่อบ้านรู้แล้ว!><หึ๊ยยยยยพอคิดถึงเรื่องเมื่อวานก็อายชะมัดดด>///<

ตึกตึกตึก

ฉันรีบวิ่งไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วไปแต่งตัวทันที ฉันนัดกับยัยคลีนเอาไว้ตอนเที่ยง ตอนนี้ก็ประมาณ10โมงนิดๆแล้ว อิอิน่าจะไปทันน!!!>///<

ตึก.........ตึก...........

ฉันค่อยๆปิดประตูห้องแล้วลงบันไดไปอย่างเงียบๆ ฉันเห็นคุณลุงพ่อบ้านกำลังเดินไปอีกทางพอดี ดีละ!!!

ตุดๆๆๆๆ

ฉันรีบก้มตัวลงให้ต่ำที่สุดแล้ววิ่งไปอีกทาง เเอบเห็นรูตรงพุ่มไม้ในสวนเมื่อหลายวันก่อน ถ้าผ่านตรงนั้นไปได้ละก็ เราก็จะสามารถทะลุไปออกถนนหลักเส้นใหญ่ได้เลยวะฮะฮ่าาาา เจ๋งที่สุดเลยฉันนน>///<

กรี๊ดดดดด!!!ฉันออกมาจากคฤหาสน์สำเร็จเรียบร้อยเเล้วว ตอนนี้ฉันกำลังตั้งใจวิ่งอย่างสุดชีวิตเพื่อไปที่สวนน้ำพุ อีกนิดเดียวเท่าน้านนนนั้นนั้นนั้น(เอคโค่สุดๆไปโลยย)

พรึบ!!!

ฉันกำลังมุดตัวเข้าไปในรูเล็กๆของพุ่มไม้ แต่......สะโพกฉันมันติด!!!!!เอาออกไม่ได้!!!!แง๊ซวยแน่ ถ้าไม่รีบออกมาละก็ต้องมีคนมาเห็นเข้าเเน่ๆT^T

พรึบๆๆๆ

โอ็ยยยย!!ไม่ไหววว!!!ยังไงก็ออกไม่ได้เลยยย ทั้งดันตัวทั้งขย่มแต่ก็ยังออกไม่ได้! ตอนนี้ฉันดันตัวเองกลับเข้ามานั่งหอบแฮ่กๆด้านในสวนเหมือนเดิมแล้ว ฮรืออ ผมยุ่งหมดเลย......

“สงสัยคงต้องเปลี่ยนไปใช้แผนBซะเเล้วละมั้งเนี่ย”

“.......ยังมีแผนBอีกเหรอ?.....”

อ้ะ!!!!!กรี๊ดดดดดด!!!ฉันหันไปมองทางต้นเสียงก็พบกับเขา.......เขายืนอยู่บนพื้นหญ้าในชุดสูทข้างๆ......ซวยเเล้วโดนจับได้!!!!ตายแน่ฉ๊านนนT^T

“......ฮรือ....ค.....คุณมาตั้งเเต่เมื่อไหร่....แง...”

“มาตั้งเเต่เธอกำลังเริ่มมุดๆเข้าไปในรูพุ่มไม้นี่แหละ.............”

“.......แงคือว่า”

“เห็นตั้งแต่รีบวิ่งออกไปจากคฤหาสน์เเล้ว!!!!!!!!!!”

“แง๊•*•”

“มานี่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

หูยยยยย......ลาก่อนค่ะนักอ่าน อิชั้นคิดว่าต่อจากนี้อาจไม่ได้มีโอกาสร่ำลานักอ่านเลยต้องรีบบอกซะตอนนี้เลย สามีฉันเข้าสู่โหมดดาร์กเข้าซะเเล้ว.....เย้!!!!ลาก่อนนนนนนน~

ทันทีที่ฉันลุกขึ้นยืน เขาก็รีบจับมือฉันเเล้วลากฉันออกมาจากสวนย่อมน้ำพุทันที ฉันเห็นเหล่าบอดี้การ์ดรีบวิ่งกรูกันมาหาเขา เขาจึงหยุดเดินทันทีเเล้วพูดกับบอดี้การ์ด

“นายท่านขอรับ!!!!!!!.......พวกเรา!!!นายท่านอยู่ตรงนี้!!!!”

“ทำไมพุ่มไม้ในสวนถึงยังมีรูอยู่อีก!!!!.....ฉันสั่งให้จัดการปิดรูไปตั้งหลายเดือนเเล้ว!!!ทำไมยังไม่ทำ!!!!! มันจะเป็นจุดอ่อนให้คนอื่นเเอบเข้ามาได้!!!!!......ดูซิ!!!เนี่ย!!!เกือบมีคนแอบหนีออกไปได้แล้วเชียว!!!”

“ข.......ขอโทษขอรับนายท่าน.....คือว่าพวกกระผมลืม....”

“ลืม!!!!???!!!!!!......ฉันให้โอกาสพูดใหม่อีกครั้ง!!!!!”

“กระผมจะรีบไปทำตอนนี้เลยขอรั๊บบบ!!!!><“

“............ดี...................รีบไปสิวะ!!!!!!!”

“คร้าบบๆๆๆๆ..ครับ!!”

เขารีบสั่งให้บอดี้การ์ดและลูกน้องคนอื่นๆที่มัวเเต่กลัวจนยื่นนิ่งไปทำหน้าที่ของตนเอง ฉันเชื่อแล้วเเหละว่าทำไมทุกคนถึงบอกว่าเขาน่ากลัว....เขามีออร่าความเป็นหัวหน้าสูงมาก ทุกคนต่างหวาดกลัวแม้กระทั่งคำพูดเล็กๆน้อยๆของเขา......เห้อว่าไปแล้วก็สงสารพวกลูกน้องที่โดนว่าเมื่อกี้เหมือนกันนะเนี่ย......

...........สงสารตัวเองก่อนดีกว่านะมะปรางงง.....

ตอนนี้ฉันโดนเขาลากเข้าไปในคฤหาสน์เรียบร้อยเเล้วเเง๊T^T แงงงฉันเดินตามเขาไม่ทันแล๊วว เขาก้าวขาเร็วมากๆเลยแถมขาเขาก็ยาวด้วย ลูกเจี๊ยบอย่างฉันเดินตามไม่ทันน้าาาา><

“คุณคะ....เดี๋ยวสิคะะะ ฉันเจ็บเเขนไปหมดแล้วน้ะะ”

เขารีบหยุดชะงักเเล้วหันหน้ามาหาฉัน ทำให้ฉันที่กำลังรีบเดินตามเขาอยู่นั้นเบรคไม่ทัน ฉันเลยไปชนเข้ากับอกแกร่งของเขาอย่างจังๆ

“เธอจะออกไปไหน!!”

“...........คือว่าฉัน....ฉันจะไปรับของจากเพื่อน...”

“แล้วทำไมไม่นั่งรถไป!!!!.....ทำไมต้องเเอบออกไปเองด้วย?!....ไม่รู้รึไงว่าข้างนอกมันอันตรายเเค่ไหน? เธอไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแล้วนะ!!!เธอเป็นผู้หญิงของฉัน!!!”

“......ขอโทษค่ะ....ฉันแค่ไม่อยากรบกวนนี่นา แล้วฉันก็อายด้วยเวลาที่คนอื่นมองฉันลงมาจากรถหรูๆอ่า”

“......ห้ะ.....”

“ฉันขอโทษค่ะแต่ว่า...”

“นั่นมันรถกันกระสุนเลยนะ!!......เผื่อว่ามีใครส่งมือปืนมาลอบยิงระหว่างเดินทางเธอจะได้ไม่เป็นอะไร!!”

“รถกันกระสุนเลยเหรอคะ....”

“ใช่สิ........ทำไมเธอต้องปฏิเสธความหวังดีของฉันด้วย......ที่ทำแบบนี้ก็เพราะ............เออนั่นแหละ”

“เพราะอะไรคะๆๆๆๆ”

ฉันรีบวิ่งไปเขย่าเเขนของเขาเพื่อเค้นคำตอบ เขารีบเอามือตัวเองมากำเเล้วเอาไปปิดที่ปากแล้วกระเเอมเบาๆ

“อืม....คือว่า งั้นเดี๋ยวฉันส่งคนไปเอามาเอง...ของที่เธอจะไปเอานะ”

“เอ๋!!!ไม่ได้นะคะ ฉันเป็นคนนัดเพื่อนน้าา”

“งั้นเดี๋ยวส่งดอกไม้ไปให้ด้วย....แทนคำขอโทษที่เธอมาไม่ได้!”

“ฮรือ....งั้นเดี๋ยวฉันโทรหาเพื่อแปปนึงนะคะ”

“เปิดลำโพงด้วย.....อย่าเล่นตุกติก”

ตรู๊ดดดดดด

ฉันกดเปิดลำโพงทันทีต่อหน้าเขาเพื่อให้เขามั่นใจ

‘ว่าไงตัวเทอววววว ถึงละหรอออ’

“คลีน...คือว่าเเบบ เอางี้ดีกว่า...แกอยู่ไหนอ่ะตอบฉันก่อนเร็วว”

‘อ๋อ.....5555โทษว่ะแก ฉันยังไม่ได้ออกจากบ้านเลย นัดกันตอนเที่ยงไม่ใช่เหรอ? นี่เพิ่งจะ10โมงกว่าๆเอง’

“บอกเขาไปเลยว่าค่อยคืนทีเดียวตอนไปมหาลัย..”

เขาสะกิดฉันให้พูดตามเขาไป แต่ว่า!!!

‘อีปราง.....ฉันได้ยินเสียงผู้ช๊ายยยย ตายแล้วเพื่อนนน อยู่กับผู้ชายคนอื่นสามีไม่ว่าเหรอจย้ะ? เอ๊ะ!!!หรือว่านั่นสามีแก วี๊ดๆๆๆเพื่อนนนน พามาเจอบ้างดิ๊’

“อีบ้าาาาา!!!! ไม่คุยด้วยแล้ววว วันนี้ไม่ต้องมาแล้วนะ ค่อยเอาของมาคืนฉันวันหลังก็แล้วกันน”

‘จ้าๆ’

ตรู๊ดดดดดดดดด

ฉันกดวางสายแล้วหันหน้าไปมองเขา เเล้วก็เชิดใส่เขาแบบพองาม ฉันค่อยๆเดินขึ้นบันไดไป

“จะไปไหนอีก?......”

“จะไปเปลี่ยนชุดค่ะ!!!!”

“เสร็จเเล้วลงมานะ เธอยังไม่ได้ทานไรเลย”

เขาพูดเสร็จก็เดินไปอีกทางเลย ฮรึกกก บ้านตั้งกว้างใหญ่แล้วทำไมเขาถึงเห็นฉันหนีได้ละเนี่ยยย ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนไม่ว่าจะไปไหนทำอะไรก็อยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลาเลย.....งื้อออออเขิลนะบางที>///<

—————-

ตอนนี้กระผม‘สมฉ่อย’กำลังทำความสะอาดอยู่แถวๆห้องทำงานของนายท่านขอรับ ที่นีี่น่าจะไม่มีใครอยู่ เป็นเวลาที่เหมาะสมสำหรับการทำความสะอาดเช็ดถูยิ่งนัก ห้องนายท่านอยู่ลึกเข้าไปในคฤหาสน์ ต้องเข้าไปทางประตูลับเท่านั้น เป็นทางลับที่บ่าวอย่างกระผมรู้อยู่คนเดียว นายท่านจึงไว้ใจให้กระผมเป็นคนดูแลทำความสะอาดนั่นเอง...

ตึกตึกตึก

“โธ่เว้ย!!!!! เผลอหลุดออกไปซะได้!!!”

อ้ะ....เสียงนายท่าน? ทำไมมาอยู่ที่ได้ละ เมื่อกี้ยังเห็นยืนกุมมือนายหญิงแล้วก็ต่อว่าลูกน้องอยู่เลยนี่นา

“ไม่น่าใจร้อนเลยเเฮะ.....เธอต้องโกรธเเน่ๆ......ใช่เลยเธอโกรธฉัน....โว้ยยยยยยยย!!!!!”

“น.....นายท่านขอรับ.....ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ละขอรับ”

นายท่านหันมาหากระผมพร้อมกับปรี่เข้ามาจับตัวกระผมแล้วพูดว่า

“พ่อบ้าน.......มานี่หน่อย อยากขอคำปรึกษา”

นายท่านมีเรื่องอยากปรึกษากระผม?? บร๊ะเจ้า!!! ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยภูมิใจอะไรขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิ๊ต!!! ในที่สุดนายท่านผู้ซึ่งไม่เคยมีเรื่องกลุ้มใจใดๆนั้นก็เกิดมีปัญหาชีวิตกับคนอื่นเขา กระผมจะพยายามขอรับ!!!

“ได้เลยขอรับ!!!!!!!!”

“......ขึ้นไปหลอกถามให้หน่อย.....ไม่สิ!!!ขอวิธีง้อผู้หญิงหน่อย! ด่วนๆเลยนะ!!!”

“ครับ?.....”

“อ้อ.....ลุงไม่มีเมียนี่นะ?.....โทษทีๆ ลืมมันไปซะเถอะ”

“ไม่มีเมียเเต่ก็ให้คำปรึกษาได้แน่นอนขอรับบบ!!!”

“.........ว่ามา”

“กระผมคิดว่าอย่างนายหญิงเนี่ยน่าจะชอบให้เอาใจนะขอรับ”

“ฉันเอาใจไม่ค่อยเก่ง...นายก็รู้”

“ง...งั้นซื้อของแพงๆ...”

“รถลีมูซีนเธอยังไม่ค่อยอยากจะนั่งเลย....”

“งั้นลองพาไปเลี้ยงบุฟเฟต์.......”

“...............”

“.......”

“นายอยากทำอะไรก็ไปทำเถอะพ่อบ้าน........”

นายท่านหลับตาแล้วกวักมือไล่ให้กระผมไปทำงานต่อ.....โธ่เอ้ยนายท่านขอรั๊บ>< สมฉ่อยขอโทษที่ให้คำปรึกษาอะไรไม่ได้เลย ถามเรื่องอื่นสิขอรับ กระผมจะตอบให้อึ้งไปเลยยยยยย

ตึกตึกตึก

พูดจบนายท่านก็เดินเท่ๆออกไปจากห้องทำงาน เหลือเพียงแต่กระผมคนนี้ ฮรือนายท่านT^T

——————

ตึกตึกตึก

ฉันเดินลงบันไดสุดหรูลงมาในชุดกระโปรงบานยาวประมาณเข่า เเขนยาวซีทรูสีชมพู ชุดนี้ไม่ใช่ของฉันหรอกนะ....เขาเป็นคนซื้อมาเป็นของขวัญตอนที่ฉันย้ายเข้ามาใหม่ๆนะ ฉันชอบมากกก สวยจังเลยยยย>///<

ฉันเดินหาเขาจนทั่วบ้านไปหมดแล้ว ไม่เจอเขาเลยอ่ะ......เขาไปไหนเเล้วเนี่ย?

“........มาเเล้วเหรอ....”

“กรี๊ดแม่จ๋าโจ๊ะพรึมๆ!!!!!!”

อ้ากกกก!!!!อยู่ดีๆเขาก็โผล่ออกมาจากทางไหนก็ไม่รู้!!! ทำเอาคนสวยตกใจไปหมดเลยโธ่!!!!!

“ฟู่ววว......ตกใจหมดเลยนะคะ!!!!”

ฉันพูดพลางเชิดหน้าใส่เขาอีกสักที หืมมันน่านัก! เอ๊ะ?......เขาสิต้องโกรธฉัน?ฉันไปโกรธเขาได้ไงกันนะ?เขาทำอะไรผิด?0-0

ฉันเดินเข้าไปกอดเขาอย่างแน่นเเล้วเอาหน้าซุกกับตัวของเขาแถมถูๆไถๆที่ตัวเขาอีกด้วย เขาดูตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรฉัน

ฉันปล่อยเขาออกพร้อมกับถอยหลังมา1ก้าวแล้วเงยหน้าพูดกับเขาว่า

“.......ขอโทษค่ะ คุณยังโกรธฉันอยู่รึเปล่าคะ”

“...............ก็นิดหน่อย.......รู้ตัวก็ดี”

“ยกโทษให้ฉันได้มั้ยคะ.......พลีสสสสส ฉันจะไม่ไปไหนโดยไม่บอกอีกแล้วน๊าาาาา”

ฉันส่งสายตาอ้อนวอนใส่เขา เขาทำท่าเลิกลักใส่ฉันนิดหน่อยก่อนจะตอบกลับฉันมาว่า

“....ก็ได้!!!เธอสัญญาแล้วนะ!!!”

“ค่ะ!!!!สัญญาค่ะ.........ฉันรักคุณด้วยนะคะงิงิ!!”

เขาส่ายหัวแล้วยิ้มอ่อนๆให้ฉัน พร้อมกับหันหลังเดินไปที่โต๊ะอาหารทันที แหนะๆรู้นะว่ากลั้นยิ้มอยู่อ้ะะะ!!! แหนะๆ>///<

—————

21:32น.

ตอนนี้ยัยเบอะนั่นกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ ผมก็กำลังนั่งดูทีวีอยู่ เผื่อจะมีข่าวอะไรน่าสนใจบ้าง ก็อย่างว่าเเหละนะชีวิตผม ถ้าไม่รู้ทันคนอื่นก็อยู่ไม่ได้ หูตาแทบจะเป็นสัปปะรดไปแล้ว ต้องว่องไวอยู่เสมอ คนที่แพ้ก็ต้องดูแลตัวเอง....จบข่าว

เบื่อชะมัด......ทำไมช่วงเวลานี้ถึงมีเเต่ละครกันนะ? โอ็ยๆดูสิ พระเอกกับพระรองกำลังต่อยกันแย่งนางเอกใหญ่เลย

“ต่อยบ้าอะไรแบบนั้น.....แค่นั้นฝ่ายตรงข้ามไม่เจ็บหรอกเว้ย.....โธ่เอ้ยไม่เท่เอาซะเลย”

โอ้ว......อึ้งมาก พระเอกต่อยพระรองด้วยท่าตุ๊ดๆ จนพระรองล้มไปกับพื้นนี่ก็ว่าพีคแล้วนะ ภาพตัดมาที่หน้าพระรองมีเลือดไหลมุมปาก คิ้วแตก เอามือประคองปากใหญ่เลย นางเอกกำลังไปช่วยพยุงพระรองให้ลุกขึ้น บ้าเอ้ยให้ผู้หญิงมาคอยปกป้องได้ไง๊!!!!เสียชายหมดเล๊ยยย!!!........แล้วผมจะมาหวังอะไรเนี่ย มันก็แค่ละคร-,,-

ตะดึ๊งงง~

หืม.......เสียงข้อความเข้ามาในโทรศัพท์ของยัยเบอะ โทรศัพท์อยู่ใกล้ๆกับผมพอดี เเอบดูหน่อยดิ๊ คุยกับกิ๊กเปล่าเนี่ย

(แรดสามหน่อผัวหล่ออย่าบอกใคร)

แค่ชื่อกลุ่มก็ขนลุกแล้ว.....กลุ่มเพื่อนสนิทของมะปรางมีกันอยู่3คนตามที่ไปสืบมาเป๊ะๆเลย

‘นังปรางงงง วันอังคารหน้าไปเที่ยวสวนน้ำกันมั้ย ไปกันหลายๆคนหนุกดีนะแกกก!!’

‘ใช่ๆแก พาสามีแกมาด้วยสิ!!! ฉันก็จะพาพี่มังกี้ไปเหมือนกันนน’

‘หนอยอวดเหรอย่ะนังคลีน!!!ฉันก็จะพาพี่ฝุ่นมาด้วย!! แกมาเหอะมะปรางงง เที่ยวกันเยอะๆหนุกดี!’

เที่ยวสวนน้ำ? สวนน้ำคนเยอะเเยะชุลมุนจะตาย อัตราการลอบสังหารหรือโจรขโมยของมีความเป็นไปได้มากถึง218.11%เชียวนะ!!! ในหมู่คนที่เดินเฉียดเราไปมาเนี่ย อาจมีศัตรูแก๊งค์ตรงข้ามปนอยู่ก็ได้ใครจะไปรู้!!แถมเวลาวางของอะไรอีก.....เห้อ~ปวดหัวชะมัด ไม่ได้คิดอะไรมากแบบนี้มาตั้งนานแล้วนะ....

ผมเริ่มไม่อยากให้เธอออกจากบ้านไปไหนเลยตั้งแต่ที่เกิดเรื่องวันนั้น ยัยเบอะนั่นบอบบางจะตาย โดนเชือกมัดก็เป็นรอยช้ำที่เเขนไปตั้งสองวัน.....แถมไม่ค่อยจะเชื่อฟัง วันนี้ก็ยังแอบหนีอยู่เล้ย แล้วอย่างนี้จะปล่อยไปเที่ยวได้ไงกัน!!!!?

“คุณคะะะะ......”

————————

หลังจากที่ฉันเเต่งตัวเสร็จฉันก็เดินเข้าไปหาเขาในห้องนั่งเล่น เขากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาในชุดนอนเเขนยาวและกางเกงขายาวเรียบหรูสีดำทั้งชุด กับทรงผมที่เปียกน้ำนิดๆไม่ทันได้แห้งดี.....แอร้ยยยทำไมเขาดูดีอย่างนี้นะะะ>////<

“คุณคะะะ......ฉันขอนั่งด้วยได้มั้ยคะ........”

“ทีหลังไม่ต้องขอ.....นั่งได้เลยแล้วเเต่”

“......ล......แล้วถ้าฉันของไปนั่งบนตักละคะ.....คุณบอกว่าเเล้วเเต่ฉันนี่นา.......”

เขาหันมามองฉันอย่างอึ้งๆ เขาค่อยๆเปลี่ยนท่านั่งจากนั่งไขว่ห้างเป็นนั่งธรรมดาพร้อมกับพูดกับฉันว่า

“เชิญครับคุณมะปราง...”

ฉันยิ้มให้เขาแล้วรีบเข้าไปนั่งบนตักเขาแล้วจัดการเอาหน้าซุกที่ซอกคอยาวๆของเขาทันทีพร้อมกับกอดลำตัวของเขาอย่างมีความสุข

“.....ฮะๆจักจี้น่า........”

เขาเขย่าตัวเองนิดๆเเต่ก็ไม่ได้ผลักฉันออกไปเลยแม้เเต่น้อย ตัวเขาสูงและใหญ่มากเลย นี่ขนาดฉันนั่งตักเขาเเล้วนะแต่ว่าก็ยังมีพื้นที่เหลืออีกกว้างบนขาของเขา

“คุณสูงเท่าไหร่เหรอคะ.....ทำไมตัวใหญ่จัง”

“ถามทำไม?”

“ก็ฉันอยากรู้นี่คะ......บอกหน่อยไม่ได้เหรอ?”

“สูง197”

เขาพูดพลางชายตาลงมามองหน้าฉันด้วยสายตาอันอ่อนโยน บร๊ะเจ้า!!!!เขาสูงตั้ง197เลยเหรอ!!!!?

“โห้ววว......ฉันแค่150เองนะะ....สูงเกินไปแล้วน๊าา”

เขาขำออกมาเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำพูดตัดพ้อหน่อยๆของฉัน

มิน่าละ....ตอนที่เขาไปช่วยฉันที่โกดัง เขาอุ้มฉันด้วยมือของเขาแค่ข้างเดียวเองงง.....ฮรือออทำไมมันเเตกต่างกันได้ขนาดนี๊!!!???T^T

ตะดึ๊งๆๆๆๆ

อ้ะ....เสียงโทรศัพท์ฉันนี่นา....มีคนรัวส่งข้อความมาใหญ่เลย

เขาเอื้อมมือยาวๆไปหยิบโทรศัพท์มาให้ฉันทันที งื้ออเขาสุภาพบุรุษดีจังเลยยยย

“ขอบคุณนะคะ”

ฉันรับมาแล้วเปิดดูข้อความโดยที่เอามือมาถือโทรศัพท์ เเล้วเอาหัวพิงอกเขา

ฉันค่อยๆไล่ดูข้อความที่เพื่อนส่งมาเรื่อยๆ ไม่มีอะไรหรอกค่ะนักอ่าน เพื่อนๆของฉันก็เเค่ชวนไปสวนน้ำเท่านั้นเอง แถมบอกให้ฉันชวนสามีไปด้วยอีกต่างหาก......เขาไม่ไปอยู่เเล้วล่ะ เอ๊ะ....แต่ว่าลองถามก่อนดีมั้ยนะ?

“คุณคะ.....ไปเที่ยวสวนน้ำกั....”

“ไม่ให้ไป.......”

แง๊.....เขาตอบกลับมาทันทีอย่างไม่ต้องคิดเลย ฉันยังถามไม่จบซะด้วยซ้ำอ่าาาส แงทำไมถึงทำกับฉันด้าย~

“......ไม่ไปก็ได้ค่ะ.....”

ฮรึกกก~ถึงแม้จะเศร้าใจ แต่คงต้องตอบเพื่อนไปว่าฉันไปไม่ได้....

‘ฉันไปไม่ได้นะแก....พอดีติดธุระอ่า’

ฮือ....ไม่มีธุรงธุระอะไรนั่นหรอก!!! แต่ว่าโกหกไปอย่างนี้แหละเนียนที่สุดแล้ววว

‘โธ่ไม่นะเพื่อน~’

‘เอ๊ะ....อย่าบอกนะปราง ว่าแกยังไม่ได้เจอหน้าสามีอีกอ่ะ โธ่เพื่อน....’

“ตอบกลับไปเลยว่าเธอจะไป....”

“คะ?!!”

ฉันหันไปมองหน้าเขาด้วยความตกใจ ไม่อยากจะเชื่อเลย!!?!?! เมื่อกี้ฉันหูฝาดไปรึเปล่านะ??

“บอกไปด้วยว่าสามีเธอก็จะมาด้วย!!! อวดไปเลย!!”

“จะดีเหรอคะ.....”

“เออ......”

ฉันพิมพ์ทันทีด้วยความรีบเร่ง แล้วปิดโทรศัพท์ทันทีเพื่อไม่ให้มีอะไรมารบกวนตอนที่ฉันจะคุยกับเขา

“ทำไมอยู่ๆถึงให้ฉันไปล่ะคะๆๆ”

“......ย.......อย่าเข้าใจผิดนะ!!! ให้ไปเที่ยวก็จริงแต่เธอจะต้องตัวติดฉันตลอดเวลา!ห้ามแยกกันเด็ดขาดเข้าใจมั้ย....เวลาเกิดอะไรอันตรายฉันจะได้ช่วยทัน...”

“คุณเป็นห่วงฉันเหรอคะ??”

“....................................คงงั้นมั้ง.................”

ฉันยิ้มกว้างให้เขาด้วยความเขิล เสร็จเเล้วรีบเอาหน้าเข้าไปซุกแถวๆซอกคอของเขาเหมือนเดิม เขาน่ารักจังเลยยย.....>///<

“พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงานเเล้วนะ......กลับดึกๆ รีบนอนนะเข้าใจมั้ย.......”

“ค่าาาาา.......ฉันรักคุณณณ”

“.....บางทีอาจไม่ได้กลับด้วยซ้ำ......”

“อ้าว.....ทำไมละคะ....”

ฉันผละออกจากอกเขาแล้วสบตาเขาด้วยความสงสัย ฉันไม่อยากเป็นภรรยาที่งี่เง่าเลย.....ฉันอยากเป็นภรรยาที่ดีคอยสนับสนุนงานของสามี แต่ว่า.........เราได้อยู่กันแค่ไม่กี่วันเองนะ.....เขาต้องไปทำงานซะแล้วเหรอT^T

“วันอังคารที่เธอจะให้ฉันไปสวนน้ำมันเป็นวันที่ฉันต้องบินไปอิตาลีเพื่อไปเช็คงาน....แต่ว่าเจ้าสาวตัวยุ่งของฉันดันเพิ่มงานให้ซะได้.......ฉันต้องรีบเคลียร์งานเพื่อที่จะได้ไปกับเธอไง.....”

เขาสบตาเเล้วเอามือลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยนพร้อมกับยิ้มให้ฉัน

“งั้นเราไม่ไปกันดีกว่าค่ะ!!! ฉันไม่อยากให้คุณต้องมาเหนื่อย.....แค่เวลากลับบ้านยังแทบจะไม่มีเลยนี่นา”

แหงล่ะ.....ไม่ไปแล้ว!!! กว่าจะได้หยุดอยู่ด้วยกันเหมือน2วันที่ผ่านมาเขาต้องโหมงานหนักตั้ง4-5วันเลยนี่นา.......เขาต้องเหนื่อยมากแน่ๆ

“.......ฉันไม่เป็นไร....ถ้าเธอดื้อไม่ไปละก็.....ฉันโกรธนะ!”

ฉันรีบลุกออกมาจากตักของเขา

“แง๊......ทำไมคุณไม่ฟังฉันบ้างเลยยย!!?”

“ป่ะ.....อย่าพูดมาก.....รีบเข้านอนได้แล้ว”

เขาพูดพลางเดินไปปิดไฟของห้องนั่งเล่นในห้องนอนพร้อมกับเดินมาจูงฉันไปที่เตียงนอนสุดหรูอันใหญ่ยักษ์ ฉันทำหน้ายับยู่ยี่แต่ก็เดินตามเขามาอย่างว่าง่าย

ในขณะที่ฉันค่อยๆคลานขึ้นมาบนเตียงเขาก็เดินไปปิดไฟในห้องนอนแล้วเดินมาที่เตียง

“มัวนั่งอยู่ทำไม.....ไม่นอน?”

เขาขึ้นมานอนทันทีอย่างรวดเร็ว พอปิดไฟเเล้วมันมืดนี่นา ฉันเลยมองไม่ค่อยเห็นเลย ฉันคลำๆที่นอนไปเรื่อยๆจนได้นอนซักที

ฟวบ!!

“เย้ย!!!!!....นี่เธอ?....”

ฉันเข้าไปหอมแก้มเขาแล้วก็ล้มตัวลงนอนหันหลังข้างๆเขา

“ฝันดีค่ะอิอิ”

เขาไม่พูดอะไรกลับมา เขาเอามือยาวๆของเขาเอื้อมมากอดฉันจากทางด้านหลัง เพราะความอบอุ่นจากเขาทำให้ร่างกายของฉันรู้สึกอุ่นไปด้วยขึ้นมาทันที

พรุ่งนี้เพิ่งจะวันพฤหัสเอง ถ้าเป็นปกติฉันคงคิดว่าเหลืออีกไม่กี่วันเท่านั้นถึงจะเป็นวันอังคาร แต่สำหรับตอนนี้....ฉันรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปนานมากๆเพราะความเหงา ไม่มีเขาอยู่ข้างๆนี่ละมั้งT^T

เห้ออออ~~~ถอนหายใจรอเลยได้มั้ยเนี่ยย ฉันจะหาอะไรทำแก้เบื่อในวันพรุ่งนี้ดีล่ะ รู้แล้ว!!! ไปเยี่ยมพ่อดีกว่า ตั้งแต่ออกจากบ้านมาก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกันเลยยยย.....ฮ๊าววว!!! แต่เรื่องนี้เอาไว้ก่อนเถอะ นางเอกง่วงไม่ไหวแบ้ววว>///<



#เป็นไงบ้างเอ่ยกับตอนนี้ เวลาที่พระเอกไม่อยู่ละก็.....เรื่องราวมันจะวุ่นวายขนาดไหนกันเชียวว ติดตามได้ในตอนต่อไปเลยจย้าาาา

ถ้าชอบอย่าลืมกดไลค์และคอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจให้แก่นักเขียนด้วยนะค้าาาา รักนักอ่านทู๊กกโคลล จุ๊บๆ>3<

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว